Τετάρτη, 23 Φεβρουαρίου 2022 01:09

Από το Αφγανιστάν στην Ουκρανία

 

 

Nancy Lindisfarne

Jonathan Neale

 

 

Από το Αφγανιστάν στην Ουκρανία

 

 

Πριν από έξι μήνες, σε μια ανάρτηση1 σχετικά με την αμερικανική απόσυρση από το Αφγανιστάν, γράφαμε:

«Πρόκειται για ένα σημείο καμπής στην παγκόσμια ιστορία. Η μεγαλύτερη στρατιωτική δύναμη στον κόσμο ηττήθηκε από τον λαό μιας μικρής, απελπιστικά φτωχής χώρας. Αυτό θα αποδυναμώσει τη δύναμη της αμερικανικής αυτοκρατορίας σε όλο τον κόσμο».

Οι συνέπειες της αμερικανικής ήττας διαδραματίζονται τώρα στην Ουκρανία. Ο Πούτιν, κατανοώντας την αδυναμία της αμερικανικής ισχύος, πιέζει να αλλάξει περαιτέρω την ισορροπία δυνάμεων.

Είχαμε γράψει επίσης: «Ο πόλεμος κατά της τρομοκρατίας έχει επίσης ηττηθεί πολιτικά στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η πλειοψηφία των Αμερικανών είναι πλέον υπέρ της απόσυρσης από το Αφγανιστάν και κατά οποιουδήποτε άλλου πολέμου στο εξωτερικό».

Ο Τζο Μπάιντεν και ο αμερικανικός στρατός δεν έχουν καμία πρόθεση να πάνε σε πόλεμο στην Ουκρανία. Οι πολιτικές συνέπειες στις ΗΠΑ θα ήταν καταστροφικές.

Ο Μπάιντεν ήταν πολύ ξεκάθαρος σχετικά με το ότι δεν πρόκειται να προχωρήσει σε πόλεμο. Για εβδομάδες έλεγε ότι η Ρωσία πιθανότατα θα εισβάλει στην Ουκρανία και ότι όταν το κάνει, οι ΗΠΑ θα ανταποδώσουν με οικονομικές κυρώσεις. Αυτό που εννοούσε ήταν απολύτως σαφές: αν η Ρωσία εισβάλει στην Ουκρανία, οι ΗΠΑ δεν θα πολεμήσουν.

Οι ηγέτες των άλλων μεγάλων δυνάμεων του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης είπαν περίπου το ίδιο πράγμα: οικονομικές κυρώσεις και δεν θα πολεμήσουμε.

Τώρα που η Ρωσία εισέβαλε, το Ηνωμένο Βασίλειο ανακοίνωσε αμέσως ότι θα επιβάλει οικονομικές κυρώσεις σε πέντε ρωσικές τράπεζες και τρεις Ρώσους ιδιώτες. Πέντε τράπεζες και τρεις ιδιώτες δεν είναι τίποτα. Στις ΗΠΑ, η κυβέρνηση Μπάιντεν δήλωσε στους δημοσιογράφους ότι θα ξεκινήσουν με ήπιες κυρώσεις με την ελπίδα να σταματήσουν τη ρωσική κλιμάκωση.

Σε αντίθεση με την πολιτική της κυβέρνησης Μπάιντεν απέναντι στο Αφγανιστάν, η οποία βρωμάει αισχρότητα και εκδίκηση. Οι ΗΠΑ έχουν κατάσχει το σύνολο των πενιχρών οικονομικών αποθεμάτων αυτής της φτωχής χώρας, περίπου 9 δισεκατομμύρια δολάρια. Έχουν απαγορεύσει σχεδόν όλο το εμπόριο και τη βοήθεια και εφαρμόζουν σκόπιμα κυρώσεις που εξασφαλίζουν μεγάλης κλίμακας λιμό στη χώρα αυτή.

Ή, ας αντιπαραβάλουμε τις κυρώσεις κατά του Πούτιν με τον μακροχρόνιο αμερικανικό αποκλεισμό της Κούβας, ή τις ανελέητες οικονομικές και εμπορικές κυρώσεις τους κατά του Ιράν.

Φυσικά, δεν γνωρίζουμε αρκετά για να προβλέψουμε το αποτέλεσμα. Μπορεί να υπάρξει ένας πόλεμος δι' αντιπροσώπων στην Ουκρανία, όπως υπήρξαν τόσοι πολλοί αιματηροί πόλεμοι δι' αντιπροσώπων μεταξύ των υπερδυνάμεων κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Σε αυτή την περίπτωση, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσαν κάλλιστα να προμηθεύσουν όπλα σε μια ουκρανική αντίσταση ή να ενθαρρύνουν έναν ανταρτοπόλεμο. Ή μπορεί να υπάρξει ειρήνη με μεσολάβηση.

Όποιο και αν είναι το αποτέλεσμα, η εισβολή στην Ουκρανία είναι συνέπεια της μετατόπισης της παγκόσμιας ισορροπίας ισχύος. Και οι συνέπειες της εισβολής του Πούτιν θα είναι η περαιτέρω αποδυνάμωση της ισχύος των Ηνωμένων Πολιτειών και του ΝΑΤΟ. Η ταπείνωσή τους είναι ήδη ξεκάθαρη για όλους. Ο ακρογωνιαίος λίθος του ΝΑΤΟ ήταν η δέσμευση των Ηνωμένων Πολιτειών και των άλλων χωρών του ΝΑΤΟ να προχωρήσουν σε πόλεμο σε περίπτωση εισβολής σε οποιαδήποτε από αυτές. Η Ουκρανία δεν ήταν μέλος του ΝΑΤΟ, αλλά επρόκειτο να συμβεί κάτι τέτοιο. Τώρα, ποιος μπορεί να είναι σίγουρος ότι η Τουρκία ή οι ΗΠΑ ή το Ηνωμένο Βασίλειο θα πήγαιναν σε πόλεμο για να υπερασπιστούν τους αδελφούς τους στο ΝΑΤΟ στην Εσθονία, τη Λετονία ή τη Σλοβενία.

Το αποτέλεσμα θα είναι η αύξηση της ρωσικής ισχύος. Η μεγαλύτερη συνέπεια θα είναι η αύξηση της αυτοκρατορικής ισχύος της Κίνας.

Για να μην υπάρξει σύγχυση μεταξύ των αναγνωστών μας, φυσικά και είμαστε εναντίον της τρομερής ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία. Είμαστε επίσης εναντίον ενός ευρύτερου πολέμου και δεν θρηνούμε για την παρακμή της αμερικανικής παγκόσμιας ισχύος. Πράγματι, θα ήταν κακή ιδέα να συνταχθούμε με οποιαδήποτε πλευρά στη συνεχιζόμενη διαμάχη μεταξύ των υπερδυνάμεων. Μπροστά στην ανθρωπιστική καταστροφή στο Αφγανιστάν, τη σκληρότητα και τις ανισότητες της πανδημίας και την εκτυλισσόμενη πραγματικότητα του κλιματικού χάους, είναι παράλογο να πάρουμε το μέρος της μιας ομάδας καταπιεστών ενάντια στην άλλη.

Στο υπόλοιπο του άρθρου αυτού, παραθέτουμε όσα γράψαμε πριν από έξι μήνες, για να εξηγήσουμε τη σημασία της αμερικανικής ήττας στο Αφγανιστάν ως υπόβαθρο της φθίνουσας αμερικανικής ισχύος.

 

Οι Αμερικανοί δεν θέλουν πόλεμο

Πριν από έξι μήνες γράφαμε: «Η πτώση της Καμπούλ σηματοδοτεί μια αποφασιστική ήττα της αμερικανικής ισχύος σε όλο τον κόσμο. Αλλά σηματοδοτεί επίσης, ή καθιστά σαφή, μια βαθιά απόρριψη των Αμερικανών για την αμερικανική αυτοκρατορία.

Μια απόδειξη είναι οι δημοσκοπήσεις. Το 2001, αμέσως μετά την 11η Σεπτεμβρίου, το 85% έως 90% των Αμερικανών ενέκρινε την εισβολή στο Αφγανιστάν. Τα ποσοστά μειώνονται σταθερά. Τον περασμένο μήνα, το 62% των Αμερικανών ενέκρινε το σχέδιο του Μπάιντεν για ολική αποχώρηση και το 29% ήταν αντίθετο.

Αυτή η απόρριψη του πολέμου είναι κοινή τόσο στη δεξιά όσο και στην αριστερά. Η βάση της εργατικής τάξης του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος και του Τραμπ είναι κατά των πολέμων εκτός των συνόρων. Πολλοί στρατιώτες και οικογένειες στρατιωτικών προέρχονται από τις αγροτικές περιοχές και το νότο, όπου ο Τραμπ είναι ισχυρός. Είναι κατά οποιουδήποτε άλλου πολέμου, γιατί είναι οι ίδιοι και αυτοί που αγαπούν αυτοί που υπηρέτησαν, πέθαναν και τραυματίστηκαν.

Ο δεξιός πατριωτισμός στην Αμερική τώρα είναι φιλο-στρατιωτικός, αλλά αυτό σημαίνει υπέρ του στρατιώτη, όχι υπέρ του πολέμου. Όταν λένε «Make America Great Again», εννοούν ότι η Αμερική δεν είναι σπουδαία τώρα για τους Αμερικανούς, όχι ότι οι ΗΠΑ πρέπει να εμπλακούν περισσότερο στον κόσμο.

Μεταξύ των Δημοκρατικών, επίσης, η βάση της εργατικής τάξης είναι κατά των πολέμων.

Υπάρχουν άνθρωποι που υποστηρίζουν περισσότερες στρατιωτικές επεμβάσεις. Είναι οι δημοκράτες του Ομπάμα, οι ρεπουμπλικάνοι του Ρόμνεϊ, οι στρατηγοί, πολλοί φιλελεύθεροι και συντηρητικοί ειδήμονες και σχεδόν όλοι στην ελίτ της Ουάσιγκτον. Αλλά ο αμερικανικός λαός στο σύνολό του, και ιδιαίτερα η εργατική τάξη, μαύροι, μελαμψοί και λευκοί, έχουν στραφεί εναντίον της αμερικανικής αυτοκρατορίας.

Μετά την πτώση της Σαϊγκόν, η αμερικανική κυβέρνηση δεν μπόρεσε να εξαπολύσει μεγάλες στρατιωτικές επεμβάσεις για τα επόμενα δεκαπέντε χρόνια. Μπορεί κάλλιστα να περάσει περισσότερος χρόνος μετά την πτώση της Καμπούλ.»

 

Η παρακμή της Αμερικανική Ισχύος

Γράψαμε επίσης: «Από το 1918, πριν από 103 χρόνια, οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι το ισχυρότερο έθνος στον κόσμο. Υπήρχαν ανταγωνιστικές δυνάμεις – πρώτα η Γερμανία, μετά η Σοβιετική Ένωση και τώρα η Κίνα. Αλλά οι ΗΠΑ ήταν κυρίαρχες. Αυτός ο «αμερικανικός αιώνας» φτάνει τώρα στο τέλος του.

Η μακροπρόθεσμη αιτία είναι η οικονομική άνοδος της Κίνας και η σχετική οικονομική παρακμή των Ηνωμένων Πολιτειών. Όμως η πανδημία του covid και η ήττα στο Αφγανιστάν καθιστούν τα τελευταία δύο χρόνια σημείο καμπής.

Η πανδημία του covid αποκάλυψε τη θεσμική ανικανότητα της άρχουσας τάξης και της κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών. Το σύστημα απέτυχε να προστατεύσει τους ανθρώπους. Αυτή η χαοτική και επαίσχυντη αποτυχία είναι προφανής στους ανθρώπους σε όλο τον κόσμο.

Στη συνέχεια, υπάρχει το Αφγανιστάν. Αν κρίνετε με βάση τις δαπάνες και το υλικό, οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι συντριπτικά η κυρίαρχη στρατιωτική δύναμη παγκοσμίως. Αυτή η δύναμη έχει ηττηθεί από φτωχούς ανθρώπους με σανδάλια σε μια μικρή χώρα οι οποίοι δεν έχουν τίποτα άλλο εκτός από αντοχή και θάρρος.

Η νίκη των Ταλιμπάν θα δώσει επίσης θάρρος στους ισλαμιστές πολλών διαφορετικών ειδών στη Συρία, την Υεμένη, τη Σομαλία, το Πακιστάν, το Ουζμπεκιστάν, το Τουρκμενιστάν, το Τατζικιστάν και το Μάλι. Αλλά θα ισχύει και σε ευρύτερο επίπεδο.

Τόσο η αποτυχία του covid όσο και η ήττα στο Αφγανιστάν θα περιορίσουν την ήπια ισχύ των ΗΠΑ. Αλλά το Αφγανιστάν είναι επίσης μια ήττα για τη σκληρή ισχύ. Η δύναμη της άτυπης αυτοκρατορίας των Ηνωμένων Πολιτειών στηρίζεται εδώ και έναν αιώνα σε τρεις διαφορετικούς πυλώνες. Ο ένας είναι η μεγαλύτερη οικονομία στον κόσμο και η κυριαρχία στο παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα. Ο δεύτερος είναι η φήμη που έχουν σε πολλούς τομείς για τη δημοκρατία, την ικανότητα και την πολιτισμική ηγεσία. Ο τρίτος ήταν ότι αν η ήπια ισχύς αποτύγχανε, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα εισέβαλαν για να υποστηρίξουν δικτατορίες και να τιμωρήσουν τους εχθρούς τους.

Αυτή η στρατιωτική δύναμη έχει χαθεί τώρα. Καμία κυβέρνηση δεν θα πιστέψει ότι οι ΗΠΑ μπορούν να τις σώσουν από έναν ξένο εισβολέα ή από τον ίδιο τους το λαό. Οι δολοφονίες με μη επανδρωμένα αεροσκάφη θα συνεχιστούν και θα προκαλέσουν μεγάλη δυστυχία. Αλλά πουθενά τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη από μόνα τους δεν θα είναι στρατιωτικά αποφασιστικής σημασίας.

Αυτή είναι η αρχή του τέλους του αμερικανικού αιώνα.»

Μετάφραση: elaliberta.gr

Nancy Lindisfarne and Jonathan Neale, “From Afghanistan to Ukraine”, Anne Bonny Pirate, 22 Φεβρουαρίου 2022, https://annebonnypirate.org/2022/02/22/from-afghanistan-to-ukraine/?fbclid=IwAR0BC3ToqYlsCYhVywSMGph9HCeorxFaD-URfbbRLDMHw1DQLH2rT4Q06gc

Σημειώσεις

1 Όλες οι αναφορές που ακολουθούν, είναι από: Nancy Lindisfarne, Jonathan Neale, «Αφγανιστάν: Το τέλος της κατοχής», e la libertà, 20 Αυγούστου, https://www.elaliberta.gr/%CE%B4%CE%B9%CE%B5%CE%B8%CE%BD%CE%AE/%CE%B1%CF%83%CE%AF%CE%B1-%CF%89%CE%BA%CE%B5%CE%B1%CE%BD%CE%AF%CE%B1/7603-%CE%B1%CF%86%CE%B3%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%AC%CE%BD-%CF%84%CE%BF-%CF%84%CE%AD%CE%BB%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%87%CE%AE%CF%82

Τελευταία τροποποίηση στις Τετάρτη, 23 Φεβρουαρίου 2022 02:43

Προσθήκη σχολίου

Το e la libertà.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά σχόλια με υβριστικό, ρατσιστικό, σεξιστικό φασιστικό περιεχόμενο ή σχόλια μη σχετικά με το κείμενο.