Μαμντάνι και Τραμπ κατά την συνάντηση τους στον Λευκό Οίκο στις 21 Νομεβρίου 2025. BBC/Getty Images

Μετά τον Μαμντάνι, έχουμε και πάλι να πολεμήσουμε την Αμερική του Τραμπ

από την Εθνική Επιτροπή του Tempest

26 Νοεμβρίου 2025

Ενώ η νίκη του Μαμντάνι στις δημαρχιακές εκλογές της Νέας Υόρκης σηματοδοτεί έναν αυξανόμενο ριζοσπαστισμό και προκλήσεις για την ατζέντα του Τραμπ, η φιλική συνάντησή του με τον Τραμπ στο Λευκό Οίκο στις 21 Νοεμβρίου [1] στέλνει ένα διαφορετικό μήνυμα για το τι δεν είναι διατεθειμένοι να κάνουν οι Δημοκρατικοί για να σταματήσουν τον Τραμπ. Εδώ, η Εθνική Επιτροπή του Tempest σημειώνει ότι η συνθηκολόγηση των Δημοκρατικών σχετικά με το σχέδιο νόμου για τον προϋπολογισμό είναι απλώς μια ακόμη ένδειξη ότι το κόμμα δεν έχει λύσεις για τις οικονομικές, κοινωνικές, πολιτικές και οικολογικές κρίσεις που αντιμετωπίζει σήμερα η εργατική τάξη σε όλο τον κόσμο. Πρέπει να οργανωθούμε για να υπερασπιστούμε τις κοινότητές μας, τα δικαιώματά μας, τις θέσεις εργασίας, τους μισθούς και τις παροχές μας ενάντια στις εντεινόμενες επιθέσεις του Τραμπ.

Η εντυπωσιακή νίκη του Ζοχράν Μαμντάνι ως δημοκρατικού σοσιαλιστή υποψηφίου για τη δημαρχία της Νέας Υόρκης προκάλεσε τεράστιο ενθουσιασμό [2] σε μεγάλα τμήματα της Αριστεράς στη Νέα Υόρκη, στις Ηνωμένες Πολιτείες και σε όλο τον κόσμο. Η ευρεία υποστήριξη που έλαβε ο Μαμντάνι από την πολυφυλετική εργατική τάξη [3] αποτελεί μια σφοδρή καταδίκη των ρατσιστικών επιθέσεων κατά του υποψηφίου και των υποστηρικτών του, επιθέσεις που χρηματοδοτήθηκαν μαζικά από εκατομμυριούχους και αντιδραστικούς.

Η αναμφισβήτητη δυναμική και ενέργεια που προσέφερε στην εκστρατεία το κίνημα για την Παλαιστίνη [4] σηματοδοτεί οριστικά το βάθος τόσο της ευρύτερης ριζοσπαστικοποίησης των νέων γενεών όσο και της ευρείας απόρριψης του πολιτικού και ιμπεριαλιστικού status quo. Ακόμη και λαμβάνοντας υπόψη την καμπάνια του Μαμντάνι με θέμα την οικονομική προσιτότητα – ένα θέμα που αφορά περισσότερο το μήνυμα παρά την ουσία και το οποίο μοιράζονται οι πιο δεξιοί Δημοκρατικοί  [5]– η πολιτική δυναμική στο σύνολό της καταδεικνύει την πλάνη [6] του να θεωρούμε την εργατική τάξη ως εγγενώς δεξιά ή ανίκανη να κατανοήσει την πολυδιάστατη φύση των «ταξικών συμφερόντων» μας [7] .

Ωστόσο, λιγότερο από μια εβδομάδα μετά τη νίκη του Μαμντάνι και τις ευρύτερες εθνικές εκλογικές νίκες των Δημοκρατικών, ο ταξικός χαρακτήρας του Δημοκρατικού Κόμματος ήρθε στο προσκήνιο με την αναμενόμενη συνθηκολόγησή του με τον Τραμπ στο Αμερικανικό Κογκρέσο. Οκτώ ηγετικά στελέχη των Δημοκρατικών, με την πιθανή παρασκηνιακή ενθάρρυνση του αμφισβητούμενου από τον Μαμντάνι ηγέτη της μειοψηφίας στη Γερουσία Τσακ Σούμερ (Νέα Υόρκη) [8], ψήφισαν υπέρ της εξασφάλισης ακόμη περισσότερων ιστορικών παραχωρήσεων στους δισεκατομμυριούχους και της εντατικοποίησης της ολικής επίθεσης στην υγειονομική περίθαλψη με το πρόσχημα του τερματισμού της διακοπής λειτουργίας της κυβέρνησης.

Η συνενοχή της αντιπολίτευσης των Δημοκρατικών υπονομεύει την εκλογική τους απήχηση, όπως αποδεικνύεται από την πρωτοφανή αντιδημοτικότητά τους στις δημοσκοπήσεις [9]. Ωστόσο, υπάρχουν τμήματα του κινήματος που αντιτίθενται στον Τραμπ και τα οποία, στο πλαίσιο των εκλογικών επετείων και των αυξανόμενων πολιτικών ρήξεων στο συνασπισμό του Τραμπ, θα θεωρούν όλο και περισσότερο την προετοιμασία για τις ενδιάμεσες εκλογές του 2026 ως το κυρίαρχο στρατηγικό ζήτημα.

Λαμβάνοντας υπόψη το μέγεθος των απειλών που εκπροσωπούν ο Τραμπ και η ακροδεξιά, οποιαδήποτε στρατηγική βασίζεται στην αναβίωση ή τη διάσωση του πιο αντιδημοφιλούς παρά ποτέ Δημοκρατικού Κόμματος με σκοπό τη νίκη στις εκλογές δεν θα είναι ικανή να αντιμετωπίσει τις κρίσεις που έχουμε μπροστά μας.

Αυτές οι γενικές κρίσεις – οικονομικές, οικολογικές, κοινωνικές και πολιτικές – που έχουν δώσει τέτοια σημασία και δύναμη στον δεξιό αυταρχισμό διεθνώς, βαθαίνουν. Οι μαζικές επιθέσεις στα δημοκρατικά δικαιώματα και στις βασικές δομές της καπιταλιστικής δημοκρατίας των ΗΠΑ, όπως αναπτύχθηκαν μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και στην εποχή της αμερικανικής αυτοκρατορικής ηγεμονίας, θα έχουν μακροχρόνιο αντίκτυπο [10]. Ωστόσο, το γεγονός είναι ότι πολλές από τις αντιδραστικές πολιτικές του Τραμπ – σχετικά με την Παλαιστίνη και την ελευθερία του λόγου και του συνεταιρίζεσθαι, τους μετανάστες εργάτες, την υπεράσπιση της σωματικής αυτονομίας, για να μην αναφέρουμε την οικονομική και εξωτερική πολιτική γενικά – έχουν βαθιές ρίζες και στις δύο πλευρές του πολιτικού φάσματος. Η διακομματική συναίνεση αντανακλά τα ταξικά συμφέροντα τμημάτων του κεφαλαίου και της μικροαστικής τάξης, που διαθλώνται μέσω των δύο καπιταλιστικών κομμάτων των ΗΠΑ και των πολιτικών συνασπισμών που αποτελούν τη βάση τους. Δεν έχουν καταφέρει να αντιμετωπίσουν την κρίση του αμερικανικού καπιταλισμού από το 2008. Δεν επιστρέφουμε στην κατάσταση που επικρατούσε στις Ηνωμένες Πολιτείες το 2008, πόσο μάλλον το 1988 ή το 1958. Αυτό που αντιμετωπίζουμε, στις Ηνωμένες Πολιτείες και διεθνώς, είναι μια κοσμογονική αλλαγή.

Είναι ζωτικής σημασίας να διατηρήσουμε μια ευρύτερη προοπτική και ιστορική κατανόηση των αιτίων και των επιπτώσεων τέτοιων κρίσεων, ακόμη και όταν αναγνωρίζουμε τις δυνατότητες και τους περιορισμούς των εκλογικών αποτελεσμάτων, συμπεριλαμβανομένων και αυτών του Μαμντάνι. Πρέπει να καλωσορίζουμε τα ερωτήματα και τη συζήτηση σχετικά με το για τι αγωνιζόμαστε και πώς θα φτάσουμε εκεί στην επομένη των εκλογών. Όπως εξήγησε η Οργανωτική Επιτροπή Tempest (NYC) τον Αύγουστο^[11]

Δεδομένων των απειλών που αντιμετωπίζουμε συλλογικά και του πόσο μακριά βρισκόμαστε από τους στόχους μας ως σοσιαλιστές, είναι υγιές και φυσικό να υπάρχει μια συνεχής διαμάχη σχετικά με τη στρατηγική μέσα σε αυτή τη ριζοσπαστικοποίηση. Πρέπει να αναμένουμε ότι αυτή η διαμάχη θα συνεχιστεί όσο παραμένουμε εγκλωβισμένοι στο δίλημμα της μαζικής υποστήριξης των αριστερών αιτημάτων, αλλά χωρίς ένα κατάλληλο μέσο για την υλοποίησή τους. Οι τρέχουσες συνθήκες είναι ώριμες για την άνθηση και τη διαμάχη γύρω από όλες τις στρατηγικές που στοχεύουν στην κοινωνική αλλαγή. Αυτές πρέπει να δοκιμαστούν στην πράξη.

Τα διακυβεύματα δεν θα μπορούσαν να είναι μεγαλύτερα, όχι μόνο για τη Νέα Υόρκη, αλλά και για το μέλλον της Αριστεράς στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Ο Μαμντάνι κέρδισε το 51% των ψήφων έναντι του 49% που συγκέντρωσαν ο Άντριου Κουόμο και ο Κέρτις Σλίβα. Έτσι, ενώ υπάρχουν πολλά να χαιρετίσουμε για τα ιστορικά υψηλά επίπεδα συμμετοχής και κινητοποίησης των ψηφοφόρων, οι δυνάμεις του κεφαλαίου και της ακροδεξιάς βρίσκονται σε πλεονεκτική θέση για να εκμεταλλευτούν την ενδεχόμενη αποτυχία του Μαμντάνι. Οι απειλές που δέχεται ο Μαμντάνι^[12] είναι αδιαμφισβήτητες^[13]. Οι πιθανές συνέπειες μιας αποτυχημένης διακυβέρνησης θα είναι τόσο προβλέψιμες όσο και καταστροφικές. Έχουμε ήδη δει την αποθάρρυνση και τον στρατηγικό αποπροσανατολισμό που ακολούθησαν την ήττα και την παράδοση του Μπέρνι Σάντερς το 2016 και το 2020. Η Αριστερά, και το εργατικό κίνημα γενικότερα, πρέπει να βγουν από αυτή την περίοδο και αυτή την εμπειρία με μεγαλύτερη αυτοοργάνωση και υψηλότερα επίπεδα πολιτικής κατανόησης και στρατηγικής σαφήνειας.

Στην ομιλία του Μαμντάνι μετά την εκλογική του νίκη^[14], ξεκινά παραθέτοντας τον Ευγένιο Ντεμπς: «Βλέπω την αυγή μιας καλύτερης μέρας για την ανθρωπότητα». Αυτή είναι μια συναρπαστική γλώσσα και αξιέπαινη στην αναφορά της σε έναν από τους σημαντικότερους σοσιαλιστές ηγέτες στην ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών. Ωστόσο, θέτει κρίσιμα ερωτήματα: Τι σημαίνει αυτή η «αυγή μιας καλύτερης μέρας» για την εργατική τάξη της Νέας Υόρκης, με όλη την ποικιλομορφία μας, ενώ ζούμε στην «Αμερική» του Τραμπ; Τι σημαίνει όταν σημαντικά τμήματα της τάξης μας αντιμετωπίζουν αδιάκριτη κρατική βία, απαγωγές και απελάσεις; Ποια είναι η φύση αυτής της «δύναμης» και πώς την ασκούμε; Αυτά είναι ακριβώς τα ζητήματα αρχής και στρατηγικής που τα κινήματά μας και οι οργανώσεις μας πρέπει να είναι σε θέση να αντιμετωπίσουν.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η ομιλία του Ντεμπς ήταν στην πραγματικότητα η δήλωσή του στο δικαστήριο^[15] μετά την καταδίκη του σαν επαναστάτη βάσει του Νόμου περί Στάσης του 1918, ενός νόμου που ποινικοποιούσε την οργάνωση και την προπαγάνδα των σοσιαλιστών και των αναρχικών και χρησιμοποιήθηκε για την απέλαση χιλιάδων πολιτικά ενεργών μεταναστών.

Ο Ντεμπς εξηγούσε:

Σήμερα υπάρχουν πάνω από εξήντα εκατομμύρια σοσιαλιστές, πιστοί και αφοσιωμένοι οπαδοί αυτής της υπόθεσης, ανεξάρτητα από εθνικότητα, φυλή, θρήσκευμα, χρώμα ή φύλο. Όλοι τους αγωνίζονται για τον κοινό σκοπό. Διαδίδουν με ακούραστη ενέργεια την προπαγάνδα της νέας κοινωνικής τάξης. Περιμένουν, παρακολουθούν και εργάζονται με ελπίδα όλες τις ώρες της ημέρας και της νύχτας. Εξακολουθούν να αποτελούν μειοψηφία. Αλλά έχουν μάθει να είναι υπομονετικοί και να περιμένουν την κατάλληλη στιγμή. Αισθάνονται ότι γνωρίζουν, ότι πράγματι έρχεται η στιγμή, παρά την αντίσταση και τις διώξεις, που αυτό το απελευθερωτικό μήνυμα θα διαδοθεί σε όλους τους λαούς και αυτή η μειοψηφία θα γίνει η θριαμβευτική πλειοψηφία και, κατακτώντας την εξουσία, θα εγκαινιάσει τη μεγαλύτερη κοινωνική και οικονομική αλλαγή στην ιστορία.

Αν και ο αριθμός μας σήμερα είναι πολύ μικρότερος από τα εκατομμύρια που αναφερόταν ο Ντεμπς, ο καπιταλισμός, ειδικά στην πιο πρόσφατη αυταρχική του μορφή, έχει αποδείξει ότι ο στόχος μας παραμένει ο ίδιος με τον δικό του. Αξίζουμε μια απείρως καλύτερη δημόσια εκπαίδευση και μεταφορές, πρόσβαση σε στέγαση και όχι μόνο μια πιο δίκαιη αγορά κατοικιών, πρόσβαση σε υγειονομική περίθαλψη και όχι μόνο την υποβαθμισμένη, βασισμένη στην αγορά Obamacare, πλήρη επισιτιστική ασφάλεια και όχι μόνο την αποκατάσταση των επιδομάτων SNAP, πλήρη ισότητα ανεξάρτητα από το μεταναστευτικό καθεστώς, το φύλο ή τη φυλή, και το τέλος των ιμπεριαλιστικών πολέμων και της αστυνόμευσης. Σε αυτό το σύστημα, κατά την εποχή αυτή, το Δημοκρατικό Κόμμα δεν μπορεί να επιτύχει κανέναν από αυτούς τους στόχους.

Όταν κάνει παραχωρήσεις^[16] σε θέματα αστυνόμευσης και αξιοποίησης ακινήτων, ο Μαμντάνι φαίνεται να έχει αποφασίσει να αποδείξει ότι μπορεί να είναι ένας πιο αποτελεσματικός δήμαρχος ενός από τα σημαντικότερα κέντρα του διεθνούς κεφαλαίου. Αντίθετα, η στρατηγική μας πρέπει να καθοδηγείται από δύο αλληλένδετες δεσμεύσεις. Βραχυπρόθεσμα, οι σοσιαλιστές είναι αφοσιωμένοι στον ταξικό και κοινωνικό αγώνα για την υπεράσπιση των κοινοτήτων, των δικαιωμάτων, των θέσεων εργασίας, των μισθών και των παροχών μας ενάντια στις εντεινόμενες επιθέσεις του Τραμπ. Μακροπρόθεσμα, πρέπει να οικοδομήσουμε έναν ευρύτερο αγώνα στους χώρους εργασίας και στους δρόμους για να επιτύχουμε, όπως το έθεσε ο Ντεμπς, «τη μεγαλύτερη κοινωνική και οικονομική αλλαγή στην ιστορία».

https://tempestmag.org

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

[1] https://tempestmag.org/2025/11/after-the-surreal-summit/

[2]  https://www.theguardian.com/us-news/2025/nov/06/zohran-mamdani-campaign-new-york-democrats

[3]  https://www.nytimes.com/2025/11/11/us/mamdani-nyc-voters-election-demographics.html

[4]  https://tempestmag.org/2025/10/electoralism-cannot-free-palestine/

[5]  https://www.politico.com/news/2025/11/05/affordability-affordability-affordability-democrats-new-winning-formula-00637023

[6]  https://tempestmag.org/2025/10/hiding-our-goals-is-no-way-to-win/

[7]  https://tempestmag.org/2025/06/which-way-forward-for-the-resistance/

[8]  https://www.politico.com/news/2025/11/10/schumer-is-no-longer-effective-dems-outraged-over-shutdown-deal-00644253

[9]  https://www.realclearpolling.com/polls/favorability/democratic-party

[10]  https://tempestmag.org/2025/08/trumps-strategy-to-reassert-u-s-dominance-2/

^[11] https://tempestmag.org/2025/08/mamdani-and-the-tasks-for-nyc-socialists/

^[12] https://tempestmag.org/2025/10/the-candidate-the-billionaires-and-the-democrats/

^[13] https://tempestmag.org/2025/08/will-mamdani-be-allowed-to-govern-nyc/

^[14] https://www.theguardian.com/us-news/2025/nov/05/zohran-mamdani-victory-speech-transcript

^[15] https://users.wfu.edu/zulick/341/Debs1918.html

^[16] https://tempestmag.org/2025/09/the-mamdani-campaign-left-horizons-and-the-defund-the-police-question/