Σάββατο, 18 Ιουνίου 2022 00:04

Η άποψή μας: Αλληλεγγύη στην ουκρανική αντίσταση

Γράφτηκε από

Ο πίνακας, που ονομάζεται waragainstworkers, είναι της Ουκρανής ζωγράφου Katya Gritseva,

μέλους του Sotsialniy Rukh (Κοινωνικό Κίνημα Ουκρανίας)

 

Αλληλεγγύη στην ουκρανική αντίσταση.

Άμεση αποχώρηση όλων των ρώσικων στρατευμάτων από την Ουκρανία.

Πάλη ενάντια σε όλους τους ιμπεριαλισμούς.

  Η συντακτική ομάδα του elaliberta.gr

Στις 24 Φλεβάρη τα ρωσικά στρατεύματα πέρασαν τα σύνορα και εισέβαλαν στην Ουκρανία. Τόσο στη Δύση όσο και στην Ανατολή, προεξοφλούσαν ότι ο πόλεμος θα διαρκούσε μόνο λίγες ώρες και θα έληγε με την ολοκληρωτική συντριβή της Ουκρανίας και την υποδούλωση του ουκρανικού λαού. Όμως, στις εκατό μέρες που πέρασαν έκτοτε, αποδείχτηκε ότι η στρατιωτική υπεροπλία και η ασύγκριτη ανωτερότητα της στρατιωτικής μηχανής του ρωσικού ιμπεριαλισμού, δεν επαρκούσαν για να κάμψουν τον πιο κρίσιμο παράγοντα αυτής της σύγκρουσης, τον οποίο τόσο πολύ είχαν εξαρχής υποτιμήσει, όχι μόνο οι εχθροί, αλλά και οι υποτιθέμενοι φίλοι (οι δυτικές κυβερνήσεις): την αποφασιστικότητα δηλαδή των ουκρανικών λαϊκών μαζών να αψηφήσουν όλες τις στρατιωτικές και γεωπολιτικές “προβλέψεις” και “αναλύσεις” και να αγωνιστούν για να προστατέψουν τα σπίτια τους, τις οικογένειές τους, τις πόλεις τους και την ανεξαρτησία της χώρας τους.

Από τις πρώτες ώρες της ρωσικής εισβολής, ολόκληρη η ουκρανική κοινωνία με τις οργανώσεις των πολιτών της άρχισε να κινητοποιείται. Συνδικάτα, οργανώσεις υπεράσπισης των πολιτικών δικαιωμάτων, οργανώσεις για τα δικαιώματα των εθνικών μειονοτήτων, ΛΟΑΤΚΙΑ+ και φεμισνιστικές οργανώσεις, αλλά και οι αριστερές και αντιεξουσιαστικές συλλογικότητες, κινητοποιήθηκαν από την πρώτη στιγμή για να βοηθήσουν με όλους τους τρόπους την οργάνωση της αντίστασης και να στελεχώσουν τις ομάδες εδαφικής άμυνας.

Από την άλλη πλευρά φάνηκε από την αρχή ότι και μέσα στη ρωσική κοινωνία ο πόλεμος αυτός δεν μπορούσε να γίνει αποδεκτός. Οι αντιπολεμικές διαδηλώσεις στις πόλεις της Ρωσίας, αλλά και η ανυπακοή των Ρώσων στρατιωτών στο μέτωπο είναι συχνά φαινόμενα, τα οποία παρά τη βάρβαρη καταστολή από ένα καθεστώς το οποίο έχει μετατραπεί σε μια στυγνή δικτατορία, συνεχίζουν να εκδηλώνονται και θα μπορούσαν να γενικευτούν, τροφοδοτούμενα από τις νίκες της ουκρανικής αντίστασης.

Οι κυβερνήσεις των ΝΑΤΟϊκών χωρών από την πρώτη στιγμή του πολέμου καταδίκασαν τη ρωσική εισβολή, δήλωσαν ότι θα βοηθήσουν την Ουκρανία και επέβαλαν κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας. Στην πραγματικότητα όμως εύκολα μπορεί να διακρίνει κανείς τις πραγματικές τους προθέσεις και τα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα των δυτικών χωρών που διακυβεύονται αυτή τη στιγμή στον πόλεμο στην Ουκρανία. Αυτό που πραγματικά επιδίωκαν οι δυτικές κυβερνήσεις από τη πρώτης στιγμή και με πολύ μεγαλύτερη ένταση και κυνισμό σήμερα- όσο η ουκρανική αντίσταση παρατείνει τον πόλεμο- είναι μια διπλωματική “διευθέτηση”, χωρίς την Ουκρανία και σε βάρος της Ουκρανίας, με την παραχώρηση ουκρανικών εδαφών στη Ρωσία, προκειμένου να τελειώσει ένας πόλεμος, ο οποίος προκαλεί παγκόσμια αστάθεια, καταστροφική και για τα συμφέροντα του δυτικού ιμπεριαλισμού. Και έτσι να ξανανοίξει η πόρτα της συνεργασίας του δυτικού ιμπεριαλισμού με τον ρωσικό ιμπεριαλισμό, μια συνεργασία η οποία λίγες μόνο μέρες πριν να διαταραχτεί από τον πόλεμο στην Ουκρανία, μπορούσε χωρίς πρόβλημα να οδηγήσει και τις δυο πλευρές σε συμφωνία για την αιματηρή καταστολή της εργατικής εξέγερσης στο Καζακστάν.

Γι’ αυτό και από την αρχή του πολέμου οι χώρες του ΝΑΤΟ αρνήθηκαν (και συνεχίζουν να αρνούνται) συστηματικά να προσφέρουν στην Ουκρανία το είδος εκείνο του στρατιωτικού εξοπλισμού που θα μπορούσε να επιτρέψει στην ουκρανική αντίσταση να νικήσει.

Η έκταση της ουκρανικής αντίστασης, αλλά και η έκταση των εγκλημάτων και των καταστροφών που διαπράττει ο ρωσικός ιμπεριαλισμός, θα αρκούσαν για να πείσουν ακόμα και τους πιο αφελείς στη δυτική αριστερά που έχουν αποδεχτεί την επιχειρηματολογία του Πούτιν, πως οι αλιθηνές επιδιώξεις του ρωσικού ιμπεριαλισμού, δεν είναι ούτε η “αποναζιστικοποίηση” της Ουκρανίας, ούτε η “προστασία” των ρωσόφωνων Ουκρανών, ούτε η “άμυνα” απέναντι στη ΝΑΤΟϊκή “περικύκλωση”. Οι πραγματικές επιδιώξεις του Πούτιν είναι η απόσπαση εδαφών της Ουκρανίας, η μετατροπή της χώρας σε ρωσικό προτεκτοράτο διοικούμενο από ένα δικτατορικό καθεστώς που θα εγκαθιστούσε το Κρεμλίνο και η πλήρης υποδούλωση του ουκρανικού λαού, ο οποίος θα στερούνταν στοιχειώδη δημοκρατικά δικαιώματα και το δικαίωμά του στον εθνικό αυτοπροσδιορισμό.

Στην πραγματικότητα όμως η πλειοψηφία της δυτικής αριστεράς εξακολουθεί ακόμα και σήμερα να αρνείται να σταθεί αλληλέγγυα στον δίκαιο αγώνα του ουκρανικού λαού, αρνείται να καταδικάσει τα εγκλήματα του ρωσικού ιμπεριαλισμού, ή, ακόμα χειρότερα, δικαιολογεί, ή και υποστηρίζει τη ρωσική ιμπεριαλιστική εισβολή στην Ουκρανία. Χρησιμοποιώντας συχνά ως φύλλο συκής την επίκληση στην ειρήνη, καλεί τον ουκρανικό λαό να σταματήσει να αγωνίζεται, ή του αρνείται το δικαίωμα να εξοπλιστεί για να αντιμετωπίσει έναν εχθρό πολύ ισχυρότερό του στρατιωτικά.

Αυτό το οποίο αδυνατεί να κατανοήσει αυτή η αριστερά που επιμένει να αγανακτεί μόνο με τα εγκλήματα του ΝΑΤΟϊκού ιμπεριαλισμού, είναι ότι ο αγώνας ενάντια στον ιμπεριαλισμό είναι παγκόσμιος και υπερβαίνει τις γραμμές που οριοθετούν τους αντίπαλους ιμπεριαλιστικούς σχηματισμούς. Καθήκον της αριστεράς θα έπρεπε να είναι ο συντονισμός αυτών των αγώνων στην προοπτική της παγκόσμιας χειραφέτησης όλων των καταπιεσμένων και όχι η διάσπαση των αγώνων τους με βάση τις γραμμές των ιμπεριαλιστικών συμφερόντων και ανταγωνισμών.

Στην πραγματικότητα, έτσι, υπονομεύονται και οι όποιες δυνατότητες θα μπορούσαν να υπάρξουν για την οργάνωση της αντίστασης ενάντια στον εχθρό τον οποίο θέλει να παλέψει η δυτική αριστερά, δηλαδή τον ευρωατλαντικό ιμπεριαλισμό. Γιατί, μόνο η συντριβή του ρωσικού ιμπεριαλισμού από την ουκρανική αντίσταση θα έδειχνε στην πράξη στους λαούς, που δικαιολογημένα φοβούνται την επιθετικότητα του ρωσικού ιμπεριαλισμού, ότι η πραγματική τους προστασία δεν βρίσκεται στην ένταξή τους στο ΝΑΤΟ, αλλά στους δικούς τους αγώνες και στη διεθνή αλληλεγγύη. Η νίκη της ουκρανικής αντίστασης θα μπορούσε να εμπνεύσει κι άλλους λαούς να αγωνιστούν ενάντια στους δικούς τους καταπιεστές, σε όποιο ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο και να βρίσκονται αυτοί.

Γι’ αυτό λοιπόν θα πρέπει να σταθούμε αλληλέγγυοι και αλληλέγγυες στο πλευρό του ουκρανικού λαού, ο οποίος αγωνίζεται για το δικαίωμά του να ζει σε μια χώρα στην οποία να μπορεί ο ίδιος να καθορίσει τη μορφή του πολιτεύματός του, να διεκδικήσει τα δικαιώματά του, να βελτιώσει τις υλικές συνθήκες διαβίωσής του. Με ιδιαίτερη αποφασιστικότητα θα πρέπει να σταθούμε στο πλευρό των οργανώσεων του ουκρανικού κοινωνικού και εργατικού κινήματος, οι οποίες διεξάγουν σήμερα έναν πολύπλευρο αγώνα, αποτελώντας κρίσιμες πτυχές της ουκρανικής αντίστασης, και παλεύοντας όμως ταυτόχρονα ενάντια στη νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση του Ζελένσκι και τους Ουκρανούς ολιγάρχες που προσπαθούν να φορτώσουν όλα τα βάρη του πολέμου στις πλάτες του εργαζόμενου λαού και να του αφαιρέσουν κατακτημένα δικαιώματα με αφορμή τον πόλεμο· καθώς επίσης και ενάντια στον εθνικισμό στη δικιά τους χώρα και ενάντια στις ακροδεξιές οργανώσεις, προβάλλοντας μια διεθνιστική και σοσιαλιστική προοπτική για την ουκρανική αντίσταση και για την ανασυγκρότηση της ουκρανικής κοινωνίας.

Θα πρέπει επίσης να σταθούμε αλληλέγγυοι και αλληλέγγυες και στον ρωσικό λαό που υποφέρει αυτή τη στιγμή κάτω από σιδερένια γροθιά της δικτατορίας του Πούτιν και να υποστηρίξουμε όλους εκείνους και όλες εκείνες που προσπαθούν να αντισταθούν στην πολεμική μηχανή και στους δρόμους των ρωσικών πόλεων, αλλά και στο μέτωπο.

Σας καλούμε να παρακολουθήσετε την διαδικτυακή εκδήλωση που διοργανώνουν το elalibertà.gr και το Περιοδικό “Τέσσερα”, με τίτλο “Αλληλεγγύη στην ουκρανική αντίσταση. Άμεση αποχώρηση όλων των ρώσικων στρατευμάτων από την Ουκρανία. Πάλη ενάντια σε όλους τους ιμπεριαλισμούς”, την Κυριακή στις 19 Ιούνη, ώρα 7:00 μμ.

Θα μιλήσουν:

Daria Saburova, Ουκρανή ερευνήτρια στη Γαλλία, μέλος του Ευρωπαϊκού Δικτύου Αλληλεγγύης με την Ουκρανία

Ilya Budraitskis, Ρώσος ιστορικός, συγγραφέας του βιβλίου "Dissidents among Dissidents" για την αριστερά στη μετασοβιετική Ρωσία (Verso 2022), μέλος του РСД (Russian socialst mouvement - Российское Социалистическое Движение), από τους ιδρυτές της νέας ιστοσελίδας "Posle"

 Η συντακτική ομάδα του elaliberta.gr

   Το event στο facebook: https://www.facebook.com/events/

  

 

 

Solidarity with the Ukrainian resistance.

The editorial team of the website elaliberta.gr

Solidarity with the Ukrainian resistance

Immediate withdrawal of all Russian troops from Ukraine. Stand up against all imperialisms.

On 24 February Russian troops crossed the border and invaded Ukraine. In the West as well as in the East, it was anticipated that the war would last only a few hours and would end with the total crushing of Ukraine and the enslavement of the Ukrainian people. However, in the one hundred days that have passed since then, it has been shown that the military supremacy and the incomparable superiority of the military machine of Russian imperialism were not sufficient to curb the most crucial factor in this conflict, which had been so badly underestimated from the outset, not only by the enemies, but also by the supposed friends (the Western governments): That is, the determination of the Ukrainian popular masses to defy all military and geopolitical "predictions" and "analyses" and to fight to protect their homes, their families, their cities and the independence of their country.

From the first hours of the Russian invasion, the entire Ukrainian society with its civil organizations began to mobilize. Trade unions, civil rights organisations, organisations defending the rights of ethnic minorities, LGBTQ+ and feminist organisations, as well as left-wing and anti-authoritarian collectives, mobilised from the very first moment to help in all ways to organise the resistance and to staff the territorial defence forces.

On the other hand, it was clear from the outset that within Russian society, too, this war could not be accepted. Anti-war demonstrations in Russian cities and the disobedience of Russian soldiers at the front are frequent phenomena which, despite the brutal repression by a regime that has become a brutal dictatorship, continue to manifest themselves and could become widespread, fuelled by the victories of the Ukrainian resistance.

The governments of the NATO countries from the very first moment of the war condemned the Russian invasion, declared that they would help Ukraine and imposed sanctions against Russia. In reality, however, it is easy to see their real intentions and the imperialist interests of the Western countries that are currently at stake in the war in Ukraine. What the Western governments have really sought from the very first moment and with much greater intensity and cynicism today - as long as the Ukrainian resistance prolongs the war - is a diplomatic "settlement", without Ukraine and at the expense of Ukraine, with the cession of Ukrainian territories to Russia, in order to end a war which is causing global instability, which is also destructive to the interests of Western imperialism. And thus to reopen the door to the cooperation between Western imperialism and Russian imperialism, a cooperation which, only a few days before being disrupted by the war in Ukraine, could easily have led both sides to an agreement on the bloody repression of the workers' uprising in Kazakhstan.

This is why, from the very beginning of the war, NATO countries systematically refused (and continue to refuse) to provide Ukraine with the kind of military armaments that could allow the Ukrainian resistance to win. The scale of the Ukrainian resistance, but also the extent of the crimes and destruction committed by Russian imperialism, would be enough to convince even the most naive on the Western left who have accepted Putin's argument, that the real aims of Russian imperialism are neither the "denazification" of Ukraine, nor the "protection" of Russian-speaking Ukrainians, nor "defence" against the NATO " surrounding". Putin's real aims are the seizure of Ukrainian territory, the transformation of the country into a Russian protectorate ruled by a dictatorial regime established by the Kremlin, and the complete enslavement of the Ukrainian people, who would be deprived of basic democratic rights and their right to national self-determination.

However, the reality is that the majority of the Western left still today refuses to stand in solidarity with the just struggle of the Ukrainian people, refuses to condemn the crimes of Russian imperialism, or, worse still, justifies or even supports the Russian imperialist invasion of Ukraine. Often using the appeal for peace as a fig leaf, it calls on the Ukrainian people to stop fighting, or denies them the right to arm themselves to face an enemy far more powerful in military terms. What fails to be understood by this left that insists on being outraged only by the crimes of NATO imperialism is that the struggle against imperialism is global and transcends the lines that delimit the rival imperialist formations. The task of the left should be to coordinate these struggles in the perspective of the global emancipation of all the oppressed, not to divide their struggles along the lines of imperialist interests and antagonisms. In fact, this undermines any possibilities that might exist for organising resistance against the enemy that the Western left seeks to fight, namely Euro-Atlantic imperialism. For only the crushing of Russian imperialism by the Ukrainian resistance would show in practice to the peoples, who rightly fear the aggression of Russian imperialism, that their real protection does not lie in joining NATO, but in their own struggles and in international solidarity. The victory of the Ukrainian resistance could inspire other peoples to fight against their own oppressors, in whichever imperialist camp they are in.

That is why we should stand in solidarity with the Ukrainian people, who are fighting for their right to live in a country where they can determine the form of their political system, claim their rights and improve their material living conditions. We must stand with particular determination on the side of the organizations of the Ukrainian social and labour movement, which are currently waging a multifaceted struggle, constituting crucial aspects of the Ukrainian resistance, while at the same time fighting against the neoliberal government of Zelensky and the Ukrainian oligarchs, who are trying to put all the burdens of the war on the backs of the working people and take away their conquered rights on the grounds of the war. As well as against nationalism in their own country and against the far-right organizations, raising an internationalist and socialist perspective for the Ukrainian resistance and for the transformation of Ukrainian society.

We should also stand in solidarity with the Russian people who are also suffering at the moment under the iron fist of Putin's dictatorship and support all those and all those who are trying to resist the war machine and the streets of Russian cities, but also on the front.

We invite you to attend the online event organized by the websites elaliberta.gr and "Four" Magazine, entitled "Solidarity with the Ukrainian resistance. Immediate withdrawal of all Russian troops from Ukraine. Fight against all imperialisms", on Sunday, June 19, at 7:00 pm.

Speakers will be

Daria Saburova, Ukrainian researcher in France, member of the European Network of Solidarity with Ukraine

Ilya Budraitskis, Russian historian, author of the book "Dissidents among Dissidents" (Verso 2022), member of the Russian socialst mouvement - Российское Социалистическое Движение, creator of the new website "Posle"

The editorial team of the website www.elaliberta.gr

 

Τελευταία τροποποίηση στις Δευτέρα, 20 Ιουνίου 2022 21:53

Προσθήκη σχολίου

Το e la libertà.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά σχόλια με υβριστικό, ρατσιστικό, σεξιστικό φασιστικό περιεχόμενο ή σχόλια μη σχετικά με το κείμενο.