Παρασκευή, 17 Μαϊος 2024 11:44

Γάζα: η 7η Οκτωβρίου σε ιστορική προοπτική

 

 

Gilbert Achcar

 

Γάζα: η 7η Οκτωβρίου σε ιστορική προοπτική

 

 

Επτά μήνες μετά την επίθεση «Πλημμύρα του Αλ-Ακσά» της Χαμάς μέσα από τον φράχτη που περιβάλλει τη Λωρίδα της Γάζας στις 7 Οκτωβρίου 2023, ο προσωρινός απολογισμός είναι τρομακτικός.

 

Προσωρινός απολογισμός

Σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία, στις 7 Οκτωβρίου σκοτώθηκαν 1.143 άτομα, κυρίως Ισραηλινοί, 767 άμαχοι, μεταξύ των οποίων 36 παιδιά και 71 αλλοδαποί, και 376 στρατιωτικοί και άτομα της ασφάλειας, ενώ σχεδόν 250 άτομα απήχθησαν. Την ίδια ημέρα, σύμφωνα με ισραηλινές πηγές, περισσότεροι από 1.600 μαχητές μεταξύ των επιτιθέμενων σκοτώθηκαν επί τόπου και σχεδόν 200 άτομα συνελήφθησαν. Από τις 7 Οκτωβρίου, σύμφωνα με πηγές της Γάζας, έχουν σκοτωθεί περίπου 35.000 Παλαιστίνιοι, συμπεριλαμβανομένου ενός ποσοστού 40% παιδιών, δηλαδή 14.000, στους οποίους πρέπει να προστεθούν έως και 20.000 άτομα που πιστεύεται ότι είναι θαμμένα κάτω από τα ερείπια, καθώς και περίπου 78.000 τραυματίες, πολλοί από τους οποίους έχουν πολύ σοβαρά τραύματα. Η συντριπτική πλειοψηφία των 2,4 εκατομμυρίων κατοίκων της Γάζας έχει εκτοπιστεί και ολόκληρος ο πληθυσμός της Λωρίδας υποφέρει από αυξανόμενη πείνα, που τους έχει επιβληθεί από τον αυστηρό περιορισμό εκ μέρους του Ισραήλ της ποσότητας της βοήθειας που εισέρχεται στον θύλακα. Οι περισσότερες κατοικίες της Γάζας έχουν καταστραφεί σε μια εκστρατεία βομβαρδισμών που είναι σίγουρα η πιο καταστροφική αυτού του αιώνα και πιθανώς η πιο καταστροφική που έγινε ποτέ από άποψη έντασης (συνδυάζοντας έκταση και ταχύτητα), εξαιρώντας τα πυρηνικά όπλα. Στην πραγματικότητα, ενώ η ατομική βόμβα που έπεσε στη Χιροσίμα είχε έκρηξη 15 κιλοτόνων ΤΝΤ, οι ένοπλες δυνάμεις του Ισραήλ έχουν ήδη ρίξει σχεδόν πενταπλάσια ποσότητα σε 365 τετραγωνικά χιλιόμετρα της Γάζας. Περιττό να πούμε ότι όλα αυτά τα στοιχεία είναι προσωρινά και εξακολουθούν να αυξάνονται μέρα με τη μέρα τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές.

 

Ποια ήταν η συνέχεια της 7ης Οκτωβρίου;

Η άμεση αντίδραση του Ισραήλ στην επίθεση της 7ης Οκτωβρίου δεν ήταν μόνο να την αποκαλέσει τη μεγαλύτερη δολοφονία Ισραηλινών σε μία μόνο ημέρα, κάτι που είναι πράγματι αδιαμφισβήτητο, αλλά και «τη μεγαλύτερη σφαγή Εβραίων μετά το Ολοκαύτωμα» – μια πολύ πιο αμφισβητήσιμη περιγραφή, φορτωμένη με μια έμμεση πολιτική δήλωση. Και όμως, η τελευταία περιγραφή έχει γίνει σλόγκαν στις δυτικές χώρες, επαναλαμβανόμενη για παράδειγμα από τον Γάλλο πρόεδρο Εμανουέλ Μακρόν, ο οποίος, στις 7 Φεβρουαρίου 2024, αποκάλεσε την 7η Οκτωβρίου «τη μεγαλύτερη αντισημιτική σφαγή του αιώνα μας» κατά τη διάρκεια μιας τελετής προς τιμήν 42 κατόχων γαλλικής υπηκοότητας που έπεσαν μεταξύ εκείνων που σκοτώθηκαν κοντά στα σύνορα της Γάζας εκείνη την ημέρα.

Για όποιον έχει κατά νου τον τρομερό ισολογισμό που παρουσιάζεται παραπάνω, η έμμεση αναλογία μεταξύ της επίθεσης της 7ης Οκτωβρίου και της ναζιστικής σφαγής των Εβραίων πρέπει να ακούγεται αρκετά ακατάλληλη, αφού παραβλέπει εντελώς την πραγματική ισορροπία δυνάμεων καθώς και την ταυτότητα των καταπιεστών και των καταπιεσμένων σε κάθε περίπτωση. Όπως πολύ σωστά το θέτουν αρκετοί ειδικοί σε θέματα αντισημιτισμού και Ολοκαυτώματος στη συλλογική «Ανοιχτή Επιστολή για την κατάχρηση της μνήμης του Ολοκαυτώματος»:

«Είναι κατανοητό γιατί πολλοί στην εβραϊκή κοινότητα θυμούνται το Ολοκαύτωμα και παλαιότερα πογκρόμ όταν προσπαθούν να κατανοήσουν τι συνέβη στις 7 Οκτωβρίου – οι σφαγές και οι εικόνες που βγήκαν στη δημοσιότητα μετά από αυτές, έχουν αγγίξει τη βαθιά ριζωμένη συλλογική μνήμη του γενοκτονικού αντισημιτισμού, που καθορίζεται από την πολύ πρόσφατη εβραϊκή ιστορία.

Ωστόσο, η επίκληση της μνήμης του Ολοκαυτώματος συσκοτίζει την κατανόηση του αντισημιτισμού που αντιμετωπίζουν οι Εβραίοι σήμερα και διαστρεβλώνει επικίνδυνα τα αίτια της βίας στο Ισραήλ-Παλαιστίνη. Η ναζιστική γενοκτονία αφορούσε ένα κράτος –και την πρόθυμη κοινωνία των πολιτών του– που επιτέθηκε σε μια μικροσκοπική μειονότητα, η οποία στη συνέχεια κλιμακώθηκε σε μια γενοκτονία σε ολόκληρη την ήπειρο. Πράγματι, οι συγκρίσεις της κρίσης που εκτυλίσσεται στο Ισραήλ και την Παλαιστίνη με τον ναζισμό και το Ολοκαύτωμα –κυρίως όταν προέρχονται από πολιτικούς ηγέτες και όσους μπορούν να επηρεάσουν την κοινή γνώμη– αποτελούν διανοητικές και ηθικές αποτυχίες.»[1]

Και αυτό παρά το γεγονός ότι, όποιες ομοιότητες μπορεί να εντοπίσει κανείς μεταξύ της Χαμάς και των Ναζί, υπάρχουν σίγουρα περισσότερες ομοιότητες μεταξύ των τελευταίων και της ακροδεξιάς σιωνιστικής κυβέρνησης του Ισραήλ, στην οποία κυριαρχεί το Λικούντ, ένα κόμμα με φασιστικές καταβολές[2], και η οποία περιλαμβάνει υπουργούς τους οποίους ο ισραηλινός ιστορικός του Ολοκαυτώματος Ντάνιελ Μπλάτμαν, καθηγητής στο Ινστιτούτο Σύγχρονου Εβραϊσμού του Εβραϊκού Πανεπιστημίου της Ιερουσαλήμ, δεν δίστασε να περιγράψει ως «νεοναζί» στην ισραηλινή εφημερίδα Haaretz.[3]

 

Η 7η Οκτωβρίου σε πλαίσιο

Επειδή στις 24 Οκτωβρίου δήλωσε την μάλλον προφανή και κοινότυπη αλήθεια ότι η 7η Οκτωβρίου «δεν συνέβη στο κενό»[4], ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες κατηγορήθηκε από το Ισραήλ ότι «δικαιολογεί την τρομοκρατία», ενώ ο πρεσβευτής του Ισραήλ στον ΟΗΕ ζήτησε την παραίτησή του. Επισημαίνοντας την κατοχή μετά το 1967, ο Γκουτέρες είχε εξηγήσει ότι «ο παλαιστινιακός λαός έχει υποστεί 56 χρόνια ασφυκτικής κατοχής. Είδε τη γη του να κατατρώγεται σταθερά από εποικισμούς και να μαστίζεται από τη βία, την οικονομία του να στραγγαλίζεται, τους ανθρώπους του να εκτοπίζονται και τα σπίτια τους να κατεδαφίζονται. Οι ελπίδες του για μια πολιτική λύση στο μαρτύριό του έχουν εξανεμιστεί».

Είχε επίσης σχολιάσει ότι «τα παράπονα του παλαιστινιακού λαού δεν μπορούν να δικαιολογήσουν τις φρικτές επιθέσεις της Χαμάς. Και αυτές οι φρικτές επιθέσεις δεν μπορούν να δικαιολογήσουν τη συλλογική τιμωρία του παλαιστινιακού λαού». Και όμως, ακόμη και ο Μπένι Γκαντζ, πολιτικός αντίπαλος του Μπέντζαμιν Νετανιάχου και δήθεν «μετριοπαθές» μέλος του υπουργικού συμβουλίου του Ισραήλ μετά τον πόλεμο της 7ης Οκτωβρίου, δήλωσε ότι ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ «αποδέχεται την τρομοκρατία», προσθέτοντας ότι «οι απολογητές της τρομοκρατίας δεν μπορούν να μιλούν εκ μέρους του κόσμου», εγκρίνοντας έτσι σιωπηρά το αίτημα που διατύπωσε ο απεσταλμένος του Ισραήλ.

Αυτές οι αντιδράσεις των Ισραηλινών αξιωματούχων δεν ήταν παρά επιπλέον παραδείγματα της άρνησης της πραγματικότητας που είναι κοινή για όλες τις κατοχικές δυνάμεις στη σύγχρονη εποχή, από τότε που η επικρατούσα ηθική και το διεθνές δίκαιο της σύγχρονης εποχής καταδικάζουν την κατοχή εδάφους άλλου λαού. Στην πραγματικότητα, όχι μόνο η 7η Οκτωβρίου «δεν συνέβη στο κενό», αλλά ήταν απολύτως προβλέψιμο ότι κάποια στιγμή θα εκδηλωνόταν μια αναζωπύρωση της βίας, στη Λωρίδα της Γάζας ειδικότερα. Τον Δεκέμβριο του 2009, δύο χρόνια μετά τον αποκλεισμό που επέβαλε το Ισραήλ στη Γάζα ύστερα από την απόσυρση των στρατευμάτων του το 2005 και την κατάληψη του θύλακα από τη Χαμάς το 2007, και λίγους μήνες μετά την πρώτη μεγάλη εκστρατεία βομβαρδισμού του θύλακα από το Ισραήλ (2008-9), ο Λάρι Ντέρφνερ έθεσε τα σωστά ερωτήματα στους Ισραηλινούς συμπολίτες του στην Jerusalem Post:

«Το ερώτημα που πρέπει να θέσουμε στον εαυτό μας είναι το εξής: Αν κάποιος μας φερόταν όπως φερόμαστε στους ανθρώπους στη Γάζα, τι θα κάναμε; …

Δεν είναι ότι δεν μπορούμε να φανταστούμε τη ζωή στη Γάζα. Είναι ότι είμαστε αποφασισμένοι να μην προσπαθήσουμε να τη φανταστούμε. Αν το κάναμε, ίσως να μην σταματούσαμε εκεί. Στη συνέχεια θα μπορούσαμε να προσπαθήσουμε να φανταστούμε πώς θα ήταν αν η χώρα μας βρισκόταν στην κατάσταση στην οποία αφήσαμε τη Γάζα. Και αργά ή γρήγορα θα μπορούσαμε να προσπαθήσουμε να φανταστούμε τι θα κάναμε αν ζούσαμε εδώ πέρα όπως ζουν εκείνοι εκεί πέρα.

Ή ούτε καν τι θα κάναμε, αλλά τι θα σκεφτόμασταν – για τους ανθρώπους, για τη χώρα, που μας το έκανε αυτό και που δεν θα μας επέτρεπε καν να αρχίσουμε να ανακάμπτουμε μετά το τέλος του πολέμου. Που θα μπλόκαρε τα σύνορά μας και θα επέτρεπε να μπουν μόνο τόσες προμήθειες όσες θα χρειάζονταν για να μας κρατήσουν στο επίπεδο επιβίωσης, για να αποτραπούν η πείνα και οι μαζικές επιδημίες.»[5]

Η αλήθεια είναι ότι η παρουσίαση της Χαμάς ως πρωτίστως υποκινούμενης από τον αντισημιτισμό και συγγενικής με τους Ναζί δεν είναι παρά η συνέχεια, στο σημερινό νέο εντατικό επεισόδιο του αραβοϊσραηλινού πολέμου των αφηγήσεων[6], ενός παλιού δοκιμασμένου αφηγηματικού στρατηγήματος που εγκαινιάστηκε με την εκμετάλλευση της μορφής του Αμίν αλ-Χουσεϊνί[7] μετά το 1945 για να παρουσιάσει τη σιωνιστική κατάκτηση της παλαιστινιακής γης το 1948 ως την τελική μάχη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Έτσι, το τελευταίο επεισόδιο της αποικιοκρατικής κατάκτησης στη σύγχρονη εποχή θα μπορούσε να παρουσιαστεί ως η τελευταία μάχη κατά του ναζισμού. Αυτό το στρατήγημα λειτουργεί καλά σε εκείνα τα μέρη του κόσμου που φέρουν την ενοχή της ναζιστικής γενοκτονίας των Ευρωπαίων Εβραίων: πληθυσμοί των οποίων οι πρόγονοι ήταν δράστες, άμεσοι συνεργοί ή θεατές, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που έκλεισαν τις πύλες των χωρών τους μπροστά στους Εβραίους πρόσφυγες. Το ίδιο στρατήγημα δεν λειτουργεί, ωστόσο, για το μεγαλύτερο μέρος της ανθρωπότητας, η οποία, με βάση τον Παγκόσμιο Νότο, είχε μικρό μερίδιο στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και ανέκαθεν αντιλαμβανόταν τους Παλαιστίνιους, όχι ως συνεχιστές του ναζιστικού ιμπεριαλισμού, αλλά ως συνεχιστές της μακράς αιματηρής σειράς αποικιοκρατικών θυμάτων.

 

Ιστορική αναδρομή: Αγκόλα 1961

Μετά την 7η Οκτωβρίου, ο φίλος μου Μισέλ Καέν, ένας Γάλλος ειδικός στην ιστορία της πορτογαλόφωνης Αφρικής, μου επέστησε την προσοχή σε ένα ιστορικό επεισόδιο που συνέβη στην Αγκόλα το 1961 και έχει εκπληκτική ομοιότητα με τα σημερινά γεγονότα στη Μέση Ανατολή. Μου κίνησε το ενδιαφέρον για να ερευνήσω το θέμα και διαπίστωσα ότι ο παραλληλισμός υπερβαίνει κατά πολύ τη στιγμή της 7ης Οκτωβρίου και μόνο. Ακολουθεί η περιγραφή του επεισοδίου:

Το 1961, με φόντο τη μεγάλη πρόοδο της αποαποικιοποίησης στην αφρικανική ήπειρο, η δυσαρέσκεια κατά της σκληροπυρηνικής πορτογαλικής αποικιοκρατίας αυξήθηκε τρομερά στην Αγκόλα, ιδίως αφότου η γειτονική Δημοκρατία του Κονγκό (που αργότερα έγινε η Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό) είχε επιτύχει την ανεξαρτησία της από τη βελγική αποικιοκρατία το προηγούμενο έτος, γεγονός που ώθησε τις πορτογαλικές αποικιακές αρχές να αυξήσουν την καταστολή εναντίον αυτών αγωνίζονταν για την ανεξαρτησία της Αγκόλας. Ο αντιαποικιακός ένοπλος αγώνας εξελισσόταν στις υπόλοιπες αποικιακές κτήσεις της Αφρικής, και η Αγκόλα δεν αποτελούσε εξαίρεση. Ένα από τα αντιαποικιακά της κινήματα ήταν η Ένωση των Λαών της Αγκόλας (UPA), ο ηγέτης της οποίας, ο Χόλντεν Ρομπέρτο, είχε δεσμούς τόσο με το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο της Αλγερίας –του οποίου το όνομα θα υιοθετήσει αργότερα για να γίνει το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο της Αγκόλας (FLNA)– όσο και με τη CIA.

Στις 15 Μαρτίου 1961, μαχητές της UPA πέρασαν τα σύνορα από το Κονγκό στη βόρεια Αγκόλα και ενώθηκαν με πολλούς ντόπιους ιθαγενείς. Μια ρακένδυτη μάζα τεσσάρων έως πέντε χιλιάδων ανδρών, λίγοι από αυτούς οπλισμένοι με τουφέκια και οι περισσότεροι με μαχαίρια, επιδόθηκαν σε ανεξέλεγκτες βιαιότητες, σκοτώνοντας με απερίγραπτα φρικτούς τρόπους αρκετές εκατοντάδες, έως και χίλιους (δεν υπάρχουν ακριβείς αριθμοί), λευκούς αποικιοκράτες –άνδρες, γυναίκες, μωρά και παιδιά– μαζί με πολύ περισσότερους Αγκολέζους άλλων εθνικοτήτων ή μεικτών φυλών (μεστίσος). Όπως έγραψε η Μαρία ντα Κονσεϊσάο Νέτο εξήντα χρόνια αργότερα, «οι εικόνες των σφαγιασμένων λευκών, μεστίσος και μαύρων θα γίνονταν το επίκεντρο της πορτογαλικής προπαγάνδας για να δυσφημιστούν οι επιτιθέμενοι ως “τρομοκράτες” και “βάρβαροι” χωρίς κανένα πολιτικό στόχο. Μέχρι σήμερα, αυτές είναι οι πιο διαδεδομένες εικόνες σχετικά με την “15η Μαρτίου”, δημιουργώντας άμεσα ένα εμπόδιο στην κατανόηση του τι συνέβη...»[8] (για τον ρόλο των εικόνων, βλ. επίσης Γκισέλντα Μπρίτο Σίλβα[9]).

Η πορτογαλική κυβέρνηση του ακροδεξιού δικτάτορα Αντόνιο ντε Ολιβέιρα Σαλαζάρ –ο οποίος πήρε ο ίδιος το υπουργείο Άμυνας στα χέρια του για το σκοπό αυτό– ξεκίνησε μια μαζική εκστρατεία αντιποίνων, συμπεριλαμβανομένης της εκτεταμένης χρήσης της αεροπορίας. Μέσα σε λίγους μήνες, δεκάδες χιλιάδες (πάνω από 50.000 μέχρι το τέλος του έτους, σύμφωνα με τον Νκουέλε Εκανέι[10]) σκοτώθηκαν μεταξύ του μαύρου πληθυσμού, ενώ αρκετά χωριά κάηκαν και ισοπεδώθηκαν σε μια τεράστια περιοχή. Ένα σημαντικό όπλο που χρησιμοποιήθηκε από την πορτογαλική αεροπορία για τη διάπραξη αυτής της γενοκτονικής σφαγής ήταν οι βόμβες ναπάλμ, οι οποίες παραχωρήθηκαν από την αμερικανική κυβέρνηση του Τζον Φ. Κένεντι (βλ. Ντέιβιντ Μπέρμιγχαμ[11], σελ. 72).

Δύο ακόμη στοιχεία της ιστορικής καταγραφής είναι σημαντικά εδώ. Πρώτον, η UPA/FLNA θα συνέχιζε ως υποστηριζόμενος από τη CIA αντίπαλος του υποστηριζόμενου από τη Σοβιετική Ένωση Λαϊκού Κινήματος για την Απελευθέρωση της Αγκόλας (MPLA). Ωστόσο, η ακροδεξιά Πορτογαλία ήταν ιδρυτικό μέλος του ΝΑΤΟ. Ως εκ τούτου, όπως ο ίδιος ο Ρομπέρτο εξήγησε αργότερα σε έναν Σουηδό ερευνητή:

«Δεν μπορούσαμε να πάρουμε βοήθεια από τις δυτικές χώρες, λόγω του ΝΑΤΟ και των σχέσεων με την Πορτογαλία. Δεν είχαμε καμία υποστήριξη. Η ελάχιστη υποστήριξη στην οποία μπορούσαμε να βασιστούμε ήταν από αφρικανικές και αραβικές χώρες, όπως η Τυνησία. Και από το Ισραήλ, το οποίο ήταν πολύ σημαντικό για εμάς. Η ισραηλινή κυβέρνηση μας βοήθησε εκείνη την εποχή.

Τορ Σέλστρομ: Με όπλα;

Χόλντεν Ρομπέρτο: Με όπλα. Ήταν με τη βοήθεια της Γκόλντα Μέιρ.»[12]

Δεύτερον, ο Φραντζ Φανόν –ο οποίος είχε ενθαρρύνει τον Ρομπέρτο να ξεκινήσει τον ένοπλο αγώνα (βλ. τις βιογραφίες του Φραντζ Φανόν από τον Ντέιβιντ Μέισι[13], σσ. 386-7, και τον Άνταμ Σατζ[14], σελ. 249-9)– σχολίασε τα γεγονότα της Αγκόλας στο κεφάλαιο με τίτλο «Μεγαλείο και αδυναμία του αυθορμητισμού» του διάσημου βιβλίου του 1961, Της γης οι κολασμένοι (σελ. 85), με τους εξής όρους:

«Θυμόμαστε πως στις 15 Μαρτίου 1961 οι αγρότες της Αγκόλας ρίχτηκαν σε ομάδες των δυο ή των τριών χιλιάδων ενάντια στις πορτογαλικές θέσεις. Άντρες γυναίκες και παιδιά, οπλισμένοι ή χωρίς όπλα, με την τόλμη τους, τον ενθουσιασμό τους ξεχύθηκαν σε συμπαγείς μάζες και σε πολλά κύματα στις περιοχές όπου κυριαρχούσε ο άποικος, ο στρατιώτης και η σημαία της Πορτογαλίας. Χωριά κι αεροδρόμια περικυκλώθηκαν, υποστήκανε πολλαπλές εφόδους, αλλά και χιλιάδες Αγκολέζοι θερίστηκαν από το αποικιοκρατικό πολυβόλο. Δεν χρειάστηκε πολύς χρόνος για να καταλάβουν οι ηγέτες της αγκολέζικης εξέγερσης ότι κάτι άλλο έπρεπε να βρουν αν ήθελαν ν’ απελευθερώσουν αληθινά τη χώρα τους. Έτσι σε μερικούς μήνες ο Αγκολέζος ηγέτης Χόλντεν Ρομπέρτο αναδιοργάνωσε τον αγκολέζικο εθνικό στρατό έχοντας υπόψη του τους διάφορους απελευθερωτικούς πολέμους και χρησιμοποιώντας την τεχνική του ανταρτοπόλεμου.»[15]

 

Συμπερασματικά

Ποια από αυτά τα δύο ιστορικά επεισόδια μοιάζει περισσότερο με την αντι-ισραηλινή 7η Οκτωβρίου υπό την ηγεσία της Χαμάς και την επακόλουθη επίθεση υπό την ηγεσία της ισραηλινής ακροδεξιάς κυβέρνησης: η αντιεβραϊκή έκρηξη υπό την ηγεσία των Ναζί που είχε ως συνέπεια τον αφανισμό των Ευρωπαίων Εβραίων από τους ίδιους Ναζί ή η αντι-πορτογαλική έκρηξη υπό την ηγεσία της UPA και την επακόλουθη επίθεση υπό την ηγεσία της πορτογαλικής ακροδεξιάς κυβέρνησης με τη συνενοχή των Ηνωμένων Πολιτειών; Οι Αγκολέζοι της 15ης Μαρτίου υπό την ηγεσία της UPA είχαν ως κύριο κίνητρο τον αντι-λευκό ρατσισμό ή το μίσος για την πορτογαλική αποικιοκρατική καταπίεση; Αντίστοιχα, οι Παλαιστίνιοι υπό την ηγεσία της Χαμάς της 7ης Οκτωβρίου είχαν ως κύριο κίνητρο τον αντισημιτισμό ή το μίσος για την ισραηλινή αποικιοκρατική καταπίεση; Οι απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα θα πρέπει να είναι προφανείς σε όποιον δεν τυφλώνεται από τον αντιπαλαιστινιακό, αντιαραβικό ή αντιμουσουλμανικό ρατσισμό και τη «ναρκισσιστική συμπόνια» για τους λευκούς Ισραηλινούς[16].

 

 

Μετάφραση: elaliberta.gr

Gilbert Achcar, “Gaza: 7 October in Historical Perspective”, Historical materialism, 7 Μαΐου 2024, https://www.historicalmaterialism.org/gaza-7-october-in-historical-perspective/.

 

Σημειώσεις

[1] “Open Letter on the Misuse of Holocaust Memory”, The New York Review of Books, 20 Νοεμβρίου 2023, https://www.nybooks.com/online/2023/11/20/an-open-letter-on-the-misuse-of-holocaust-memory/.

[2] Noam Rotem, “The Israeli Right’s historic ties to European fascism”, +972, 14 Απριλίου 2016, https://www.972mag.com/an-alliance-of-hate-the-israeli-rights-ties-to-european-facism/.

[3] Ayelett Shani, “Israel’s Government Has neo-Nazi Ministers. It Really Does Recall Germany in 1933”, Haaretz, 10 Φεβρουαρίου 2023, https://www.haaretz.com/israel-news/2023-02-10/ty-article-magazine/.highlight/israels-government-has-neo-nazi-ministers-it-really-does-recall-germany-in-1933/00000186-3a49-d80f-abff-7ac9c7ff0000.

[4] “Israel demands UN chief resign after he says Hamas attacks ‘did not occur in vacuum’”, The Times of Israel, 24 Οκτωβρίου 2023, https://www.timesofisrael.com/israel-livid-after-un-chief-says-hamas-attacks-did-not-occur-in-vacuum/.

[5] Larry Derfner, “Rattling the Cage: A taboo question for Israelis”, The Jerusalem Post, 30 Δεκεμβρίου 2009, https://www.jpost.com/opinion/rattling-the-cage-a-taboo-question-for-israelis-164741.

[6] Gilbert Achcar, The Arabs and the Holocaust. The Arab–Israeli War of Narratives, Metropolitan Books, Νέα Υόρκη 2009.

[7] Gilbert Achcar, “Blame the Grand Mufti”, Le Monde diplomatique, Μάιος 2010 https://mondediplo.com/2010/05/14blamethemufti.

[8] Maria da Conceição Neto, «Março de 1961 – O início da guerra no Norte de Angola», Publico, 22 Ιουλίου 2021, https://www.publico.pt/2021/07/22/politica/ensaio/marco-1961-inicio-guerra-norte-angola-1971216.

[9] Giselda Brito Silva, «As revoltas na Baixa de Cassange e o direito à memória e história nas lutas de libertação de Angola: entre o 04 de janeiro e o 15 de março de 1961», Revista Cadernos do Tempo Presente, τόμος 12, τεύχος 2, ΙούλιοςΔεκέμβριος 2021. https://periodicos.ufs.br/tempo/article/view/17075.

[10] Nkwelle Ekaney, “Angola : Post-Mortem of a Conflict”, Présence Africaine, νέα σειρά, τεύχος 98, 1976. https://www.jstor.org/stable/24349794.

[11] David Birmingham, A Short History of Modern Angola, Oxford University Press, Οξφόρδη, 2015.

[12] “Holden Roberto”, The Nordic Africa Institute, https://nai.uu.se/library/resources/liberation-africa/interviews/holden-roberto.html.

[13] David Macey, Frantz Fanon:A Biography, Verso Books, Λονδίνο 2012.

[14] Adam Shatz, The Rebel’s Clinic. The Revolutionary Lives of Frantz Fanon, Bloomsbury Publishing, Λονδίνο 2024.

[15] Frantz Fanon, The Wretched of the Earth, Grove Atlantic, Νέα Υόρκη 2021 [Frantz Fanon, Les Damnés de la Terre, François Maspero, Παρίσι 1961. Frantz Fanon, Της γης οι κολασμένοι, Κάλβος, Αθήνα 1971, σελ. 110].

[16] Gilbert Achcar, “The Whitening of European Jews and the Misuse of Holocaust Memory”, Verso, 21 Μαρτίου 2024, https://www.versobooks.com/blogs/news/the-whitening-of-european-jews-and-the-misuse-of-holocaust-memory [Gilbert Achcar, «Πώς έγιναν λευκοί οι Ευρωπαίοι Εβραίοι και η κατάχρηση της μνήμης του Ολοκαυτώματος», e la libertà, 28 Μαρτίου 2024, https://www.elaliberta.gr/%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CE%B8%CE%B5%CF%89%CF%81%CE%AF%CE%B1/%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1/9511-%CF%80%CF%8E%CF%82-%CE%AD%CE%B3%CE%B9%CE%BD%CE%B1%CE%BD-%CE%BB%CE%B5%CF%85%CE%BA%CE%BF%CE%AF-%CE%BF%CE%B9-%CE%B5%CF%85%CF%81%CF%89%CF%80%CE%B1%CE%AF%CE%BF%CE%B9-%CE%B5%CE%B2%CF%81%CE%B1%CE%AF%CE%BF%CE%B9-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B7-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%AC%CF%87%CF%81%CE%B7%CF%83%CE%B7-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BC%CE%BD%CE%AE%CE%BC%CE%B7%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%BA%CE%B1%CF%85%CF%84%CF%8E%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%82].

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Τελευταία τροποποίηση στις Παρασκευή, 17 Μαϊος 2024 12:14

Προσθήκη σχολίου

Το e la libertà.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά σχόλια με υβριστικό, ρατσιστικό, σεξιστικό φασιστικό περιεχόμενο ή σχόλια μη σχετικά με το κείμενο.