Δευτέρα, 08 Ιουλίου 2024 07:43

Ροζ ξέπλυμα στο Ισραήλ: Δεν υπάρχουν ροζ ή μοβ πόρτες στα τείχη του Απαρτχάιντ

Ισραηλινός στρατιώτης στη Γάζα επιδεικνύει μια σημαία της ΛΟΑΤΚΙ χειραφέτησης, πάνω στην οποία γράφει «Στο όνομα της αγάπης». Πίσω του διακρίνονται αρκετά καθαρά κατεστραμμένα σπίτια – τα σημάδια της γενοκτονίας στην οποία συμμετέχει ο συγκεκριμένος στρατιώτης… «στο όνομα της αγάπης». Η φωτογραφία αποτελεί μια χυδαία και σοκαριστική εκδοχή του «ροζ ξεπλύματος» των εγκλημάτων του Ισραήλ.

 

 

Érika Andreassy

 

Ροζ ξέπλυμα στο Ισραήλ: Δεν υπάρχουν ροζ ή μοβ πόρτες στα τείχη του Απαρτχάιντ

 

 

Το Ισραήλ παρουσιάζεται συχνά ως η μόνη δημοκρατία στη Μέση Ανατολή. Όταν μιλούν για την ισραηλινή «δημοκρατία», ο κόσμος συχνά αναφέρει το πολυκομματικό κοινοβουλευτικό του σύστημα με τον αρμόζοντα διαχωρισμό των εξουσιών και τις τακτικές ανοικτές και δημοκρατικές εκλογές. Όπου οι θεσμοί του καθεστώτος λειτουργούν σωστά, το κράτος δικαίου είναι σεβαστό και οι πολίτες του απολαμβάνουν πολιτικές ελευθερίες, πλήρη ισότητα δικαιωμάτων και πλήρη και κυρίαρχη συμμετοχή στην κοινωνική ζωή. Απεικονίζεται ως μια πραγματική δημοκρατική όαση στη μέση μιας δικτατορικής ερήμου που περιβάλλεται από παντού από αυταρχικά καθεστώτα. Προβάλλεται ως ακτίνα ελπίδας για τους καταπιεσμένους λαούς της περιοχής. Τίποτα δεν θα μπορούσε να απέχει περισσότερο από την αλήθεια!

Η ιδέα της ελευθερίας και της ισότητας για όλους τους πολίτες του Ισραήλ, η οποία διαδίδεται από το σιωνιστικό καθεστώς και τους υποστηρικτές του, ιδίως τις κυβερνήσεις και τα καθεστώτα των δυτικών ιμπεριαλιστικών χωρών, είναι ένα ψέμα. Το Ισραήλ δεν είναι καθόλου μια δημοκρατία ισότητας, όπως θέλουν να μας κάνουν να πιστέψουμε, αλλά ένα ρατσιστικό καθεστώς με διαχωρισμούς, το οποίο επιτίθεται ιδιαίτερα στις γυναίκες.

Πρώτα απ’ όλα, το Ισραήλ αυτοπροσδιορίζεται ως κοσμικό έθνος-κράτος, αλλά δεν υπάρχει διαχωρισμός μεταξύ θρησκείας και πολιτικής. Ο Νόμος της Επιστροφής του 1950, για παράδειγμα, καθιερώνει τον ορθόδοξο θρησκευτικό ορισμό του «Εβραίου» (γεννημένος από Εβραία μητέρα) ως κριτήριο για το «δικαίωμα επιστροφής». Ταυτόχρονα, όποιος δικαιούται το δικαίωμα της επιστροφής αποκτά αυτόματα την ισραηλινή υπηκοότητα βάσει του νόμου περί ιθαγένειας του 1952. Από την άλλη πλευρά, ο νόμος περί ραβινικών δικαστηρίων του 1953 ορίζει ότι ο εβραϊκός γάμος και το διαζύγιο πρέπει απαραίτητα να συμμορφώνονται με τον εβραϊκό νόμο, γεγονός που αποκλείει τη δυνατότητα μεικτού γάμου σε ισραηλινό έδαφος (ο οποίος απαγορεύεται από τον εβραϊκό νόμο).

Αξίζει να υπενθυμίσουμε ότι σε όλη την ιστορία του σιωνιστικού κινήματος και του κράτους του Ισραήλ, με εξαίρεση μερικές περιθωριακές ομάδες της αντιπολίτευσης, η σχέση μεταξύ του κράτους και της θρησκευτικής παράδοσης σπάνια αμφισβητήθηκε. Η συντριπτική πλειοψηφία των Ισραηλινών Εβραίων αποδέχεται τη σύνδεση του Ισραήλ με τον εβραϊκό πολιτισμό, τα σύμβολα, τον εβραϊκό λαό, ακόμη και την εβραϊκή θρησκεία, παρά το γεγονός ότι το κράτος αυτοπροσδιορίζεται ως κοσμικό.

 

Ούτε ελεύθεροι ούτε ίσοι ενώπιον του νόμου

Η σύνδεση μεταξύ της ισραηλινής ιθαγένειας και του ιουδαϊσμού όχι μόνο ευνοεί ρητά την εβραϊκή μετανάστευση, αλλά και κατοχυρώνει (μέσω της νομοθεσίας) την ανισότητα μεταξύ Εβραίων και μη Εβραίων. Στην πραγματικότητα, από το 1948, το κράτος του Ισραήλ έχει ψηφίσει περισσότερους από 60 νόμους που δίνουν νομικό χαρακτήρα στη διαφορετική και με αποκλεισμούς μεταχείριση των μη Εβραίων. Το 2018 ψηφίστηκε ένας νόμος με συνταγματική ισχύ που κατοχυρώνει το Ισραήλ ως «το έθνος-κράτος του εβραϊκού λαού», δηλώνει ότι εντός της επικράτειάς του το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση είναι «αποκλειστικό για τον εβραϊκό λαό» και καθιερώνει τους εβραϊκούς εποικισμούς «ως εθνική αξία».

Οι Παλαιστίνιοι ειδικότερα υφίστανται διακρίσεις και αντιμετωπίζονται ως εσωτερικοί εχθροί. Αυτές οι θεσμικές διακρίσεις κυμαίνονται από προϋπολογισμούς που διαθέτουν μόνο ένα μικρό μέρος των πόρων σε ιδρύματα που παρέχουν υπηρεσίες στους Παλαιστίνιους Ισραηλινούς, όπως τα σχολεία στα οποία φοιτούν τα παιδιά των Παλαιστινίων σε σύγκριση με εκείνα στα οποία φοιτούν τα παιδιά των Εβραίων, μέχρι νόμους όπως αυτός για την οικογενειακή επανένωση, ο οποίος εμποδίζει τους/τις Παλαιστίνιους/ες στο Ισραήλ να ζουν με τους/τις συζύγους τους από τα κατεχόμενα εδάφη της Δυτικής Όχθης ή της Γάζας, παρά το γεγονός ότι όλοι οι άλλοι πολίτες έχουν το δικαίωμα να ζουν στη χώρα με ξένους/ξένες συζύγους.

Η αποικιοκρατική πολιτική περιλαμβάνει επίσης την ανάκληση των ταυτοτήτων και των αδειών παραμονής, η οποία επιτρέπει στις ισραηλινές δημοτικές αρχές να αποκλείουν ουσιαστικά τους Παλαιστίνιους από τις περιοχές αυτές, ενώ οι Παλαιστίνιοι που έχουν εκδιωχθεί απαγορεύεται να ζουν στους τόπους όπου γεννήθηκαν ή/και διατηρούν δεσμούς, με αποτέλεσμα να γίνονται μόνιμοι πρόσφυγες.

Υπενθυμίζεται ότι σήμερα υπάρχουν περίπου 6,8 εκατομμύρια Ισραηλινοί Εβραίοι και 6,8 εκατομμύρια Παλαιστίνιοι που ζουν στην περιοχή που εκτείνεται από τη Μεσόγειο Θάλασσα έως τον Ιορδάνη ποταμό, η οποία περιλαμβάνει το κράτος του Ισραήλ και τα Κατεχόμενα Παλαιστινιακά Εδάφη – που αποτελούνται από τη Λωρίδα της Γάζας, τη Δυτική Όχθη και την Ανατολική Ιερουσαλήμ. Στο μεγαλύτερο μέρος αυτής της επικράτειας, το Ισραήλ είναι η μόνη κυβερνώσα δύναμη∙ στα υπόλοιπα, ασκεί εξουσία σε συνδυασμό με την παλαιστινιακή αυτοδιοίκηση, η οποία είναι πολύ περιορισμένη, καθώς η ισραηλινή κυβέρνηση είναι αυτή που διατηρεί τον έλεγχο των συνόρων, του εναέριου χώρου, της διακίνησης αγαθών και ανθρώπων, της ασφάλειας και της καταγραφής ολόκληρου του πληθυσμού, καθορίζοντας στη συνέχεια τα νομικά ζητήματα, το καθεστώς και τα δικαιώματα, τον τρόπο απόκτησης ταυτότητας ή/και εργασίας.

Το κατασταλτικό καθεστώς στα Κατεχόμενα περιλαμβάνει την επιβολή δρακόντειας στρατιωτικής διακυβέρνησης στους Παλαιστίνιους, ενώ εγγυάται πλήρη δικαιώματα στους Ισραηλινούς Εβραίους που ζουν σε καθεστώς διαχωρισμού. Τα τελευταία 55 χρόνια, οι ισραηλινές αρχές διευκόλυναν τη μεταφορά των Εβραίων σε αυτές τις περιοχές, παρέχοντάς τους ανώτερο καθεστώς βάσει του νόμου όσον αφορά τα πολιτικά δικαιώματα, την πρόσβαση σε γη, την ελευθερία μετακίνησης, την ελευθερία οικοδόμησης και την επέκταση του δικαιώματος της διαμονής στους στενούς συγγενείς τους. Σε αυτές τις περιοχές και στις περισσότερες πτυχές της ζωής, οι ισραηλινές αρχές ευνοούν συστηματικά τους Εβραίους και κάνουν διακρίσεις εις βάρος των Παλαιστινίων, γεγονός που ισοδυναμεί με μια κατάσταση πραγματικού κοινωνικού απαρτχάιντ.

Όπως καταγγέλλεται από την Human Rights Watch, μια διεθνή μη κυβερνητική οργάνωση ανθρωπίνων δικαιωμάτων, στην έκθεση «Ένα ξεπερασμένο κατώφλι: Ισραηλινοί αξιωματούχοι και εγκλήματα του Απαρτχάιντ και των Διώξεων»[1], οι ισραηλινοί νόμοι, οι πολιτικές και οι δηλώσεις ανώτερων ισραηλινών αξιωματούχων καθιστούν σαφές ότι ο στόχος της διατήρησης του εβραϊκού-ισραηλινού ελέγχου της δημογραφίας, της πολιτικής εξουσίας και της γης καθοδηγεί εδώ και καιρό την κυβερνητική πολιτική. Στην επιδίωξη αυτού του στόχου, οι αρχές έχουν, με διαφορετικό βαθμό έντασης, απαλλοτριώσει, περιορίσει, διαχωρίσει με τη βία και υποτάξει τους Παλαιστίνιους με βάση την ταυτότητά τους. Σε ορισμένες περιοχές, όπως περιγράφεται σε αυτή την έκθεση, οι στερήσεις αυτές είναι τόσο σοβαρές ώστε να ισοδυναμούν με εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας από το απαρτχάιντ και τις διώξεις. Όσον αφορά τις λεγόμενες «ελεύθερες και δημοκρατικές εκλογές», υπάρχουν χιλιάδες Παλαιστίνιοι σε όλο το Ισραήλ, των οποίων το δικαίωμα ψήφου είναι αυστηρά περιορισμένο. Δεν υπάρχουν εκλογικά τμήματα στους τόπους διαμονής τους (σε αντίθεση με τους παράνομους οικισμούς της κατεχόμενης Δυτικής Όχθης, όπου οι τοπικοί Εβραίοι έποικοι μπορούν να ψηφίσουν). Το δικαίωμα ψήφου των Παλαιστινίων στην Ανατολική Ιερουσαλήμ είναι επίσης περιορισμένο. Αν και τυπικά καλύπτονται από την ισραηλινή νομοθεσία μετά την (παράνομη) προσάρτηση της πόλης από το Ισραήλ το 1980, δεν τους εξασφαλίζεται το δικαίωμα ψήφου επειδή δεν είναι πλήρεις πολίτες του κράτους (όπως οι 20.000 Σύριοι που ζουν στα κατεχόμενα Υψίπεδα του Γκολάν).

 

Ένας υποκριτικός λόγος γεμάτος ψέματα

Η καμπάνια του Ισραήλ με την οποία παρουσιάζεται ως μια χώρα φιλική προς τα ΛΟΑΤΚΙ άτομα και ως παράδειγμα προς μίμηση όσον αφορά την ισότητα των φύλων (λόγω, μεταξύ άλλων, της παρουσίας γυναικών στον ισραηλινό στρατό) είναι υποκριτική. Ο μύθος ότι Παλαιστινίοι/ες ΛΟΑΤΚΙ και θαρραλέες γυναίκες βρίσκουν «καταφύγιο» στις ισραηλινές πόλεις δεν ανταποκρίνεται στις αποικιοκρατικές πολιτικές του κράτους του Ισραήλ, οι οποίες βασίζονται στον αποκλεισμό και τον αφανισμό των Παλαιστινίων, είτε πρόκειται για γυναίκες, είτε για άνδρες, είτε για ομοφυλόφιλους, είτε για στρέιτ, είτε για τρανς, είτε για σις.

Χρησιμοποιώντας τα δικαιώματα των γυναικών, των ομοφυλόφιλων και των τρανς για την προβολή του κράτους του Ισραήλ, η ισραηλινή κυβέρνηση και οι υποστηρικτές της προσπαθούν να αποσπάσουν την προσοχή των καταπιεσμένων ανθρώπων της εργατικής τάξης σε όλο τον κόσμο από την καταπίεση που ασκούν εναντίον του παλαιστινιακού λαού στο Ισραήλ και στα κατεχόμενα εδάφη. Η παρουσία των γυναικών και η ανοιχτή ένταξη ομοφυλόφιλων αξιωματικών στον ισραηλινό στρατό κατοχής χρησιμοποιείται συχνά ως απόδειξη της ελευθερίας και της ισότητας. Αλλά για τους Παλαιστίνιους που ζουν κάτω από την καταπίεση του σιωνιστικού κράτους του Ισραήλ, το φύλο ή ο σεξουαλικός προσανατολισμός των στρατιωτών στα σημεία ελέγχου στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη ή που φρουρούν τις ισραηλινές φυλακές δεν έχει μεγάλη σημασία. Όλοι τους φορούν τις ίδιες στολές, φέρουν τα ίδια όπλα και υποστηρίζουν το ίδιο καθεστώς απαρτχάιντ και εθνοκάθαρσης που υποστηρίζεται από το Ισραήλ.

Για να επιβεβαιώσει τη θέση της ως ελεύθερη, εξισωτική και δημοκρατική χώρα, η ισραηλινή κυβέρνηση και οι υποστηρικτές της ενισχύουν επίσης ρατσιστικούς, ισλαμοφοβικούς και αντιαραβικούς λόγους (και πράξεις). Ενώ το Ισραήλ προβάλλει τον εαυτό του ως φιλικό προς τα ΛΟΑΤΚΙ άτομα και ως παράδειγμα ισότητας των φύλων, την ίδια στιγμή παρουσιάζει τους Παλαιστίνιους, τους Άραβες και τους Μουσουλμάνους (λες και οι Παλαιστίνιοι, οι Άραβες και οι Μουσουλμάνοι είναι συνώνυμα) ως έναν πολιτισμικά καθυστερημένο, σεξουαλικά οπισθοδρομικό λαό που κυβερνάται από άκαμπτους πατριαρχικούς νόμους. Αυτά τα στερεότυπα, εκτός από την προσπάθεια απονομιμοποίησης των παλαιστινιακών αγώνων και της αντίστασης και την επικύρωση της σιωνιστικής κατοχής, συμβάλλουν στην ενίσχυση της ίδιας της καταπίεσης και των διακρίσεων που αντιμετωπίζουν οι Παλαιστίνιοι, οι Άραβες και οι μουσουλμάνοι.

Σε κάθε περίπτωση, η κατάσταση των Εβραίων γυναικών στο Ισραήλ από μόνη της θα ήταν αρκετή για να καταδείξει τη φάρσα του ισραηλινού λόγου για την ισότητα των φύλων και των ΛΟΑΤΚΙ ατόμων. Λόγω της υπεροχής των θρησκευτικών νόμων έναντι του οικογενειακού δικαίου, η κοινωνική ισότητα των Εβραίων γυναικών είναι αρκετά εικονική. Αυτή η υποταγή των δικαιωμάτων των γυναικών στις θρησκευτικές αξίες είναι ξεκάθαρη όταν κανείς εξετάζει τον νόμο του 1951 για την ισότητα των γυναικών, ο οποίος ορίζει ότι δεν ισχύει για τον γάμο και το διαζύγιο, ή τον ισχύοντα Βασικό Νόμο (το ισοδύναμο του συντάγματος, δεδομένου ότι το κράτος του Ισραήλ δεν έχει πλήρες σύνταγμα), ο οποίος εξαιρεί τους υφιστάμενους νόμους από τη νομική αναθεώρηση (η οποία θα επηρέαζε τα ατομικά δικαιώματα των γυναικών) εις βάρος των θρησκευτικών ζητημάτων

Πράγματι, η κατανομή της εξουσίας μεταξύ πολιτικών και θρησκευτικών δικαστηρίων στον τομέα του γάμου και του διαζυγίου έχει πολύ πιο αρνητικές επιπτώσεις στις Εβραίες γυναίκες (λόγω της αποκλειστικής εξουσίας των ραβινικών δικαστηρίων, τα οποία αποτελούνται αποκλειστικά από άνδρες και υπόκεινται σε μια ορθόδοξη ερμηνεία του θρησκευτικού νόμου) από ό,τι στις μουσουλμάνες γυναίκες, πράγμα που δεν σημαίνει ότι δεν αντιμετωπίζουν δυσκολίες και σε αυτόν τον τομέα. Κάθε Εβραίος στο Ισραήλ, είτε είναι θρησκευόμενος είτε κοσμικός, μπορεί να παντρευτεί ή να χωρίσει μόνο σε αυτά τα ραβινικά δικαστήρια. Από την άλλη πλευρά, τα ζητήματα που σχετίζονται με το διαζύγιο, από την επιμέλεια των παιδιών έως τον διαχωρισμό της περιουσίας, εμπίπτουν στην ταυτόχρονη δικαιοδοσία των πολιτικών (οικογενειακών) δικαστηρίων και των θρησκευτικών δικαστηρίων.

Ωστόσο, αν και οι προσφυγές στα πολιτικά δικαστήρια είναι γενικά πιο ευνοϊκές για τις γυναίκες, η υποβολή καταγγελίας σε ένα από αυτά απαγορεύει την εκδίκαση της υπόθεσης από το άλλο, και δεδομένου ότι τα ραβινικά δικαστήρια καθοδηγούνται από το εβραϊκό δίκαιο, εφαρμόζουν θρησκευτικούς διαδικαστικούς κανόνες και σχεδόν πάντα αγνοούν το αστικό δίκαιο, οι αποφάσεις που λαμβάνουν είναι σχεδόν πάντα υπέρ των ανδρών.

Οι Εβραίες γυναίκες δεν έχουν επίσης το δικαίωμα να δηλώνουν ελεύθερα τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις. Παρά το γεγονός ότι το 2013 η ισραηλινή δικαιοσύνη αποφάνθηκε υπέρ του θρησκευτικού φεμινιστικού κινήματος «Γυναίκες του Τείχους», το οποίο μάχεται για το δικαίωμα των γυναικών να προσεύχονται(!) στο Δυτικό Τείχος (τον ιερότερο χώρο του ιουδαϊσμού) με πέπλο και να διαβάζουν δυνατά την Τορά, υποστηρίζοντας ότι οι δυνατές προσευχές δεν διαταράσσουν τη δημόσια τάξη, δέχονται συνεχώς βρισιές και απειλές.

Είναι σαφές ότι η φαντασίωση του Ισραήλ ως ένα κράτος φιλικό προς τα ΛΟΑΤΚΙ άτομα που σέβεται την ισότητα των φύλων δεν είναι μόνο υποκριτική, αλλά και ένα απόλυτο ψέμα. Επιπλέον, ο ισχυρισμός αυτός καταρρέει εντελώς όταν λαμβάνεται υπόψη η αποικιακή κατάσταση. Όποιος το πίστεψε ποτέ αυτό, ας το ξεχάσει – δεν υπάρχουν ροζ ή μωβ πόρτες στα ισραηλινά τείχη του απαρτχάιντ!

 

 

Μετάφραση: elaliberta.gr

Érika Andreassy, “Pinkwashing in Israel: No Pink or Lilac Doors in the Walls of Apartheid”, International Worker’s League – Fourth International, 25 Φεβρουαρίου 2024, https://litci.org/en/pinkwashing-in-israel-no-pink-or-lilac-doors-in-the-walls-of-apartheid/.

 

Σημειώσεις

[1] Human Rights Watch, “A Crossed Threshold: Israeli Officials and Crimes of Apartheid and Persecution”, Human Rights Watch, 27 Απριλίου 2021, https://www.hrw.org/report/2021/04/27/threshold-crossed/israeli-authorities-and-crimes-apartheid-and-persecution.

 

 

 

 

 

 

 

 

Τελευταία τροποποίηση στις Δευτέρα, 08 Ιουλίου 2024 09:49

Προσθήκη σχολίου

Το e la libertà.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά σχόλια με υβριστικό, ρατσιστικό, σεξιστικό φασιστικό περιεχόμενο ή σχόλια μη σχετικά με το κείμενο.