Κυριακή, 28 Νοεμβρίου 2021 20:14

ΗΠΑ: Η αναπαραγωγική δικαιοσύνη στο στόχαστρο

 

 

Dianne Feeley

 

Η αναπαραγωγική δικαιοσύνη στο στόχαστρο

 

 

Δεκάδες χιλιάδες συγκεντρώθηκαν, διαδήλωσαν και φώναξαν για την αναπαραγωγική δικαιοσύνη σε 650 πόλεις των ΗΠΑ στις 2 Οκτωβρίου. Με συμμετοχή από εκατοντάδες έως 10.000-20.000 άτομα, οι δράσεις ήταν απάντηση στον νόμο του Τέξας κατά των αμβλώσεων που τέθηκε σε ισχύ την 1η Σεπτεμβρίου. Η πλειονότητα των αυτοσχέδιων πλακάτ εξέφραζε την αγανάκτηση και την αποφασιστικότητα: «Το χέρι μου έχει κουραστεί να κρατάω αυτή την πινακίδα από τη δεκαετία του ’60» – «ΤΕΞΑΣ: όπου ένας ιός έχει αναπαραγωγικά δικαιώματα και μια γυναίκα όχι» – και «Μια μέρα ελπίζω απλώς να έχω τα ίδια δικαιώματα με ένα όπλο». Το γενικότερο μήνυμα ήταν ότι δεν θα επιστρέψουμε στην εποχή που οι αμβλώσεις ήταν παράνομες.

Ο νόμος του Τέξας κατά των αμβλώσεων απαγορεύει τις αμβλώσεις πέραν της έκτης εβδομάδας της εγκυμοσύνης. Οποιοσδήποτε βοηθά ή υποθάλπει μια άμβλωση πέραν αυτής της περιόδου μπορεί να μηνυθεί: ένας γιατρός, ένας υπάλληλος της κλινικής ή ένα άτομο που παρείχε χρήματα, μεταφορά ή ακόμη και παιδική φροντίδα. Γραμμένο για να αποτρέψει τη νομική αμφισβήτηση, παρακάμπτει την επιβολή της νομοθεσίας από την πολιτεία και αναθέτει σε κυνηγούς επικηρυγμένων, ανταμείβοντάς τους με αμοιβές 10.000 δολαρίων.

Όταν οι κλινικές του Τέξας άσκησαν έφεση στο Περιφερειακό Δικαστήριο των ΗΠΑ, η υπόθεση αναβλήθηκε ανεξήγητα και στάλθηκε στο Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ. Καθώς πλησίαζε η ημερομηνία του Σεπτεμβρίου και το Δικαστήριο βρισκόταν ακόμη σε καλοκαιρινές διακοπές, μια κουτσουρεμένη διαδικασία κατέληξε σε μια απόφαση 5-4 με την πλειοψηφία να δικαιολογεί αυτάρεσκα τη θέση της, δεδομένων των «πολύπλοκων και καινοφανών προηγούμενων διαδικαστικών ζητημάτων».

Η δικαστής Σόνια Σοτομαγιόρ χαρακτήρισε την απόφαση έκτακτης ανάγκης «εκπληκτική», δεδομένου ότι ο νόμος είναι τόσο ξεκάθαρα αντισυνταγματικός.

Γνωστός ως νομοσχέδιο 8 της Γερουσίας του Τέξας (SB8), ο νόμος είχε σχεδιαστεί για να κλείσει τις δύο δεκάδες εναπομείνασες κλινικές της πολιτείας. Ένας παλαιότερος νόμος του Τέξας, που ανατράπηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ το 2016, απαιτούσε από τους γιατρούς που εκτελούσαν αμβλώσεις να έχουν δικαιώματα εισαγωγής σε νοσοκομεία σε ακτίνα 30 μιλίων και επέβαλε ότι οι εγκαταστάσεις αμβλώσεων πρέπει να πληρούν δαπανηρές και περιττές προδιαγραφές για τα κτίριά τους.

Η πλειοψηφούσα άποψη στην υπόθεση Whole Women’s Health εναντίον Hellerstedt1 κατήργησε τις εν λόγω απαιτήσεις, σημειώνοντας ότι «Κάθε [διάταξη] θέτει ένα ουσιαστικό εμπόδιο στο δρόμο των γυναικών που αναζητούν άμβλωση πριν από τη γέννηση, κάθε μία συνιστά αδικαιολόγητη επιβάρυνση στην πρόσβαση στην άμβλωση και κάθε μία παραβιάζει το ομοσπονδιακό Σύνταγμα».

Ο νόμος του 2013 ήταν ένα τεστ για να διαπιστωθεί πόσες κλινικές θα αναγκάζονταν να κλείσουν μέσω επαχθών κανονισμών. Μόλις κλείσουν, είναι δύσκολο για τις κλινικές να βρουν τους πόρους και να ξανανοίξουν. Παρά την ευνοϊκή απόφαση, οι κλινικές από 40 μειώθηκαν σε μόλις δύο δεκάδες. Ο SB8 πηγαίνει ακόμη παραπέρα εκφοβίζοντας οποιονδήποτε είναι πρόθυμος να βοηθήσει να τερματιστεί μια εγκυμοσύνη.

Όταν ο SB8 τέθηκε σε ισχύ τον περασμένο Σεπτέμβριο, οι κλινικές του Τέξας συμμορφώθηκαν με τον νέο νόμο. Όσες γυναίκες ξεπερνούσαν τις έξι εβδομάδες παραπέμπονταν σε κλινικές εκτός πολιτείας.

Φυσικά, αυτός ο δρόμος συνεπάγεται πιο περίπλοκες ρυθμίσεις και υψηλότερο κόστος για εκείνες που ήδη βρίσκονται κάτω από το σοβαρό άγχος της διακοπής μιας εγκυμοσύνης. Τα ραντεβού στην πλησιέστερη κλινική στην Οκλαχόμα εκτοξεύτηκαν στα ύψη, οδηγώντας σε πρόσθετους χρόνους αναμονής.

 

Η απάντηση

Σε απάντηση στο SB8, ένας συνασπισμός περισσότερων από 100 οργανώσεων υπό τη σημαία της Πορείας Γυναικών κάλεσε σε διαδήλωση για την αναπαραγωγική δικαιοσύνη στις 2 Οκτωβρίου στην Ουάσιγκτον. Τοπικές πρωτοβουλίες, συχνά οργανωμένες από νεαρές γυναίκες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ξεπήδησαν και συνδέθηκαν με τον χάρτη της Πορείας Γυναικών. Ενώ το επίπεδο οργάνωσης διέφερε σε όλη τη χώρα, η αποφασιστικότητα γέμισε τον αέρα.

Πέντε ημέρες μετά τις επιτυχημένες δράσεις, ο δικαστής του περιφερειακού δικαστηρίου των ΗΠΑ Ρόμπερτ Πίτμαν εξέδωσε επείγοντα ασφαλιστικά μέτρα κατά του SB8 κατόπιν αιτήματος του Υπουργείου Δικαιοσύνης των ΗΠΑ. Στην 113 σελίδων απόφασή του δήλωσε: «Από τη στιγμή που τέθηκε σε ισχύ ο S.B. 8, οι γυναίκες εμποδίστηκαν παράνομα να ασκούν τον έλεγχο της ζωής τους με τρόπους που προστατεύονται από το Σύνταγμα».

Την επόμενη ημέρα, έξι από τις 24 κλινικές άρχισαν να προγραμματίζουν ασθενείς αν και το προσωπικό φοβήθηκε να συνεχίσει τις υπηρεσίες. Συνειδητοποιούν ότι αν ο νόμος τελικά επικυρωθεί, ο SB8 επιτρέπει στους κυνηγούς επικηρυγμένων να μηνύουν αναδρομικά όλους όσοι συνέδραμαν.

Ο γενικός εισαγγελέας του Τέξας άσκησε αμέσως έφεση στην υπόθεση στο πολύ συντηρητικό Εφετείο του Πέμπτου Περιφερειακού Δικαστηρίου, το οποίο ανέτρεψε γρήγορα τα ασφαλιστικά μέτρα του Πίτμαν. Άλλα πολιτειακά νομοθετικά σώματα, κυρίως η Φλόριντα, έχουν απειλήσει να περάσουν τη δική τους εκδοχή του SB8 τους επόμενους μήνες. Δεδομένου ότι τρεις από τους διορισμένους του Τραμπ προστέθηκαν στο Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ, οι δεξιοί νομοθέτες αισθάνθηκαν ενθαρρυμένοι να προχωρήσουν και να αμφισβητήσουν την απόφαση Roe v. Wade [Ρόου εναντίον Γουέιντ]2 σε διάφορα μέτωπα.

Το 2018 το Κεντάκι έθεσε εκτός νόμου μια χειρουργική διαδικασία που χρησιμοποιείται για την άμβλωση του δεύτερου τριμήνου. Ένα ομοσπονδιακό δικαστήριο έκρινε τον εν λόγω νόμο αντισυνταγματικό, εξέδωσε μόνιμη διαταγή και απέρριψε την έφεση.

Ο υπουργός Υγείας της πολιτείας αποδέχθηκε την απόφαση, ωστόσο ο γενικός εισαγγελέας της πολιτείας απαιτεί να συνεχιστεί η δικαστική διαμάχη. Η απόφαση του Δικαστηρίου να ακούσει προφορικά επιχειρήματα για μια διαδικαστική πρόταση δείχνει το ενδιαφέρον της πλειοψηφίας για νόμους που απαγορεύουν την άμβλωση πριν υπάρξει οποιαδήποτε πιθανότητα βιωσιμότητας εκτός του σώματος της εγκύου.

Ένας νόμος του Μισισιπή που απαγορεύει τις αμβλώσεις στις 15 εβδομάδες βρίσκεται στο χαρτοφυλάκιο του Δικαστηρίου. Η ακρόαση έχει προγραμματιστεί για την 1η Δεκεμβρίου και η απόφαση αναμένεται την επόμενη άνοιξη.

 

Ακροδεξιές επιθέσεις

Εδώ και 50 χρόνια η δεξιά πτέρυγα προσπαθεί να ανατρέψει την απόφαση Ρόου εναντίον Γουέιντ του 1973. Έχουν κερδίσει μερικές νίκες περνώντας μια σειρά από δήθεν αναγκαίες προϋποθέσεις που έχουν ως αποτέλεσμα να αντιμετωπίζονται οι γυναίκες σαν ανώριμες και ανεύθυνες.

Όλα αυτά τα χρόνια φανατικοί κατά των αμβλώσεων έχουν διαδηλώσει και τρομοκρατήσει κλινικές, έχουν σκοτώσει γιατρούς που πραγματοποιούν αμβλώσεις, έχουν πει ψέματα για την ασφάλεια των αμβλώσεων και έχουν ψηφίσει νόμους που θέτουν απαιτήσεις άσχετες με την ασφάλεια της εγκυμοσύνης. Αυτές περιλαμβάνουν τη γονική συναίνεση για τους εφήβους, την απαίτηση περιόδου αναμονής μεταξύ της πρώτης επίσκεψης και της διαδικασίας, τη διανομή αντιεπιστημονικών «στοιχείων» στους ασθενείς, καθώς και την επιβολή υπερήχων που είναι περιττοί στην αρχή της εγκυμοσύνης. Επίσης, αστυνομεύουν τα μαθήματα σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης και στήνουν ψεύτικες κλινικές γυναικείας υγείας για να προσελκύσουν και στη συνέχεια να εκφοβίσουν όσες ζητούν άμβλωση.

Η πιο σημαντική επίθεση της δεξιάς στις αμβλώσεις έγινε το 1979 με την ψήφιση της Τροπολογίας Χάιντ3, η οποία αρνείται στους φτωχούς τη χρηματοδότηση του Medicaid4 για τις περισσότερες αμβλώσεις. (Κατά τη διάρκεια των επτά ετών πριν από την εφαρμογή της τροπολογίας, 300.000 άτομα μπόρεσαν να κάνουν έκτρωση στο πλαίσιο του Medicaid). Πρόκειται για μια τροπολογία που συνδέεται με τον ετήσιο προϋπολογισμό και έχει ανανεωθεί τόσο από τους Δημοκρατικούς όσο και από τους Ρεπουμπλικανούς με την πάροδο των ετών.

Παρόλο που ο Πρόεδρος Μπάιντεν κατάργησε την τροπολογία με το νομοσχέδιο συμβιβασμού ύψους 3,5 τρισεκατομμυρίων δολαρίων που θα επέκτεινε το Medicaid, ο γερουσιαστής Τζόζεφ Μάντσιν (WV-D) ανακοίνωσε στα τέλη Σεπτεμβρίου ότι δεν θα ψηφίσει το νομοσχέδιο αυτό αν δεν συμπεριληφθεί η Τροπολογία Χάιντ. Η επίθεση στους φτωχούς, η οποία πλήττει δυσανάλογα τους έγχρωμους, συνεχίζεται.

Παρά την επιθετικότητα της δεξιάς βάσης των ευαγγελικών και καθολικών εκκλησιών, η κοινή γνώμη, σε ποσοστό σχεδόν 60%, αντιτίθεται στην απαγόρευση των αμβλώσεων. Ωστόσο, η άκρα δεξιά θέλει να καταργήσει τις αμβλώσεις και να ανακηρύξει «δικαιώματα του εμβρύου» που ξεκινούν από τη στιγμή της σύλληψης. Έχει επιτύχει στον περιορισμό των αμβλώσεων επειδή ζούμε σε μια κοινωνία που κατακρίνει τις γυναίκες και τους φτωχούς ανθρώπους. Για παράδειγμα, η άκρα δεξιά παρουσιάζει όσες δεν έχουν τους πόρους να πληρώσουν για τη διαδικασία της άμβλωσης ως σεξουαλικά ανεύθυνες. Εκείνες που ζητούν άμβλωση στο δεύτερο ή τρίτο τρίμηνο συκοφαντούνται ιδιαίτερα.

 

Είναι η απάντησή μας αρκετά δυναμική;

Η πραγματικότητα είναι ότι όσες θέλουν να τερματίσουν μια εγκυμοσύνη θέλουν να το κάνουν όσο το δυνατόν γρηγορότερα. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο το 89% όλων των αμβλώσεων πραγματοποιείται μέσα στις πρώτες δώδεκα εβδομάδες. Ωστόσο, αυτό προϋποθέτει να γνωρίζουν πού μπορούν να έχουν πρόσβαση σε τέτοιες υπηρεσίες και να έχουν τα χρήματα, τον χρόνο και τους πόρους για να φτάσουν σε μια κλινική. Όσες δεν μπορούν να το κάνουν αυτό εμποδίζονται είτε για ιατρικούς, είτε για οικονομικούς, είτε για προσωπικούς λόγους.

Οι αναπαραγωγικές διαδικασίες για τις γυναίκες κρίνονται διαφορετικά από όλες τις άλλες ιατρικές διαδικασίες. Γιατί να δεχτούμε ότι το κράτος θα πρέπει να έχει λόγο για το ποια θα αποκτήσει ή πότε θα αποκτήσει ή δεν θα αποκτήσει παιδιά;

Η άμβλωση (πριν από την «επιτάχυνση» [“quickening”]5) και ο έλεγχος των γεννήσεων τέθηκαν εκτός νόμου στις Ηνωμένες Πολιτείες μόλις τον 19ο αιώνα και ο έλεγχος των γεννήσεων έγινε ζήτημα με την άνοδο του φεμινισμού στις αρχές του 20ού αιώνα. Όμως η αμφισβήτηση σταμάτησε κάτω από την καταστολή που εξαπολύθηκε καθώς οι Ηνωμένες Πολιτείες εισήλθαν στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Χωρίς ένα φεμινιστικό κίνημα να τον καθορίσει, ο έλεγχος των γεννήσεων επανεμφανίστηκε τη δεκαετία του 1930. Μέχρι τη δεκαετία του 1960 το δικαίωμα στην άμβλωση ήταν το κλειδί του νέου κινήματος. Ξεκινήσαμε αναφορές και ομαδικές αγωγές, καταθέσαμε σε ακροάσεις βουλευτών, κάναμε ακόμη και πικετοφορίες σε ιατρικά συνέδρια, παροτρύνοντας γιατρούς και νοσηλευτές να ενωθούν μαζί μας απαιτώντας την κατάργηση αυτών των νόμων.

 

Σύντομη ιστορία του αγώνα

Μέχρι τη δεκαετία του 1960 υπολογιζόταν ότι τουλάχιστον ένα εκατομμύριο γυναίκες στις ΗΠΑ υποβάλλονταν κάθε χρόνο σε παράνομες αμβλώσεις, συχνά υπό μη ασφαλείς συνθήκες. Οργανώσαμε ομιλίες όπου οι γυναίκες καταθέσαμε τις εμπειρίες μας. Τον Απρίλιο του 1971 δημοσιεύτηκε το μανιφέστο που υπέγραψαν 343 Γαλλίδες ηθοποιοί και εργαζόμενες στον πολιτισμό, δηλώνοντας ότι είχαν κάνει αμβλώσεις και απαιτώντας την κατάργηση του νόμου. Συγκλόνισε τον κόσμο αποκαλύπτοντας την πραγματικότητα ακόμη και για πολλές «επιτυχημένες» γυναίκες.

Αυτό συνέβη στο πλαίσιο ενός αναπτυσσόμενου και διεθνούς κινήματος. Δύο χρόνια πριν, μια ομάδα προπτυχιακών φοιτητών στο Πανεπιστήμιο ΜακΓκιλ του Μόντρεαλ δημοσίευσε την πρώτη έκδοση ενός επιστημονικά ενημερωτικού εγχειριδίου για τον έλεγχο των γεννήσεων. Περιέγραφε και παρουσίαζε διαγραμματικά την ανατομία των γυναικών και τον αναπαραγωγικό κύκλο.

Η πρώτη έκδοση του βιβλίου Our Bodies, Our Selves, που εκδόθηκε το 1971, έθεσε ένα ευρύ φάσμα θεμάτων υγείας των γυναικών. Ενώ από καιρό υπήρχε ένας τηλεφωνικός αριθμός που μπορούσε κανείς να δώσει σε μια φίλη που «είχε πρόβλημα», στο Σικάγο η Jane Collective οργάνωσε μια παράνομη κλινική και πραγματοποίησε 11.000 ασφαλείς και φθηνές αμβλώσεις μεταξύ 1969-73.

Τα φεμινιστικά κέντρα υγείας άκμασαν κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, καθώς οι γυναίκες συνέρρεαν για να μάθουν για το σώμα μας. Στη Δυτική Ακτή η Κάρολ Ντάουνερ συνελήφθη επειδή δίδασκε στις γυναίκες να χρησιμοποιούν γιαούρτι για τη θεραπεία κολπικών μολύνσεων· το γιαούρτι στο ψυγείο της κλινικής κατασχέθηκε ως αποδεικτικό στοιχείο.

Μετά τη νομιμοποίηση των αμβλώσεων, οι κλινικές αυτές πρόσθεσαν τις αμβλώσεις στον κατάλογο των υπηρεσιών τους. Δεδομένου ότι τα νοσοκομεία δεν ενδιαφέρθηκαν ποτέ ιδιαίτερα να προσφέρουν αμβλώσεις, αυτές οι φεμινιστικές κλινικές, μαζί με την Planned Parenthood, έγιναν η υποδομή για τις υπηρεσίες αμβλώσεων.

Μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1960 πολιτείες όπως το Κολοράντο και η Καλιφόρνια είχαν μεταρρυθμίσει τους νόμους τους ώστε να επιτρέπουν τις «θεραπευτικές» αμβλώσεις. Γυναίκες που είχαν «σοβαρά» προβλήματα υγείας ή ψυχικής υγείας μπορούσαν να τις πραγματοποιήσουν όταν πιστοποιούνταν από μια νοσοκομειακή επιτροπή. Διαθέσιμη κυρίως σε πλουσιότερες γυναίκες, ήταν μια ταπεινωτική διαδικασία που ήταν προσιτή σε σχετικά λίγες.

Επίσης, κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, οι γυναίκες της μεσαίας τάξης που ήθελαν να υποβληθούν σε στείρωση έπρεπε να περάσουν από εμπόδια προκειμένου να πληρούν τις προϋποθέσεις, ενώ οι φτωχές γυναίκες, συνήθως Αφροαμερικανίδες και Λατίνες, αλλά και γυναίκες που θεωρούνταν διανοητικά ή σωματικά ανεπαρκείς- υποβάλλονταν σε βίαιη στείρωση. Μεξικανοαμερικανίδες γυναίκες, οι οποίες είχαν στειρωθεί εν αγνοία τους κατά τη διάρκεια του τοκετού τους, έμαθαν για τη διαδικασία όταν ρώτησαν για τον έλεγχο των γεννήσεων. Σχεδόν το ένα τρίτο των γυναικών από το Πουέρτο Ρίκο υποβλήθηκε σε στείρωση.

Το πιο ριζοσπαστικό στοιχείο του φεμινιστικού κινήματος έβλεπε πώς η φυλή και η τάξη χρησιμοποιούνταν για την εφαρμογή αποφάσεων σχετικά με τα σώματα των γυναικών. Συνειδητοποιήσαμε ότι ο καλύτερος τρόπος για την προώθηση των δικαιωμάτων των γυναικών ήταν η υπεράσπιση των πιο ευάλωτων. Συνδέσαμε το αίτημα για την κατάργηση των νόμων για τις αμβλώσεις με ένα αίτημα που αποκάλυπτε και εναντιωνόταν στην αναγκαστική στείρωση.

Μέχρι τη δεκαετία του 1970 ήταν σαφές ότι το αίτημα του γυναικείου κινήματος δεν ήταν η μεταρρύθμιση των νόμων περί αμβλώσεων, αλλά η κατάργησή τους. Οι ομαδικές αγωγές περνούσαν από διάφορα πολιτειακά δικαστήρια.

Αντιλαμβανόμενοι ότι ο νόμος της πολιτείας της Νέας Υόρκης επρόκειτο να καταπέσει, οι νομοθέτες της πολιτείας δημιούργησαν έναν εξαιρετικά προοδευτικό νόμο: δεν είχε απαίτηση κατοικίας και επέτρεπε την άμβλωση μέχρι τη 12η εβδομάδα της εγκυμοσύνης. Η νόμιμη άμβλωση είχε γίνει πραγματικότητα! Στο τέλος του πρώτου έτους, οι στατιστικές αποκάλυψαν πόσο ασφαλείς ήταν οι αμβλώσεις. Στην ουσία, ο νόμος της Νέας Υόρκης έγινε η δοκιμαστική περίπτωση που θα οδηγούσε στην απόφαση Ρόου εναντίον Γουέιντ.

Είναι αλήθεια ότι η Ρουθ Μπέιντερ Γκίνσμπεργκ επέκρινε την απόφαση επειδή στηρίζεται στην ερμηνεία του Ανώτατου Δικαστηρίου για την ιδιωτική ζωή ως συνταγματικό δικαίωμα –ένα σαθρό οικοδόμημα– και όχι στις ρήτρες της 14ης τροπολογίας για τη δίκαιη διαδικασία και την ίση προστασία.

Η Γκίνσμπεργκ αμφισβήτησε επίσης το τριμηνιαίο πλαίσιο που θεσπίστηκε με την απόφαση του 1973. Χωρίζοντας μια εγκυμοσύνη σε τρία στάδια, η απόφαση έδινε στο κράτος μεγαλύτερο λόγο καθώς η εγκυμοσύνη εξελισσόταν.

Πριν το έμβρυο μπορέσει να επιβιώσει εκτός της γυναίκας, δηλαδή κατά τη διάρκεια των δύο πρώτων τριμήνων, η νομοθεσία θα έπρεπε να αφορά μόνο την υγεία και την ασφάλειά της. Από τη στιγμή μόνο που το έμβρυο είναι βιώσιμο, το κράτος έχει λόγο ενδιαφέροντος. Ωστόσο, οι καθυστερημένες αμβλώσεις είναι συνήθως αναγκαίες όταν η ζωή της γυναίκας βρίσκεται σε κίνδυνο ή το έμβρυο είναι παραμορφωμένο και είναι απίθανο να επιβιώσει.

Παρ’ όλα αυτά, έχουμε ομοσπονδιακό νόμο κατά των αμβλώσεων τρίτου τριμήνου. Και εδώ πάλι υποτίθεται ότι οι πολιτικοί είναι σε καλύτερη θέση να κάνουν μια τεκμηριωμένη κρίση από ό,τι η εγκυμονούσα. Υποστηρίζοντας το δικαίωμα στην άμβλωση που περιγράφεται στην υπόθεση Ρόου εναντίον Γουέιντ, ήρθε η ώρα να ζητήσουμε την επέκτασή του.

Επί του παρόντος πραγματοποιούνται περίπου 870.000 αμβλώσεις κάθε χρόνο, με το 30% να πραγματοποιείται με ιατρική και όχι χειρουργική διαδικασία (δηλαδή με χάπια – μιφεπριστόνη και μισοπροστόλη). Δεδομένου του αυξανόμενου ποσοστού των ιατρικών αμβλώσεων από τότε που ο FDA ενέκρινε αυτά τα φάρμακα το 2000, οι δεξιοί νομοθέτες έχουν ουσιαστικά απαγορεύσει την τηλεϊατρική για τις αμβλώσεις, επιβάλλοντας ότι ο γιατρός πρέπει να βρίσκεται στο ίδιο δωμάτιο με την ασθενή.

Μία στις τέσσερις γυναίκες θα προβεί σε άμβλωση πριν από την ηλικία των 45 ετών. Αυτή ήταν η πραγματικότητα πριν από τη νομιμοποίηση των αμβλώσεων, και ενώ ο αριθμός των αμβλώσεων έχει μειωθεί με τη μεγαλύτερη πρόσβαση στον έλεγχο των γεννήσεων, παραμένει έτσι.

Σχεδόν οι μισές από αυτές που ζητούν άμβλωση είναι φτωχές (ζουν κάτω από το ομοσπονδιακό όριο φτώχειας) και ένα άλλο 26% χαμηλού εισοδήματος. Σχεδόν το 60% έχει ήδη τουλάχιστον ένα παιδί. Οι έγχρωμες κάνουν περίπου το 60% όλων των αμβλώσεων, ενώ οι λευκές αντιπροσωπεύουν σχεδόν το 40%.

Σύμφωνα με το Ινστιτούτο Guttmacher, από το 2019 σχεδόν 40 εκατομμύρια γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας ζουν σε πολιτείες που θεωρούνται εχθρικές προς τα δικαιώματα των αμβλώσεων. Οι Εθνικοί Συνήγοροι των Εγκύων Γυναικών σημειώνουν ότι σε αυτό το εχθρικό περιβάλλον οι γυναίκες συλλαμβάνονται όλο και συχνότερα και μερικές φορές καταδικάζονται για αποβολές. Έχουν συλληφθεί επειδή έπεσαν από τις σκάλες, επειδή έπιναν αλκοόλ, επειδή γέννησαν στο σπίτι, επειδή βρίσκονταν σε «επικίνδυνη» τοποθεσία, επειδή είχαν HIV, επειδή αντιμετώπιζαν πρόβλημα εξάρτησης από τα ναρκωτικά ή επειδή επιχείρησαν να αυτοκτονήσουν.

 

Πέρα από το Τέξας

Το SB8 είναι μια προσπάθεια καταστρατήγησης ενός δικαιώματος που απορρέει από το Σύνταγμα μέσω της δράσης επαγρύπνησης που θα το καταστήσει άνευ νοήματος. Στην ουσία, ο νομοθέτης του Τέξας αντικατοπτρίζει την προσέγγιση των πρώην δουλοκτητών μετά τον εμφύλιο πόλεμο.

Η ψήφιση της 13ης, 14ης και 15ης τροπολογίας μετά τον εμφύλιο πόλεμο κατάργησε τη δουλεία ως νομικό θεσμό και εγγυήθηκε τα δικαιώματα της ιθαγένειας σε όσους είχαν αποανθρωποποιηθεί. Ωστόσο, μέσα σε δώδεκα χρόνια μια ανελέητη αντεπίθεση είχε ως αποτέλεσμα τη «επαναφορά» των λευκών ελίτ, τη συντριβή της όποιας πολυφυλετικής δημοκρατίας είχε οικοδομηθεί και τη συρρίκνωση των δικαιωμάτων των πρώην σκλάβων μέσω της επαγρύπνησης, των δολοφονιών και του εκφοβισμού.

Έχοντας υπόψη μας αυτή την τραγωδία, μπορούμε να εξετάσουμε τα κοινωνικά κινήματα που ανάγκασαν τους δημόσιους λειτουργούς να πάρουν θέσεις που θα προτιμούσαν να μην πάρουν. Η σημερινή κρίση ανοίγει μια ευκαιρία να διεκδικήσουμε το δικαίωμα σε ένα πλήρες πρόγραμμα αναπαραγωγικής δικαιοσύνης. Θα πρέπει να τερματίσουμε τους επαχθείς περιορισμούς στις αμβλώσεις, να προσφέρουμε σεξουαλική αγωγή βασισμένη στην επιστήμη και όχι στις προκαταλήψεις, να παρέχουμε καθολική και δωρεάν αντισύλληψη, μαζί με ένα προσβάσιμο δημόσιο σύστημα υγείας και τη δημιουργία ενός υγιούς περιβάλλοντος για την ανατροφή των παιδιών.

Και δεδομένης της γενικευμένης επίθεσης της ακροδεξιάς, φαίνεται αυτονόητο να συμμαχήσουμε με άλλα κινήματα κοινωνικής δικαιοσύνης που αντιμετωπίζουν τους ίδιους τραμπούκους εχθρούς, το κίνημα Black Lives Matter και το κίνημα για τα δικαιώματα των ιθαγενών, τα κινήματα για την περιβαλλοντική δικαιοσύνη, τον ορθολογικό έλεγχο της οπλοκατοχής και το δικαίωμα ψήφου.

 

 

Μετάφραση: elaliberta.gr

Dianne Feeley, “Reproductive Justice on the Line”, Against the Current, τεύχος 215, Νοέμβριος/Δεκέμβριος 2021, https://againstthecurrent.org/atc215/reproductive-justice-on-the-line/. Αναδημοσίευση: International Viewpoint, 14 Νοεμβρίου 2021, https://internationalviewpoint.org/spip.php?article7396

 

 

Σημειώσεις

1 [Σ.τ.Μ.:] Η υπόθεση Whole Woman’s Health v. Hellerstedt ήταν μια απόφαση-ορόσημο του Ανώτατου Δικαστηρίου των ΗΠΑ στις 27 Ιουνίου 2016. Το Δικαστήριο αποφάνθηκε με 5-3 ότι το Τέξας δεν μπορεί να θέτει περιορισμούς στην παροχή υπηρεσιών άμβλωσης που δημιουργούν αδικαιολόγητη επιβάρυνση για τις γυναίκες που επιθυμούν άμβλωση. “Whole Women’s Health vs. Hellerstedt”, Wikipedia, https://en.wikipedia.org/wiki/Whole_Woman%27s_Health_v._Hellerstedt

2 [Σ.τ.Μ:] Η απόφαση Roe v. Wade ήταν μια απόφαση-ορόσημο του Ανώτατου Δικαστηρίου των ΗΠΑ, στην οποία το Δικαστήριο έκρινε ότι το Σύνταγμα των Ηνωμένων Πολιτειών προστατεύει την ελευθερία της εγκύου γυναίκας να επιλέγει να κάνει έκτρωση χωρίς υπερβολικούς κυβερνητικούς περιορισμούς. “Roe v. Wade”, Wikipedia, https://en.wikipedia.org/wiki/Roe_v._Wade

3 [Σ.τ.Μ:] Στην πολιτική των ΗΠΑ, η Τροπολογία Χάιντ είναι μια νομοθετική διάταξη που απαγορεύει τη χρήση των ομοσπονδιακών κονδυλίων για την πληρωμή των αμβλώσεων, εκτός εάν πρόκειται να σωθεί η ζωή της γυναίκας ή εάν η εγκυμοσύνη προκύπτει από αιμομιξία ή βιασμό. “Hyde Amendment”, Wikipedia, https://en.wikipedia.org/wiki/Hyde_Amendment

4 [Σ.τ.Μ:] Το Medicaid στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι ένα ομοσπονδιακό και κρατικό πρόγραμμα που βοηθά με το κόστος υγειονομικής περίθαλψης για ορισμένα άτομα με περιορισμένο εισόδημα και πόρους.. “Medicaid”, Wikipedia, https://en.wikipedia.org/wiki/Medicaid

5 [Σ.τ.Μ.:] Στα αγγλικά ο όρος “quickening” αναφέρεται σε αυτή τη φάση της εγκυμοσύνης, κατά την οποία η έγκυος αρχίζει να αισθάνεται την κίνηση του μωρού της στη μήτρα, ο αντίστοιχος όρος στα ελληνικά είναι «ζωοποίηση».

Τελευταία τροποποίηση στις Κυριακή, 28 Νοεμβρίου 2021 20:20

Προσθήκη σχολίου

Το e la libertà.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά σχόλια με υβριστικό, ρατσιστικό, σεξιστικό φασιστικό περιεχόμενο ή σχόλια μη σχετικά με το κείμενο.