Φλώρινα, 22 Δεκέμβρη 2025: Η επιστροφή του εθνικιστικού σκοταδισμού.
Όμως η μακεδονική γλώσσα θα συνεχίσει να μιλιέται και να τραγουδιέται
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ «Η ΚΟΚΚΙΝΗ»
«Είχαν αλλάξει οι καιροί, τώρα δε σκότωναν, σ’ έδειχναν μόνο με το δάχτυλο, κι αυτό αρκούσε. Ύστερα, κάνοντας έναν κύκλο που όλο στένευε, σε πλησιάζανε σιγά σιγά, εσύ υποχωρούσες, στριμωχνόσουνα στον τοίχο, ώσπου, απελπισμένος, άνοιγες μόνος σου μια τρύπα να χωθείς». (Τάσος Λειβαδίτης)
Το βράδυ της Δευτέρας, 22 Δεκέμβρη 2025, η Φλώρινα έγινε το σκηνικό μιας απροκάλυπτης πράξης λογοκρισίας, που προσβάλλει κάθε έννοια -έστω στοιχειώδους- δημοκρατικού και λαϊκού δικαιώματος. Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης για το παραδοσιακό άναμμα των «Φωτιών», ο δήμαρχος της πόλης, Βασίλης Γιαννάκης, παρενέβη προσωπικά για να διακόψει το μουσικό συγκρότημα Banda Entopica την ώρα που βρισκόταν στη σκηνή. Η αιτία; Το συγκρότημα τόλμησε να τραγουδήσει τη «Σόφκα» με τους αυθεντικούς μακεδονικούς της στίχους.
Η παρέμβαση αυτή αποτελεί μια ωμή επιχείρηση «πολιτισμικής αστυνόμευσης» που ανασύρει τις πιο σκοτεινές, παρακρατικές μνήμες της ελληνικής ιστορίας. Ο δήμαρχος, ενεργώντας ως θεματοφύλακας μιας αναχρονιστικής εθνικοφροσύνης, επιχείρησε να επιβάλει τη σιωπή στη μακεδονική γλώσσα, αποδεικνύοντας ότι ο φόβος του αστικού κράτους απέναντι στη διαφορετικότητα παραμένει ζωντανός. Πρόκειται για μια ξεκάθαρη προσπάθεια τρομοκράτησης της μειονότητας, που στοχεύει στον εκφοβισμό όσων επιμένουν να κρατούν ζωντανή τη γλώσσα και την ταυτότητά τους.
Ο εξαναγκασμός της σιωπής και η πραγματικότητα της μειονότητας σήμερα
Για δεκαετίες, η μακεδονική μειονότητα στην περιοχή βίωνε το καθεστώς των «βουβών τραγουδιών» — μια συνθήκη καταπίεσης όπου η μουσική επιτρεπόταν, αλλά τα λόγια ήταν απαγορευμένα. Σήμερα, το 2025, ο δήμαρχος Φλώρινας επιχειρεί να επαναφέρει αυτόν τον αυταρχισμό, αγνοώντας προκλητικά την πραγματικότητα, που επικρατεί σε ολόκληρο το ελληνικό τμήμα της Μακεδονίας.
Είναι εξοργιστικό: Από τη Φλώρινα, την Καστοριά, την Εορδαία, την Αλμωπία, μέχρι την Έδεσσα, τη Νάουσα, τα Γιαννιτσά τη Γουμένισσα και χωριά έξω από τη Θεσσαλονίκη, τα μακεδονικά τραγούδια με λόγια αποτελούν την καρδιά των λαϊκών εκδηλώσεων, όπου χιλιάδες άνθρωποι τραγουδούν και χορεύουν ελεύθερα. Η απόπειρα του δημάρχου να βαφτίσει τη μακεδονική λαλιά ως «απειλή» μέσα στην ίδια τη Φλώρινα, αποτελεί μια υποκριτική και επικίνδυνη οπισθοδρόμηση, που πρέπει να σταματήσει τώρα.
Δικαίωμα στην Ταυτότητα και τον Πολιτισμό
Η αναγνώριση της μακεδονικής γλώσσας και των μακεδονικών στίχων ως αναπόσπαστο κομμάτι του πολιτισμικού ιστού της περιοχής είναι ζήτημα δημοκρατίας και αγώνα. Η προσπάθεια εξαφάνισης της μακεδονικής μειονότητας μέσα από απαγορεύσεις τραγουδιών και πρακτικές τρομοκράτησης είναι καταδικασμένη σε αποτυχία. Η μουσική και η λαλιά ενός τόπου δεν χρειάζονται πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων ούτε την έγκριση κανενός τοπικού άρχοντα.
Ως Κόκκινη, στεκόμαστε αλληλέγγυοι στα δικαιώματα των μειονοτήτων και καταγγέλλουμε κάθε απόπειρα λογοκρισίας. Η ηχηρή αποδοκιμασία των πολιτών της Φλώρινας απέναντι στον δήμαρχο την ώρα του περιστατικού, ήταν η καλύτερη λαϊκή απάντηση στον σκοταδισμό.
Τα μακεδονικά τραγούδια θα συνεχίσουν να ακούγονται και να τραγουδιούνται ελεύθερα, θυμίζοντας σε κάθε λογοκριτή ότι οι γλώσσες και οι πολιτισμοί των λαών δεν φιμώνονται με διαταγές.
*Μπορείτε να διαβάσετε την ανακοίνωση της «Κόκκινης» και στα μακεδονικά Τη μετάφραση στα μακεδονικά έκανε ο Σωτήρης Μηνάς.
Лерин, 22 декември 2025: Враќање на националистичкиот мракобесие: Но македонскиот јазик ќе продолжи да се зборува и да се пее
СООПШТЕНИЕ НА ВЕСНИКОТ „И КОКИНИ“ (ЦРВЕНАТА):
Лерин, 22 декември 2025: Враќање на националистичкиот мракобесие:
Но македонскиот јазик ќе продолжи да се зборува и да се пее
„Времињата беа сменети, веќе не се убиваше; само те покажуваа со прст и тоа беше доволно. Потоа, опишувајќи круг што сè повеќε се стеснуваше, полека ти се приближуваа, ти се повлекуваше, се притиснуваше до ѕидот, сè додека, очаен, сам не си отвореше дупка за да се пикнеш.“ (Тасос Ливадитис)
Во понеделникот навечер, на 22 декември 2025 година, Лерин стана сцена на очигледен чин на цензура што ја навредува секоја смисла дури и на основните демократски и народни права. За време на настанот за традиционалното палење на Коледарски оган, градоначалникот на градот, Василис Јанакис, лично интервенираше за да го прекине музичкиот бенд „Banda Entopica“ додека беа на сцената. Причината? Бендот се осмели да ја испее „Софка“ со нејзините изворни македонски стихови.
Оваа интервенција претставува груб обид за „културно полициско работење“ што ги извлекува најтемните, парадржавни спомени од грчката историја. Градоначалникот, дејствувајќи како чувар на анахрона националистичка лојалност, се обиде да наметне молк на македонскиот јазик, докажувајќи дека стравот на граѓанската држава од различноста останува жив. Станува збор за јасен обид за тероризирање на малцинството, со цел заплашување на оние кои инсистираат да ги одржат живи својот јазик и идентитет.
Присилувањето на молкот и реалноста на малцинството денес
Со децении, македонското малцинство во регионот го живееше статусот на „неми песни“ — состојба на угнетување каде музиката беше дозволена, но зборовите беа забранети. Денес, во 2025 година, градоначалникот на Лерин се обидува да го врати овој авторитаризам, провокативно игнорирајќи ја реалноста што преовладува во целиот грчки дел на Македонија.
Тоа е револтирачки: од Леринско, Костурско, Кајларско, Меглен, до Воденско, Негушско, Ениџевардарско, Гуменџе и селата надвор од Солун, македонските песни со зборови се срцето на народните манифестации, каде илјадници луѓе пеат и танцуваат слободно. Обидот на градоначалникот да го оквалификува македонскиот говор како „закана“ во самиот Лерин, претставува лицемерно и опасно назадување кое мора веднаш да запре.
Право на идентитет и култура
Признавањето на македонскиот јазик и македонските стихови како составен дел од културното ткиво на регионот е прашање на демократија и борба. Обидот за исчезнување на македонското малцинство преку забрани на песни и практики на застрашување е осуден на неуспех. На музиката и на јазикот на еден крај не им се потребни сертификати за социјално убедување, ниту одобрение од кој било локален владетел.
Како „Кокини“ (Црвената), стоиме солидарно со правата на малцинствата и го осудуваме секој обид за цензура. Громкото негодување на граѓаните на Лерин упатено кон градоначалникот во моментот на инцидентот, беше најдобриот народен одговор на мракобесието.
Македонските песни ќе продолжат да се слушаат и слободно да се пеат, потсетувајќи го секој цензор дека јазиците и културите на народите не се замолчуваат со наредби.
Преводот на соопштението на македонски јазик го направи Сотирис Минас
