Δευτέρα, 10 Ιανουαρίου 2022 12:38

Διαδηλώσεις στο Καζακστάν: Πολύχρωμη Επανάσταση ή εξέγερση της εργατικής τάξης;

Αυτό το άρθρο μεταφράστηκε και δημοσιεύτηκε στις 6 Ιανουαρίου 2022 από το LeftEast, από το Zanov media (Заново Медиа) στα ρωσικά.

Σήμερα όλα τα μετασοβιετικά μέσα μαζικής ενημέρωσης και τα τηλεοπτικά κανάλια παρακολουθούν με προσοχή τις διαδηλώσεις που ξαφνικά κατέκλυσαν το Καζακστάν. Σε κάποιους προκαλούν ελπίδα, σε άλλους τρόμο και απόρριψη. Υπάρχουν αντιφάσεις και διαφορετικές ερμηνείες των όσων συμβαίνουν: δίκαιη λαϊκή διαμαρτυρία, διαμάχη των φυλών, συνωμοσία φιλοδυτικών και φιλοτουρκικών δυνάμεων ή ακόμη και «ισλαμιστική αντίδραση». Τι συμβαίνει όμως πραγματικά; Ένας ανταποκριτής του Zanovo-media πήρε συνέντευξη από τον Αϊμάρ Κουρμάνοφ, έναν από τους ηγέτες του Σοσιαλιστικού Κινήματος του Καζακστάν.

 

 

 

Αϊμάρ Κουρμάνοφ

 

 

Διαδηλώσεις στο Καζακστάν: Πολύχρωμη Επανάσταση ή εξέγερση της εργατικής τάξης;

 

 

 

Μια πρότυπη δημοκρατία

Το Καζακστάν είναι μία από τις μεγαλύτερες μετασοβιετικές χώρες, η οποία είναι δεύτερη μετά τη Ρωσική Ομοσπονδία σε αυτό το σύστημα πολιτικών και οικονομικών σχέσεων, το οποίο οικοδομήθηκε μετά τη σοβιετική κατάρρευση. Και αυτό δεν συμβαίνει μόνο επειδή ο Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγεφ ήταν ένας από τους αρχιτέκτονες της ΚΑΚ (Κοινοπολιτεία Ανεξάρτητων Κρατών). Το μοντέλο του Καζακστάν για τον ομαλό μετασχηματισμό της πρώην κομματικής και σοβιετικής νομενκλατούρας σε μια καπιταλιστική ολιγαρχία με «ασιατικό πρόσωπο» θεωρήθηκε από πολλούς ως πρότυπο. Πράγματι, το μοντέλο αυτό είχε επιφανειακά ελκυστικά χαρακτηριστικά όχι μόνο για τις άρχουσες ελίτ σε άλλες δημοκρατίες, αλλά και για τον μέσο πολίτη: υψηλό οικονομικό επίπεδο, παρουσία τυπικών χαρακτηριστικών της δημοκρατίας και λίγους περιορισμούς για τη δυτική κουλτούρα. Τα μεγάλα αποθέματα φυσικών πόρων, συμπεριλαμβανομένου του πετρελαίου, και το βιομηχανικό δυναμικό που κληρονομήθηκε από τη σοσιαλιστική περίοδο αποδείχθηκαν μια καλή βάση εκκίνησης για το νεαρό κράτος. Ταυτόχρονα, η επίσημη προπαγάνδα της Ρωσικής Ομοσπονδίας και των καναλιών της ΚΑΚ ήθελε να θέτει το Καζακστάν ως παράδειγμα διατήρησης των «ενωσιακών παραδόσεων», τιμώντας τη μνήμη του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου, την απουσία εθνικισμού κ.ο.κ.

Οι μαζικές διαμαρτυρίες ξέσπασαν αμέσως μετά τις διακοπές της Πρωτοχρονιάς, στις 2 Ιανουαρίου. Αιτία των διαμαρτυριών ήταν η αύξηση της τιμής του υγροποιημένου φυσικού αερίου για τα αυτοκίνητα, από 60 τένγκε σε 120 τένγκε ανά λίτρο. Οι πρώτες διαδηλώσεις χωρίς άδεια των αρχών ξεκίνησαν στα δυτικά του Καζακστάν, στην περιοχή Μανγκιστάου, την καρδιά των μεγάλων πετρελαιοπαραγωγικών επιχειρήσεων. Εδώ βρίσκεται η περιβόητη Ζαναόζεν, όπου πριν από δέκα χρόνια καταπνίγηκε άγρια μια εργατική απεργία: 15 απεργοί σκοτώθηκαν και εκατοντάδες τραυματίστηκαν στη Ζαναόζεν.

Την επόμενη ημέρα –3 Ιανουαρίου– οι διαδηλωτές στην περιφέρεια Μανγκιστάου πρόσθεσαν νέα κοινωνικά και πολιτικά σημεία στα αρχικά τους αιτήματα: μείωση των τιμών των τροφίμων, λήψη μέτρων κατά της ανεργίας, λύση στην έλλειψη πόσιμου νερού, παραίτηση της κυβέρνησης και των τοπικών αρχών. Την ημέρα αυτή, οι διαδηλωτές άρχισαν επίσης να συγκεντρώνονται στις πλατείες και τους δρόμους του Αλμάτι, της πρωτεύουσας Νουρσουλτάν και άλλων πόλεων. Σε ορισμένα σημεία, οι δρόμοι αποκλείστηκαν και οι διαδηλωτές δεν διαλύθηκαν ούτε τη νύχτα.

Την Τρίτη, 4 Ιανουαρίου, οι διαδηλωτές συγκρούστηκαν με την αστυνομία. Στην Άλμα-Άτα, οι δυνάμεις ασφαλείας χρησιμοποίησαν χειροβομβίδες κρότου λάμψης για να διαλύσουν τους διαδηλωτές. Με τη σειρά τους, οι διαδηλωτές αναποδογύρισαν αυτοκίνητα της αστυνομίας. Το βράδυ της ίδιας ημέρας σταμάτησαν να λειτουργούν το διαδίκτυο μέσω κινητής τηλεφωνίας, τα messengers και τα κοινωνικά δίκτυα.

Οι αρχές του Καζακστάν προσπάθησαν να εξηγήσουν την αύξηση της τιμής του φυσικού αερίου με το γεγονός ότι η τιμή του καθορίζεται πλέον με ηλεκτρονικές δημοπρασίες. Όπως λένε, «η αγορά αποφάσισε». Η διοίκηση της περιφέρειας Μανγκιστάου δήλωσε σταθερά ότι όλα είναι μέσα στα πλαίσια της σύγχρονης οικονομίας της αγοράς και ότι η προηγούμενη τιμή δεν πρόκειται να επανέλθει.

Αλλά στις 4 Ιανουαρίου, υπό την πίεση των διαδηλωτών, η κυβέρνηση αναγκάστηκε να μειώσει την τιμή του φυσικού αερίου στην περιφέρεια Μανγκιστάου στα 50 τένγκε ανά λίτρο. Ο πρόεδρος του Καζακστάν Κάσιμ-Ζιομάρτ Τοκάγιεφ δήλωσε ότι τα υπόλοιπα αιτήματα του πληθυσμού θα εξεταστούν ξεχωριστά. Και στη συνέχεια, στις 5 Ιανουαρίου, καθαιρέθηκε το υπάρχον υπουργικό συμβούλιο. Ο διευθυντής του εργοστασίου επεξεργασίας φυσικού αερίου στη Ζαναόζεν τέθηκε υπό κράτηση.

 

Περιοχή απόλυτης φτώχειας

Ο συμπρόεδρος του Σοσιαλιστικού Κινήματος του Καζακστάν Αϊμάρ Κουρμάνοφ περιέγραψε την κατάσταση με τους ακόλουθους όρους:

«Οι εργάτες της Ζαναόζεν ήταν οι πρώτοι που ξεσηκώθηκαν. Η αύξηση της τιμής του φυσικού αερίου λειτούργησε μόνο ως έναυσμα για τις λαϊκές διαμαρτυρίες. Εξάλλου, το βουνό των κοινωνικών προβλημάτων συσσωρευόταν εδώ και χρόνια. Το περασμένο φθινόπωρο, το Καζακστάν χτυπήθηκε από ένα κύμα πληθωρισμού. Θα πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι τα προϊόντα εισάγονται στην περιφέρεια Μανγκιστάου και ήταν πάντα 2-3 φορές ακριβότερα εκεί. Αλλά σε ένα κύμα αύξησης των τιμών στα τέλη του 2021, το κόστος των τροφίμων αυξήθηκε ακόμη περισσότερο, και μάλιστα σημαντικά. Πρέπει επίσης να λάβουμε υπόψη ότι η δυτική χώρα είναι μια περιοχή με σταθερή ανεργία. Κατά τη διάρκεια των νεοφιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων και των ιδιωτικοποιήσεων, οι περισσότερες επιχειρήσεις εκεί έκλεισαν. Ο μόνος τομέας που εξακολουθεί να λειτουργεί εδώ είναι οι πετρελαιοπαραγωγοί. Αλλά στο μεγαλύτερο μέρος τους, ανήκουν στο ξένο κεφάλαιο. Μέχρι και το 70 τοις εκατό του πετρελαίου του Καζακστάν εξάγεται στις δυτικές αγορές, τα περισσότερα από τα κέρδη πηγαίνουν επίσης σε ξένους ιδιοκτήτες.

Δεν υπάρχει ουσιαστικά καμία επένδυση στην ανάπτυξη της περιοχής: πρόκειται για μια περιοχή απόλυτης φτώχειας και ανέχειας. Και πέρυσι οι επιχειρήσεις αυτές άρχισαν να υποβάλλονται σε μεγάλης κλίμακας βελτιστοποίηση. Οι θέσεις εργασίας περικόπηκαν, οι εργαζόμενοι άρχισαν να χάνουν τους μισθούς τους, τα μπόνους τους, πολλές επιχειρήσεις έχουν μετατραπεί σε απλές εταιρείες παροχής υπηρεσιών. Όταν στην περιοχή Ατιράου η εταιρεία Tengiz Oil απέλυσε 40 χιλιάδες εργάτες ταυτόχρονα, ήταν πραγματικό σοκ για ολόκληρο το Δυτικό Καζακστάν. Το κράτος δεν έκανε τίποτα για να αποτρέψει τέτοιες μαζικές απολύσεις. Και πρέπει να γίνει κατανοητό, ότι ένας εργάτης πετρελαίου θρέφει 5-10 μέλη της οικογένειάς του. Η απόλυση ενός εργάτη καταδικάζει αυτόματα ολόκληρη την οικογένεια σε πείνα. Δεν υπάρχουν θέσεις εργασίας εδώ εκτός από τον πετρελαϊκό τομέα και τους τομείς που εξυπηρετούν τις ανάγκες του.

Το Καζακστάν έχει στην πραγματικότητα οικοδομήσει ένα μοντέλο καπιταλισμού πρώτων υλών. Ο πληθυσμός έχει συσσωρεύσει πολλά κοινωνικά προβλήματα, υπάρχει μια τεράστια κοινωνική διαστρωμάτωση. Η μεσαία τάξη έχει καταστραφεί, ο πραγματικός τομέας έχει καταστραφεί. Η άνιση κατανομή του εθνικού προϊόντος έχει σημαντική πτυχή διαφθοράς. Οι νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις έχουν σχεδόν εξαλείψει το δίχτυ κοινωνικής προστασίας. Και πιθανότατα, οι ιδιοκτήτες των πολυεθνικών εταιρειών υπολόγισαν –5 εκατομμύρια άνθρωποι χρειάζονται για την συντήρηση του αγωγού”– το σύνολο των 18+ εκατομμυρίων του πληθυσμού του Καζακστάν είναι πάρα πολύ. Και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο αυτή η εξέγερση είναι αντιαποικιακή από πολλές απόψεις. Οι αιτίες των σημερινών κινητοποιήσεων έχουν τις ρίζες τους στη λειτουργία του καπιταλισμού: η τιμή του υγροποιημένου φυσικού αερίου αυξήθηκε πραγματικά στις ηλεκτρονικές συναλλαγές. Υπήρξε μια συνωμοσία μονοπωλίων που επωφελήθηκαν από την εξαγωγή φυσικού αερίου στο εξωτερικό, δημιουργώντας έλλειψη αυτού και αύξηση των τιμών του φυσικού αερίου στην εγχώρια αγορά. Έτσι οι ίδιοι προκάλεσαν τις ταραχές. Ωστόσο, θα πρέπει να σημειωθεί ότι η σημερινή κοινωνική έκρηξη στρέφεται ενάντια σε όλη την πολιτική των καπιταλιστικών μεταρρυθμίσεων που πραγματοποιήθηκαν τα τελευταία 30 χρόνια και τα καταστροφικά τους αποτελέσματα.»

 

Παραδόσεις του εργατικού αγώνα. Αυθόρμητη απεργία

Η μορφή διαμαρτυρίας αρχικά ήταν μια κλασική «προλεταριακή» απεργία. Τη νύχτα της 3ης προς 4η Ιανουαρίου ξεκίνησε μια άγρια απεργία στις επιχειρήσεις Tengiz Oil. Σύντομα η απεργία εξαπλώθηκε σε γειτονικές περιοχές. Σήμερα, το απεργιακό κίνημα έχει δύο κύρια σημεία εστίασης – τη Ζαναόζεν και το Ακτάου.

Όπως γράφουν σήμερα οι συνωμοσιολόγοι, η αναταραχή στο Καζακστάν προετοιμάστηκε προσεκτικά στη Δύση, όπως αποδεικνύεται από την προσεκτική οργάνωση και τον συντονισμό των διαδηλωτών. Σύμφωνα με τα λόγια του Κουρμάνοφ:

«Δεν πρόκειται για Μαϊντάν, αν και πολλοί πολιτικοί αναλυτές προσπαθούν να το παρουσιάσουν έτσι. Από πού προήλθε αυτή η εκπληκτική αυτοοργάνωση; Αυτή είναι η εμπειρία και η παράδοση των εργατών. Οι απεργίες συγκλονίζουν την περιφέρεια Μανγκιστάου από το 2008 και το απεργιακό κίνημα ξεκίνησε τη δεκαετία του 2000. Ακόμη και χωρίς καμία συμβολή από το Κομμουνιστικό Κόμμα ή άλλες αριστερές ομάδες, υπήρχαν συνεχείς απαιτήσεις για εθνικοποίηση των πετρελαϊκών εταιρειών. Οι εργαζόμενοι απλά είδαν με τα ίδια τους τα μάτια πού οδηγούσε η ιδιωτικοποίηση και η εξαγορά από ξένους καπιταλιστές. Κατά τη διάρκεια αυτών των προηγούμενων διαδηλώσεων, απέκτησαν τεράστια εμπειρία στον αγώνα και την αλληλεγγύη. Η ίδια η ζωή στην ερημιά έκανε τους ανθρώπους να μείνουν ενωμένοι. Σε αυτό το πλαίσιο, η εργατική τάξη και ο υπόλοιπος πληθυσμός ενώθηκαν. Οι διαμαρτυρίες των εργατών στη Ζαναόζεν και το Ακτάου έδωσαν στη συνέχεια τον τόνο και για άλλες περιοχές της χώρας. Τα γιουρτ και οι σκηνές, που άρχισαν να στήνουν οι διαδηλωτές στις κεντρικές πλατείες των πόλεων, δεν ήταν καθόλου παρμένα από την εμπειρία του Euromaidan: στήθηκαν στην περιφέρεια Μανγκιστάου κατά τη διάρκεια των τοπικών απεργιών πέρυσι. Ο ίδιος ο πληθυσμός έφερνε νερό και τρόφιμα για τους διαδηλωτές.

Στο Καζακστάν σήμερα δεν υπάρχει νόμιμη αντιπολίτευση, όλο το πολιτικό πεδίο έχει καθαρίσει. Το Κομμουνιστικό Κόμμα του Καζακστάν ήταν το τελευταίο που εκκαθαρίστηκε το 2015. Παρέμειναν μόνο 7 φιλοκυβερνητικά κόμματα. Αλλά υπάρχουν πολλές ΜΚΟ που εργάζονται στη χώρα, οι οποίες συνεργάζονται ενεργά με τις αρχές για την προώθηση μιας φιλοδυτικής ατζέντας. Τα αγαπημένα τους θέματα: η πείνα της δεκαετίας του 1930, η αποκατάσταση των συμμετεχόντων στο κίνημα των Μπασμάκι και των συνεργατών του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου κ.ο.κ. Οι ΜΚΟ εργάζονται επίσης για την ανάπτυξη του εθνικιστικού κινήματος, το οποίο στο Καζακστάν είναι απολύτως φιλοκυβερνητικό. Οι εθνικιστές διοργανώνουν συγκεντρώσεις κατά της Κίνας και της Ρωσίας, οι οποίες έχουν την έγκριση των αρχών.»

Σύμφωνα με τον συνομιλητή μας, οι καταχθόνιοι ισλαμιστές που φέρονται να βρίσκονται πίσω από τα πρόσφατα γεγονότα είναι επίσης εξαιρετικά αδύναμοι και ελάχιστα οργανωμένοι στο Καζακστάν. Όπως μας διαβεβαίωσε, στην πραγματικότητα, το σύγχρονο Καζακστάν είναι προσηλωμένο στην οικοδόμηση ενός μονοεθνικού κράτους και ο εθνικισμός είναι η επίσημη ιδεολογία του. Όλες οι αναφορές για «φιλοσοβιετικό» Καζακστάν από άτομα όπως στο τηλεοπτικό κανάλι Mir είναι ένας μύθος:

«Το 2017 ανεγέρθηκε στο Κιζιλ-Ορντά ένα μνημείο για τον Μουσταφά Τσοκάι, τον εμπνευστή της λεγεώνας του Τουρκεστάν της Βέρμαχτ. Σήμερα, το κράτος αναθεωρεί ριζικά την ιστορία. Η διαδικασία αυτή εντάθηκε ιδιαίτερα μετά την επίσκεψη του Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγεφ στις ΗΠΑ πριν από μερικά χρόνια. Το παντουρκικό κίνημα γίνεται επίσης όλο και πιο ενεργό. Πιο πρόσφατα, με πρωτοβουλία του Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγεφ, ιδρύθηκε στην Κωνσταντινούπολη στις 12 Νοεμβρίου 2021 η Ένωση Τουρκικών Κρατών. Η ελίτ του Καζακστάν διατηρεί τα κύρια περιουσιακά της στοιχεία στη Δύση. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο τα ιμπεριαλιστικά κράτη δεν ενδιαφέρονται καθόλου για την πτώση του σημερινού καθεστώτος- είναι ήδη απολύτως με το μέρος τους.»

Αλλά ίσως δεν είναι όλα τόσο ξεκάθαρα με τις γεωπολιτικές προτεραιότητες του Καζακστάν; Φαίνεται ότι η ηγεσία του παρ' όλα αυτά τείνει να ασκεί την περιβόητη πολυδιάστατη πολιτική, ελίσσεται ανάμεσα στη Ρωσία, τη Δύση, την Κίνα και την Τουρκία. Όμως υπάρχει ένας όρος που βολεύει όλους τους ξένους εταίρους εδώ – η εγχώρια «φερέγγυα» νομοθεσία επιτρέπει στις ξένες εταιρείες να βγάζουν τα κέρδη από τη χώρα. Ωστόσο, αν μπορεί να γίνει, κανένας από τους παγκόσμιους παίκτες δεν θα εμποδίσει την αλλαγή της κυβέρνησης σε ακόμη πιο υπάκουη. Και, φυσικά, η φιλελεύθερη αντιπολίτευση θα προσπαθήσει να εγκαθιδρύσει και ήδη εγκαθιδρύει τον έλεγχό της στο μαζικό κίνημα διαμαρτυρίας.

«Η παραίτηση του Ναζαρμπάγιεφ από την προεδρία για να τεθεί επικεφαλής του Συμβουλίου Ασφαλείας είχε ως κίνητρο την επιθυμία να δημιουργήσει την εντύπωση της δημοκρατίας, μεταξύ άλλων και στη Δύση. Στην πραγματικότητα, διατηρεί τον πλήρη έλεγχο όλων των κλάδων εξουσίας και το μόνο που έκανε ήταν να αυξήσει την εξουσία του, ενώ ταυτόχρονα απέφευγε πλήρως τις ευθύνες του. Ο πρόεδρος Τοκάγιεφ είναι μια διακοσμητική φιγούρα, ένα πιόνι μέσα στην κυρίαρχη οικογένεια. Αναμφίβολα, οι σημερινές διαμαρτυρίες μπορεί να οδηγήσουν κάποιες παρατάξεις σε απόπειρα παλατιανού πραξικοπήματος ή παρόμοιες ενέργειες. Δεν μπορούμε να αναγάγουμε τα πάντα σε θεωρίες συνωμοσίας. Ούτε πρέπει να εξιδανικεύουμε το σημερινό κίνημα διαμαρτυρίας. Ναι, είναι ένα κοινωνικό κίνημα βάσης, με πρωτοπόρο τον ρόλο των εργατών, που υποστηρίζεται από τους ανέργους και άλλες κοινωνικές ομάδες. Αλλά υπάρχουν πολύ διαφορετικές δυνάμεις που δρουν σε αυτό, ειδικά καθώς οι εργάτες δεν έχουν το δικό τους κόμμα, ταξικά συνδικάτα, ένα σαφές πρόγραμμα που να ανταποκρίνεται πλήρως στα συμφέροντά τους. Οι υπάρχουσες αριστερές ομάδες στο Καζακστάν μοιάζουν περισσότερο με κύκλους και δεν μπορούν να επηρεάσουν σοβαρά την πορεία των γεγονότων. Οι ολιγαρχικές και εξωτερικές δυνάμεις θα προσπαθήσουν να οικειοποιηθούν και ή τουλάχιστον να αξιοποιήσουν αυτό το κίνημα για τους δικούς τους σκοπούς. Αν κερδίσει, θα αρχίσει η αναδιανομή της ιδιοκτησίας και η ανοιχτή αντιπαράθεση μεταξύ διαφόρων ομάδων της αστικής τάξης, ένας «πόλεμος όλων εναντίον όλων». Αλλά, σε κάθε περίπτωση, οι εργάτες θα μπορέσουν να κερδίσουν ορισμένες ελευθερίες και να αποκτήσουν νέες ευκαιρίες, συμπεριλαμβανομένης της δημιουργίας των δικών τους κομμάτων και ανεξάρτητων συνδικάτων, που θα διευκολύνουν τον αγώνα τους για τα δικαιώματά τους στο μέλλον.»

 

Οι ένοπλες δυνάμεις του Καζακστάν προσπαθούν να αντιμετωπίσουν τους διαδηλωτές

Υ.Γ. Μετά τη δημοσίευση του άρθρου, έγινε γνωστό ότι στο Αλμάτι και σε ορισμένες άλλες πόλεις υπάρχουν σφοδρές συγκρούσεις, οι διαδηλωτές έχουν καταλάβει πολλά κτίρια βασικών υποδομών στο Αλμάτι και σε άλλες πόλεις. Υπό την πίεση των διαδηλώσεων, ο πρόεδρος Τοκάγιεφ προέβη σε πρωτοφανείς κοινωνικές παραχωρήσεις – υποσχέθηκε κρατική ρύθμιση του φυσικού αερίου, της βενζίνης και των κοινωνικά σημαντικών αγαθών, μορατόριουμ στην αύξηση των λογαριασμών κοινής ωφέλειας, επιδοτούμενα ενοίκια για τη στέγαση των φτωχών και τη δημιουργία δημόσιου ταμείου για τη στήριξη της υγειονομικής περίθαλψης και των παιδιών. Οι διαδηλωτές απαίτησαν επίσης την επιστροφή στο Σύνταγμα του 1993 και μια κυβέρνηση αποτελούμενη από ανθρώπους εκτός συστήματος. Και εξακολουθούν να απαιτούν χαμηλότερες τιμές τροφίμων και μείωση της ηλικίας συνταξιοδότησης στα 58-60 έτη, υψηλότερους μισθούς, συντάξεις, επιδόματα τέκνων κ.ο.κ.

Οι ακτιβιστές της φιλελεύθερης αντιπολίτευσης έσπευσαν να δηλώσουν ότι είναι αυτοί που συντονίζουν το κίνημα.

Το βράδυ της 5ης Ιανουαρίου, αναφέρθηκε ότι ο Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγεφ δεν ήταν πλέον πρόεδρος του ΣΑ. Τη θέση του πήρε ο πρόεδρος Τοκάγιεφ, ο οποίος δήλωσε την πρόθεσή του να ενεργήσει «όσο το δυνατόν πιο σκληρά». Παράλληλα, υποσχέθηκε ότι σύντομα θα πραγματοποιηθούν «συνεκτικές πολιτικές μεταρρυθμίσεις».

Αργότερα την ίδια ημέρα ο Τακάγιεφ ζήτησε «ειρηνευτική» (στην πραγματικότητα αστυνομική) επιχείρηση από τις χώρες του Οργανισμού Συλλογικής Συνθήκης Ασφάλειας (Ρωσία, Λευκορωσία, Αρμενία, Ουζμπεκιστάν, Τατζικιστάν και Κιργιστάν) για την καταστολή των διαδηλώσεων, τις οποίες οι Καζάκοι χαρακτήριζαν πλέον απόπειρα εξωτερικής επέμβασης. Μέχρι το πρωί της 6ης Ιανουαρίου, το συμβούλιο της CSTO είχε εγκρίνει το αίτημα και ήδη υπάρχουν αναφορές για ρωσικά στρατεύματα στο Καζακστάν.

 

 

Μετάφραση: elaliberta.gr

Αϊμάρ Κουρμάνοφ, “Protests in Kazakhstan: A Color Revolution or a Working-Class Uprising?”, LeftEast, 6 Ιανουαρίου 2022, https://lefteast.org/a-color-revolution-or-a-working-class-uprising-an-interview-with-aynur-kurmanov-on-the-protests-in-kazakhstan/. Αναδημοσίευση: International Viewpoint, 7 Ιανουαρίου 2022, https://internationalviewpoint.org/spip.php?article7467 και Europe Solidaire Sans Frontières, http://www.europe-solidaire.org/spip.php?article60629

Τελευταία τροποποίηση στις Τρίτη, 18 Ιανουαρίου 2022 22:12

Προσθήκη σχολίου

Το e la libertà.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά σχόλια με υβριστικό, ρατσιστικό, σεξιστικό φασιστικό περιεχόμενο ή σχόλια μη σχετικά με το κείμενο.