Συνέλευση 8 Μάρτη

8 Μάρτη 2022: Να ενωθούν όλες οι φωνές στο δρόμο του αγώνα

Η 8η Μάρτη, Παγκόσμια ημέρα της Γυναίκας, που εδώ και κάποια χρόνια έχει ταυτιστεί με την Παγκόσμια Φεμινιστική Απεργία, αποτελεί ημέρα – ορόσημο για τις γυναικείες διεκδικήσεις στην Ελλάδα και τον κόσμο. Ιδιαίτερα φέτος, η 8η Μάρτη 2022, γίνεται μαζική υπόθεση των γυναικών που πλήττονται από το θεσμικό σεξισμό, τις έμφυλες ανισότητες και την καταπίεση. Η 8η Μάρτη 2022 είναι η «δική μας υπόθεση». Η ίδια η πραγματικότητα θέτει επειγόντως το καθήκον για αγώνα, διεκδικήσεις και κατακτήσεις υπέρ των γυναικών, ειδικά τη δεδομένη στιγμή, που η έμφυλη βία, ως κοινωνικό φαινόμενο, έχει γίνει ευρέως ορατή με τραγικό και επαναλαμβανόμενο τρόπο.

Ζήσαμε τις τελευταίες εβδομάδες την ενεργοποίηση των ανακλαστικών της κοινωνίας, με αφορμή την υπόθεση του ομαδικού βιασμού της Γεωργίας Μπίκα από «υπεράνω πάσης υποψίας παιδιά», μέλη της αστικής τάξης, με ισχυρές επιχειρηματικές διασυνδέσεις. Η οργή για τη θεσμική ασυλία που επί χρόνια απολαμβάνουν οι δράστες, αλλά και η αλληλεγγύη προς την επιζώσα, ξεπέρασε τα κοινωνικά δίκτυα και εκφράστηκε δυναμικά στο δρόμο. Λίγες μέρες αργότερα, η ηχηρή αντίδραση του κόσμου πέτυχε την απόσυρση του σκοταδιστικού «εκπαιδευτικού υλικού» του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής του Υπ. Παιδείας, που προοριζόταν για «μαθήματα προγεννητικής αγωγής».

Τα παραπάνω μαρτυρούν τη δεκτικότητα της κοινωνίας να αντικρύσει τις εκφάνσεις της έμφυλης καταπίεσης και την ετοιμότητα να απαντήσει στις καθημερινές σεξιστικές προκλήσεις. Στις 8 του Μάρτη βλέπουμε την ευκαιρία η οργή και η ευαισθητοποίηση όλων των περασμένων μηνών να εκφραστεί μέσα από μία διπλή απεργία, σε σπίτι και δουλειά.

Απεργούμε στο σπίτι και στη δουλειά και κατεβαίνουμε στο δρόμο για να απαντήσουμε στις πολλαπλές επιθέσεις που δέχονται καθημερινά τα δικαιώματά μας. Στη δημόσια σφαίρα, οι πολιτικές του θεσμικού σεξισμού, συνυφασμένες με τον ακραίο νεοφιλελευθερισμού, έχουν διαμορφώσει για τις γυναίκες μία αβίωτη καθημερινότητα: τηλεργασία και ευελιξία, δηλαδή ζωή-“λάστιχο”, ανεργία, μισθολογική και ιεραρχική ανισότητα στην εργασία, διάλυση των κοινωνικών υπηρεσιών φροντίδας και στήριξης. Εκτός όλων αυτών, οι παραβιαστικές και κακοποιητικές συμπεριφορές αποτελούν κανονικότητα για τις γυναίκες και τις έμφυλες μειονότητες στο δημόσιο χώρο: στο δρόμο, στη δουλειά, στη σχολή, στα ΜΜΜ, κ.ό.κ. και κατά κανόνα περιβάλλονται από θεσμική ανοχή και συγκάλυψη.

Αλλά και στον “ιδιωτικό χώρο” των διαπροσωπικών και οικογενειακών σχέσεων, η “αόρατη” καταπίεση προσλαμβάνει πολλές μορφές, με τη γυναικοκτονία να αποτελεί την πιο ακραία όλων. Το 2021 έκλεισε με τον τραγικό απολογισμό των 17 επίσημα καταγεγραμμένων γυναικοκτονιών, με τους πραγ¬μα¬τι¬κούς αριθ¬μούς να πα¬ρα¬μέ¬νουν άγνω¬στοι λόγω της πε¬ριο¬ρι¬σμέ¬νης κα¬ταγ¬γε¬λί¬ας και της υπο¬κα-τα¬γρα¬φής από τις αρχές. Η πανδημία έχει πολλαπλασιάσει την έκθεση στην ενδοοικογενειακή βία, λόγω της παρατεταμένης συνύπαρξης των θυμάτων με τους κακοποιητές.

Την ίδια στιγμή, μέσα στο σπίτι οι γυναίκες καλούνται να σηκώσουν το βάρος της κατάρρευσης του ΕΣΥ, των δημόσιων υπηρεσιών πρόνοιας και της ανυπαρξίας πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας. Η 24ωρη φροντίδα των παιδιών, ηλικιωμένων και αρρώστων πέρασε αποκλειστικά στην “ατομική ευθύνη” τους και ήρθε να προστεθεί στα “διαχρονικά” γυναικεία οικιακά βάρη (καθαριότητα, μαγείρεμα, κ.ό.κ.).

Η πραγματικότητα των πολλαπλών έμφυλων ανισοτήτων μας θέτει μπροστά στην ανάγκη οι απαντήσεις στις σεξιστικές επιθέσεις να πάψουν να είναι αποσπασματικές και διάχυτες. Η φετινή 8η Μάρτη μπορεί να συνενώσει μικρότερες και μεγαλύτερες αντιστάσεις από κάθε κοινωνικό χώρο: να γίνει υπόθεση των εργαζομένων, των μεταναστριών, των ανέργων, των φοιτητριών, κ.ό.κ.

Την ώρα που ο νόμος Χατζηδάκη ήδη υλοποιείται και στην έμφυλη διάστασή του στον ιδιωτικό τομέα, αναθέτοντας την πρόληψη/ καταπολέμηση της βίας και της παρενόχλησης στην εργοδοσία, ενώ στο Δημόσιο εισάγεται ο θεσμός του "Συμβούλου Ακεραιότητας", τα σωματεία είναι αυτά που μπορούν να εγγυηθούν την ισότητα και την ασφάλεια των εργαζομένων γυναικών στον κόσμο της δουλειάς. Οι αντισεξιστικές πολιτικές δεν μπορούν να σχεδιαστούν και να περιφρουρηθούν αόριστα, ούτε από την εργοδοσία, ούτε από ένα κράτος που θεσμικά συντηρεί τη σεξιστική εκμετάλλευση και καταπίεση. Φιλοδοξούμε να συνεισφέρουμε ώστε το εργατικό και το φεμινιστικό κίνημα να συνδυάσουν τη δράση τους ενάντια στην έμφυλη βία και τις σεξιστικές διακρίσεις. Ως Συνέλευση 8 Μάρτη έχουμε απευθύνει ψήφισμα - κάλεσμα σε σωματεία, ομοσπονδίες, εργατικά κέντρα και συνδικάτα για τη διοργάνωση μιας μεγάλης φεμινιστικής απεργίας και απεργιακής διαδήλωσης στις 8/3/2022.

Με αντίστοιχο τρόπο, στόχος μας είναι η φεμινιστική απεργία να αποτελέσει υπόθεση της νεολαίας που σπουδάζει σε πανεπιστήμια και σχολεία, μέσα από την ενεργοποίηση των συλλογικών τους οργάνων (Γενικών Συνελεύσεων κλπ) αλλά και μέσα από συζητήσεις, δρώμενα, εκδηλώσεις που θα απλώσουν τη συζήτηση. Το μήνυμα της 8ης Μάρτης να φτάσει σε κάθε γειτονιά, σε συντονισμό με τοπικές πρωτοβουλίες, σχήματα και ομάδες, μέσα από πολύμορφες δράσεις.

Τη φετινή 8η Μάρτη να βρεθούμε όλες/οι/α στο δρόμο ενάντια στην έμφυλη βία, το θεσμικό σεξισμό, τις πολλαπλές ανισότητες. Απεργούμε από την παραγωγή και την αναπαραγωγή για να βροντοφωνάξουμε ότι «αν σταματήσουμε εμείς, σταματάει ο κόσμος!». Συντονιζόμαστε με τις αδελφές μας από όλο τον κόσμο, διεκδικούμε και διαδηλώνουμε ενάντια στο σύστημα που γεννά βία, φτώχεια, σεξισμό.

Στις 8 Μάρτη θα είμαστε στην πλατεία Κλαυθμώνος, στη 1μμ, με σωματεία, ομοσπονδίες, φεμινιστικές κι εργατικές συλλογικότητες, μετανάστριες, ΛΟΑΤΚΙΑ άτομα.

Τη φετινή 8 Μάρτη θα μείνουμε στο δρόμο και θα συνεχίσουμε και μετά από αυτήν, μέχρι να φτιάξουμε έναν κόσμο όπου η απελευθέρωση

των γυναικών θα είναι «αυτονόητη»!