Διεθνιστική σύσκεψη Δοϊράνης: Βήμα για την αντικαπιταλιστική συνεργασία στα Βαλκάνια

Παναγιώτης Ξοπλίδης

Στις 15 Σεπτέμβρη πραγματοποιήθηκε στην πόλη Δοϊράνη, δίπλα στην ομώνυμη λίμνη της Δημοκρατίας της Μακεδονίας,  συνάντηση βαλκανικών αριστερών οργανώσεων. Το κάλεσμα έκανε η Λέβιτσα, με στόχο την δημιουργία μιας μόνιμης πρωτοβουλίας για τη συνεργασία της αντικαπιταλιστικής βαλκανικής Αριστεράς, με αντιεθνικιστική και αντιιμπεριαλιστική κατεύθυνση, ενώ άμεση αιχμή ήταν η ενίσχυση της καμπάνιας της οργάνωσης για μαζικό μποϊκοτάζ στο δημοψήφισμα που διοργανώνει η κυβέρνηση Ζάεφ στις 30 Σεπτεμβρίου.

Η Λέβιτσα είναι, άλλωστε, η μόνη πολιτική δύναμη στην γειτονική χώρα που δίνει μάχη από τα αριστερά ενάντια στην επικύρωση της συμφωνίας των Πρεσπών, υπό συνθήκες ανοιχτού εκβιασμού από τις ΗΠΑ και την ΕΕ. Είναι γνωστό ότι τα Σκόπια δέχθηκαν μέσα σε λίγες μόνο εβδομάδες δεκάδες ηγέτες, υπουργούς, επικεφαλής οικονομικών και στρατιωτικών οργανισμών. Μέχρι και το αντιπολιτευόμενο δεξιό κόμμα VMRO αναγκάστηκε κάποια στιγμή να ταχθεί υπέρ της «ψήφου κατά συνείδηση» και όχι της αποχής, καθώς μια συμμετοχή χαμηλότερη του 50% θα ακύρωνε αυτόματα το δημοψήφισμα. Η καμπάνια της Λέβιτσα στρέφεται ξεκάθαρα ενάντια στην είσοδο στην πολεμική μηχανή του ΝΑΤΟ με αντιεθνικιστική και ταξική σκοπιά. Είναι παράλληλα το μόνο κόμμα που δεν έχει εθνική αναφορά, σε μια χώρα που χαρακτηρίζεται από τον απόλυτο εθνοτικό διαχωρισμό.

Στη συνάντηση της Δοϊράνης, από την Ελλάδα συμμετείχαν το ΝΑΡ, η ΔΕΑ, το ΕΕΚ, το ΣΕΚ, η ΟΚΔΕ-Εργατική Πάλη, από την Τουρκία το Κόμμα Εργασίας (ΕΜΕP) και το DIP και η οργάνωση Marks21 από τη Σερβία. Συμμετοχή είχαν δηλώσει και οργανώσεις από Βουλγαρία, Κροατία, αλλά δεν κατάφεραν να παραβρεθούν για πρακτικούς λόγους, ενώ επαφές έγιναν και με οργανώσεις από Αλβανία και Κόσσοβο.

Η συνάντηση κατέληξε σε μια διακήρυξη που μεταξύ άλλων αναφέρει: “Η  συμφωνία (των Πρεσπών) δεν ήταν προϊόν  μιας γνήσιας εκατέρωθεν επιθυμίας να λυθεί το εθνικό ζήτημα και να ισχυροποιηθεί η φιλία μεταξύ των εθνοτήτων, αλλά μια κίνηση που επιβλήθηκε από τους θεσμούς του δυτικού ιμπεριαλισμού, κυρίως του ΝΑΤΟ και της ΕΕ […] Η είσοδος της Δημοκρατίας της Μακεδονίας στο ΝΑΤΟ θα ήταν ένα ακόμη βήμα στην εξάπλωση αυτής της στρατιωτικής συμμαχίας –χωρίς αμφιβολία της μεγαλύτερης απειλής για την παγκόσμια ειρήνη στην εποχή μας– σε όλα τα Βαλκάνια και θα οδηγούσε σε περαιτέρω αποσταθεροποίηση της περιοχής.”

Η διακήρυξη καταλήγει αναφέροντας: “Μια νίκη των αντιιμπεριαλιστικών δυνάμεων στη Μακεδονία θα αποτελούσε μια σημαντική υποχώρηση στη στρατηγική του ιμπεριαλισμού, θα μπλοκάριζε τα πολεμικά σχέδια του ιμπεριαλιστικού οδοστρωτήρα για επαναχάραξη συνόρων στα Βαλκάνια και θα εξέπεμπε δυνατά μηνύματα έμπνευσης και αυτοπεποίθησης παγκόσμια. Στρεφόμενοι και εμπνεόμενοι στον κοινό αγώνα και την επαναστατική παράδοση της περιοχής μας λέμε: Θάνατος στον ιμπεριαλισμό. Κάτω ο σοβινισμός. Λευτεριά στους λαούς. Έξω το ΝΑΤΟ από τα Βαλκάνια!”.

Προτάθηκε, επίσης, ένα συνολικότερο κείμενο συνεργασίας, το οποίο θα τεθεί στην επόμενη βαλκανική συνάντηση. Το ΝΑΡ, που έχει αναπτύξει τους τελευταίους μήνες σταθερή προσπάθεια ενίσχυσης της αναγκαίας διεθνιστικής συνεργασίας, πρότεινε να συζητηθούν ταυτόχρονα και βήματα κοινών αγώνων π.χ. ενάντια στην καταστροφή της φύσης από εξορύξεις, εργατικοί αγώνες, σύνδεση φοιτητικών κινημάτων.

PRIN

Δήλωση αλληλεγγύης στο λαό της Δημοκρατίας της Μακεδονίας

Στις 18 Ιουνίου οι κυβερνήσεις της Μακεδονίας και της Ελλάδα υπέγραψαν μια συμφωνία την οποία παρουσίασαν ως λύση στη διαφωνία περί ονόματος η οποία έχει επηρεάσει τις σχέσεις ανάμεσα στις δύο χώρες για περισσότερα από 25 χρόνια. Είναι πέρα από κάθε αμφιβολία ότι αυτή η συμφωνία δεν ήταν αποτέλεσμα μιας γνήσιας βούλησης οποιασδήποτε από τις δύο πλευρές για την επίλυση του εθνικού ζητήματος και να δυναμώσουν περαιτέρω τη δι-εθνική φιλία, αλλά μια κίνηση επιβεβλημένη από τους θεσμούς του Δυτικού ιμπεριαλισμού, κυρίαρχα του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Η κύρια ένδειξη αυτού προκύπτει από το γεγονός ότι η Μακεδονική κυβέρνηση αποφάσισε να διεξάγει ένα δημοψήφισμα στο οποίο η επίλυση του ζητήματος της ονομασίας συνδέεται με την ένταξη της Μακεδονίας στην ΕΕ (και το ΝΑΤΟ).

Η ένταξη της Μακεδονίας στο ΝΑΤΟ μπορεί να αποτελέσει ένα περαιτέρω βήμα στην επέκταση της στρατιωτικής συμμαχίας -αναμφίβολα, η μεγαλύτερη απειλή στην παγκόσμια ειρήνη σήμερα- παντού στα Βαλκάνια και να πιέσει περαιτέρω τα εναπομείναντα μη-μέλη κράτη (Βοσνία -Ερζεγοβίνη και Σερβία) να ενταχθούν, το οποίο θα οδηγούσε σε μεγαλύτερη αποσταθεροποίηση της περιοχής. Η επέκταση του ΝΑΤΟ έρχεται ως μέρος μιας ευρύτερης γεωπολιτικής στρατηγικής περικύκλωσης της Ρωσίας καθώς παραμένει ο κύριος ανταγωνιστής της στην περιοχή, και στον έλεγχο των ενεργειακών δικτύων. Επίσης προωθείται η χρήση των Βαλκανικών κρατών ως ένα τείχος για τους πρόσφυγες.

Πέρα από το ξύπνημα των τοπικών εθνικισμών και την όξυνση των εθνικών τάσεων για να προχωρήσει την ατζέντα του, το ΝΑΤΟ έχει αποδειχθεί ως ένας παράγοντας κλειδί στην καταπίεση των εργατικών και λαϊκών αναταραχών στις χώρες της περιοχής όπου διατηρεί τη στρατιωτική του παρουσία.

Επιστρέφοντας στο ζήτημα της συμφωνίας για την ονομασία, δηλώνουμε ότι αυτή η μέθοδος δεν μπορεί να λύσει το εθνικό ζήτημα. Αντίθετα, βασίζεται στην άρνηση του δικαιώματος στον αυτοπροσδιορισμό περιορίζοντας το δικαίωμα του Μακεδονικού λαού να ονομάσει την ίδια του τη χώρα και διαγράφει τη Μακεδονική μειονότητα στην Ελλάδα. Ως εκ τούτου παίζει το παιχνίδι του Ελληνικού εθνικισμού και θέτει μια απειλή επιδείνωσης δι-εθνικών συγκρούσεων στην περιοχή. Υπό αυτήν την έννοια, πιστεύουμε ότι το εγχείρημα των οι κυρίαρχων τάξεων της Μακεδονίας να εξαναγκάσουν τον ίδιο τους το λαό θα πρέπει συναντήσει σθεναρή αντίσταση.

Εμείς, οι κάτωθι υπογεγραμμένες οργανώσεις, εκφράζουμε την πληρέστερη υποστήριξη μας και αλληλεγγύη στο λαό της Μακεδονίας και το κόμμα της Levica ως μιας πολιτικής δύναμης η οποία αντιπροσωπεύει τα συμφέροντά του στην πάλη ενάντια στην επέκταση του ΝΑΤΟ και την υποταγή της κυβέρνησής τους. Πιστεύουμε ότι η σημασία αυτού του αγώνα δεν θα πρέπει να υποτιμηθεί. Μια νίκη των αντι-ιμπεριαλιστικών δυνάμεων στη Μακεδονία θα ήταν μια σημαντική υποχώρηση για τη στρατηγική του Δυτικού ιμπεριαλισμού, θα μπλοκάριζε τους πολεμικούς σχεδιασμούς της ιμπεριαλιστικής μπουλντόζας να επαναχαράξει τα σύνορα στα Βαλκάνια, και θα στείλει συγκλονιστικά κύματα έμπνευσης και εμπιστοσύνης σε όλο τον κόσμο.

Στρεφόμενοι για έμπνευση στην κοινή πάλη και το επαναστατικό παρελθόν της περιοχής μας, λέμε:

Θάνατος στον ιμπεριαλισμό,
Κάτω ο σωβινισμός,
Λευτεριά στο λαό!
Να πετάξουμε έξω το ΝΑΤΟ από τα Βαλκάνια!

Δημοκρατία της Μακεδονίας: Levica
Ελλάδα: ΕΕΚ, ΝΑΡ, ΟΚΔΕ, ΔΕΑ, ΣΕΚ
Τουρκία: DIP, EMEP
Σερβία: Marks21
15/9/2018

EEK

Συνάντηση συνεργασίας στη Δοϊράνη

Με πρωτοβουλία του κόμματος Λέβιτσα (Αριστερά) στη Δημοκρατία της Μακεδονίας πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 15 Σεπτέμβρη συνάντηση οργανώσεων και κομμάτων της αντικαπιταλιστικής, επαναστατικής αριστεράς από τα Βαλκάνια. Στη συνάντηση, που έγινε στη Δοϊράνη συμμετείχαν αντιπροσωπείες από Σερβία, Ελλάδα και Τουρκία.

Το μήνυμα που μετέφερε η αντιπροσωπεία του ΣΕΚ στη συνάντηση τονίζει ότι:

«Η επέκταση του ΝΑΤΟ και της ΕΕ στα Δυτικά Βαλκάνια δεν θα φέρουν ειρήνη και συνεργασία των λαών, ούτε ευημερία. Θα φέρουν εντονότερους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς και επεμβάσεις, εξοπλισμούς, λιτότητα και φτώχεια.

Οι εργάτες/τριες των Βαλκανίων μπορούμε και πρέπει να παλέψουμε μαζί ενάντια σε ΝΑΤΟ, ΕΕ και καπιταλιστές. Η ενότητα της εργατικής τάξης στα Βαλκάνια έχει ως βασική προϋπόθεση την αναγνώριση του δικαιώματος για αυτοδιάθεση. Γι’ αυτό ήμασταν και συνεχίζουμε να είμαστε απέναντι σε όλους τους «νονούς των Βαλκανίων», είτε πρόκειται για διεθνείς ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, είτε για τις ντόπιες άρχουσες τάξεις, όπως την ελληνική, που διεκδικούν να είναι «αφεντικά» όλης της περιοχής. Αυτό διεκδικεί για λογαριασμό της άρχουσας τάξης και η κυβέρνηση του Τσίπρα, με την συμφωνία των Πρεσπών. Μια από τις συνέπειές της, ανάμεσα στ’ άλλα, θα είναι η ένταση στον αντιδραστικό ανταγωνισμό με την τουρκική άρχουσα τάξη».

Θύμισε επίσης ότι η επαναστατική αριστερά στην Ελλάδα έχει συγκρουστεί με τις εθνικιστικές εκστρατείες των «σκοπιανοφάγων» νικηφόρα στο παρελθόν, όπως στις αρχές της δεκαετίας του ’90 όταν η κυβέρνηση της ΝΔ έστειλε στα δικαστήρια τους «5 της ΟΣΕ» για τη διακίνηση του βιβλίου Η Κρίση στα Βαλκάνια το Μακεδονικό και η Εργατική Τάξη. Το κίνημα συμπαράστασης που κέρδισε την υποστήριξη χιλιάδων εργατών που πάλευαν ενάντια στις νεοφιλελεύθερες επιθέσεις του Μητσοτάκη, οδήγησε στη πανηγυρική αθώωση των συντρόφων.

«Είκοσι πέντε χρόνια μετά, η εργατική τάξη και η νεολαία έχουν πολύ μεγαλύτερες πολιτικές και αγωνιστικές εμπειρίες, η φωνή της διεθνιστικής, επαναστατικής και αντικαπιταλιστικής Αριστεράς ακούγεται πολύ πιο δυνατά και καθαρά» αναφέρει το μήνυμα.

Η συνάντηση κατέληξε στην υπογραφή μιας κοινής δήλωσης που τονίζει ανάμεσα στ’ άλλα ότι:

«Η συμφωνία των Πρεσπών δεν ήταν αποτέλεσμα γνήσιας διάθεσης για την επίλυση των διαφορών και την ενδυνάμωση της φιλίας ανάμεσα στους λαούς, αλλά μια κίνηση που επέβαλαν θεσμοί του δυτικού ιμπεριαλισμού, το ΝΑΤΟ και η ΕΕ. Η επέκταση του ΝΑΤΟ είναι βήμα στην περικύκλωση της Ρωσίας που είναι ο βασικός ανταγωνιστής στην περιοχή για τον έλεγχο των δικτύων ενέργειας. Είναι επίσης κίνηση που θέλει να μετατρέψει αυτές τις χώρες σε τείχος ενάντια στους πρόσφυγες».

Εργατική Αλληλεγγύη

Διακήρυξη της Δοϊράνης, μια σημαντική και ενωτική αντιιμπεριαλιστική πρωτοβουλία, από το Λέβιτσα

Πέτρος Τσάγκαρης

Στις 15 και 16 Σεπτεμβρίου πραγματοποιήθηκε στην πόλη Dojran (Δοϊράνη) της Δημοκρατίας της Μακεδονίας διεθνής συνάντηση επαναστατικών σοσιαλιστικών οργανώσεων.

Τη συ­νά­ντη­ση διορ­γά­νω­σε το Λέ­βι­τσα (Αρι­στε­ρά), η μόνη αρι­στε­ρή ορ­γά­νω­ση στη γει­το­νι­κή χώρα. Στό­χος της πρω­το­βου­λί­ας ήταν να ενι­σχυ­θεί η κα­μπά­νια του Λέ­βι­τσα ενά­ντια στη ΝΑ­ΤΟϊ­κή προ­έ­λα­ση στα Δ. Βαλ­κά­νια και συ­να­κό­λου­θα ενά­ντια στη συμ­φω­νί­ες της κυ­βέρ­νη­σης της Δη­μο­κρα­τί­ας της Μα­κε­δο­νί­ας με την Ελ­λά­δα και τη Βουλ­γα­ρία, που συ­νή­φθη­σαν ακρι­βώς στο πλαί­σιο αυτής της προ­έ­λα­σης.

Το Λέ­βι­τσα δίνει μια ιδιαί­τε­ρα δύ­σκο­λη μάχη ενά­ντια στο εκ­βια­στι­κό δη­μο­ψή­φι­σμα που διορ­γα­νώ­νει ο πρω­θυ­πουρ­γός Ζ. Ζάεφ, εξη­γώ­ντας στο γει­το­νι­κό λαό ότι η εί­σο­δος στην ιμπε­ρια­λι­στι­κή μη­χα­νή του ΝΑΤΟ δεν θα λύσει κα­νέ­να πρό­βλη­μα στην πε­ριο­χή. Η ενα­ντί­ω­ση του Λέ­βι­τσα στο δη­μο­ψή­φι­σμα του Ζάεφ πραγ­μα­το­ποιεί­ται από εντε­λώς αντί­θε­τη σκο­πιά από την ενα­ντί­ω­ση της Δε­ξιάς του VMRO. Γί­νε­ται από σκο­πιά αντιε­θνι­κι­στι­κή, αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κή και –ασφα­λώς– αντι­ι­μπε­ρια­λι­στι­κή. Κα­νέ­να από αυτά τα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά δεν υπάρ­χουν στην αντι­πο­λι­τευ­τι­κή ατζέ­ντα του VMRO που γί­νε­ται από εθνι­κι­στι­κή σκο­πιά, η οποία δεν αγ­γί­ζει –ασφα­λώς– το ζή­τη­μα «κα­πι­τα­λι­σμός» και η οποία δεν λέει κου­βέ­ντα κατά του ΝΑΤΟ (πώς αλ­λιώς άλ­λω­στε αφού το VMRO επι­θυ­μεί δια­κα­ώς την έντα­ξη στην ιμπε­ρια­λι­στι­κή συμ­μα­χία). Μά­λι­στα στην πρό­σφα­τη –και πρώτη– επί­σκε­ψη της Μέρ­κελ στα Σκό­πια τις προη­γού­με­νες ημέ­ρες, η Γερ­μα­νί­δα κα­γκε­λά­ριος «τρά­βη­ξε το αφτί» των με­σαί­ων και κα­τώ­τε­ρων στε­λε­χών του VMRO να μην δια­νοη­θούν αποχή από το δη­μο­ψή­φι­σμα (συμ­με­το­χή κάτω του 50% θα σή­μα­νε ακύ­ρω­ση του όποιου απο­τε­λέ­σμα­τος).

Στη συ­νά­ντη­ση της Δοϊ­ρά­νης, από την Ελ­λά­δα συμ­με­τεί­χαν οι εξής ορ­γα­νώ­σεις: ΔΕΑ, ΕΕΚ, ΝΑΡ, ΟΚΔΕ (Ερ­γα­τι­κή Πάλη), ΣΕΚ. Επί­σης συμ­με­τεί­χαν to DIP και το EΜEP από την Τουρ­κία, καθώς και η ορ­γά­νω­ση Marks21 από τη Σερ­βία. Στην αντι­προ­σω­πεία της ΔΕΑ συμ­με­τεί­χε και η πρώην βου­λευ­τής του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ (από τη Θεσ­σα­λο­νί­κη) Γιάν­να Γαϊ­τά­νη, η πρώτη βου­λευ­τής που είχε πει «Όχι» στη δεξιά στρο­φή του κόμ­μα­τος από την ψη­φο­φο­ρία για την εκλο­γή Παυ­λό­που­λου κιό­λας).

Η συ­νά­ντη­ση κα­τέ­λη­ξε σε μια δια­κή­ρυ­ξη η οποία με­τα­ξύ άλλων ανα­φέ­ρει: «Είναι πέρα από κάθε αμ­φι­βο­λία ότι αυτή η συμ­φω­νία [με την Ελ­λά­δα] δεν ήταν προ­ϊ­όν μιας γνή­σιας εκα­τέ­ρω­θεν επι­θυ­μί­ας να λυθεί το εθνι­κό ζή­τη­μα και να ισχυ­ρο­ποι­η­θεί η φιλία με­τα­ξύ των εθνο­τή­των, αλλά μια κί­νη­ση που επι­βλή­θη­κε από τους θε­σμούς του δυ­τι­κού ιμπε­ρια­λι­σμού, κυ­ρί­ως του ΝΑΤΟ και της ΕΕ […] Η εί­σο­δος της Μα­κε­δο­νί­ας στο ΝΑΤΟ θα απο­τε­λού­σε ένα ακόμη βήμα στην εξά­πλω­ση αυτής της στρα­τιω­τι­κής συμ­μα­χί­ας –χωρίς αμ­φι­βο­λία της με­γα­λύ­τε­ρης απει­λής για την πα­γκό­σμια ει­ρή­νη στην εποχή μας– σε όλα τα Βαλ­κά­νια και θα ασκού­σε επι­πλέ­ον πίεση στα υπο­λει­πό­με­να κράτη που δεν είναι μέλη (Βοσ­νία & Ερ­ζε­γο­βί­νη και Σερ­βία) να εντα­χθούν, πράγ­μα που θα οδη­γού­σε σε πε­ραι­τέ­ρω απο­στα­θε­ρο­ποί­η­ση της πε­ριο­χής. Η επέ­κτα­ση του ΝΑΤΟ έρ­χε­ται ως τμήμα της ευ­ρύ­τε­ρης γε­ω­πο­λι­τι­κής στρα­τη­γι­κής του για πε­ρι­κύ­κλω­ση της Ρω­σί­ας, ως του κύ­ριου αντα­γω­νι­στή του στην πε­ριο­χή, καθώς και για έλεγ­χο των ενερ­γεια­κών δι­κτύ­ων. Επί­σης και για τη χρη­σι­μο­ποί­η­ση των βαλ­κα­νι­κών χωρών ως τεί­χος ενά­ντια στους πρό­σφυ­γες».

Η συμ­φω­νία για το όνομα, συ­νε­χί­ζει η δια­κή­ρυ­ξη, «βα­σί­ζε­ται στην άρ­νη­ση του δι­καιώ­μα­τος του αυ­το­προσ­διο­ρι­σμού πε­ριο­ρί­ζο­ντας το δι­καί­ω­μα του λαού της Μα­κε­δο­νί­ας να ονο­μά­ζουν τη χώρα τους». «Έτσι διευ­κο­λύ­νει τον ελ­λη­νι­κό εθνι­κι­σμό και απει­λεί με επι­δεί­νω­ση των δι-εθνο­τι­κών συ­γκρού­σε­ων στην πε­ριο­χή. Με αυτή την έν­νοια, πι­στεύ­ου­με ότι η από­πει­ρα της άρ­χου­σας τάξης της Δη­μο­κρα­τί­ας της Μα­κε­δο­νί­ας να την επι­βά­λει [τη συμ­φω­νία] στον ίδιο της τον λαό θα πρέ­πει να βρει απέ­να­ντί της σθε­να­ρή αντί­στα­ση».

Η δια­κή­ρυ­ξη κα­τα­λή­γει ανα­φέ­ρο­ντας τα εξής: «Εμείς, οι ορ­γα­νώ­σεις που υπο­γρά­φου­με το παρόν κεί­με­νο, εκ­φρά­ζου­με την πλήρη μας υπο­στή­ρι­ξη και την αλ­λη­λεγ­γύη μας με τον λαό της Δη­μο­κρα­τί­ας της Μα­κε­δο­νί­ας και με το κόμμα Λέ­βι­τσα, ως την πο­λι­τι­κή δύ­να­μη που εκ­προ­σω­πεί τα συμ­φέ­ρο­ντά του στον αγώνα του ενά­ντια στην επέ­κτα­ση του ΝΑΤΟ και την υπο­τα­γή της κυ­βέρ­νη­σή του […] Μια νίκη των αντι­ι­μπε­ρια­λι­στι­κών δυ­νά­με­ων στη Μα­κε­δο­νία θα απο­τε­λού­σε μια ση­μα­ντι­κή υπο­χώ­ρη­ση στη στρα­τη­γι­κή του δυ­τι­κού ιμπε­ρια­λι­σμού, θα μπλο­κά­ρι­ζε τα πο­λε­μι­κά σχέ­δια του ιμπε­ρια­λι­στι­κού οδο­στρω­τή­ρα για επα­να­χά­ρα­ξη συ­νό­ρων στα Βαλ­κά­νια και θα εξέ­πε­μπε δυ­να­τά μη­νύ­μα­τα έμπνευ­σης και αυ­το­πε­ποί­θη­σης πα­γκό­σμια.

Στρε­φό­με­νοι και εμπνε­ό­με­νοι στον κοινό αγώνα και το επα­να­στα­τι­κό πα­ρελ­θόν της πε­ριο­χής μας, λέμε:

Θά­να­τος στον ιμπε­ρια­λι­σμό,
Κάτω ο σο­βι­νι­σμός,
Λευ­τε­ριά στους λαούς
Έξω το ΝΑΤΟ από τα Βαλ­κά­νια!».
Η συ­νά­ντη­ση, πέρα από τη δια­κή­ρυ­ξη αυτή που αφορά κυ­ρί­ως το δη­μο­ψή­φι­σμα στη γει­το­νι­κή χώρα, συ­ζή­τη­σε και ένα ευ­ρύ­τε­ρο αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κό κεί­με­νο, ως βάση διαρ­κούς συ­νερ­γα­σί­ας των ορ­γα­νώ­σε­ων που συμ­με­τεί­χαν (αλλά και αυτών που δεν συμ­με­τεί­χαν για διά­φο­ρους λό­γους –είχαν δη­λώ­σει συμ­με­το­χή και ορ­γα­νώ­σεις από Βουλ­γα­ρία, Αλ­βα­νία, Κρο­α­τία και Κό­σο­βο).

Εν­νο­εί­ται ότι η συ­νά­ντη­ση αυτή εντάσ­σε­ται στο πλαί­σιο μιας πιο συ­νο­λι­κής και εξαι­ρε­τι­κά ανα­γκαί­ας πρω­το­βου­λί­ας του Λέ­βι­τσα για ένα μό­νι­μο φό­ρουμ συ­νερ­γα­σί­ας των βαλ­κα­νι­κών ορ­γα­νώ­σε­ων με τα­κτι­κές συ­να­ντή­σεις και κοι­νές δρά­σης σε αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κή-σο­σια­λι­στι­κή, αντιε­θνι­κι­στι­κή και αντι­ι­μπε­ρια­λι­στι­κή κα­τεύ­θυν­ση.

Rproject

ΣYNANTHΣH BAΛKANIKΩN APIΣTEPΩN OPΓANΩΣEΩN
στη Δημοκρατία της Μακεδονίας

Γρηγόρης Δαφνής
Nίκος Tζιρής

Στον αντίποδα των ιμπεριαλιστικών πιέσεων, το ΕΕΚ βρέθηκε με αντιπροσωπείες άλλων αριστερών κομμάτων της Βαλκανικής σε διεθνιστική συνάντηση που συγκάλεσε στην όμορφη λίμνη της Δοϊράνης η οργάνωση Levica ("Η Αριστερά") από τη γειτονική χώρα.
Η παρουσία αντιπροσωπειών από 8 οργανώσεις της Αριστεράς πέραν της Levica (EEK, ΝΑΡ, ΔΕΑ, ΟΚΔΕ, ΣΕΚ από Ελλάδα, DIP και EMEP από Τουρκία και Marks21 από Σερβία) δείχνει μια διαφορετική συνεννόηση, αυτή των από τα κάτω, για την ειρήνη και την ελευθερία των λαών των Βαλκανίων.
Μια κοινή δήλωση των παραπάνω οργανώσεων και μια κοινή δήλωση στήριξη της αντίστασης του λαού της Μακεδονίας ενάντια στον ιμπεριαλισμό και την ντόπια ελίτ αποτέλεσε την ελάχιστη πράξη υποστήριξης του αγώνα της Levica που καλεί σε αποχή από το δημοψήφισμα -καθώς με συμμετοχή μικρότερη του 50% ακυρώνεται αυτόματα το δημοψήφισμα.
Η φωνή της Levica είναι μια μικρή φωνή προλεταριακού διεθνισμού ενάντια στους λύκους του ιμπεριαλισμού και του εθνικισμού.

Συμπεράσματα από τη συνάντηση της Δοϊράνης
Το μετέωρο βήμα του προλεταριακού διεθνισμού στα Βαλκάνια

Ο προλεταριακός διεθνισμός σαφώς δεν είναι απλώς αντιεθνικισμός και η συνάντηση της Δοϊράνης επιδίωκε ένα πιο στέρεο βήμα από την εναντίωση στα σχέδια του Ζάεφ και των ιμπεριαλιστών. Υπό την απειλή του πολέμου και τη δεδομένη επιστροφή των εθνικισμών, μια συνεννόηση των από τα κάτω στη Βαλκανική χερσόνησο αποτελεί πραγματικά ένα σπουδαίο βήμα για το εργατικό κίνημα και ο μόνος πρακτικός τρόπος διασφάλισης της ειρήνης και της ελευθερίας των λαών της περιοχής.
Ωστόσο, το πρακτικό βήμα μπροστά βρέθηκε σε πλήρη αντίφαση με τη συνείδηση αυτής της πράξης από μεριάς αυτών των συμμετεχόντων στη συνάντηση. Διακηρυγμένος σκοπός της συνάντησης ήταν η υπογραφή ενός Μνημονίου πολιτικής συνεργασίας μεταξύ των οργανώσεων, μια αφετηρία για μια βαλκανική εργατική διεθνιστική κίνηση.
Παρά το γεγονός ότι κάποιες καταρχήν παρατηρήσεις είχαν συζητηθεί πριν τη συνάντηση, ένα σημείο του κειμένου δεν επέτρεψε κανένα συμβιβασμό ανάμεσα στις διαφορετικές απόψεις. Το ιστορικό σύνθημα της "Βαλκανικής Σοσιαλιστικής Ομοσπονδίας" (εφεξής ΒΣΟ) κυριάρχησε στη συζήτηση και δίχασε τους συμμετέχοντες. Η ακριβής διατύπωση η οποία εμπεριέχονταν στο κείμενο βάσης έλεγε: "Να δημιουργηθεί μια Βαλκανική ομοσπονδία σοσιαλιστικών κρατών η οποία θα διασφαλίσει το δικαίωμα των εθνών στην αυτοδιάθεση και θα βασίζεται στην κοινή μας πάλη ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τις αντιδραστικές ντόπιες αστικές δυνάμεις ως ένα βήμα μπροστά σε μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση".
Την αντίθεσή του με αυτό το σημείο εξέφρασε πρώτο το EMEP από την Τουρκία (Κόμμα Εργασίας – πρώην κόμμα δορυφόρος της Αλβανίας του Χότζα) και το οποίο ήταν ο πιο καθαρός ιδεολογικός εκφραστής της πολιτικής αντίθεσης στη ΒΣΟ. Χαρακτηριστικά ο εκπρόσωπός του, αφού προσπάθησε να κατηγορήσει τη ΒΣΟ ως "φόρμουλα ταυτόχρονης επανάστασης" και άλλα κλισέ του σταλινισμού, είπε: "Πρόκειται για μια συζήτηση 90 χρόνων: σοσιαλισμός σε μια μόνη χώρα ή όχι; Εμείς προσπαθούμε να κάνουμε την επανάσταση στη χώρα μας και προσπαθούμε να χτίσουμε σχέσεις συνεργασίας με άλλες οργανώσεις στην περιοχή". Σύμμαχος και υπερασπιστής του EMEP με το πρόσχημα ότι "δεν έχει θέση για το ζήτημα" στάθηκε το ΝΑΡ από την Ελλάδα. Επιχείρημά τους ήταν ότι για αυτούς κεντρικό ζήτημα είναι αυτό της διάλυσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης και όχι το μέλλον μας σε μια περιφερειακή βαλκανική ένωση.
Σε πλήρη αντίθεση, αρνούμενοι ένα "συντονισμό για το συντονισμό" αλλά μόνο με μια συγκεκριμένη διεθνιστική και επαναστατική στρατηγική προοπτική βρέθηκαν οι δύο οργανώσεις της CRFI της περιοχής, το ΕΕΚ και το DIP, όπως και οι σύντροφοι του Marks21 από τη Σερβία οι οποίοι αταλάντευτα υπερασπίστηκαν τη διεθνιστική κατεύθυνση του επαναστατικού κινήματος στα Βαλκάνια. Εξηγήσαμε επίμονα πως τα Βαλκάνια έχουν υποφέρει πολλές φορές από το αιματοκύλισμα των υποκινουμένων από τον ιμπεριαλισμό εθνικισμών και είναι ένα έδαφος που έχει γεννήσει παγκόσμιους πολέμους. Διαμορφώθηκε ένα ισχυρό διεθνιστικό μπλοκ το οποίο εμφανώς τοποθετούσε μια συγκεκριμένη συνεκτική στρατηγική για το συντονισμό και η οποία αρνούνταν να υποχωρήσει σε ανούσιες αφαιρέσεις που θα έκαναν ασήμαντη κάθε συμφωνία.
Το τρίτο μπλοκ των ταλαντευόμενων δυνάμεων οι οποίες "συμφωνούν με το ΒΣΟ αλλά δεν τους πειράζει να μην υπάρχει στο κείμενο" συμπεριλάμβανε την ίδια τη Levica και τις υπόλοιπες ελληνικές οργανώσεις - πλην του ΣΕΚ το οποίο άργησε να έρθει λόγω υποχρεώσεων και έτσι δεν τοποθετήθηκε επί του ζητήματος. Η προσέγγιση του συμβιβασμού έλεγε να απαλείψουμε απλώς το σημείο της διαφωνίας, ώστε να υπογράψουμε όλοι το κοινό κείμενο. Πρόκειται για τη γνωστή πληγή του κινηματισμού η οποία υποτιμά τα πολιτικά ζητήματα μπροστά στις συμμαχίες για τις συμμαχίες. Βαριεστημένοι μπροστά στην επιμονή όσων διαφωνούσαν, οι συμβιβαστικοί μας είπαν δια στόματος της ΔΕΑ για τη ΒΣΟ "όμορφη φράση, αλλά μοιάζει με καρικατούρα. Αν ήμασταν κόμματα του 15-20% θα είχε σημασία, αλλά τώρα είναι καρικατούρα". Με αυτήν την εντυπωσιακή ειλικρίνεια μας αποκάλυψαν την πολιτική μέθοδο του ρεφορμιστικού κινηματισμού με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο. Μια επαμφοτερίζουσα θέση είχε η ΟΚΔΕ η οποία υποστήριξε χωρίς θέρμη τη ΒΣΟ, αλλά είπε θεωρεί το σύνθημα μάλλον ξεπερασμένο και πως είναι καιρός για μια Ευρωπαϊκή Σοσιαλιστική Ομοσπονδία.
Εν τέλει ένας συμβιβασμός ανάμεσα στις διαφορετικές ομάδες στάθηκε αδύνατος και η Levica αφού επέμεινε σε έναν ανέφικτο συμβιβασμό εγκατέλειψε με την πρόταση για μια κοινή δήλωση και πρόταση για επόμενη συνάντηση.
Η θέση του ΕΕΚ είναι επίμονη: δεν αρκεί ένας αντι-εθνικισμός, απαιτείται ένας μαχόμενος προλεταριακός διεθνισμός. Το σύνθημα της Βαλκανικής Σοσιαλιστικής Ομοσπονδίας που ως δημοκρατικό αίτημα έχει την καταγωγή του στην παράδοση του Pήγα Φεραίου δεν είναι μόνο ιστορικά ακριβές, αλλά επίκαιρο, επείγον και αναγκαίο σήμερα σαν μια εναλλακτική στρατηγική. Θα επανέλθουμε.

EEK