Πέμπτη, 30 Ιανουαρίου 2020 22:28

Οι Δυτικοί «Αντιιμπεριαλιστές» Φιμώνουν τις Φωνές της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής

Έργο του Σύριου καλλιτέχνη Tammam Azzam

Daliah Lina

Οι Δυτικοί «Αντιιμπεριαλιστές» Φιμώνουν τις Φωνές της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής

«Υποστηρίζεις τα στρατεύματα των τρομοκρατών. Είσαι τζιχαντίστρια.» Αυτό αποκαλύπτει με ακρίβεια μόνο ένα μέρος της δημόσιας λασπολογίας που αντιμετώπισα τις τελευταίες δύο εβδομάδες μετά την αεροπορική επίθεση του Τραμπ εναντίον του Κασσέμ Σολεϊμανί. Όποιος έχει συμμετάσχει σε πολιτικές συζητήσεις θα υποθέσει ότι αυτές οι κατηγορίες προέρχονται από φανατικούς ακροδεξιούς, αλλά η αλήθεια είναι πραγματικά ανησυχητική αν όχι παράλογη: Οι κατήγοροι είναι κάποιοι δυτικοί που αποκαλούνται «αντιιμπεριαλιστές». Ο λόγος; Είμαι Παλαιστίνια-Ιρανή αριστερή που αντιτίθεμαι σε όλες τις παγκόσμιες και περιφερειακές ενέργειες του ιμπεριαλισμού και του αυταρχισμού. Μια στάση που φαίνεται ακατανόητη σε ορισμένους, καθώς, κατά την άποψή τους, πρέπει να επιλέγουμε πλευρά ως πράξη αλληλεγγύης. Ακόμη και αν αυτό σημαίνει ότι επιλέγουμε πλευρά εγκληματιών πολέμου. Το γεγονός ότι αυτοί οι υποτιθέμενοι σύντροφοι μάς στοχοποιούν, επιβάλλοντας τη δικιά τους «αντιιμπεριαλιστική» ατζέντα, δεν είναι κάτι καινούριο για μένα. Στην πραγματικότητα, μετά την εξέγερση της Συρίας υπήρξε ένα ισχυρό μέτωπο ορισμένων «δυτικών υπέρ του Άσαντ», αποφασισμένων να υποστηρίξουν οποιοδήποτε καθεστώς αναπτύσσει προπαγάνδα εναντίον του ιμπεριαλισμού των ΗΠΑ και πρόθυμων να κλείσουν τα μάτια στη σφαγή των Σύριων αμάχων.

Η πιο επικίνδυνη πτυχή αυτής της εξέλιξης είναι ότι δεν νομιμοποιεί μόνο τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, αλλά περισσότερο από αυτό, προκαλεί σύγχυση στο εσωτερικό του προοδευτικού κινήματος των ακτιβιστών/τριων της Μέσης Ανατολής. Για άλλη μια φορά, εμείς οι προοδευτικοί και προοδευτικές της Μέσης Ανατολής, στην ίδια την περιοχή και στη διασπορά, υποτασσόμαστε, φιμωνόμαστε και διασπόμαστε, αλλά αυτή τη φορά από κάποιους δυτικούς αυτοαποκαλούμενους αντιιμπεριαλιστές.

«Ο εχθρός του εχθρού μου είναι ο φίλος μου» είναι ο εγκωμιασμός ενός εγκληματία πολέμου

Στις 3 Ιανουαρίου, ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ έβαλε στο στόχαστρό του, χωρίς εξουσιοδότηση, μια αυτοκινητοπομπή κοντά στο αεροδρόμιο στην πρωτεύουσα του Ιράκ, στη Βαγδάτη, και εκτέλεσε, μεταξύ άλλων, τον διοικητή των Δυνάμεων Κουντς των Σωμάτων της Επαναστατικής Φρουράς του Ιράν, Κασσέμ Σολεϊμανί, ο οποίος είναι γνωστός ως ο δεύτερος βασικός Ιρανός ηγέτης μετά τον Αγιατολλάχ Χαμενεΐ και δολοφόνος καταστολέας των λαϊκών εξεγέρσεων της Συρίας, του Ιράκ και του Ιράν, καθώς και επικεφαλής του πολέμου μέσω αντιπροσώπων του Ιράν στη Συρία και με ισχυρή επιρροή στη Λιβανέζικη Χεζμπολλάχ. Αν και το μέγεθος της κτηνωδίας του είναι γνωστό, τμήματα του δυτικού αυτοαποκαλούμενου αντιιμπεριαλιστικού χώρου τον πένθησαν ως μάρτυρα, ήρωα και «ένδοξο μαχητή ενάντια στο ISIS», αποφασισμένα να διατηρήσουν την κληρονομιά του επικροτώντας το ιρανικό καθεστώς, παραβλέποντας, αν δεν αρνούνται, τις παραβιάσεις των ανθρώπινων δικαιωμάτων από το ιρανικό καθεστώς, τη βοήθειά του στη μαζική δολοφονία του συριακού λαού και την καταστρεπτική ανάμειξη στο Ιράκ και την Υεμένη. Όλη αυτή η υποστήριξη και η εξύμνηση γίνεται από αυτούς τους αυτοαποκαλούμενους «αριστερούς» που ισχυρίζονται ότι υποστηρίζουν την κοινωνική δικαιοσύνη και την ισότητα, αλλά προχωρούν πάνω από τα νεκρά σώματα των 1.500 Ιρανών διαδηλωτών/τριών, ακτιβιστών/στριών των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, φεμινιστριών/στών, που αγωνίζεται για την ειρήνη και την αυτοδιάθεση. Αυτοί οι αριστεροί λένε ότι υποστηρίζουν τους πρόσφυγες, αλλά δείχνουν αδιαφορία όταν πρόκειται για χιλιάδες εκτοπισμένους Σύριους, συκοφαντώντας τον αγώνα τους, φιμώνοντας τον πόνο τους. Είναι πρόθυμοι να παραβλέψουν τις ορατές αδικίες και τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας προκειμένου να προωθήσουν την ατζέντα τους που δαιμονοποιεί μόνο τη Δύση. Αδιαφορούν για τις 600.000 ζωές Σύριων που χάθηκαν κατά κύριο λόγο εξαιτίας του βάρβαρου καθεστώτος Άσαντ.

Δυστυχώς, παρόμοιες τάσεις μπορούμε να βρούμε σε ορισμένα τμήματα της Αριστεράς σε ολόκληρο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένης της Μέσης Ανατολής. Οι ρίζες τους βρίσκονται στον σταλινισμό και τον καμπισμό – αντί να σταθούν στο πλευρό και να υποστηρίξουν τον αγώνα από τα κάτω των λαϊκών τάξεων για δημοκρατία, κοινωνική δικαιοσύνη και ισότητα.

Φιμώνοντας τις προοδευτικές φωνές στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική

Η πιο επικίνδυνη διάσταση αυτής της υπεράσπισης του Ιράν από ορισμένους δεν είναι μόνο το μέγεθος του χώρου που διεκδικούν στον πολιτικό ακτιβισμό αλλά και τα επιχειρήματα που χρησιμοποιούν για να κάνουν τις προοδευτικές φωνές της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής να σιωπήσουν με μεθόδους ιδεολογικής χειραγώγησης που μας απεικονίζουν ψευδώς ως υποστηρικτές του ιμπεριαλισμού, της αποικιοκρατίας και της τρομοκρατίας. Κατά τη διάρκεια συζητήσεων, αυτά τα τμήματα της αριστεράς συγχρονίζονται με την προπαγάνδα του Αγιατολλάχ Χαμενεΐ, εξαπατώντας το ακροατήριό τους με μια αριστερή φιλειρηνική εμφάνιση με τον ισχυρισμό ότι υποστηρίζουν το «καλύτερο συμφέρον της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής». Τα πιο διαδεδομένα επιχειρήματα που παραθέτουν είναι τα εξής:

Επιχείρημα # 1: «Η Ισλαμική Δημοκρατία ενισχύει την εργατική τάξη».

Ως Σοσιαλίστρια της Μέσης Ανατολής, με προβληματίζει αυτό το επιχείρημα.

Τον Δεκέμβριο του 2017 και τον Ιανουάριο του 2018, η ιρανική εργατική τάξη εξέφρασε τη δυσαρέσκειά της για τους μισθούς εκμετάλλευσης και το ποσοστό ανέργων που ξεπερνά του 40%, εκ των οποίων οι περισσότεροι είναι νέοι ενήλικες. Εκείνη την περίοδο, ο λαός διαμαρτυρήθηκε για τις οικονομικές πολιτικές του Ρουχανί, τη διαφθορά και τα υψηλά ποσοστά του πληθωρισμό και της ανεργίας. Οι διαδηλωτές ζητούσαν επίσης την κατάργηση της Ισλαμικής Δημοκρατίας, έκαιγαν φωτογραφίες του Χαμενεΐ και ζητούσαν να σταματήσουν οι στρατιωτικές παρεμβάσεις του Ιράν σε άλλες περιοχές της Μέσης Ανατολής, τη στιγμή που ο λαός στη χώρα, κυρίως μέλη της εργατικής τάξης ηλικίας κάτω των 25 ετών, μόλις που μπορούσαν να συντηρήσουν τον εαυτό τους. Οι διαδηλώσεις σταμάτησαν ύστερα από τη δολοφονία 40 ατόμων και τη σύλληψη 5.000.

Μόλις ένα χρόνο αργότερα, τον Νοέμβριο του 2019, ξέσπασε μια άλλη εξέγερση κυρίως της εργατικής τάξης και των ανέργων. Αφού η κυβέρνηση μπλόκαρε τις εφαρμογές των κοινωνικών μέσων μαζικής ενημέρωσης και ανταλλαγής μηνυμάτων, εξαπέλυσε βίαιη καταστολή που σύμφωνα με το πρακτορείο Reuters προκάλεσε το θάνατο 1.500 διαδηλωτών και τη σύλληψη περισσότερων από 7.000. Το γεγονός ότι η πλειονότητα των συμμετεχόντων στην εξέγερση ήταν εργαζόμενοι/ες δεν εμπόδισε τις ιρανικές αρχές να χρησιμοποιήσουν βία εναντίον πολιτών.

Επιχείρημα # 2: «Το Ιράν πολέμησε εναντίον του ISIS».

Ενώ ο πόλεμος του Ιράν ενάντια στο Ισλαμικό Κράτος περιγράφεται ως μια πράξη γενναιότητας από ορισμένους δυτικούς αριστερούς, μια βασική πτυχή αγνοείται σκόπιμα: το Ιράν στρατολογεί παιδιά του Αφγανιστάν ως στρατιώτες στον «ηρωικό αντιτρομοκρατικό πόλεμο». Κατά τη δουλειά μου στο στρατόπεδο προσφύγων στη «Μόρια» της Λέσβου, έχω συνεργαστεί με αμέτρητους ασυνόδευτους Αφγανούς ανηλίκους μεταξύ της ηλικίας των 14 και των 17 ετών, οι οποίοι χρησιμοποιήθηκαν ως μαχητές στη Συρία. Είδα με τα ίδια μου τα μάτια την τεράστια ζημιά και την μη κατανοήσιμη τραυματική εμπειρία που προκάλεσε το ιρανικό καθεστώς σ’ αυτά τα παιδιά, τα οποία θεωρήθηκαν από τη γέννησή τους ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας ως Αφγανοί στο Ιράν και αργότερα αναγκάστηκαν να πολεμήσουν στη μεραρχία Φατεμεϊγιούν του Σώματος των Φρουρών της Ιρανικής Επανάστασης (IRGC), που επιβεβαιώθηκε και από το Human Rights Watch (2017). Σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, η στρατολόγηση παιδιών ηλικίας κάτω των 15 ετών θεωρείται έγκλημα πολέμου.

Εκτός αυτού, οι στρατιωτικές του εκστρατείες εναντίον του ISIS στο Ιράκ δεν έχουν τις ρίζες τους στους στόχους της οικοδόμησης μιας προοδευτικής εναλλακτικής λύσης, αλλά στην εδραίωση του σεκταριστικού και νεοφιλελεύθερου πολιτικού συστήματος που κυριαρχείται από τα σιιτικά ισλαμικά φονταμενατλιστικά κινήματα και τις πολιτοφυλακές που συνδέονται με την Τεχεράνη.

Επιχείρημα # 3: «Το Ιράν είναι το μόνο κράτος που δείχνει πραγματική αλληλεγγύη όταν πρόκειται για τον παλαιστινιακό αγώνα».

Ως Παλαιστίνια και ακτιβίστρια, μπορώ να απαντήσω ότι η υποστήριξη του Ιράν στην παλαιστινιακή στρατιωτική αντίσταση ενάντια στο αποικιακό κράτος εποίκων του Ισραήλ δεν είναι ο τρόπος για την απελευθέρωση και τη χειραφέτηση των παλαιστινιακών πληθυσμών. Η Ισλαμική Δημοκρατία χρηματοδοτεί τη Χαμάς με στρατιωτική και οικονομική βοήθεια, όχι για να προωθήσει την απελευθέρωση του Παλαιστινιακού Λαού αλλά για να προωθήσει τους δικούς της γεωπολιτικούς στόχους και την επιρροή της στην περιοχή. Διαφορετικά πώς μπορούμε να κατανοήσουμε τη μείωση της οικονομικής στήριξης προς τη Χαμάς μετά το ξέσπασμα της συριακής εξέγερσης εξαιτίας των πολιτικών διαφωνιών της Χαμάς και του Ιράν επί του θέματος. Αργότερα, η Χαμάς και το Ιράν ρύθμισαν τη διαφωνία τους καθώς η νέα ηγεσία της Χαμάς κινήθηκε πιο κοντά στο Ιράν.

Επίσης, πώς μπορεί κανείς να εκτιμήσει την «πολιτική στήριξη», γνωρίζοντας ότι το Ιράν είναι υπεύθυνο μαζί με τη Ρωσία και τις ΗΠΑ για τη δημιουργία της «χειρότερης ανθρωπιστικής κρίσης» του κόσμου στη γειτονική μας χώρα; Πώς μπορεί κάποιος να εξυμνεί την υποστήριξη ενός καταπιεσμένου έθνους, αλλά να κλείνει τα μάτια για τις διακρίσεις και την καταπίεση από το Ιράν εναντίον του δικού του κουρδικού πληθυσμού, που περιλαμβάνει πολυάριθμους τύπους παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων; Για μένα, είναι αδιανόητο πώς αυτοί που ισχυρίζονται ότι υποστηρίζουν την κοινωνική δικαιοσύνη αποδεικνύουν ότι έχουν επιλεκτική συμπόνια όταν πρόκειται για βάρβαρη καταστολή εναντίον αμάχων.

Η απελευθέρωση του παλαιστινιακού και του κουρδικού λαού περνάει από την απελευθέρωση και τη χειραφέτηση των λαϊκών τάξεων της περιοχής ενάντια σε όλες τις μορφές αντίδρασης, είτε αυταρχικά καθεστώτα είτε θρησκευτικά φονταμενταλιστικά κινήματα, και ενάντια σε όλες τις περιφερειακές και ιμπεριαλιστικές δυνάμεις.

Πρέπει να είμαστε ενωμένοι στον αγώνα και στην αλληλεγγύη για να αντιταχθούμε σε όλες τις ενέργειες του ιμπεριαλισμού και του αυταρχισμό.

Ορισμένα τμήματα της Δυτικής Αριστεράς, όπως και σε άλλα μέρη του κόσμου, ξεκάθαρα και σωστά καταλαβαίνουν την προπαγάνδα του ιμπεριαλιστικού πολέμου των ΗΠΑ, αλλά αδυνατούν να καταλάβουν και το ιρανικό και το ρωσικό αντίστοιχό της. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να επαναλαμβάνουν την προπαγάνδα τους με δυνατά επιχειρήματα και να λασπολογούν εναντίον εκείνων που αντιτίθενται σε όλες τις παγκόσμιες και περιφερειακές ενέργειες του ιμπεριαλισμού και του αυταρχισμού.

Ως ακτιβίστρια, σοσιαλίστρια φεμινίστρια της Μέσης Ανατολής και απλά ως ανθρώπινο ον, αρνούμαι να υποστηρίξω καταπιεστικές κυβερνήσεις, δολοφόνους ηγέτες όπως ο Άσαντ, όπως και αρνούμαι να υποστηρίξω τον δυτικό ιμπεριαλισμό ή τις τζιχαντιστικές αντιπολιτευτικές ομάδες. Εάν κάποιος είναι αντιιμπεριαλιστής από ένα αληθινό πνεύμα ηθικής και δικαιοσύνης, πώς μπορεί να υποστηρίξει οποιαδήποτε ηγεσία που επωφελείται από τον ανθρώπινο πόνο; Η επιλεκτική συμπόνια αντικατοπτρίζει τα νεοφιλελεύθερα, καπιταλιστικά και αποικιοκρατικά χαρακτηριστικά, τα οποία επιβάλλουν την επανάληψη της ιστορίας, με κόστος τις ζωές των ανθρώπων της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής. Γι’ αυτό είναι απαραίτητο να ενωθούμε στον αγώνα και στην αλληλεγγύη για να υποστηρίξουμε τις λαϊκές εξεγέρσεις της εργατικής τάξης και της κοινωνίας των πολιτών σε ολόκληρη την περιοχή.

Μετάφραση: e la libertà

Daliah Lina, «Western “Anti-Imperialists” Silence Middle Eastern and North African Voices», Hawzhin Azeez. Reflections of a Kurdish Feminist, 26 Ιανουαρίου 2020. Europe Solidaire Sans Frontières, 26 Ιανουαρίου 2020. Alliance of Middle Eastern and North African Socialists, 28 Ιανουαρίου 2020. 

Τελευταία τροποποίηση στις Πέμπτη, 30 Ιανουαρίου 2020 23:46

Προσθήκη σχολίου

Το e la libertà.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά σχόλια με υβριστικό, ρατσιστικό, σεξιστικό φασιστικό περιεχόμενο ή σχόλια μη σχετικά με το κείμενο.