Με  αφορμή την υπόθεση των Τεμπών, σωρεία δημοσκοπήσεων αποκαλύπτει την αποδοκιμασία όσων ερωτώνται για το σύνολο των θεσμών και εμφανίζεται  για πρώτη φορά να εκδηλώνεται κατά μεγάλο μέρος και σε ό,τι αφορά τον θεσμό της δικαιοσύνης. Δύο στους τρείς ερωτώμενους δηλώνουν έλλειψη εμπιστοσύνης, ακόμα και στη “δικαιοσύνη”. Για όσους φυσικά αναπνέουμε μέσα στις λειτουργίες της, δεν χρειάζεται καμία δημοσκόπηση, ούτε έπρεπε να φτάσουμε στο τραγικό έγκλημα των Τεμπών και τις ανακριτικές εξελίξεις του για να αντιληφθούμε την βασιμότητα της παραπάνω διαπίστωσης…

Τον Πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ κύριο Φάμελο, επισκέφτηκε αντιπροσωπεία του διοικητικού συμβουλίου της ΟΤΟΕ (Ομοσπονδία Τραπεζοϋπαλλήλων..) για να του εκθέσει τα προβλήματα των εργαζομένων…Ο πρόεδρος τους καθησύχασε λέγοντάς τους ότι το ζήτημα των τραπεζών είναι ένα από τα πρώτα θέματα στην ατζέντα του ΣΥΡΙΖΑ, τους θύμισε ότι το κόμμα είχε καταγγείλει στη βουλή το απαράδεκτο καθεστώς των ποικιλόμορφων και υψηλών προμηθειών, κάτι που όπως ισχυρίστηκε ανάγκασε την κυβέρνηση της ΝΔ να περικόψει κάποιες απ' αυτές, με ελάχιστη ζημιά για τις τράπεζες όταν τα κέρδη τους για τα ελληνικά δεδομένα έφτασαν στο εξωφρενικό ποσό των 4 δις ευρώ και ζήτησε την ανάγκη…

του Γιώργου Μητραλιά Friedenskanzler, δηλαδή «καγκελάριος της ειρήνης». Αν σας λέγαμε ότι έτσι αποκαλούσαν τον… Χίτλερ πριν αυτός ξεκινήσει τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, δεν θα πιστεύατε στ' αυτιά σας. Και όμως είναι αλήθεια, γιατί η εικόνα του «ειρηνιστή» Χίτλερ καλλιεργήθηκε όχι μόνο από τους δικούς του, αλλά και από όλους εκείνους τους Ευρωπαίους -και ήταν η πλειοψηφία- που τους βόλευε να παίρνουν τοις μετρητοίς τις δηλώσεις πίστης του υπέρ της ειρήνης, γιατί πίστευαν ότι, σε τελική ανάλυση, «ο Χίτλερ ήταν καλύτερος από τους κομμουνιστές ή το Λαϊκό Μέτωπο».

Της Αιμιλίας Τσαγκαράτου και του Γιώργου Καλημερίδη  Οι νομοθετικές πρωτοβουλίες της κυβέρνησης στον τομέα της παιδείας, που ανακοινώνονται με καταιγιστικό ρυθμό το τελευταίο διάστημα, αποτελούν συνέχεια, αν όχι τομή σε ορισμένες περιπτώσεις, των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων στην εκπαίδευση. Δεν έρχονται από το πουθενά, δεν είναι «ατάκτως ερριμμένες», αλλά αποτελούν μέρος της προσπάθειας από την πλευρά της κυβέρνησης και της εξουσίας –ως αναπόσπαστη συνέχεια από την εποχή της Διαμαντοπούλου κυρίως και μετά- για μια συνολική αφήγηση που προσπαθεί να αποδομήσει την έννοια του δημόσιου σχολείου, έστω και αυτού που ξέρουμε, της παιδείας ως δημόσιο κοινωνικό αγαθό για όλους.

Αυτή η χυδαία δολοφονική πολιτική της ταξικής αναλγησίας και της ταξικής τρομοκρατίας δεν φτιασιδώνεται. Μόνο ανατρέπεται. Και ανατρέπεται μόνο όταν ο ίδιος ο λαός παίρνει τις τύχες του στα δικά του χέρια και πλημμυρίζει τους δρόμους του αγώνα χωρίς αυταπάτες για σωτήρες και μεσσίες. Στο πλευρό των συγγενών των δολοφονημένων. Μαζί με τους ασθενείς μας στον αγώνα για δωρεάν – δημόσια – σύγχρονη – καθολική – ισότιμη περίθαλψη. Μέχρι το τέλος.