Ο Πούτιν ανταλλάσει χειραψία με τον Κουβανό Υπουργό Εξωτερικών Μπρούνο Ροντρίγκεζ Παρίγια κατά τη συνάντησή τους στο Παλάτι της Γερουσίας του Κρεμλίνου στη Μόσχα, Ρωσία, στις 18 Φεβρουαρίου 2026. Pavel Bednyakov/Pool μέσω REUTERS

Comunistas Cuba: Δείχνει η Ρωσία αλληλεγγύη;

ΠΗΓΗ: comunistascuba.org

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ:elaliberta.gr

Την περασμένη εβδομάδα έγινε γνωστό ότι τελικά ένα ρωσικό πετρελαιοφόρο απέπλευσε με προορισμό την Κούβα. Αρκετά μέσα ενημέρωσης παρουσίασαν την κίνηση αυτή ως «πρόκληση» της Ρωσίας προς τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ωστόσο, πρέπει να αναρωτηθούμε: Γιατί η Ρωσία θα προκαλούσε τις Ηνωμένες Πολιτείες τώρα που η ενεργειακή κρίση έχει επιδεινωθεί, τη στιγμή που η κρίση ξεκίνησε πριν από σχεδόν τρεις μήνες, όταν η μεξικανή πρόεδρος, αποδίδοντας την ευθύνη στην Pemex – έναν κατά τα άλλα κρατικό οργανισμό – ανακοίνωσε δειλά τη διακοπή της αποστολής πετρελαίου στην Κούβα;

Κάθε γεγονός πρέπει να εξετάζεται στο πλαίσιο του, και σε αυτή την περίπτωση δεν πρέπει να παραβλέπουμε κάτι: τις συνομιλίες μεταξύ Κούβας και Ηνωμένων Πολιτειών. Αν στις 13 Μαρτίου ο Ντίαζ-Κανέλ ανακοίνωσε ότι πράγματι διεξάγονταν συνομιλίες με τις Ηνωμένες Πολιτείες, ο Τραμπ το είχε ήδη δηλώσει από την 1η Φεβρουαρίου. Συνεπώς, ο Ντίαζ-Κανέλ απλώς επιβεβαίωσε – αφού είχε ήδη παραδεχτεί την ανοησία της αρχικής του άρνησης – ότι η Ουάσιγκτον και η Αβάνα ήταν σε επαφή.

Από την άλλη πλευρά, ο Τραμπ θα έπρεπε να ανησυχήσει για την εισβολή στην έδρα του Κ.Κ.Κούβας στο Μορόν, παρά να την υποτιμήσει: αυτό αποτέλεσε ένα άνευ προηγουμένου γεγονός στις κουβανικές λαϊκές διαμαρτυρίες. Αν η αποδυναμωμένη κουβανική κυβέρνηση πέσει, η Ουάσιγκτον θα βρεθεί αντιμέτωπη με μια εξαιρετικά περίπλοκη κατάσταση στην περιοχή. Έχει ήδη αποδειχθεί ότι είναι προτιμότερη μια Ντέλσι Ροντρίγκες, εγγυήτρια της κατεστημένης τάξης που παραδίδει το πετρέλαιο, παρά μια ταραχώδης Μαρία Κορίνα που θα παραπέμψει σε δίκη ολόκληρο το στρατιωτικό κατεστημένο, το οποίο θα μπορούσε να απαντήσει με εμφύλιο πόλεμο ή τουλάχιστον με πραξικόπημα – γεγονός στο οποίο, αν η Ντέλσι Ροντρίγκες συνεχίσει να απομακρύνει στρατηγούς, μπορεί επίσης να βρεθεί εκτεθειμένη. Μια Κούβα σε κοινωνική έκρηξη, με ένα ευρύ τμήμα που εξακολουθεί να υψώνει τις σημαίες της Κουβανικής Επανάστασης, και μια μικρή αλλά υπαρκτή κριτική αριστερά, δεν θα μπορούσε τουλάχιστον να οδηγήσει σε μια προσπάθεια για μια νέα και πραγματική σοσιαλιστική επανάσταση; Η πρώτη κυβέρνηση που γεννήθηκε μετά την πτώση του Τσαουσέσκου είχε έντονα λαϊκά χαρακτηριστικά. Το 1993 μήπως δεν κέρδισαν οι Ρώσοι κομμουνιστές το κοινοβούλιο και ο «δημοκράτης» Γέλτσιν με τα όπλα του ανέτρεψε τόσο την κομμουνιστική νίκη όσο και κατέστειλε την λαϊκή εξέγερση στη Μόσχα που σήμερα έχει ξεχαστεί; Αυτή η κριτική αριστερά έχει την υποστήριξη ενός ισχυρού διεθνούς τροτσκισμού. Γιατί να ρισκάρει ο Τραμπ, αν μπορεί να διατηρήσει μια κυβέρνηση που ικανοποιεί τις επιθυμίες του ως επιχειρηματία-αυτοκράτορα;

Ο Τραμπ γνωρίζει ποιος κρατά τα ηνία στην Κούβα: οι Κάστρο, και το απέδειξαν περίτρανα στέλνοντας επικεφαλής των συνομιλιών τον αγαπημένο εγγονό του Ραούλ, ένα πρόσωπο που δεν κατέχει, ούτε κατείχε ποτέ, καμία πολιτική ή διοικητική θέση. Το χειρότερο είναι ότι, αφού η κουβανική κυβέρνηση το αρνήθηκε, ο εγγονός του Ραούλ Κάστρο – ο Ραούλ Γκιγιέρμο Ροντρίγκες Κάστρο, γνωστός και ως «El Cangrejo» – εμφανίστηκε στην πρώτη σειρά των καθισμάτων κατά τη διάρκεια της πρόσφατης συνέντευξης Τύπου του Ντίαζ-Κανέλ και, σαν να μην έφτανε αυτό, επίσης σε πολύ εμφανή θέση σε μια συνεδρίαση του Πολιτικού Γραφείου του Κ.Κ.Κούβας, της ανώτατης αρχής του Κόμματος. Ο Ραούλ αποδεικνύει με αυτό ότι κάθε νομιμότητα στην Κούβα εξαφανίζεται από τη δική του εξουσία. Ο Ντίαζ-Κανέλ παραμένει ως ο εκφωνητής συνθημάτων ξένων για την κουβανική πραγματικότητα, ενώ ο Ραούλ Γκιγιέρμο Ροντρίγκες Κάστρο ως ο πιστός εγγονός που αποφεύγει προδοσίες στο στυλ της Ντελσί Ροντρίγκες. Από την άλλη πλευρά, δεν ζητά ο Τραμπ νέα πρόσωπα στην ηγεσία της Κούβας; Τι καλύτερη εικόνα από εκείνη κάποιου που δεν έχει ποτέ αναλάβει πολιτικό ή διοικητικό αξίωμα για να αναλάβει την προεδρία και να αντικαταστήσει τον πιο αντιδημοφιλή από τους Κουβανούς ηγέτες από το 1959; Τουλάχιστον ο Ουρούτια^[1] θεωρήθηκε ήρωας όταν ηγήθηκε της πρώτης επαναστατικής προσωρινής κυβέρνησης και, για ορισμένους αντιδραστικούς, εξακολουθεί να είναι. Ο Ντίαζ-Κανέλ κλήθηκε να αναλάβει τον σιωπηλό ρόλο εκείνου του προέδρου της νεοαποικιακής Κούβας, του Λαρέδο Μπρου, ο οποίος οδήγησε τη χώρα – κάτω από την αμερικανική κηδεμονία – μετά από έξι χρόνια επαναστάσεων, εξεγέρσεων και στρατιωτικών πραξικοπημάτων, στην εγκαθίδρυση ενός συστήματος αποκατάστασης του παλαιού καθεστώτος. Όμως ο Ντίαζ-Κανέλ κατέληξε να διαδραματίζει το ρόλο του αδύναμου πολιτικού προέδρου μιας στρατιωτικοποιημένης κυβέρνησης, δηλαδή της ορατής φιγούρας στην οποία αποδίδονται όλα τα κακά και χωρίς καμία ηρωική διάσταση. Ο Ραούλ Κάστρο άφησε τον καθορισμένο διάδοχό του να εφαρμόσει τα πιο αντιδημοφιλή πακέτα μέτρων στην ιστορία της Κούβας μετά το 1959 και μάλιστα, ο ίδιος ο Ραούλ στο συνέδριο του Κ.Κ.Κούβας τον Απρίλιο του 2021, άσκησε κριτική στο καταστροφικό πρόγραμμα «Tarea Ordenamiento», αποστασιοποιούμενος από κάτι που ο ίδιος είχε υποστηρίξει και κατά κάποιον τρόπο είχε ανακοινώσει.

Με άλλα λόγια, η αποστολή του ρωσικού πετρελαιοφόρου στην Κούβα δεν αποτελεί πρόκληση προς τις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά είναι αποτέλεσμα των συνομιλιών μεταξύ Ουάσιγκτον και Αβάνας, χωρίς να έχουμε ακόμη σαφή εικόνα για το τι ακριβώς διαπραγματεύονται· ταυτόχρονα, αποτελεί μια κίνηση για να αποφευχθεί η δημιουργία μιας εκρηκτικής κατάστασης στα παράλια της χώρας.

Υπάρχει ακόμα ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων που έχουν ανάγκη από ένα επικό παρελθόν, επειδή δεν μπορούν να εμπιστευτούν τους σημερινούς αγώνες – και τον διαρκή αγώνα: τον ταξικό αγώνα – και θέλουν να δουν στη Ρωσία του νέου τσάρου Πούτιν την Σοβιετική Ένωση – η οποία ήταν ήδη εξαιρετικά προβληματική από τη νίκη του Στάλιν επί του Τρότσκι. Ας θυμηθούμε ότι η προέλευση όλων αυτών ξεκινά από τον ρωσο-ουκρανικό πόλεμο. Δεδομένου ότι ο Πούτιν δεν μπόρεσε να νικήσει γρήγορα την Ουκρανία όπως είχε προβλέψει και βλέποντας στον Λευκό Οίκο έναν πρόεδρο που μπορεί να πείσει τον Ζελένσκι να παραδοθεί, ο Ρώσος ηγέτης δεν δίστασε να αποδεχτεί όποιον όρο έθετε ο Τραμπ. Έτσι, ο Πούτιν ενθάρρυνε την αποχώρηση του Μαδούρο, περιορίζεται στο να εκδίδει ανακοινώσεις τόσο αποτελεσματικές όσο αυτές της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ η Κίνα αδιαφορεί, πουλάει φτηνά προϊόντα ύψους πολλών εκατομμυρίων και οι τράπεζές της εξακολουθούν να κατατάσσονται στις καλύτερες παγκοσμίως.

Η νοσταλγία για τις επικές εποχές του παρελθόντος δεν είναι αποτέλεσμα μιας νοητικής κατασκευής. Όταν πιστεύει κανείς στους σημερινούς αγώνες, το παρελθόν γίνεται διαδικασία μάθησης και οι ίδιοι οι εργαζόμενοι το βλέπουν έτσι, οργανώνοντας τους αγώνες τους με βάση το σήμερα. Η Κουβανική Επανάσταση το απέδειξε: δεν πέρασαν πολλά χρόνια μέχρι η εργατική τάξη του νησιού να σταματήσει να έχει ως κύριο σημείο αναφοράς τον Αντόνιο Γκιτέρας^[2] και την Επανάσταση του 1933^[3]. Δεν χρειαζόταν πλέον να κοιτάξουν τι είχε συμβεί τριάντα χρόνια πριν: υπήρχε ο Τσε Γκεβάρα και η οικοδόμηση του σοσιαλισμού – που δεν επιτεύχθηκε. Πράγματι, όταν σήμερα βλέπει κανείς τους εργάτες που αγωνίζονται, δεν συναντά σε αυτούς ύμνους για τη Σοβιετική Ένωση, ούτε υπεράσπιση του Πούτιν: αναφέρονται στους σημερινούς αγώνες τους, στην ανατροπή της αστικής τάξης. Οι νοσταλγοί του Στάλιν είναι αυτοί που δεν έχουν επαναστατικό πρόγραμμα και προσκολλώνται σε σημαίες του παρελθόντος για να γεμίσουν το ιδεολογικό κενό από το οποίο υποφέρουν.

Ελπίζουμε το ρωσικό πλοίο να φτάσει σύντομα. Οι τουρίστες της περασμένης επανάστασης φτάνουν στην Κούβα μεταμφιεσμένοι, βγάζοντας όμορφες φωτογραφίες, βυθισμένοι σε μια φαντασίωση που υπάρχει μόνο στο μυαλό τους. Βλέπουν το ρωσικό πλοίο ως το κρουαζιερόπλοιο Aurora^[4] και κάθε Κουβανό που διαμαρτύρεται ως πράκτορα της CIA - ή απλώς τους υποτιμούν, πιστεύοντας, όπως κάνουν με τους δικούς τους ακτιβιστές ή όπως κάνουν τα κόμματά τους με τους ίδιους, ότι είναι θύματα χειραγώγησης. Δεν θα κάνουν ποτέ επανάσταση επειδή, όπως είπε ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Αργεντινής, Patricio Echegaray, σχετικά με την λαϊκή εξέγερση του 2001: «Η εξέγερση μας έπιασε απροετοίμαστους». Αλλά είχαν τα μέσα να συμμαχήσουν με όλες τις μεταρρυθμιστικές και δεξιές δυνάμεις, να δουν τον Videla^{[5] [6]} ως τη δημοκρατική πτέρυγα της Στρατιωτικής Χούντας και να ιδρύσουν μια τράπεζα. Δείτε τη λίστα των πολιτικών που φτάνουν στην Κούβα: σοσιαλδημοκράτες ηγέτες που φοβούνται τις επαναστάσεις. Δεν υπάρχει καμία πρόκληση: υπάρχει συμπαιγνία και μυστικές συμφωνίες στο πιο τυπικό αστικό στυλ.

20 Μαρτίου 2026

https://www.comunistascuba.org/2026/03/rusia-solidaria.html

Σημειώσεις:

^[1] ΣτΜ: Ο Μανουέλ Ουρούτια Γιέο (8 Δεκεμβρίου 1901 - 5 Ιουλίου 1981) ήταν φιλελεύθερος Κουβανός δικηγόρος και πολιτικός. Αγωνίστηκε ενάντια στην κυβέρνηση του Τζεράρντο Ματσάδο και τη δικτατορική δεύτερη προεδρία του Φουλχένσιο Μπατίστα κατά τη δεκαετία του 1950, προτού υπηρετήσει ως πρόεδρος στην επαναστατική κυβέρνηση του 1959. Ο Ουρούτια παραιτήθηκε από τη θέση του μετά από μόλις επτά μήνες, λόγω μιας σειράς διαφορών με τον ηγέτη της επανάστασης Φιντέλ Κάστρο, και μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες λίγο αργότερα. https://en.wikipedia.org/wiki/Manuel_Urrutia_Lle%C3%B3

^[2] Στμ: Ο Αντόνιο Γκιτέρας ι Χολμς (22 Νοεμβρίου 1906 – 8 Μαΐου 1935) ήταν ένας από τους σημαντικότερους πολιτικούς της Κούβας κατά τη δεκαετία του 1930. Γεννήθηκε στις 22 Νοεμβρίου 1906 στο Μπάλα Σινγουίντ της Πενσυλβανίας, στις ΗΠΑ. Ήταν υποστηρικτής του επαναστατικού σοσιαλισμού και συμμετείχε στην ριζοσπαστική κυβέρνηση που εγκαταστάθηκε μετά την ανατροπή του αυταρχικού δεξιού Προέδρου της Κούβας, Χεράρδο Ματσάδο ι Μοράλες, το 1933. Το 1931, ο Γκιτέρας ίδρυσε την Unión Revolucionaria. https://en.wikipedia.org/wiki/Antonio_Guiteras

^[3] Στμ: Η Κουβανική Επανάσταση του 1933 ήταν μια ταραχώδης περίοδος απεργιών και στρατιωτικών πραξικοπημάτων, που πυροδοτήθηκε από την οικονομική κατάρρευση και τη βίαιη αντίδραση κατά του Προέδρου Χεράρδο Ματσάδο. Μια γενική απεργία και η «Εξέγερση των Λοχιών» του Σεπτεμβρίου, υπό την ηγεσία του Φουλχένσιο Μπατίστα, ανέτρεψαν τον Ματσάδο και τελικά έφεραν στην εξουσία τον ριζοσπαστικό εθνικιστή Ραμόν Γκράου Σαν Μαρτίν, ο οποίος παρέμεινε στην εξουσία για 100 ημέρες. https://en.wikipedia.org/wiki/Cuban_Revolution_of_1933

^[4] Στμ: Το Aurora είναι ένα ρωσικό καταδρομικό που φυλάσσεται ως μουσειακό πλοίο στην Αγία Πετρούπολη. Είναι περισσότερο διάσημο για τις δράσεις του κατά τη διάρκεια της Οκτωβριανής Επανάστασης, όπου με τους κανονιοβολισμούς του σηματοδότησε την έναρξη της επίθεσης στα Χειμερινά Ανάκτορα. https://en.wikipedia.org/wiki/Russian_cruiser_Aurora

^[5] ΣτΜ: Το φιλοσοβιετικό Κομμουνιστικό Κόμμα Αργεντινής εφάρμοσε μια πολιτική συμβιβασμού με το καθεστώς της δικτατορίας του Videla, η οποία βασιζόταν στα σοβιετικά συμφέροντα και σε μια υποτιθέμενη διάκριση εντός του στρατού, ενώ το καθεστώς συνέχιζε να ασκεί βία εναντίον κομμουνιστών αγωνιστών και ακτιβιστών, προκαλώντας για αυτόν τον λόγο σημαντικές εσωτερικές και δημόσιες κομματικές συγκρούσεις.

^[6] ΣτΜ: Ο στρατηγός Χόρχε Ραφαέλ Βιντέλα (2 Αυγούστου 1925 – 17 Μαΐου 2013) ήταν Αργεντινός στρατιωτικός δικτάτορας και Πρόεδρος της Αργεντινής από το 1976 έως το 1981, κατά τη διάρκεια της «Διαδικασίας Εθνικής Αναδιοργάνωσης». Η διακυβέρνησή του, η οποία συνέπεσε με την περίοδο της Επιχείρησης Κόνδορας της CIA, συγκαταλέγεται μεταξύ των πιο διαβόητων στη Λατινική Αμερική κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, λόγω του υψηλού επιπέδου παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, συμπεριλαμβανομένων απαγωγών, βασανιστηρίων, εκτελέσεων και συστηματικών απαγωγών παιδιών από γυναίκες κρατούμενες, καθώς και της σοβαρής κακοδιαχείρισης της οικονομίας. https://en.wikipedia.org/wiki/Jorge_Rafael_Videla