Σάββατο, 04 Ιουνίου 2022 13:03

Μια στρατηγική για την εργατική τάξη στην Ουκρανία από τον Simon Hannah

Simon Hannah

Μια στρατηγική για την εργατική τάξη στην Ουκρανία

 https://anticapitalistresistance.org/

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: elaliberta.gr

Ο πόλεμος είναι μια κρίση που προσφέρει ευκαιρίες για τα επαναστατικά αιτήματα της εργατικής τάξης. Ο Simon Hannah εξετάζει πώς θα μπορούσε να μοιάζει μια απάντηση της ουκρανικής εργατικής τάξης στον πόλεμο. Επίσης, θέτει σημαντικές ιδέες για το τι πρέπει να κάνει η εργατική τάξη σε οποιαδήποτε παρόμοια κατάσταση σε όλο τον κόσμο.

Η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία είναι ένα σκανδαλώδες έγκλημα πολέμου.

Μια μεγάλη διαμάχη εξελίσσεται για τα αίτια του πολέμου σχετικά για το πόσο πρέπει να κατηγορηθεί η περικύκλωση του ΝΑΤΟ ή οι ρωσικές αυτοκρατορικές φιλοδοξίες ή ένας συνδυασμός των δύο. Η πραγματικότητα για τον απλό λαό της Ουκρανίας είναι ότι κοιτάζει κατάματα τα ρωσικά τανκς και το βαρύ πυροβολικό.

Ο ουκρανικός λαός έχει το δικαίωμα να υπερασπιστεί τη χώρα του από την εισβολή και το κάνει με μια μαζική κινητοποίηση που κάλεσε η κυβέρνησή του. Εθελοντές εντάσσονται στις αμυντικές δυνάμεις και χιλιάδες βόμβες μολότοφ κατασκευάζονται εσπευσμένα για να αποκρούσουν τις ρωσικές δυνάμεις που απειλούν να περικυκλώσουν τις μεγάλες πόλεις.

Η κυβέρνηση Πούτιν στη Μόσχα είναι μια βαθιά αντιδραστική κυβέρνηση. Το ιδιαίτερο σήμα του μεγαλορωσικού σοβινισμού που βασίζεται στον γκανγκστερικό καπιταλισμό των νεόπλουτων ολιγαρχών μετά το 1991 είναι το όραμα μιας βάρβαρης κοινωνίας, στην οποία τα δημοκρατικά δικαιώματα καταπατώνται, οι πολιτικοί αντίπαλοι δολοφονούνται και κάθε έθνος που βρίσκεται στην τροχιά της Ρωσίας αποτελεί δυνητικό στόχο. Από τη σφαγή στην Τσετσενία μέχρι την εισβολή στη Γεωργία και την καταστολή της εξέγερσης στο Καζακστάν, το καθεστώς του Πούτιν είναι ποτισμένο με αίμα. Ο ρωσικός ιμπεριαλισμός επεκτάθηκε ακόμη και στη Συρία, όπου υποστήριξε τον δολοφονικό πρόεδρο Μπασάρ αλ Άσαντ, ο οποίος έσφαξε τον ίδιο του το λαό. Σήμερα η Ουκρανία είναι μια ημι-αποικία που βρίσκεται σε μια άθλια κατάσταση, παγιδευμένη μεταξύ του ρωσικού και του δυτικού ιμπεριαλισμού. Αντιμέτωπη με την απειλή από τη Ρωσία, μια πτέρυγα της ουκρανικής καπιταλιστικής τάξης έχει προσανατολιστεί προς τη Δύση, κυρίως με μεγαλύτερους οικονομικούς και πολιτικούς δεσμούς με την ΕΕ καθώς και με το ΝΑΤΟ. Αν και δεν είναι ιμπεριαλιστική δύναμη, το ουκρανικό καθεστώς έχει αίμα στα χέρια του. Μετά το 2014 η Ρωσία επενέβη για να προσαρτήσει την Κριμαία και τις ανατολικές περιοχές της χώρας, οδηγώντας σε μια βίαιη αντιπαράθεση με τις ουκρανικές δυνάμεις στην περιοχή του Ντονμπάς. Η ουκρανική κυβέρνηση έκοψε επίσης το νερό στην Κριμαία μετά την προσάρτησή της από τη Ρωσία κ.ο.κ. Δεν είμαστε ήπιοι ούτε στις επικρίσεις μας για τους αυτονομιστές, οι οποίοι, υποστηριζόμενοι από Ρώσους αξιωματικούς των μυστικών υπηρεσιών και μισθοφόρους, δημιούργησαν κράτη με ελάχιστα έως καθόλου δημοκρατικά δικαιώματα, όπου τα βασανιστήρια χρησιμοποιούνταν τακτικά σε πολιτικούς και θρησκευτικούς αντιφρονούντες. Ο πρόεδρος Ζελένσκι εξελέγη στη βάση της προσπάθειας επίλυσης του εθνικού ζητήματος στα ανατολικά της χώρας, αλλά ως αστός πολιτικός δεν είχε ανεξάρτητα συμφέροντα ξεχωριστά από την ουκρανική καπιταλιστική τάξη. Είναι επίσης ένας άνθρωπος που έχει πλουτίσει σημαντικά μέσω των πολιτικών του διασυνδέσεων. Οι πλούσιοι της Ουκρανίας γίνονται όλο και πλουσιότεροι, ενώ η ουκρανική κυβέρνηση έχει επιβάλει μέτρα λιτότητας κατ' εντολή του ΔΝΤ για την αναδιάρθρωση της οικονομίας και τη διαχείριση του διογκούμενου χρέους της.

Η ουκρανική καπιταλιστική τάξη μάχεται για να υπερασπιστεί το όραμά της για μια Ουκρανία που θα κυριαρχείται από το δυτικό κεφάλαιο και θα είναι ενωμένη χωρίς καμία δημοκρατική μέριμνα για τους ανθρώπους της εργατικής τάξης κάτω από τα πλήγματα του νεοφιλελευθερισμού και ιδιαίτερα για τις ρωσόφωνες μειονότητες. Μια νίκη της ουκρανικής άρχουσας τάξης σε αυτόν τον πόλεμο θα απελευθέρωνε τη χώρα από τα ρωσικά στρατεύματα, αλλά δεν θα έφερνε απαραίτητα μια αίσθηση διαρκούς ειρήνης. Η Ουκρανία έχει δικαίωμα ύπαρξης ως έθνος, αλλά θα είναι πάντα δεμένη με το ένα ή το άλλο ιμπεριαλιστικό μπλοκ, αν η ουκρανική εργατική τάξη δεν έχει ένα πρόγραμμα για το σοσιαλισμό.

Σε αυτή την κατάσταση, η εργατική τάξη της Ουκρανίας πρέπει να αναπτύξει περαιτέρω τη δική της πολιτική και στρατηγική. Μια τέτοια πολιτική θα μπορούσε να μοιάζει κάπως έτσι,

Για την υπεράσπιση της Ουκρανίας, οι εργαζόμενοι και η κοινωνία των πολιτών θα πρέπει να συνεχίσουν να δημιουργούν και να αναπτύσσουν τις δικές τους ανεξάρτητες οργανώσεις. Να πάρουν όπλα και οποιοδήποτε άλλο υλικό από την κυβέρνηση. Να σχηματίσουν αμυντικές μονάδες για τις κοινότητές τους, τις εργατικές συνοικίες, τα εργοστάσια κ.ο.κ. Το εργατικό κίνημα θα πρέπει να απαιτήσει από την κυβέρνηση να εθνικοποιήσει τους βασικούς τομείς της βιομηχανίας. Οι ένοπλοι εργάτες μπορούν να αναλάβουν τον έλεγχο των εργοστασίων τους και να εκλέξουν τους δικούς τους αξιωματούχους για να διοικήσουν οποιεσδήποτε επιχειρήσεις. Ο πόλεμος θέτει το ζήτημα του κοινωνικού μετασχηματισμού της οικονομίας που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την ενίσχυση της εργατικής τάξης και των οργανώσεών της. Όλες οι προσπάθειες απαγόρευσης των απεργιών ή της ανεξάρτητης δράσης των εργαζομένων πρέπει να αποκρούονται αποφασιστικά στην πράξη.

Αλλά το πολιτικό ζήτημα είναι το κλειδί – η ανάγκη για μια ανεξάρτητη πολιτική ξεχωριστή από τους πολεμικούς στόχους της ουκρανικής άρχουσας τάξης. Οι σοσιαλιστές αγωνίζονται για μια Ουκρανία που δεν είναι ευθυγραμμισμένη με τον δυτικό ή τον ρωσικό ιμπεριαλισμό. Αυτός είναι ένας πόλεμος για να τερματιστεί η ρωσική εισβολή, αλλά δεν είναι ένας πόλεμος για την υπεράσπιση των ολιγαρχών που απομυζούν την ουκρανική οικονομία ή που επιδιώκουν να γεμίσουν τις τσέπες τους με προσοδοφόρες εμπορικές συμφωνίες με την ΕΕ. Αυτό σημαίνει καμία υποστήριξη στο ΝΑΤΟ ή περαιτέρω ενσωμάτωση στα στρατηγικά οικονομικά ή στρατιωτικά συμφέροντα του δυτικού ιμπεριαλισμού. Αυτό σημαίνει ότι οι σοσιαλιστές πρέπει να είναι οι καλύτεροι μαχητές για την ανεξαρτησία της Ουκρανίας και επίσης για την ευρύτερη δυνατή δημοκρατία. Πρέπει να υπάρξει μια δημοκρατική λύση στην Ανατολική Ουκρανία, η οποία μπορεί να περιλαμβάνει την ένταξή τους στη Ρωσία, μπορεί να περιλαμβάνει την παραμονή τους ως μέρος μιας ομοσπονδίας με την Ουκρανία ή ακόμη και την επανένταξή τους στην Ουκρανία. Δεν εμπιστευόμαστε τη ρωσική κυβέρνηση ή την ουκρανική ομόλογό της να επιλύσουν σωστά το ζήτημα.

Ως εκ τούτου, θα μπορούσε να υπάρξει μια σαφής πολιτική έκκληση προς τους ανθρώπους των αποσχισθέντων επαρχιών και της Κριμαίας – θα αγωνιστούμε για τα δημοκρατικά σας δικαιώματα να αποφασίσετε για το μέλλον σας μέχρι και την ένταξή σας στη Ρωσία, αν το επιθυμείτε, αλλά όχι άλλη υποστήριξη στη ρωσική ιμπεριαλιστική πολεμική μηχανή. Στρέψτε τα όπλα σας εναντίον των Ρώσων εισβολέων και βοηθήστε να νικήσουμε τους ιμπεριαλιστές εισβολείς. Αδελφοποίηση όπου είναι δυνατόν με τους Ρώσους στρατιώτες - "γιατί σας έστειλαν να πολεμήσετε; Η Ουκρανία δεν είναι φασιστική, μην πιστεύετε τα ψέματα του Πούτιν". Ήδη δεκάδες Ρώσοι παραδίδονται ή λιποτακτούν, μπερδεμένοι και αποθαρρυμένοι που τα ψέματα που τους έχουν πει για την εισβολή αποκαλύπτονται μπροστά στα μάτια τους.

Και οι Ουκρανοί στρατιώτες θα πρέπει να σχηματίσουν οργανώσεις βάσης και να εκλέξουν αντιπροσώπους. Αν η αυτοοργάνωση των εργατών και των στρατιωτών είναι αρκετά ισχυρή, τότε θα πρέπει να απαιτήσουν την συνυπογραφή οποιωνδήποτε διαταγών από τις επιτροπές στρατιωτών βάσης. Οποιεσδήποτε διαταγές για τη διάπραξη εγκλημάτων πολέμου θα πρέπει να απορρίπτονται και οι αξιωματικοί που δίνουν τέτοιες διαταγές θα πρέπει να αντιμετωπίζονται καταλλήλως.

Ορισμένοι σοσιαλιστές λένε ότι οι Ουκρανοί εργάτες πρέπει να πολεμήσουν την ίδια τους την κυβέρνηση και τους Ρώσους. Σε αυτό το σημείο του πολέμου, αυτό θα ήταν μια συνταγή για πλήρη απομόνωση και πολιτικό θάνατο. Στην πράξη, αυτό σημαίνει ότι οι εργάτες θα πρέπει να συνεχίσουν να πολεμούν μέσα στις κυβερνητικές δυνάμεις και στο πλευρό τους, όπως και όταν είναι απαραίτητο. Υπάρχει μια θεμιτή επιθυμία των Ουκρανών να υπερασπιστούν το έθνος τους απέναντι στο πυροβολικό και τις αεροπορικές επιδρομές, οπότε η υποκίνηση ενός εμφυλίου πολέμου τώρα θα ήταν μόνο ένα χαρτί στα χέρια της φασιστικής και νεοεθνικιστικής ακροδεξιάς. Θα πουν "βλέπετε, οι σοσιαλιστές είναι προδότες που διχάζουν τις δυνάμεις μας απέναντι στους Ρώσους, μόνο εμείς μπορούμε να υπερασπιστούμε το έθνος". Πρέπει να πούμε ότι η εργατική τάξη, που είναι οπλισμένη και αγωνίζεται για τα ταξικά της συμφέροντα, είναι σε καλύτερη θέση να υπερασπιστεί τη χώρα.

Αυτή είναι μια στρατηγική για τη μετατροπή του δημοκρατικού αγώνα για την εθνική κυριαρχία σε αγώνα για την εξουσία της εργατικής τάξης. Από τη στιγμή που η εργατική τάξη είναι οπλισμένη, είναι ικανή να επιδιώξει τα δικά της αιτήματα – για παράδειγμα να αντιταχθεί στη νεοφιλελεύθερη ατζέντα της κυβέρνησης Ζελένσκι, να καταλάβει τους χώρους εργασίας της και να τους λειτουργήσει ελεύθερα από τον έλεγχο των αφεντικών της.

Είναι σημαντικό ότι οι Ουκρανοί εργάτες μπορούν να ενωθούν με τα αντιπολεμικά κινήματα στη Ρωσία και τη Λευκορωσία, με το λαό του Καζακστάν – σχηματίζοντας έναν διεθνή αγώνα ενάντια στις δικές τους άρχουσες τάξεις. Οι κατανοητές ανησυχίες για τις ενέργειες του ρωσικού κράτους μετατρέπονται σε αντιρωσικό σοβινισμό, ο οποίος πρέπει να αμφισβητηθεί και να καταπολεμηθεί. Οι εργαζόμενοι της Ουκρανίας, της Λευκορωσίας, του Καζακστάν και της Ρωσίας έχουν όλοι τα ίδια συμφέροντα, να απομακρύνουν τους καπιταλιστές γκάνγκστερ που ανέλαβαν την εξουσία μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης και να οικοδομήσουν μια κοινωνία που θα ικανοποιεί τις ανάγκες όλων, όχι των ολιγαρχών. Μια επανάσταση σε όλη την Ανατολική Ευρώπη, την Κεντρική Ασία και τη Ρωσία θα άλλαζε τον ρου της ιστορίας και θα τρομοκρατούσε τις άρχουσες τάξεις της Δύσης, εμπνέοντας σε δράση τους εργαζόμενους από τη Νέα Υόρκη μέχρι το Πεκίνο, από το Γιοχάνεσμπουργκ μέχρι το Λονδίνο.

Simon Hannah, “A strategy for the working class in Ukraine”, AntiCapitalist Resistance, 10 Μαρτίου 2022, https://anticapitalistresistance.org/a-strategy-for-the-working-class-in-ukraine/.

Τελευταία τροποποίηση στις Σάββατο, 04 Ιουνίου 2022 13:16

Προσθήκη σχολίου

Το e la libertà.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά σχόλια με υβριστικό, ρατσιστικό, σεξιστικό φασιστικό περιεχόμενο ή σχόλια μη σχετικά με το κείμενο.