Κώστας Παπαδάκης Με την κοινωνία στους δρόμους, τα τρακτέρ των αγροτών στις Εθνικές Οδούς, τους φοιτητές και τον εκπαιδευτικό κόσμο να μάχονται ενάντια στα ιδιωτικά πανεπιστήμια, τους εργαζόμενους στα δημόσια νοσοκομεία να αντιπαλεύουν τη διάλυσή τους, τους ΛΟΑΤΚΙ να απαιτούν δίκαια τη νομιμοποίηση του γάμου και της τεκνοθεσίας. τους απεργούς δικηγόρους να αντιπαλεύουν την οικονομική τους εξόντωση μέσω του φορολογικού και τώρα, από θέση αρχής, την καταστολή δικονομικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, η κυβέρνηση περιφρονεί τόσο πολύ επιδεικτικά την κοινωνία που αγωνίζεται, ώστε αποτολμά, παρά την κατακραυγή και την αποδοκιμασία, να ανοίξει άλλο ένα μέτωπο που ίσως είναι το χειρότερο απ’…

Κατατέθηκε στις 9.2.2024 το σχέδιο νόμου του Υπουργείου Δικαιοσύνης με τίτλο «Παρεμβάσεις στον Ποινικό Κώδικα και τον Κώδικα Ποινικής Δικονομίας». Ύστερα από διαβούλευση δύο μηνών στους οποίους συγκέντρωσε την ομόθυμη κατακραυγή του νομικού και όχι μόνο κόσμου, ακόμη και των νομικών που πρόσκεινται ιδεολογικοπολιτικά στον χώρο της νέας Δημοκρατίας, η κυβέρνηση επιμένει στην ψήφιση του νόμου αυτού, το κείμενο του σχεδίου του οποίου ελάχιστες αλλαγές παρουσιάζει σε σχέση με το προηγούμενο και αυτές περισσότερο αρνητικές, παρά θετικές.

“Το ψέμα έχει κοντά ποδάρια”. Είναι η αγαπημένη έκφραση της ηγεσίας και των στελεχών του ΚΚΕ όταν καταγγέλλουν τις παραπλανητικές δηλώσεις των πολιτικών τους αντιπάλων. Ωστόσο αυτό δεν τους εμποδίζει να καταφεύγουν και αυτοί στο ψέμα και στις ιστορικές ανακρίβειες! Έτσι στη Διακήρυξη της  ΚΕ του  ΚΚΕ για τα 100 χρόνια από το θάνατο του Λένιν  ( Ριζοσπάστης 20\1\24) αναφέρουν ότι: “Η γραμμή  αυτή (για το ρόλο της αγροτιάς) διαμορφώθηκε σε αντιπαράθεση....και με τον Τρότσκι που υποτιμούσε τον ρόλο και της σημασία της αγροτιάς. Ο Λένιν εκτιμούσε ότι η θέση του Τρότσκι οδηγούσε στην “άρνηση του ρόλου της αγροτιάς” και…

Η συζήτηση και οι αντιπαραθέσεις που άνοιξαν με αφορμή το νομοσχέδιο για τον πολιτικό γάμο των ομόφυλων ζευγαριών κυμάνθηκαν από έναν απροκάλυπτο σκοταδισμό (από την δεξιά μέχρι την κοινοβουλευτική «αριστερά» και, αυτονόητα, την Εκκλησία), που διαπερνά την αντιμετώπιση θεμελιωδών ανθρώπινων και πολιτικών δικαιωμάτων, μέχρι τη στάση του «ναι μεν, αλλά». Αυτό το τελευταίο το είδαμε, μεταξύ άλλων, και από την Ελληνική Ψυχιατρική Εταιρεία (ΕΨΕ), που απάντησε με μόλις μια φρασούλα στα κηρύγματα της Χριστιανικής Αδελφότητας ότι «η ομοφυλοφιλία είναι ψυχική νόσος», βγάζοντας μια ανακοίνωση που έλεγε απλώς ότι «Η Ελληνική Ψυχιατρική Εταιρεία (ΕΨΕ) τονίζει, ρητά και κατηγορηματικά, ότι η ομοφυλοφιλία…

Όλο το ζήτημα για τους κομμουνιστές είναι να «απελευθερωθούν» οι ανθρώπινες σχέσεις από τα δεσμά του οικονομικού καταναγκασμού και τις προλήψεις, και να αποκτήσουν το πλήρες κοινωνικό δηλαδή ανθρώπινο περιεχόμενό τους (που ολοκληρωμένα μπορεί να γίνει στην κομμουνιστική κοινωνία) και όχι να γυρνάνε σε συντηρητικές θέσεις όπως «η διαφωνία του ΚΚΕ στην τροποποίηση του Σύμφωνου Συμβίωσης και ιδιαίτερα στην επέκτασή του στα ομόφυλα ζευγάρια απορρέει από το χαρακτήρα και την εξέλιξη του θεσμού της οικογένειας, από το ρόλο της στην αναπαραγωγή του είδους…  να υιοθετούν δηλ. αντεπιστημονικές απόψεις που παρουσιάζουν την ομοφυλοφιλία περίπου σαν ασθένεια.