Σάββατο, 25 Ιουνίου 2022 17:12

Η Εξέγερση στη Σρι Λάνκα: Αγώνες κατά της νεοφιλελεύθερης λιτότητας

 

 

Nimanthi Rajasingham

 

Η Εξέγερση στη Σρι Λάνκα: Αγώνες κατά της νεοφιλελεύθερης λιτότητας

 

 

Η Σρι Λάνκα βρίσκεται στη δίνη πολιτικής αναταραχής, καθώς η διογκούμενη οικονομική κρίση έχει προκαλέσει εκτεταμένες μαζικές διαδηλώσεις και απεργίες κατά της κυβέρνησης. Στις 9 Μαΐου, ο τότε πρωθυπουργός Μαχίντα Ρατζαπάκσα παραιτήθηκε και αναγκάστηκε να καταφύγει σε ναυτική βάση στο Τρινκομάλε για να γλιτώσει από την οργή του λαού του. Την περίοδο εκείνη φαινόταν ότι ήταν θέμα ημερών να αναγκαστεί να παραιτηθεί και ο αδελφός του και πρόεδρος Γκοταμπάγια Ρατζαπάκσε. Ωστόσο, ο Γκοταμπάγια Ραγιαπάκσε κάλεσε τον Ρανίλ Βικρεμεσίνγκε, πρώην πρωθυπουργό και ηγέτη του Ενωμένου Εθνικού Κόμματος, να γίνει πρωθυπουργός.

Ο πρόεδρος διέταξε επίσης τον στρατό να καταστείλει τις διαδηλώσεις και να φυλακίσει βασικούς ακτιβιστές του κινήματος. Ενώ η δυναμική του αγώνα έχει υποχωρήσει εξαιτίας αυτών των παραγόντων, το αίτημα για παραίτηση του Ρατζάπακσα εξακολουθεί να ακούγεται καθημερινά, όπως και οι διαδηλώσεις κατά της λιτότητας και της αύξησης του κόστους.

Ο Nagesh Rao μίλησε με την Nimanthi Rajasingham για τις ρίζες της κρίσης και τον χαρακτήρα των διαδηλώσεων. Η Δρ. Rajasingham διδάσκει Αγγλικά και Γυναικείες Σπουδές στο Colgate University και πρόσφατα επέστρεψε από μια επίσκεψη στη Σρι Λάνκα. Είναι συγγραφέας του βιβλίου, Assembling Ethnicities in Neoliberal Times: Ethnographic Fictions and Sri Lanka’s War.

 

 

Nagesh Rao: Μιλήστε μας για τις διαδηλώσεις που φαίνεται να έχουν ξεσπάσει σε όλη τη χώρα.

Nimanthi Rajasingham: Οι διαδηλώσεις συνεχίζονται αδιάκοπα για πάνω από 50 ημέρες. Το μεγαλύτερο μέρος ήταν στο Γκάλλε Φέις Γκριν στην καρδιά του Κολόμπο, αλλά υπάρχουν διαδηλώσεις σε όλη τη χώρα, ιδιαίτερα στο Νότο. Μοιάζει πολύ με το κίνημα Occupy στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ξεκίνησε στις 8-9 Απριλίου, όταν ο κόσμος συγκεντρώθηκε στο σπίτι του προέδρου Γκοταμπάγια Ρατζαπάκσα στη Μιριχάνα και φώναξε: «Φύγε Γκότα!». Υπήρξε πολύ σκληρή καταστολή κατά του κόσμου που είχε συγκεντρωθεί ειρηνικά έξω από το σπίτι του∙ η αστυνομία επιτέθηκε και πολλοί άνθρωποι συνελήφθησαν. Οι άνθρωποι εξοργίστηκαν από αυτό, επειδή αντιμετώπιζαν τόσες πολλές οικονομικές στερήσεις. Αμέσως μετά από αυτό, κόσμος αποφάσισε να πάει στο Γκάλλε Φέις Γκριν. Υποτίθεται ότι θα ήταν μια 48ωρη διαμαρτυρία και ο στόχος ήταν να συγκεντρωθούν ένα εκατομμύριο άνθρωποι με το αίτημα «Φύγε Γκότα!» αλλά και «Να Φύγουν οι Ρατζαπάκσα».

Την Πρωτομαγιά, ένα εκατομμύριο άνθρωποι έδωσαν το παρών. Τις υπόλοιπες ημέρες, μαθητές και φοιτητές, μητέρες των αγνοουμένων από τον πόλεμο. Διαφορετικές ομάδες εμφανίστηκαν και δημιούργησαν έναν συλλογικό χώρο με το ευρύ αίτημα ότι θέλουμε να τελειώσει αυτό το καθεστώς. Το Γκάλλε Φέις Γκριν μετατράπηκε οργανικά σε έναν συνεχή χώρο διαμαρτυρίας. Γι’ αυτό λέω ότι είναι σαν το Occupy. Οι άνθρωποι έστησαν σκηνές όπως μια βιβλιοθήκη, μια σκηνή καλλιτεχνών, έναν χώρο παραστάσεων· άρχισαν να ζουν εκεί. Ο χώρος ονομάστηκε ΓκόταΓκοΓκάμα, ή Γκότα Γκο Βίλατζ και είναι ένα πραγματικά χαρούμενο μέρος. Και αυτό είναι σημαντικό να καταγραφεί επειδή η κατάσταση στη Σρι Λάνκα είναι τόσο άσχημη. Σύμφωνα με ορισμένους υπολογισμούς, ο πληθωρισμός ανέρχεται στο 74%. Για παράδειγμα, οι φιάλες αερίου που χρησιμοποιούμε για το μαγείρεμα κόστιζαν 1.200 ρουπίες τον Δεκέμβριο του 2021 και τώρα μια φιάλη κοστίζει 5.000 ρουπίες και είναι δύσκολο να τις προμηθευτεί κανείς. Κάποια στιγμή υπήρξε μια νεκρική πομπή με ένα φέρετρο που μετέφερε ένα ομοίωμα του Γκοταμπάγια. Ο κόσμος την ακολουθούσε και χόρευε στην κηδεία του. Οι άνθρωποι αισθάνονται μεγάλη ανακούφιση που βρίσκονται μαζί.

Ήταν επίσης ένας πολύ ασφαλής χώρος για τις γυναίκες. Είδα μια γυναίκα που τραγούδησε για τη διαφθορά και για το πώς οι εργατικές τάξεις καταπιέζονται εδώ και πολλές γενιές, και έκανε τηλεφωνικές συνεδρίες με χιλιάδες ανθρώπους. Έτσι, η συμμετοχή των γυναικών σε αυτούς τους χώρους ήταν κεντρική για την επιτυχία τους.

Στις 6 Μαΐου, έγινε μονοήμερη γενική απεργία και ολόκληρη η χώρα παρέλυσε. Τα συνδικάτα απείλησαν να προχωρήσουν σε γενική απεργία διαρκείας από τις 11 Μαΐου, αν ο Γκοταμπάγια δεν παραιτηθεί. Σε απάντηση, ο πρωθυπουργός κήρυξε κατάσταση έκτακτης ανάγκης και έστειλε τραμπούκους για να διαλύσουν τις ειρηνικές διαδηλώσεις. Εισέβαλαν στο Γκάλλε Φέις και έκαψαν σκηνές. Όμως χιλιάδες άνθρωποι κατέβηκαν στην περιοχή για να την διεκδικήσουν, πυροδοτώντας ευρεία αντίσταση σε πρωτοφανή κλίμακα.

Ωστόσο, μετά από αυτές τις μεγάλες διαδηλώσεις κατά της καταστολής, ο πρόεδρος Γκοταμπάγια Ρατζάπκσα εξαπέλυσε τον στρατό με εντολή να πυροβολήσει τους διαδηλωτές. Υπήρχαν στρατιωτικά τανκς και σημεία ελέγχου στο Κολόμπο και σε ολόκληρη τη χώρα. Έκτοτε, το κράτος συνέλαβε ορισμένους βασικούς ηγέτες του κινήματος διαμαρτυρίας σε μια προσπάθεια να το καταπνίξει. Αυτό έχει κάνει πολλούς ανθρώπους εξαιρετικά φοβισμένους.

Εκείνη την εποχή, ο Γκοταμπάγια κάλεσε αρχικά τον ηγέτη της αντιπολίτευσης, Σατζίτ Πρεμαντάσα, να γίνει πρωθυπουργός και να σχηματίσει διακομματική κυβέρνηση. Ο Πρεμαντάσα ήταν πρόθυμος να το κάνει μόνο αν ο πρόεδρος παραιτούνταν. Φυσικά, ο Γκοταμπάγια κάλεσε στη συνέχεια τον εξαιρετικά αντιδημοφιλή και νεοφιλελεύθερο αγαπημένο του Ρανίλ Βικρεμεσίγκε να γίνει πρωθυπουργός. Πρέπει να σημειωθεί ότι όταν συμφώνησε να γίνει πρωθυπουργός, ο Ρανίλ ήταν το μόνο μέλος του κόμματός του που κατείχε μια έδρα μέσω του συστήματος της απλής αναλογικής. Όσο ήταν πρωθυπουργός από το 2015-2019, έκανε τα στραβά μάτια σε σκάνδαλα διαφθοράς1, όπως η απάτη με τα ομόλογα στην Κεντρική Τράπεζα2. Θεωρείται επίσης εξαιρετικά φιλικός προς τις νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις από τους διεθνείς επενδυτές και ως κάποιος που είναι πρόθυμος να υλοποιήσει ορισμένες από τις πιο αντιδημοφιλείς απαιτήσεις του ΔΝΤ κ.λπ.

 

N. Rao: Μπορείτε να μας κάνετε μια σύντομη αναφορά στα πολιτικά κόμματα στη Σρι Λάνκα;

N. Rajasingham: Από την ανεξαρτησία του 1948, είχαμε δύο κύρια κόμματα. Το Ενωμένο Εθνικό Κόμμα (ΕΕΚ) είναι ένα αστικό, επιχειρηματικό, δεξιό κόμμα. Το Κόμμα Ελευθερίας της Σρι Λάνκα (ΚΕΣΛ) διεκδίκησε τον μανδύα του σοσιαλισμού, αλλά ήταν επίσης εθνοτικό-εθνικιστικό και υπεύθυνο για την πρώτη θεσμοθέτηση του κράτους ως σινχαλέζικου βουδιστικού κράτους. Από το 1977, όταν ο νεοφιλελευθερισμός εισήχθη στη χώρα, και τα δύο κόμματα εφάρμοσαν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο μεταρρυθμίσεις της ελεύθερης αγοράς. Και τα δύο κόμματα συνέχισαν επίσης να διεξάγουν πόλεμο κατά των μειονοτήτων, ακόμη και όταν υποσχέθηκαν πολιτικές λύσεις στο εθνοτικό πρόβλημα. Έτσι, οι διαφορές μεταξύ των κομμάτων δεν είναι πλέον σαφείς.

Ο αδελφός του Γκοταμπάγια, ο Μαχίντα Ρατζαπάκσα, ήταν πρόεδρος για δύο θητείες όταν εκδιώχθηκε το 2015 από το ΕΕΚ. Στη συνέχεια, ήρθαν οι βομβιστικές επιθέσεις του Πάσχα του 2019, όταν τοποθετήθηκε βόμβα σε πολλές εκκλησίες και κατηγορήθηκε μια μουσουλμανική φονταμενταλιστική ομάδα. Ο Μαχίντα είχε μέχρι τότε αναζωογονήσει ένα μικρό κόμμα που ονομαζόταν Σρι Λάνκα Ποντουτζάνα Περαμούνα (ΚΕΣΛ), ευρέως γνωστό ως κόμμα Ποχοττούβα, και ο Γκοταμπάγια ξεκίνησε την ισλαμοφοβική και ρατσιστική εκστρατεία του αμέσως μετά τις βομβιστικές επιθέσεις, εμφανιζόμενος ως ισχυρός άνδρας που θα προστατεύσει τους Σινχαλέζους από τους Μουσουλμάνους φονταμενταλιστές. Τόσο οι Ταμίλ όσο και οι Μουσουλμάνοι έχουν υποστεί τις συνέπειες της προσπάθειάς του να αποκτήσει εξουσία. Η οικογένεια Ρατζαπάκσα περιλαμβάνει πέντε αδέλφια και γιους σε καίριες θέσεις εξουσίας και ένα σωρό συγγενείς σε άλλες σημαντικές θέσεις στην κυβέρνηση, γεγονός που εξηγεί το σύνθημα «Ρατζαπάκσα πηγαίνετε σπίτι σας!».

Όταν το ΕΕΚ ηττήθηκε πριν από μερικά χρόνια, ο Σατζίτ Πρεμαντάσα, του οποίου ο πατέρας ήταν πρόεδρος την περίοδο 1989-1993 και επέβλεψε τον κλιμακούμενο πόλεμο κατά του πληθυσμού των Ταμίλ, αποσχίστηκε από το UNP και δημιούργησε ένα άλλο κόμμα, το Σαμάγκι Τζάνα Μπαλαβεγκάγια ή το Κόμμα της Ενωμένης Λαϊκής Δύναμης. Σήμερα είναι επικεφαλής της κοινοβουλευτικής αντιπολίτευσης.

Ο νεότερος και πιο ελπιδοφόρος σχηματισμός είναι το Τζαθίκα Τζάνα Μπαλαβεγκάγια ή η Εθνική Λαϊκή Δύναμη (ΕΛΔ), το οποίο είναι ένας συνασπισμός πολλών διαφορετικών αριστερών κομμάτων, διανοουμένων και συνδικάτων. Μπορεί να είναι σε θέση να προσφέρει περισσότερες ελπίδες από τα άλλα δύο.

 

N. Rao: Μιλήστε μας περισσότερο για τις ρίζες της κρίσης και τον αντίκτυπό της στις ζωές των ανθρώπων.

N. Rajasingham: Η άμεση κρίση προκλήθηκε από το γεγονός ότι η κυβέρνηση της Σρι Λάνκα ξέμεινε από συνάλλαγμα για να εισάγει βασικά είδη πρώτης ανάγκης, όπως τα καύσιμα. Ο κόσμος πρέπει να περιμένει ώρες στην ουρά για βενζίνη- υπάρχει σοβαρή έλλειψη φαρμάκων. Ορισμένα μεγάλα νοσοκομεία έχουν αναστείλει όλες τις ιατρικές υπηρεσίες εκτός από τις επείγουσες χειρουργικές επεμβάσεις κ.λπ. Υπάρχουν κυλιόμενες διακοπές ρεύματος. Το νόμισμα έχει πέσει κατακόρυφα. Ήταν 200 ρουπίες ανά δολάριο τον Απρίλιο, σήμερα είναι 364, και χάνει αξία κάθε μέρα, οπότε ο κόσμος χάνει την αγοραστική του δύναμη με απίστευτο ρυθμό.

Πώς συνέβη αυτό;

Αμέσως μετά τη λήξη του εμφυλίου πολέμου το 2009, ο τότε πρόεδρος Μαχίντα Ρατζαπάκσα ξεκίνησε αυτά τα τεράστια έργα υποδομής και δανείστηκε όλα αυτά τα χρήματα από τις εμπορικές τράπεζες, οι οποίες έχουν υπέρογκα επιτόκια. Το πενήντα τοις εκατό του χρέους της Σρι Λάνκα προέρχεται από εμπορικά δάνεια. Έτσι, αυτά ήταν μη βιώσιμα δάνεια που λήφθηκαν με την υπόσχεση ότι η Σρι Λάνκα θα αναπτυχθεί γρήγορα, ότι αυτά τα δάνεια θα εκσυγχρονίσουν τη χώρα και θα την κάνουν να μοιάζει περισσότερο με τη Σιγκαπούρη. Ενώ η νεοφιλελεύθερη αφήγηση της επιτυχίας ήταν ότι η Σρι Λάνκα θα έχει αυτή την καταπληκτική οικονομία εισαγωγών-εξαγωγών όπου θα εξάγουμε ενδύματα από τις ζώνες ελεύθερου εμπορίου και ότι ο τουρισμός και το τσάι μας θα αποφέρουν μεγάλο πλούτο, αυτό δεν συνέβη πραγματικά. Η χώρα είναι χρεωμένη με 52 δισεκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ και πρόσφατα δεν πλήρωσε τα δάνειά της, επειδή δεν έχει αρκετό συνάλλαγμα.

Μπορούμε να προσθέσουμε σε αυτό ότι οι βομβιστικές επιθέσεις την ημέρα του Πάσχα το 2019 επηρέασαν αρνητικά τον τουριστικό κλάδο και ότι ο COVID-19 σήμανε την απώλεια των εμβασμάτων που αποστέλλονται από εργαζόμενους/ες που εργάζονται ως οικιακές/οί βοηθοί και εργάτες στη Μέση Ανατολή. Συνήθως, σε κάθε δεδομένη στιγμή, κοντά στα 2 εκατομμύρια εργαζόμενοι/ες ζουν και εργάζονται στο εξωτερικό και στέλνουν χρήματα στην πατρίδα. Στέλνουν πίσω κάπου μεταξύ 500-800 εκατομμυρίων δολαρίων ΗΠΑ κάθε χρόνο. Πολλοί από αυτούς έχασαν τη δουλειά τους και στάλθηκαν στην πατρίδα τους κατά τη διάρκεια της πανδημίας. Έτσι, υπήρξαν τεράστια πλήγματα στα μεγάλα έσοδα: τον τουρισμό, τα ξένα εμβάσματα, τις εξαγωγές ενδυμάτων και τσαγιού.

Ένας από τους άλλους σημαντικούς παράγοντες που συνέβαλαν στην κρίση είναι ότι πέρυσι ο Γκοταμπάγια Ρατζαπάκσα αποφάσισε να μετατρέψει τη γεωργία της Σρι Λάνκα σε 100% βιολογική γεωργία εντός ενός έτους. Σταμάτησε τις εισαγωγές όλων των χημικών λιπασμάτων, ισχυριζόμενος ότι οι αγρότες ήταν πολύ εξαρτημένοι από αυτά. Παρά τις προειδοποιήσεις διαφόρων ηγετών ότι αυτό θα μπορούσε να αποτύχει αν δεν το έκανε σταδιακά, απλώς σταμάτησε την εισαγωγή λιπασμάτων. Ως αποτέλεσμα, λένε ότι περίπου το 70 τοις εκατό της γεωργίας δεν απέδωσε. Οι αγρότες της Σρι Λάνκα είναι συνήθως μικροϊδιοκτήτες γης και το ρύζι είναι βασικό προϊόν διατροφής. Έτσι, αν ήμασταν κατά 90 τοις εκατό αυτάρκεις στην καλλιέργεια ορυζώνων, τώρα έχουμε πλήρη έλλειψη ρυζιού. Και φέτος, λόγω έλλειψης κονδυλίων, δεν έχουν εισαχθεί αρκετά λιπάσματα για την καλλιέργεια. Έτσι, αυτό έχει οδηγήσει σε έλλειψη τροφίμων και ανασφάλεια.

Οικονομολόγοι όπως ο Αχίλαν Καντιραγκαμάρ έχουν επισημάνει ότι καθώς η κρίση αυτή εξελισσόταν τα τελευταία δύο χρόνια, η κυβέρνηση δεν έκανε τίποτα για να προετοιμαστεί, σταματώντας τις εισαγωγές ειδών πολυτελείας, όπως αυτοκίνητα ή άλλα είδη που δεν ήταν απαραίτητα. Ως αποτέλεσμα, τώρα δεν έχουμε χρήματα για να αγοράσουμε ούτε τα βασικά.

Τέλος, θα έλεγα ότι αυτή η κρίση προετοιμάζεται εδώ και τέσσερις δεκαετίες και δεν είναι αποτέλεσμα διαφθοράς ή απλώς κακοδιαχείρισης. Είναι η πίστη σε μια νεοφιλελεύθερη οικονομία, βασισμένη σε ένα μοντέλο εισαγωγών-εξαγωγών, με μικρή εκβιομηχάνιση, εκτός, ας πούμε, από τη βιομηχανία ενδυμάτων, και με λίγες ρυθμίσεις. Θα έλεγα ότι η σύγχρονη παγκοσμιοποίηση μας έχει συνδέσει με την παγκόσμια αγορά και μας έχει εκθέσει στις τάσεις της με λίγη προστασία. Κατά μία έννοια, βλέπουμε το τελικό αποτέλεσμα των ελεύθερων αγορών, δεν είμαστε και πολύ ελεύθεροι, αλλά κυριολεκτικά λιμοκτονούμε. Έτσι, οι πρόσφατες κρίσεις έχουν επιδεινώσει την κατάσταση, αλλά η κατάσταση αυτή έχει ξεκινήσει εδώ και πολύ καιρό.

 

N. Rao: Πώς αντέδρασαν η Ινδία και η Κίνα; Τι γίνεται με το ΔΝΤ; Ποιες είναι οι λύσεις που προσφέρονται και πώς βλέπει ο κόσμος της Αριστεράς αυτές τις επιλογές;

N. Rajasingham: Η Κίνα είναι πολύ εμφανής εχθρός για πολλούς στη λαϊκή φαντασία. Πρώτον, κατά την τελική φάση του εμφυλίου πολέμου το 2008-20093, η Κίνα χρηματοδότησε και εξόπλισε το καθεστώς Ρατζαπάκσα. Τόσο η Κίνα όσο και η Ινδία μπλόκαραν επίσης πολλές προσπάθειες να αποδοκιμαστούν οι ενέργειες του κράτους στα Ηνωμένα Έθνη. Επιπλέον, μετά τον πόλεμο, η Κίνα έδωσε στον Μαχίντα Ρατζαπάκσα, τότε πρόεδρο, χρήματα για την κατασκευή ενός τεράστιου λιμανιού στο Χαμπαντότα, την εκλογική του βάση. Αυτό το λιμάνι ήταν ένας λευκός ελέφαντας [Σ.τ.Μ: ακριβό και άχρηστο] και δεν έφερνε πλοία, και τώρα έχει μισθωθεί στους Κινέζους για 99 χρόνια, επειδή το κράτος δεν μπορεί να αποπληρώσει το δάνειο γι’ αυτό. Χρησιμοποιώντας κινεζικά χρήματα, το κράτος κατασκεύασε επίσης το αεροδρόμιο της Ματάλα, το οποίο, όπως ισχυρίστηκαν, θα ήταν ένα διεθνές αεροδρόμιο, αλλά βρίσκεται σε πλήρη αχρηστία. Οι Κινέζοι έχουν επίσης δώσει δάνεια για αυτοκινητοδρόμους και υποδομές που πραγματικά επέτρεψαν τεράστια διαφθορά, όπως και τα άλλα έργα. Τα διόδια για αυτούς τους δρόμους είναι πολύ ακριβά για τους απλούς ανθρώπους, οπότε εξυπηρετούν τους πλούσιους για να πηγαίνουν γρήγορα σε κάποια μέρη, αλλά οι περισσότεροι άνθρωποι δεν τους χρησιμοποιούν καν. Έτσι, έχει διαστρωματοποιηθεί η κινητικότητα ανά κατηγορία. Η Κίνα πραγματοποιεί τέτοιου είδους έργα υποδομής σε παγκόσμιο επίπεδο για να αποκτήσει επιρροή στον κόσμο. Αλλά το χρέος προς την Κίνα είναι μόνο το 10 τοις εκατό του χρέους της Σρι Λάνκα. Έτσι, είναι αντιδημοφιλής και κατηγορείται, αλλά ένα μεγάλο μέρος του χρέους είναι προς τις τράπεζες της Γουόλ Στριτ.

Τώρα, η Ινδία ήθελε επίσης τον έλεγχο του λιμανιού του Τρινκομάλε για στρατηγικούς λόγους, και αυτοί οι κύκλοι χρέους μπορεί να τη βοηθήσουν να τον αποκτήσει. Έχουν παράσχει στη Σρι Λάνκα δάνεια-γέφυρες για να ξεπεράσει την κρίση, ύψους περίπου 3 δισεκατομμυρίων δολαρίων από τον Ιανουάριο. Αλλά αυτά θα συνοδεύονται από κάποιο περιουσιακό στοιχείο που θα τους εκμισθωθεί ως αποπληρωμή.

Επί του παρόντος, η κυβέρνηση βρίσκεται σε συνομιλίες με το ΔΝΤ για περισσότερα δάνεια. Το ΔΝΤ μπορεί να τα χορηγήσει, αλλά μόνο εάν πληρούνται ορισμένοι όροι. Ένας από τους όρους είναι η περαιτέρω ιδιωτικοποίηση των κρατικών επιχειρήσεων. Υποστηρίζουν ότι ο δημόσιος τομέας είναι σπάταλος, ότι οι κρατικές βιομηχανίες δεν είναι κερδοφόρες. Αλλά ο ρόλος του κράτους είναι επίσης να παρέχει απασχόληση στους ανθρώπους, ώστε να μπορούν να ζουν με αξιοπρέπεια. Τώρα, φανταστείτε αν ιδιωτικοποιούσατε δημόσια περιουσιακά στοιχεία και απολύατε πολλούς ανθρώπους από τις δουλειές τους, σε μια εποχή που οι άνθρωποι ήδη αγωνίζονται να πληρώσουν για τρόφιμα λόγω του πληθωρισμού. Αυτό σημαίνει ότι ζητάτε από τις εργαζόμενες τάξεις και τους φτωχούς, οι οποίοι δεν ευθύνονται για την κρίση, να πληρώσουν γι’ αυτήν και να σηκώσουν το βάρος των σφαλμάτων των ελίτ. Ένας άλλος όρος είναι ότι το κράτος πρέπει να σταματήσει κάθε έλεγχο των τιμών. Ενώ το ΔΝΤ θέλει να αντιστρέψει τις φορολογικές περικοπές του Γκοταμπάγια για τους πλούσιους, θέλει επίσης να αυξήσει έναν υψηλότερο φόρο προστιθέμενης αξίας που θα επιβαρύνει δυσανάλογα τους ανθρώπους της εργατικής τάξης.

Η Αριστερά έχει απορρίψει σε κάποιο βαθμό αυτή τη λύση. Έτσι, ακόμη και αν η Αριστερά δεν απορρίπτει πλήρως το σχέδιο διάσωσης του ΔΝΤ, ασκεί κριτική σε αυτούς τους όρους που θα αναγκάσουν τις εργατικές τάξεις να σηκώσουν το βάρος όχι μόνο της διαφθοράς, αλλά και των νεοφιλελεύθερων αλλαγών που ωφέλησαν κατά πολύ την ελίτ αυτές τις τέσσερις τελευταίες δεκαετίες. Υπάρχουν επίσης επιχειρήματα που λένε ότι πρέπει να μην πληρώσουμε τα δάνειά μας και να σκεφτούμε άλλες λύσεις έξω από το καπιταλιστικό πλαίσιο. Αυτό αποτέλεσε μέρος της συζήτησης.

 

N. Rao: Οι μειονοτικοί πληθυσμοί της Σρι Λάνκα ήταν ευπρόσδεκτοι σε αυτές τις διαδηλώσεις; Ποια είναι η ποικιλομορφία του πλήθους;

N. Rajasingham: Στην Αριστερά, υπάρχει μεγάλη συζήτηση για το αν το κίνημα διαμαρτυρίας θα αντιμετωπίσει τα άλλα ζητήματα στη Σρι Λάνκα σχετικά με τις μειονότητες και την κρατική βία εναντίον τους. Είναι πραγματικά σημαντικό να πούμε ότι η Σρι Λάνκα εξακολουθεί να ανακάμπτει από μια μαζική εθνοτική σύγκρουση που έληξε πολύ άσχημα για τους Ταμίλ το 2009, με μεγάλο αριθμό αμάχων Ταμίλ να σκοτώνονται στο τέλος του πολέμου. Πρέπει να θυμόμαστε ότι ο Γκοταμπάγια Ρατζαπάκσα ήταν υπουργός Άμυνας εκείνη την περίοδο. Υπό τη διεύθυνσή του, για παράδειγμα, ζητήθηκε από τους αμάχους Ταμίλ να έρθουν σε ζώνες απαγόρευσης πτήσεων και στη συνέχεια βομβαρδίστηκαν από τον στρατό, παρά τις διαβεβαιώσεις ότι επρόκειτο για ανθρωπιστικούς χώρους ασφαλείας. Πρέπει λοιπόν να αναρωτηθούμε πώς ο κόσμος εξέλεξε ένα κόμμα και έναν ηγέτη που ενορχήστρωσε τέτοια βία.

 

N. Rao: Σε ποιο βαθμό αυτή η συζήτηση για τις μειονότητες αποτελεί μέρος των λαϊκών συζητήσεων στους δρόμους;

N. Rajasingham: Αυτό είναι ασαφές για μένα. Στις διαδηλώσεις βλέπεις σημάδια αλληλεγγύης. Τον Απρίλιο το Ραμαζάνι, το Πάσχα και η Πρωτοχρονιά των Σινχαλέζων/Ταμίλ συνέπεσαν και είδαμε Μουσουλμάνους να σπάνε τη νηστεία ανάμεσα σε Σινχαλέζους, τους είδαμε να μοιράζονται φαγητό. Για πρώτη φορά μετά το τέλος του πολέμου το 2009, έγινε μια εκδήλωση μνήμης για τη δολοφονία των Ταμίλ κατά τη διάρκεια του τελικού πολέμου στην ιστοσελίδα GotaGoHome. Αλλά μήπως ο τόπος διαμαρτυρίας αντανακλά μια συνείδηση ότι οι μειονότητες αντιμετώπιζαν επί δεκαετίες αυτά που αντιμετωπίζουν τώρα οι Σινχαλέζοι; Δεν είμαι σίγουρη. Νομίζω ότι υπάρχουν ελπιδοφόρα σημάδια, αλλά δεν είναι ξεκάθαρα εκεί.

 

N. Rao: Τι μπορεί να κάνει ο κόσμος στις ΗΠΑ σε επίπεδο αλληλεγγύης; Πώς το αντιμετωπίζει ο κόσμος και τι μπορούμε να κάνουμε;

N. Rajasingham: Σε πολύ απλό επίπεδο, λοιπόν, υπάρχουν ιστότοποι που συγκεντρώνουν χρήματα για να μεταφερθούν φάρμακα στη Σρι Λάνκα κ.λπ.4 Έτσι, αν θέλετε να δωρίσετε κάποια χρήματα, υπάρχουν τρόποι για να το κάνετε αυτό.

Πέρα από αυτό, νομίζω ότι η αλληλεγγύη που χρειάζεται είναι να απαιτήσουμε από τους παγκόσμιους θεσμούς να μην εφαρμόζουν λιτότητα σε έναν ήδη δοκιμαζόμενο πληθυσμό. Γιατί οι απλοί άνθρωποι πρέπει να σηκώνουν το βάρος των προβλημάτων που δημιούργησε η ελίτ; Αν θέλουμε να αποτρέψουμε την άνοδο των εξτρεμιστών και των δεξιών πολιτικών ηγετών, τότε πρέπει να σκεφτούμε να μην τιμωρούμε τους φτωχούς. Ξανά και ξανά, καθώς εφαρμόζεται η λιτότητα και οι άνθρωποι αναγκάζονται να ζουν σε μεγαλύτερη φτώχεια, αυτές οι συνθήκες δημιουργούν εξτρεμισμό που καθιστά αποδιοπομπαίους τράγους τις μειονότητες και αυξάνει τον εθνικισμό. Οι Σινχαλέζοι έχουν συνήθως κατηγορήσει τις μειονότητες για τα προβλήματά τους κατά τη διάρκεια του πολέμου και έχουν ισχυριστεί ότι η χώρα είναι μια χώρα μόνο για τους Βουδιστές Σινχαλέζους. Αυτές οι τάσεις θα επιδεινωθούν μόνο αν οι ανισότητες διευρυνθούν. Αντίθετα, θα πρέπει να δοθεί έμφαση στη διαγραφή του χρέους, ιδίως με κάποιο σχέδιο ώστε το κράτος της Σρι Λάνκα να μην χρειάζεται να πληρώνει αυτά τα τοξικά δάνεια με υψηλούς τόκους. Εντός της Σρι Λάνκα, η φορολόγηση των πλουσίων και μέσω αυτής η αναδιανομή του πλούτου θα πρέπει να αποτελέσει προτεραιότητα.

 

 

Μετάφραση: elaliberta.gr

Nimanthi Rajasingham, “Sri Lankan Uprising: Struggles against neoliberal austerity”, Tempest, 2 Ιουνίου 2022, https://www.tempestmag.org/2022/06/sri-lankan-uprising-struggles-against-neoliberal-austerity/. Αναδημοσίευση: Europe Solidaire Sans Frontières, http://www.europe-solidaire.org/spip.php?article62758.

 

 

 

Σημειώσεις

1 Meera Srinivasan, “Sri Lanka’s ex-Central Bank chief Arjuna Mahendran held responsible for bond scam”, The Hindu, 3 Ιανουαρίου 2018, https://www.thehindu.com/news/international/sri-lankas-ex-central-bank-chief-arjuna-mahendran-held-responsible-for-bond-scam/article22360554.ece.

2 Sam Samarasinghe, “The Bond Issue Controversy: An Analysis”, Groundviews. Journalism for Citizens, 26 Μαρτίου 2015, https://groundviews.org/2015/03/26/the-bond-issue-controversy-an-analysis/.

3 “Sri Lanka’s Killing Fields”, Channel4, https://www.channel4.com/programmes/sri-lankas-killing-fields. A. Sivanandan, “An Island Tragedy”, New Left Review, τεύχος 60, Νοέμβριος/Δεκέμβριος 2009, https://newleftreview.org/issues/ii60/articles/a-sivanandan-an-island-tragedy.

4 “Help Sri Lanka with Medical supplies and medicine”, gofundme, https://www.gofundme.com/f/h9sax-help-sri-lanka-with-medical-needs. “EMERGENCY MEDICAL SUPPLIES: SRI LANKA ECON CRISIS”, gofundme, https://www.gofundme.com/f/emergency-medcial-suppliessri-lanka-forex-crisis.

Τελευταία τροποποίηση στις Σάββατο, 25 Ιουνίου 2022 17:24

Προσθήκη σχολίου

Το e la libertà.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά σχόλια με υβριστικό, ρατσιστικό, σεξιστικό φασιστικό περιεχόμενο ή σχόλια μη σχετικά με το κείμενο.