Το Κράξιμο της Πάολα Ρεβενιώτη: Τρία μικρά κείμενα 

Εισαγωγικό σημείωμα elaliberta.gr:

Η Πάολα Ρεβενιώτη υπήρξε επί δεκαετίες μια από τις σημαντικότερες αγωνίστριες του ομοφυλόφιλου / ΛΟΑΤΚΙΑ+ κινήματος και της αντικαπιταλιστικής αριστεράς. Μια από τις σημαντικότερες συμβολές της στον αγώνα για τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων τη δεκαετία του ‘80 ήταν η έκδοση του περιοδικού Το κράξιμο (αρχικά αναφερόταν ως εφημερίδα). Το περιοδικό αποτέλεσε για περισσότερο από δέκα χρόνια (το τελευταίο τεύχος του είναι μάλλον το 14ο, τον χειμώνα 1993) ένα βήμα έκφρασης επαναστατικών / ριζοσπαστικών απόψεων για τα αιτήματα και τις διεκδικήσεις των ομοφυλόφιλων, καθώς επίσης και χώρος θεωρητικής συζήτησης γύρω από τα ζητήματα φύλου, συμβάλλοντας στη συγκρότηση ομοφυλόφιλου / ΛΟΑΤΚΙΑ+ κινήματος στην Ελλάδα. Αναφέρουμε ότι Το Κράξιμο φιλοξένησε άρθρα ή συνεντεύξεις της Κατερίνας Γώγου, του Κώστας Ταχτσή, του Ντίνου Χριστιανόπουλου, του Χρόνη Μίσιου, του Μιχάλη Ράπτη, του Ηλία Πετρόπουλου, του Félix Guattari, του Sergent Bernard κ.α.

Το 1983 το περιοδικό μηνύθηκε ως «πορνογράφημα και ότι διαφθείρει τα ήθη και έθιμα» από πρώην διοικητή της Ασφάλειας. Το δικαστήριο καταδίκασε την Πάολα σε τετράμηνη φυλάκιση και σε μεγάλο χρηματικό πρόστιμο, αλλά η μαζική κινητοποίηση ομοφυλόφιλων οργανώσεων και οργανώσεων για τα ανθρώπινα δικαιώματα απέτρεψε τη φυλάκισή της.

Το 1ο τεύχος κυκλοφόρησε σε 3.000 τεύχη τον Σεπτέμβρη του 1981, και είχε ως υπέρτιτλο (που διατηρήθηκε και στα υπόλοιπα τεύχη, πλην των τεσσάρων τελευταίων) τη φράση «Οποιαδήποτε εργασία με σκοπό το κέρδος, είναι πορνεία». Από το 4ο ή 5ο τεύχος (Σεπτέμβρης 1985) κάτω από τον τίτλο υπήρχε ως διευκρίνιση αυτοπροσδιορισμού η φράση «Περιοδικό επαναστατικής ομοφυλόφιλης έκφρασης» (η φράση αυτή υπήρχε μέχρι το 10ο τεύχος, τέλη ‘90 – όπως επίσης μέχρι το 10ο τεύχος και η προκλητική δήλωση «Εκδότης: η εκδιδόμενη τραβεστί Πάολα». Όλα αυτά αφαιρέθηκαν από τα τέσσερα επόμενα τεύχη).

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι Το Κράξιμο εντασσόταν στον ευρύτερο ριζοσπαστισμό (ακροαριστερό και αναρχικό) της δεκαετίας του ‘80, ακολουθώντας την εμφάνισή του, την ανάπτυξή του και την κάμψη του. Σύμφωνα με τα λόγια της ίδιας της Πάολα, όταν εμφανίστηκε το περιοδικό υπήρχε μια «γενιά που, όσο περίεργο και να ακούγεται, ήταν ανοιχτή. Ήταν μία γενιά που ζούσε στη μεταπολίτευση, είχε ζήσει τον Μάη του ’68».

Τα τρία κείμενα της Πάολα που αναδημοσιεύουμε (από το τεύχος 2, Δεκέμβριος 1981) είναι ενδεικτικά: το πρώτο είναι ένα editorial (γραμμένο από την Πάολα). Το δεύτερο μια καταγγελία / ανοιχτή επιστολή προς τον υπουργό Δημόσιας Τάξης (κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ) για τις αυθαίρετες συλλήψεις, εξευτελισμούς και ξυλοδαρμούς ομοφυλόφιλων από την αστυνομία (κυρίως του ΑΤ Ομόνοιας). Το τρίτο άρθρο με τίτλο «Η Αλλαγή οι ομοφυλόφιλοι και οι απελπισμένοι» είναι η πολιτική τοποθέτηση του περιοδικού (γραμμένη κι αυτή από την Πάολα) σχετικά με την νίκη του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές που είχαν γίνει δυο μήνες πριν και τις προσδοκίες για ουσιαστική κοινωνική αλλαγή. Στο άρθρο αυτό διατυπώνεται η άποψη («τυπική» θα λέγαμε για ένα πολύ μεγάλο τμήμα του αναρχικού και ακροαριστερού χώρου της εποχής), ότι η υποσχόμενη αλλαγή θα είναι «Αλλαγή καταπίεσης σε μια άλλη καταπίεση μεταμφιεσμένη με την ελπίδα για καλύτερη ζωή».

Στα κείμενα που δημοσιεύουμε διατηρούμε το πολυτονικό σύστημα για… ιστορικούς λόγους (η μάστιγα του πολυτονικού καταργήθηκε καταργήθηκε δυο μήνες αργότερα, τον Γενάρη του 1982).

Τα περισσότερα τεύχη του περιοδικού είναι διαθέσιμα σε ηλεκτρονική μορφή (δυστυχώς όχι το 1ο τεύχος): 2ο τεύχος, 3ο τεύχος, 5ο τεύχος, 6ο τεύχος, 7ο τεύχος, 8ο τεύχος, 9ο τεύχος, 10ο τεύχος, 12ο τεύχος.

Αὐτή ἡ ἐφημερίδα…

ΤΟ ΚΡΑΞΙΜΟ

Τό πρῶτο «Κράξιμο» ἐκυκλοφόρησε καί ἔγινε ἀνάρπαστο ἄν καί κυκλοφόρησε σέ ὁρισμένα στέκια τῆς ᾿Αθήνας καί μερικά παιδιά μέ δική τους πρωτοβουλία τό κυκλοφόρησαν στή Θεσσαλονίκη καί στήν Κρήτη. ῎Ακουσα ἀπ᾿ ὅλους καλά λόγια. Τό «Κράξιμο» εἶναι μιά ἐφημερίδα ἔκφρασης. Δέν πουλᾶμε ὅ,τι ζητάει τό κοινό, ἀλλά ὁ καθένας ὅπως εὐαισθητοποιεῖται κάθε στιγμή. ᾿Εμεῖς τῆς Συντακτικῆς ᾿Επιτροπῆς θά θέλαμε τό «Κράξιμο» νά διαβάζεται ἀπ᾿ ὅλους ὅσους ἔχουν κοινές ἀνησυχίες μέ μᾶς, ἀπ᾿ ὅσους θέλουν νά μάθουν καί νά ποῦν γιά τήν ὁμοφυλοφιλία ἀλλά καί γιά τίς φυλακές, τήν καθημερινή ἀποξένωση καί καταπίεση στή δουλειά, στήν οἰκογένεια, στό σχολεῖο.

Τό δεύτερο «Κράξιμο» γιά νά βγεῖ συνάντησε οἰκονομικές δυσχέρειες καί τό τρίτο θά ἔχει περισσότερες γιατί δέν βγάζει κέρδος. ᾿Εξ ἄλλου οἱ περιπτεράδες δέν τό παίρνουν κι ἄν τό πάρουν ζητᾶνε μεγάλο κέρδος. Φιλοδοξία μας εἶναι κάποτε νά τό διανέμουν τά πρακτορεῖα σέ ὅλη τήν ῾Ελλάδα ἀλλά γιά νά γίνει αὐτό χρειάζονται χρήματα καί νά ἀνέβει ἡ κυκλοφορία του. ᾿Ελπίζω ὅσοι πιστεύουν στό «Κράξιμο» νά βοηθήσουν αὐτό.

ΠΑΟΛΑ

Το Κράξιμο, τεύχος 2, 9 Δεκεμβρίου 1981.

ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ

Κύριε ὑπουργέ τῆς Δημόσιας Τάξης

Καταγγέλω τά ᾿Αστυνομικά Τμήματα 1) τῆς ᾿Ομόνοιας, 2) τό Στ΄ ᾿Αστυν. Τμῆμα ᾿Αθηνῶν, 3) Καί τό τμῆμα τοῦ Καλαμακίου.

Γιατί: συλλαμβάνουν μεμονωμένα ὁμοφυλόφιλους καί μέ πρόσχημα τήν ἐξακρίβωση στοιχείων τούς πηγαίνουν στό Τμῆμα ὅπου τούς ξυλοδέρνουν ἄγρια. Γίνεται ἕνας φοβερός ψυχολογικός πόλεμος χωρίς οἱ ὁμοφυλόφιλοι νά ξέρουν πῶς νά ἀντισταθοῦν. ῎Ηδη ἔχουν δημοσιευθεῖ δύο καταγγελίες σέ ἐφημερίδες γιά τά τμήματα αὐτά ἀπό μένα καί ἕναν ἄλλο ὁμοφυλόφιλο γιά ξυλοδαρμό. ᾿Εγώ προσωπικά ἔχω ὑποβάλει μήνυση γιά τό Δ΄ ᾿Αστυνομικό Τμῆμα. Παρόλο πού τούς ἔκανα μήνυση καί ἐνῶ μέ ξέρουν οἱ ἀστυνομικοί τοῦ Δ΄ ἀστυνομ. τμήματος, μέ πηγαίνουν στό τμῆμα μέ πρόσχημα τήν ἐξακρίβωση στοιχείων καί ἀφοῦ μέ ξυλοφορτώνουν μέ ἀφήνουν μετά ἀπό πέντε ἕξη ὧρες.

Μετά ἀπό διαμαρτυρία μου τήν ἄλλη μέρα στόν Διοικητή τοῦ τμήματος, μπροστά του ὁ ὑποδιοικητής μοῦ ἀπήντησε: «Δέν σέ χτυπᾶνε ἀλλά μόνη σου χτυπιέσαι καί ὅσο περνᾶς ἀπό τήν ᾿Ομόνοια θά σέ μαζεύουμε καί θά σέ πηγαίνουμε στόν Εἰσαγγελέα μέ τόν καινούργιο νόμο».

Κύριε ὑπουργέ πές μοῦ τί νά κάνω; Νά μένω στό σπίτι μου καί νά μήν μπορῶ νά κυκλοφορῶ οὔτε στήν ᾿Ομόνοια, ἤ νά κάνω συνεχῶς μηνύσεις στήν ἀστυνομία; Τή στιγμή πού μέ ἀπειλεῖ τό ἀστυνομικό τμῆμα μέ τό νόμο πού ψήφισε ἡ Δεξιά «περί ἀφροδισίων νοσημάτων», τή στιγμή πού μοῦ εἶπε ὁ ῾Υποδιοικητής ὅτι «δέν θά μπορέσεις νά ἀποδείξεις ὅτι δέν προκαλεῖς τό κοινό αἴσθημα τήν ὥρα πού συλλαμβάνεσαι». Σᾶς πληροφορῶ ὅτι δέν προκαλῶ τό κοινό μέ «ἄσεμνες στάσεις καί κινήσεις» ὅπως λέει ὁ νόμος τῆς Δεξιᾶς καί πού σκοπό δέν ἔχει παρά νά ποινικοποιήσει τήν σεξουαλικότητά μας ἀφοῦ οἱ ἀστυνομικοί τοῦ Δ΄ τμήματος εἶναι προκατειλημμένοι ἐναντίον τῶν ὁμοφυλόφιλων. Νά μιά φράση πού μοῦ εἶπε ὁ ἀξιωματικός ὑπηρεσίας ἕνα βράδυ πού μέ συνέλαβαν καί μέ ξυλοκόπησαν: «Καλά σᾶς ἔκανε ὁ Χίτλερ καί σᾶς ἔκανε σαπούνια. Σκότωμα θέλετε οἱ πούστηδες». Καί μετά ἀφού μοῦ ἔδωσε αὐτός μερικές σφαλιάρες ἐνῶ ἕνας ἄλλος μέ πάταγε στό πάτωμα πῆγε ἐπιδεικτικά καί ἔπλυνε τά χέρια του μέ οἰνόπνευμα καί εἶπε «μήν μέ κολλήσεις καί καμμιά σύφιλη τώρα».

Καταγγέλω αὐτά τά ἀστυνομικά τμήματα καί εἰδικά τό Δ΄ καί ζητῶ ἀπό σᾶς σάν ὑπουργός Δημοσίας Τάξης νά προασπίσετε τά Συνταγματικά καί ἀνθρώπινα δικαιώματα ἐμένα καί ὅλων τῶν ὁμοφυλόφιλων.

ΠΑΟΛΑ

Το Κράξιμο, τεύχος 2, 9 Δεκεμβρίου 1981.

Η ΑΛΛΑΓΗ ΟΙ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΑΠΕΛΠΙΣΜΕΝΟΙ

ΑΛΛΑΓΗ. Αὐτή ἡ γεμάτη ἐλπίδες λέξη κυριαρχοῦσε στό προεκλογικό πανηγύρι τῶν κομμάτων. Οἱ ὑποσχέσεις, οἱ ἐλπίδες μοιράζονταν γενναιόδωρα ἀπ᾿ ὅλους, οἱ μουτσοῦνες τῶν πολιτικάτζων φιγούραραν χαμογελαστές στούς τοίχους, στά γραφεῖα, στίς ἐφημερίδες, ἄλλοι ἀνφάς, ἄλλοι προφίλ, ἄλλοι καθιστοί, ἄλλοι σηκωμένοι, ὅλοι τους ἕτοιμοι νά μᾶς σώσουν νά μᾶς μορφώσουν, νά μᾶς ταΐσουν.

᾿Αλλαγή τῆς μιζέριας μας μέ μιά ἄλλη μιζέρια πιό προοδευτική καί πιό ξεκούραστη.

᾿Αλλαγή τῆς ἐξουσίας μέ μιά ἄλλη ἐξουσία πού θά ἀναλάβει νά μᾶς κατευθύνει, νά μᾶς χαράξει τό δρόμο τῆς ἐπιβίωσής μας, νά μᾶς ἐκμεταλλεύεται λιγότερο νά μᾶς τρελλαίνει λιγότερο, νά μᾶς φυλακίζει λιγότερο. ᾿Αλλαγή γιά ὅσους συμβιβάζονται καί πάλι μέ τούς νόμους της, σ᾿ ὅσους τήν ὑπακούουν σέ ὅσους μπαίνουν σέ καλούπια καί σ᾿ ὅσους ἐργάζονται γι᾿ αὐτήν κάτω ἀπό τήν ἐπίβλεψή της.

᾿Αλλαγή καταπίεσης σέ μιά ἄλλη καταπίεση μεταμφιεσμένη μέ τήν ἐλπίδα γιά καλύτερη ζωή.

᾿Εσύ φωνάζεις ζήτω ὁ ἕνας, ζήτω ὁ ἄλλος, καί ἐξακολουθεῖς νά μένεις ὁ ἠθοποιός γιά τόν καινούργιο ρόλο πού σοῦ ἑτοιμάζουν οἱ θεατρῶνοι τῆς ἀστικῆς τάξης μέ σκηνοθέτες τούς ἀστυνομικούς καί κριτικούς θεάτρου τούς Διευθυντές τῶν φυλακῶν καί τῶν ψυχιατρείων.

Οἱ ὁμοφυλόφιλοι θά ἐξακολουθοῦν νά περιφέρωνται τά βράδια ἐκεῖ στά πάρκα, σάν ἀσυμβίβαστα φαντάσματα πού βγαίνουν ἀπό τόν κοινωνικό τάφο ἀναζητώντας νά ρουφήξουν λίγες σταγόνες ἡδονῆς.

Θά ἐξακολουθήσουν νά δέχονται καθημερινές συλλήψεις καί ξυλοδαρμούς ἀπό τά «ὄργανα τῆς τάξης»; τούς ἐκβιασμούς ἀπό τά τσόλια πού μέ τό νομοσχέδιο ἐντείνονται, τήν εἰρωνία καί τό κράξιμο ἀπό ἐσᾶς τούς «ἔντιμους καί ἠθικούς», νά παίζουν κρυφτούλι ἀπό τήν οἰκογένεια καί τή δουλειά, νά ζοῦν τήν μπόχα τῶν οὐρητηρίων, τή μοναξιά καί τό καθημερινό κήδεμα τῆς ἀπόλαυσης ἀπό τήν ἐξουσία πού ἀποσκοπεῖ νά φτιάξει μιά κοινωνία μέ προοδευμένη καί εὐήμερη σκλαβιά.

Οἱ τραβεστί πιό κυνηγημένες ἀπό ἄλλοτε, διωγμένες καί ἀπό τόν χῶρο πού ἐπιλέξατε ἐσεῖς οἱ κοινωνικοί γιά αὐτές, τή Συγγροῦ, μερικές στή φυλακή τώρα μέ τό νομοσχέδιο καί οἱ ὑπόλοιπες νά σέρνωνται ἀπελπισμένα πίσω ἀπό τήν ἐλπίδα γιά τό αὔριο, ἀλλοτριωμένες, νευρικές, τό στομάχι καί τό κεφάλι γεμάτο ταβόρ καί βάλιουμ νά κρύβωνται μέ τήν ἐμφάνιση ἑνός μπάτσου καί ἡ κλούβα τοῦ «᾿Ηθῶν», καθημερινός ἐφιάλτης γι᾿ αὐτές. Καί μ᾿ ἕνα νομοσχέδιο στήν πλάτη πού φαντάζει σάν σταυρός πού κουβαλᾶνε γιά τόν Γολγοθᾶ, ἕτοιμες νά τίς σταυρώσουν γιατί δείξανε μέ «ἄσεμνες κινήσεις ἤ στάσεις» τόν ἑαυτό πού κρύβετε ὅλοι μέσα σας «ἄσχετα ἄν τόν δείξανε μέ ρόλους» καί προσπαθεῖτε νά σκοτώσετε γιά τό χατήρι τῆς ἐξουσίας, θυσιασμένες γιά τό δικαίωμα στήν ἀπόλαυση.

Οἱ ἄντρες θά ἐξακολουθοῦν νά καταπιέζουν τίς γυναῖκες μέ τήν προστασία τους, νά τίς ἔχουν ἀλυσοδεμένες στόν «ἰσχυρό» φαλλό τους, καί νά πιστεύουν σ᾿ αὐτόν, παγιδευμένοι καί οἱ ἴδιοι στό σιχαμένο παιγνίδι τῆς φαλλοκρατίας πού σκοπό δέν ἔχει παρά νά καταπιέζει καί αὐτούς καί νά τούς μεταβάλει σέ πιόνια τῆς ἐξουσίας γιά κέρδος της.

Παρόλες τίς ἀνανεώσεις οἱ φυλακές θά ἐξακολουθοῦν νά ὑπάρχουν καί νά βασανίζονται ἐκεῖ ὅλοι ἐκεῖνοι πού ἐνῶ χρόνια προσπαθεῖ νά τούς φτιάξει ἡ ἐξουσία ὅπως θέλει, αὐτοί «ξεστρατίζουν» καί πεθαίνουν τιμωρημένοι στά πειθαρχεῖα τῆς Κέρκυρας καί στά ψυχιατρεῖα τῶν φυλακῶν.

Περισσότεροι θά βυθίζονται καθημερινά στόν θάνατο τῶν σκληρῶν ναρκωτικῶν ἤ στά χαπάκια, καί εἶναι τά ἄτομα πού δέν ἔχουν ἄλλες ἐπιλογές, ἄλλο κουράγιο νά ἐναντιωθοῦν στίς ὑπάρχουσες σακατεμένες ἀνθρώπινες σχέσεις καί αὐτοκτονοῦν μέ ἠθικούς αὐτουργούς ἐσᾶς τούς «κοινωνικούς» καί «ἔντιμους» πολίτες πού ὅμως ὑποτάσεσθε καί σεῖς στούς νόμους τῆς ἐξαθλίωσης καί ἀλλοτρίωσης. Σᾶς ἔχουν καταφέρει νά πιστεύετε ὅτι τό πρωϊνό ξύπνημα, τό τρέξιμο στήν δουλειά, στήν ἀγορά, τό κυνήγι τῆς γκόμενας, τό νοικοκυριό, ἡ κοινωνική θέση εἶναι ἡ πραγματική ζωή. Κι ὅμως χρειάζεται πολύ μέχρι νά καταλάβετε τό ψέμμα καί τήν ὑποκρισία, ὅλη ἡ ζωή σας ἀπό τό πρωί μέχρι τή νύχτα στό κρεβάτι εἶναι τόσο ἀποξενωμένη πού δέν μπορεῖτε νά ἀναγνωρίσετε οὔτε τήν μάπα σας στόν καθρέφτη.

Τήν ἀλλαγή καί τήν ἐλπίδα θά τή φέρουν οἱ ἀπελπισμένοι, ἔτσι διάβασα κάπου, καί ἡ ἀλλαγή θά ἔρθει μόνο ὅταν σκοτώσουμε τό μικροαστισμό καί τήν ἐξουσία πού ἔχουμε μέσα μας.

Ὅταν συνειδητοποιήσουμε πόσο φτωχές ἔχουμε κάνει τίς ἀνθρώπινες σχέσεις μας.

Ὅταν ὄχι μόνο ἀρνηθοῦμε τήν κοινωνία πού ζοῦμε ἀλλά νά προσπαθήσουμε νά τήν ἀνατρέψουμε.

Ὅταν δέν συμβιβαστοῦμε μέ τούς κανόνες τοῦ σέξ πού μᾶς ἐπιβάλουν ἀλλά νά ἀκολουθήσουμε τό ἔνστικτο τοῦ κορμιοῦ μας.

Ὅταν ἀρνηθοῦμε τούς ρόλους τοῦ ἄντρα, γυναῖκα, πούστη, λεσβία, τραβεστί καί ζήσουμε τόν ἔρωτα καί τήν ἀπόλαυση χωρίς ἐκμετάλλευση καί περιορισμούς.

Ὅταν τελικά φτιαχτεῖ μιά κοινωνία ἀνθρώπων πού ὁ πολιτισμός της θά εὐνοεῖ τήν δημιουργικότητα τοῦ κάθε ἀτόμου καί δέν θά φτιάχνει μισθωτούς σκλάβους.

Ὅταν θά φτιαχτεῖ μιά κοινωνία πού νά μήν ἔχει ἀνάγκη ἀπό φυλακές, ψυχιατρεῖα καί μπάτσους, πού ἐξυπηρετοῦν τό κάθε καπιταλιστικό τσογλάνι.

Ὅταν γκρεμίσουμε τήν τσιμεντένια ζούγκλα πού ζοῦμε.

Ὅταν σκοτώσουμε τίς ἐνοχές μας καί τόν φασισμό μας πού μᾶς ἐπιβάλουν τά σχολεῖα, ἡ οἰκογένεια, τό κράτος, ἡ ἐκκλησία.

Ὅταν πιστέψουμε στήν πραγματική ἀγάπη καί ὄχι στήν ἀλλοτριωμένη πού κυριαρχεῖ σήμερα.

Τότε μόνο θά ἔχουμε κερδίσει τήν ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΟΛΑΥΣΗ.

ΠΑΟΛΑ

Το Κράξιμο, τεύχος 2, 9 Δεκεμβρίου 1981.

Επιμέλεια: elaliberta.gr