Παρασκευή, 15 Ιουλίου 2022 16:35

Μέσα στην ουκρανική αντίσταση

 

 

David Patrikarakos

 

Μέσα στην ουκρανική αντίσταση

 

 

Στη Χερσώνα, καταδιώκονται οι συνεργάτες των Ρώσων

 

«Η κατάσταση στην πόλη είναι πολύ, πολύ άσχημη. Οι Ρώσοι κατακτητές αυξάνουν συνεχώς την παρουσία τους. Κυκλοφορούν ανεξέλεγκτοι στην πόλη και σπάνε τις πόρτες των σπιτιών και των διαμερισμάτων. Οι στρατιώτες έρχονται συνήθως γύρω στα μεσάνυχτα και αρχίζουν να ψάχνουν για στοιχεία αντάρτικης δραστηριότητας. Συχνά, απλά παίρνουν μαζί τους ανθρώπους. Τώρα έχουν στρέψει την προσοχή τους στους αξιωματούχους. Πριν από λίγες ημέρες, συνέλαβαν τον δήμαρχο και ορισμένα μέλη του δημοτικού συμβουλίου. Η κατάσταση χειροτερεύει...»

Αυτό το μήνυμα, από έναν ακτιβιστή υπέρ της δημοκρατίας μέσα στη Χερσώνα, έφτασε σε μένα μέσω ενός ενδιάμεσου το βράδυ της Τετάρτης. Γίνεται όλο και πιο δύσκολο μέρα με τη μέρα να μάθεις τι συμβαίνει στην περιοχή – ειδικά μέσα στην πόλη. Μια ζωή πριν, στα μέσα Απριλίου, σε ένα χωριό λίγο πιο πέρα από το Μικολάιβ, στεκόμουν στον κήπο ενός σπιτιού που είχε καταστραφεί από ρωσικές οβίδες, ακούγοντας από πάνω μου τον ήχο των πυρών των Ρώσων που έρχονταν και κοίταζα νοτιοανατολικά. Εκεί, σε απόσταση μόλις 100 χιλιομέτρων βρισκόταν η Χερσώνα. Οι Ρώσοι είχαν καταλάβει τμήματα της πόλης στις 2 Μαρτίου και από τότε έδιναν μάχες με τους Ουκρανούς. Σήμερα, οι Ρώσοι ελέγχουν το μεγαλύτερο μέρος της περιοχής και κάνουν αισθητή την παρουσία τους. Αλλά από το Μικολάιβ και, κυρίως, μέσα στην ίδια τη Χερσώνα, οι Ουκρανοί συνεχίζουν να αντιστέκονται.

Αυτή τη στιγμή, τα παγκόσμια μέσα ενημέρωσης κατακλύζονται από συζητήσεις σχετικά με τη μάχη για το Ντονμπάς. Όμως, ο πόλεμος για την Ουκρανία θα κερδηθεί ή θα χαθεί στο νότο, με τη μακρά ακτογραμμή και τις μεγάλες αποθήκες σιτηρών. Και είναι στη Χερσώνα, τώρα υπό ρωσική κατοχή, όπου θα βρούμε τις απαντήσεις σε τόσα πολλά ερωτήματα ζωτικής σημασίας για αυτή τη νίκη ή την ήττα. Μπορεί ο ουκρανικός στρατός να αντεπιτεθεί με επαρκή αποτελεσματικότητα για να ανακαταλάβει μια μεγάλη πόλη από τους Ρώσους; Μπορεί η χώρα να αντέξει ενώ της κλέβουν τα σιτηρά και αποκλείουν τα λιμάνια της; Και, ίσως το πιο σημαντικό από όλα, πόσο πραγματική και πόσο ισχυρή είναι η ουκρανική αντίσταση κάτω από τη ρωσική κατοχή;

«Πρέπει να καταλάβουμε ότι η κατάσταση είναι διαφορετική σε κάθε περιοχή», μου λέει ο Σεργκίι Ντανίλοφ, αναπληρωτής διευθυντής του Κέντρου Μεσανατολικών Σπουδών. Συνεχίζει: «Το νότιο και το δυτικό τμήμα της περιοχής της Χερσώνας είναι μια καταστροφή. Έχουν γίνει μαζικές δολοφονίες και βιασμοί – είναι μια δεύτερη Μπούτσα εκεί. Ορισμένα χωριά απλώς κατεδαφίστηκαν εντελώς από τους Ρώσους».

Η γεωγραφία είναι το κλειδί εδώ, όπως και σε όλη την Ουκρανία. Η Χερσώνα χωρίζεται στη μέση από τις εκβολές του ποταμού Δνείπερου. Στη δεξιά του όχθη –αυτό που μπορεί να αποκληθεί χαλαρά ως η πλευρά του Μικολάιβ– τα πράγματα είναι ελαφρώς καλύτερα. Το Μικολάιβ είναι ακόμα σε ουκρανικά χέρια, και από εκεί ο στρατός αντεπιτίθεται. Η αριστερή του όχθη βρίσκεται στην πλευρά της Μαριούπολης –η μεγάλη πόλη που βρίσκεται στα χέρια των Ρώσων– και εδώ τα πράγματα είναι ιδιαίτερα ζοφερά.

Η καταστολή, ωστόσο, είναι η ίδια τόσο στην αριστερή όσο και στη δεξιά όχθη. Την περασμένη εβδομάδα είδαμε περισσότερα μαζικά «φιλτραρίσματα» – αυτή την δυσοίωνη προφύλαξη των λέξεων - που στην πραγματικότητα σημαίνει ότι οι κατοχικές δυνάμεις ανέκριναν βίαια τους ντόπιους και στη συνέχεια απέλασαν πολλούς στη Ρωσία. Πρόκειται για ένα σύστημα σχεδιασμένο τόσο για λόγους απλότητας όσο και για λόγους σκληρότητας: αυτοκίνητα, φορτηγά και στρατεύματα φτάνουν στα χωριά και στη συνέχεια είτε μεταφέρουν τους ντόπιους σε μια ειδική «εγκατάσταση» είτε σκάβουν μια μεγάλη τρύπα και τους χώνονται μέσα. Ο στόχος είναι πάντα ο ίδιος: να τους μετατρέψουν σε συνεργάτες.

Ταυτόχρονα, όμως, οι Ρώσοι προσπαθούν επίσης να γίνουν πιο οικείοι. Το κλειδί στις προσπάθειές τους είναι η έννοια αυτού που αποκαλούν «ταχεία δικαιοσύνη». Η αρχή είναι απλή: η απονομή δικαιοσύνης μέσω των δικαστηρίων μπορεί να διαρκέσει για πάντα, οπότε γιατί να μην αφήσουμε αυτούς να την αποδώσουν; Φυσικά, είναι επίσης ένας τρόπος νομιμοποίησης της βίας. Οι στρατιώτες δέχονται πλέον «καταγγελίες» από τους ντόπιους και όταν εισβάλλουν σε σπίτια και επιδίδονται σε περισσότερους ξυλοδαρμούς, μπορούν να πουν ότι απλώς ανταποκρίνονται σε αιτήματα πολιτών.

Πρόκειται για ένα σύστημα που είναι εύκολα επιρρεπές στην κατάχρηση. Ο Ντανίλοφ άκουσε μια ιστορία από ένα από τα χωριά για κάποιον άνδρα που πήγε στο σημείο ελέγχου και έκανε ένα παράπονο στους Ρώσους: ο γείτονάς του είχε αρνηθεί να του δώσει αλκοόλ. Οι στρατιώτες πήγαν στο σπίτι του άνδρα και τον φυλάκισαν για 15 ημέρες (με ποια κατηγορία είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς). Σε ένα άλλο χωριό, ένας ντόπιος εγκληματίας λήστεψε ένα σπίτι και οι Ρώσοι πήγαν στο σπίτι του και τον χτύπησαν άγρια. «Προσπαθούν να πουν ότι αυτό είναι καλό, γιατί αν προσπαθήσεις να περάσεις από τα δικαστήρια θα χρειαστούν χρόνια, ενώ αυτοί απονέμουν δικαιοσύνη γρήγορα. Προσπαθούν να “δωροδοκήσουν” τους ντόπιους μέσω τέτοιων πραγμάτων», λέει ο Ντανίλοφ.

Λειτουργεί; Εν μέρει. Οι προσπάθειές τους να οικοδομήσουν μια θετική εικόνα κερδίζουν κάποιο έδαφος, αλλά δεν μπορούν να καλύψουν το μόνιμο πρόβλημα των Ρώσων στρατιωτών: τη συμπεριφορά τους. Οι πηγές μου μέσα στη Χερσώνα είναι σαφείς: οι κατοχικές δυνάμεις ληστεύουν τα σπίτια των ανθρώπων∙ είναι πάντα μεθυσμένοι, συχνά από το πρωί∙ άνθρωποι εξαφανίζονται κάθε μέρα, ειδικά στην πόλη-λιμάνι Γκενιτσέσκ. Μόλις πριν από δέκα ημέρες, δύο γυναίκες που ζούσαν στο Αραμπάτ Σπιτ –μια Τάταρη της Κριμαίας και μια Ουκρανή– απομακρύνθηκαν από τα σπίτια τους και έκτοτε δεν έχουν εμφανιστεί.

Σύμφωνα με κάτοικο της Χερσώνας, τα σημεία ελέγχου αποτελούν επίκεντρο της ρωσικής βίας. Στην αρχή της κατοχής, υπήρχαν σχεδόν παντού σε όλες τις πόλεις και τα χωριά. Τώρα τα περισσότερα έχουν εξαφανιστεί. Σε ένα όμως στην είσοδο στη λεγόμενη γειτονιά «Νησί» της πόλης Χερσώνα –με τα ναυπηγεία, το λιμάνι πετρελαίου και πολλές επιχειρήσεις– η κακοποίηση είναι εκτεταμένη. Πρόσφατα, μια γυναίκα πλησίασε οδηγώντας ένα αυτοκίνητο με φιμέ τζάμια. Αρνήθηκε να αφαιρέσει τη φιμέ μεμβράνη από τα τζάμια, οπότε το αυτοκίνητό της κατασχέθηκε, την ξυλοκόπησαν και της έσπασαν τα τζάμια με το κοντάκι μιας καραμπίνας.

Θα ήταν άδικο, ωστόσο, να πούμε ότι οι στρατιώτες βρίσκονται εκεί μόνο για να πίνουν και να δέρνουν ανθρώπους∙ θέλουν επίσης να βγάλουν χρήματα. Τα σημεία ελέγχου δεν είναι μόνο χώροι βίας και εκφοβισμού, αλλά και εκβιασμού. Ένα άτυπο τιμολόγιο –με βάση τις διάφορες κατηγορίες οχημάτων– έχει τεθεί σε ισχύ. Για να περάσει το αυτοκίνητό σας χωρίς ατελείωτες ουρές θα κοστίσει 500 δολάρια ή και περισσότερο. Ένα λεωφορείο κοστίζει 2.000 δολάρια, ένα φορτηγό 20.000 δολάρια. Μερικές φορές τα αυτοκίνητα αφήνονται να φύγουν χωρίς να πληρώσουν, και κάθε τόσο οι Ρώσοι τα βομβαρδίζουν με BM-21 Grads – απλά για να τους δώσουν ένα μάθημα επειδή επέστρεψαν στην Ουκρανία.

Οι Ρώσοι οικειοποιήθηκαν επίσης ένα δίκτυο πρατηρίων καυσίμων που ανήκε προηγουμένως στην OKKO και τη Shell. Οι τιμές εκεί είναι τώρα σε ρούβλια, το οποίο είναι το μόνο νόμισμα που δέχονται. Έχουν μάλιστα ορίσει χειρόγραφα μια συναλλαγματική ισοτιμία 1 γρίβνα προς 1,5 ρούβλια (η κανονική συναλλαγματική ισοτιμία είναι πάνω από 2). Όλα αυτά έγιναν με εντολή του πρώην βουλευτή της Ράντα και πρώην δημάρχου της Χερσώνας Βολοντίμιρ Σάλντο, ο οποίος υποστήριξε αμέσως τους Ρώσους κατακτητές όταν έφτασαν και έχει γίνει επικεφαλής της διοίκησης της Χερσώνας.

Οι Ρώσοι προσπαθούν επίσης να ελέγξουν όλες τις πτυχές της ζωής. Αν θέλετε να εισπράξετε το μισθό σας σε τραπεζικό λογαριασμό, πρέπει να ανοίξετε λογαριασμό στην τράπεζα που έχουν δημιουργήσει οι Ρώσοι στο κτίριο της πρώην Raiffeisen Bank. «Είδα τεράστιες ουρές ανθρώπων εκεί», λέει ένας κάτοικος. «Η παγίδα, όμως, είναι ότι αν θέλετε τον λογαριασμό, πρέπει να πάρετε και ρωσικό διαβατήριο, το οποίο ο κόσμος δεν θέλει».

«Δεν υπάρχουν σχεδόν καθόλου μετρητά στην πόλη, η οποία μοιάζει όλο και περισσότερο με τη δεκαετία του ’90, όταν υπήρχε τεράστιο έλλειμμα και οι άνθρωποι αντάλλασσαν πράγματα μεταξύ τους από τα πορτμπαγκάζ των αυτοκινήτων τους. Τότε μπορούσες να αγοράσεις σχεδόν τα πάντα, αλλά σε τιμές δύο έως πέντε φορές υψηλότερες από την κανονική τιμή της αγοράς. Στα ίδια μέρη μπορείτε να ανταλλάξετε δολάρια και ευρώ. Σε πολλά καταστήματα, εκεί που προηγουμένως ειδικεύονταν σε ένα προϊόν, όπως κρέας ή λαχανικά, τώρα μπορείτε να αγοράσετε τα πάντα, από ψωμί και τσιγάρα μέχρι βότκα και προϊόντα για το σπίτι – σχεδόν όλα από την Κριμαία. Αλλά ο κόσμος δεν τα αγοράζει για δεύτερη φορά, επειδή η ποιότητα είναι απαίσια».

Όλα αυτά συνδυαστικά μειώνουν τα φιλορωσικά αισθήματα σε ολόκληρη την περιοχή. Από τις πρώτες ημέρες της κατοχής, οι διαδηλωτές εκτόξευαν ύβρεις, όχι λουλούδια, στα εισερχόμενα ρωσικά στρατεύματα. Τώρα η αντίσταση έχει διαμορφωθεί σε δύο διακριτά σκέλη. Το πρώτο είναι το βίαιο∙ το δεύτερο είναι αυτό που αποκαλούν «αγώνας για το συμβολικό περιβάλλον». Αυτό επικεντρώνεται στην δημιουργία φιλοουκρανικών γκράφιτι και φυλλαδίων σε όλες τις βασικές περιοχές και στην καταστροφή φιλορωσικών σημαιών και συμβόλων. Και στα δύο στρατόπεδα, βέβαια, υπάρχει ο κοινωνικός εξοστρακισμός όσων συνεργάζονται.

Κάθε περιοχή που καταλαμβάνουν οι Ρώσοι στηρίζονται σε συνεργάτες. Δεν έχουν αρκετούς ανθρώπους για να αστυνομεύσουν τον τοπικό πληθυσμό και να στελεχώσουν όλες τις διοικητικές θέσεις που είναι απαραίτητες για τη διακυβέρνηση. Ωστόσο, ο αριθμός των συνεργατών φαίνεται να είναι μικρός: αν κάποιος ενταχθεί στην τοπική ρωσική κυβέρνηση παίρνει ρωσικό διαβατήριο, και στη Χερσώνα, από την περασμένη εβδομάδα, μόνο 23 άτομα έχουν πάρει ρωσικό διαβατήριο από άμεση συνεργασία σε έναν πληθυσμό αρκετών εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων στην πόλη.

Από τους πρώτους ανθρώπους που προσπαθούν να στρατολογήσουν οι Ρώσοι είναι οι διευθυντές σχολείων. Τα σχολεία είναι ζωτικής σημασίας για το σύστημα κατοχής: όπου έχεις τον καθημερινό έλεγχο των παιδιών, οι γονείς τους συνήθως αναγκάζονται να ακολουθήσουν. «Δυστυχώς, ήδη δύο νηπιαγωγεία έχουν συμφωνήσει να συνεργαστούν», λέει ο ακτιβιστής για τη δημοκρατία. «Επίσης, γνωρίζουμε ότι το σχολείο #30, ένα από τα πιο διάσημα της πόλης, έχει συμφωνήσει να αντικαταστήσει το πρόγραμμα σπουδών του με το ρωσικό».

Ωστόσο, οι περισσότεροι παραμένουν απρόθυμοι να συνεργαστούν, παρά τις έντονες πιέσεις των Ρώσων. Στις πόλεις Μελιτόπολη και Καχόβκα, όσες αρνήθηκαν –από μια ομάδα κυρίως μεσήλικων γυναικών– συγκεντρώθηκαν και τοποθετήθηκαν σε ένα υπόγειο χωρίς φαγητό ή πρόσβαση σε τουαλέτα, και στη συνέχεια οδηγήθηκαν 30 χιλιόμετρα από την πόλη και πετάχτηκαν στην άκρη του δρόμου. Τους είπαν ότι έπρεπε να επιστρέψουν μέχρι την απαγόρευση της κυκλοφορίας, αλλιώς θα τις σκότωναν στο δρόμο.

Στο χωριό Μπεχτέρι, η διευθύντρια αρνήθηκε να συνεργαστεί και ξυλοκοπήθηκε τόσο άσχημα που έμεινε σχεδόν ανάπηρη. Ο επικεφαλής του τοπικού συμβουλίου συμφώνησε να συνεργαστεί και προσπάθησε να πείσει όλους τους δασκάλους και τους δημόσιους υπαλλήλους να συνεργαστούν επίσης. Όσοι αρνήθηκαν καταδόθηκαν στους Ρώσους που έστειλαν περιπολίες στα σπίτια τους για να τους δείρουν. «Οι συνεργάτες ψάχνουν συνεχώς να επεκτείνουν την επιρροή τους», λέει ο ακτιβιστής για τη δημοκρατία. «Επιτίθενται σε επιχειρήσεις και πιέζουν νέους ανθρώπους να συνεργαστούν. Μόλις χθες έφτασαν περίπου 70 αυτοκίνητα Lada Priora που θα χρησιμοποιηθούν για την περιπολία στην πόλη. Το γεγονός ότι οι συνεργάτες φαίνονται τόσο χαλαροί, καθώς ανοίγουν νέα καταστήματα και πρατήρια καυσίμων, κάνει κάποιους να πιστεύουν ότι θα μείνουν για πολύ καιρό και ότι ίσως η πόλη έχει ήδη παραχωρηθεί στους Ρώσους».

Όμως, ενώ οι συνεργάτες μπορεί να επωφελούνται, είναι αγχωμένοι. «Κυκλοφορούν στην πόλη με αλεξίσφαιρα γιλέκα και με πολλούς σωματοφύλακες», συνεχίζει. «Φοβούνται τη δολοφονία. Η πόλη θυμίζει τις μέρες της άγριας δύσης της δεκαετίας του ’90».

Πλέον αναρτώνται αφίσες σε όλη την πόλη, πολλές με εικόνες μεμονωμένων συνεργατών συνοδευόμενες από προσωπικά μηνύματα. «Κιρίλ, έχουμε κάτι για σένα», γράφει μία με την εικόνα του κεφαλιού του άνδρα πάνω από σχέδια μιας θηλιάς, ενός όπλου και ενός αυτοκινήτου που εκρήγνυται. Μια παρόμοια αφίσα δείχνει την εικόνα ενός πτώματος μισοσκεπασμένου με χώμα: «Πολλοί Ρώσοι είναι ήδη τροφή για σκουλήκια. Εσύ είσαι ο επόμενος». Το γκράφιτι που έχει απλωθεί σε έναν κεντρικό δρόμο της πόλης Χόλα Πριστάν γράφει: «Ο AFU [ο ουκρανικός στρατός] είναι κοντά. Τα Ορκ να φοβούνται. Η Χόπρι [συντομογραφία της Χόλα Πριστάν] είναι Ουκρανία».

«Είμαι υπερήφανος για τη νέα γενιά μας», λέει ο ακτιβιστής για τη δημοκρατία. «Ζωγραφίζουν συνεχώς πατριωτικά γκράφιτι σε όλη την πόλη: μπλε και κίτρινες ρίγες σε πάρκα και γειτονιές· πετούν μπογιά πάνω στις πολλές προπαγανδιστικές διαφημιστικές πινακίδες που έχουν πλέον στηθεί σε όλη την πόλη».

Ύστερα, υπάρχει και η πιο άμεση δράση. Καθώς οι Ρώσοι έχουν σχεδόν τον πλήρη έλεγχο της περιοχής, η ουκρανική αντίσταση έχει αυξηθεί αναλογικά. Στις 16 Ιουνίου, ο Εβγκένιι Σομπόλεφ, ο φιλορώσος επικεφαλής της υπηρεσίας φυλακών της Χερσώνας, νοσηλεύτηκε στο νοσοκομείο αφού μια βόμβα έσπασε τα τζάμια του λευκού του Audi. Λίγο λιγότερο από μια εβδομάδα αργότερα, στις 24 Ιουνίου, ο Ντμίτρι Σαβλουτσένκο, ο φιλορώσος αξιωματούχος υπεύθυνος του Τμήματος Νεολαίας και Αθλητισμού της περιοχής Χερσώνα, ανατινάχθηκε μέσα στο αυτοκίνητό του. Ο Σέρχιι Χλάν, σύμβουλος του επικεφαλής της ουκρανικής πολιτικής στρατιωτικής διοίκησης της Χερσώνας, αποκάλεσε τον Σαβλουτσένκο «προδότη» και ανακοίνωσε ότι «οι αντάρτες μας [κέρδισαν] άλλη μια νίκη».

Οι ενέργειες αυτές ενισχύουν το ηθικό μέσα στη Χερσώνα. «Οι απόπειρες φυσικής εξόντωσης των συνεργατών είναι πολύ δημοφιλείς», συνεχίζει ο ακτιβιστής. «Όλοι θέλουν να αντισταθούν στους Ρώσους και περιμένουν τη γρήγορη επιστροφή των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων. Υπάρχουν ακόμη και περιπτώσεις λαθροκυνηγών που πυροβολούν Ρώσους στρατιώτες που περιπολούν στο ποτάμι τη νύχτα. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι “απελευθερωτές” κινούνται πλέον μόνο σε φάλαγγες τριών ή περισσότερων σκαφών. Φοβούνται. Νομίζω ότι μόνο με τέτοιου είδους μεθόδους θα έχουμε επιτυχία. Πρέπει να νιώθουν συνεχώς φόβο για τη ζωή τους».

Είναι δύσκολο να εκτιμήσει κανείς πόσο διαδεδομένη είναι η βίαιη αντίσταση. Οι περισσότερες περιπτώσεις παραμένουν αδημοσίευτες, επειδή οι Ρώσοι δεν θέλουν να φανούν αδύναμοι ή ευάλωτοι και οι αντάρτες δεν θέλουν να θέσουν σε κίνδυνο την ασφάλειά τους. Σε πολλές μικρές πόλεις, υπάρχουν πολλές περιπτώσεις νεαρών με μαχαίρια που μαχαιρώνουν μεθυσμένους στρατιώτες. Κανείς δεν λέει τίποτα γιατί είναι κακό και για τους Ρώσους και για τα παιδιά.

«Συνήθως αυτοί που επιδίδονται σε βίαιες πράξεις είναι νέοι ή μεσήλικες άνδρες, οι περισσότεροι από τους οποίους δεν έχουν καμία ειδική εκπαίδευση ή προετοιμασία», λέει ο Ντανίλοφ. «Υπάρχουν όμως και πιο εξελιγμένες δράσεις. Πριν από λίγες εβδομάδες, αρκετοί Ρώσοι στρατιώτες προσκλήθηκαν για ένα ποτό και έκοψαν σε όλους τον λαιμό τους. Δεν μπορώ να φανταστώ ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν ήταν εκπαιδευμένοι, αλλά ποτέ δεν υπάρχει δημόσια επιβεβαίωση. Σαφώς, όμως, υπάρχουν επαφές μεταξύ των δυνάμεων ασφαλείας και των ντόπιων. Είναι αδύνατο για έναν απλό άνθρωπο να προμηθευτεί εκρηκτικά υλικά στην ίδια τη Χερσώνα – οπότε αυτές οι βόμβες παραδίδονται από επαγγελματίες με τη μία ή την άλλη μορφή».

Και μέχρι στιγμής, αυτή η αντίσταση είναι αποτελεσματική. Οι κατοχικές δυνάμεις έχουν προσπαθήσει τέσσερις φορές να οργανώσουν δημοψήφισμα στη Χερσώνα για την ένταξή της στη Ρωσία, αλλά λόγω των αρχικών διαμαρτυριών και τώρα της ένοπλης αντίστασης, αυτό αποδείχθηκε αδύνατο. Όπως μου λέει ο ακτιβιστής για τη δημοκρατία: «O κόσμος αντιστέκεται συνεχώς όσο μπορεί. Και αυτή η αντίσταση αυξάνεται κάθε μέρα».

 

 

Μετάφραση: elaliberta.gr

David Patrikarakos, “Inside the Ukrainian resistance”, UnHerd, 9 Ιουλίου 2022, https://unherd.com/2022/07/inside-the-ukrainian-resistance/. Αναδημοσίευση: Europe Solidaire Sans Frontières, http://www.europe-solidaire.org/spip.php?article63258.

Τελευταία τροποποίηση στις Παρασκευή, 15 Ιουλίου 2022 16:49

Προσθήκη σχολίου

Το e la libertà.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά σχόλια με υβριστικό, ρατσιστικό, σεξιστικό φασιστικό περιεχόμενο ή σχόλια μη σχετικά με το κείμενο.