φωτο: Marios Lolos
Πρωτοβουλία για τη Γαύδο: Αθήνα, συγκέντρωση στα σκαλιά Πλατείας Συντάγματος, 23/04/26
ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΓΑΥΔΟ
ΑΛΛΟ ΚΕΡΔΟΣ ΚΑΙ ΑΛΛΟ ΚΕΔΡΟΣ
Στο ακριτικό νησί της Γαύδου —και σε μια περίοδο που το σκοτάδι από πολέμους, φτώχεια και κατάρρευση του κοινωνικού ιστού βαθαίνει με ολοένα και γρηγορότερους ρυθμούς— το κράτος επέλεξε να καταστρέψει μια από τις τελευταίες μικροσκοπικές εστίες ελεύθερης έκφρασης και ουσιαστικής συνύπαρξης του ανθρώπου με τη φύση!
Εξαιτίας του μικροσκοπικού της μεγέθους και της μεγάλης απόστασής της από τα αστικά κέντρα, η Γαύδος είναι ένας από τους τελευταίους ελληνικούς τόπους που ο χαρακτήρας τους και η φυσική τους ομορφιά δεν έχουν θυσιαστεί στο βωμό του γρήγορου (αλλά μακροχρόνια μη-βιώσιμου) κέρδους. Ως τέτοιο, αποτελεί και έναν από τους τελευταίους τόπους που μπορεί κανείς να επισκεφτεί για να περάσει λίγο χρόνο κοντά στη φύση, μακριά από τσιμέντα, θόρυβο… με νοοτροπία διακοπών ως ψυχική τροφή και όχι ως «καταναλωτικό προϊόν». Η Γαύδος είναι μια μοναδική όαση για όλους εμάς που αναζητάμε κάτι πιο απλό και πιο αυθεντικό.
Μέχρι χθες, σε αυτό το απομακρυσμένο ακριτικό νησί (όπου δεν υπάρχει ούτε ένα βενζινάδικο και ούτε ένα φαρμακείο), στο δάσος του Κεδρέ μακριά από δρόμους, ηλεκτρισμό και τρεχούμενο νερό, ζούσε μια μικροσκοπική κοινότητα. Άνθρωποι που ζούσαν μια απλή ζωή, που βρίσκονταν εκεί επειδή είχαν αγαπήσει και που τον φρόντιζαν τον τόπο καθαρίζοντας τις παραλίες από τα σκουπίδια που ξεβράζει η θάλασσα όλον τον χειμώνα (και από τα σκουπίδια που —δυστυχώς— αφήνουν πίσω τους οι καλοκαιρινοί παραθεριστές). Άνθρωποι που είχαν διασπείρει πυροσβεστήρες στο δάσος ώστε να μπορούν να ανταποκριθούν ακαριαία σε περίπτωση πυρκαγιάς. Άνθρωποι που έμεναν σε μικροσκοπικές αυτοσχέδιες καλύβες (μια εικοσαριά στο σύνολο) με πάτωμα την άμμο, κατασκευασμένες από ξύλα που ξέβρασε η θάλασσα, χωρίς να έχει κοπεί ούτε ένα δέντρο (καλύβες χωρίς ιδιοκτήτες: όταν μια καλύβα ήταν άδεια μπορούσε να την χρησιμοποιήσει όποιος την χρειαζόταν).
Παραλιακά υπήρχαν ακόμα 2-3 μικροσκοπικές κατασκευές (μικρά «καφενεία», τίποτε περισσότερο από ένα-δυο παγκάκια γύρω από ένα τραπέζι) που ήταν ανοιχτές προς όλους: σημεία σκιάς όπου που το καλοκαίρι μπορούσες να καθίσεις, να γνωριστείς με τον διπλανό σου, να φτιάξετε έναν καφέ ή να μαγειρέψετε παρέα… συχνά το καλοκαίρι περνούσες και έβλεπες παιδιά να αυτοσχεδιάζουν μουσική με κιθάρες, φλάουτα και τέτοια όμορφα όλη μέρα. Όλες ήταν κατασκευές εξαιρετικής αισθητικής ομορφιάς, πλήρως εναρμονισμένες με το φυσικό τοπίο και με μηδενικό περιβαλλοντικό αποτύπωμα, που παρέπεμπαν σε εποχές των παππούδων και των προπαππουδών μας και που επέτρεπαν μια αυθεντική ανθρώπινη επαφή που στις μέρες μας έχει εκλείψει.
Ο σημερινός δήμος της Γαύδου αποφάσισε να αντιμετωπίσει τα μικροσκοπικά αυτά καλυβάκια ως «αυθαίρετα προς κατεδάφισιν» (ενώ ταυτόχρονα κάνει τα στραβά μάτια σε ένα κάρο αυθαιρεσίες στο νησί που έχουν γίνει με εργάτες, οικοδομικά υλικά, τσιμέντα και μηχανήματα), και να καταναλώσει κονδύλια δημοσίου χρήματος για να εκδιωχτούν αυτοί οι λιγοστοί άνθρωποι. Χθες 22 Απριλίου 2026, στο δάσος όρμησαν μασκοφορεμένα ΜΑΤ και συνεργείο κατεδάφισης με αλυσοπρίονα, για να καταστρέψουν ό,τι είχε χτιστεί με αγάπη και μεράκι σε αυτόν τον απομακρυσμένο τόπο που μας έχει προσφέρει τόσα ψυχικά αγαθά, και να βάλουν ένα βίαιο τέλος σε μια μικροσκοπική κοινότητα η οποία δεν έβλαπτε πουθενά αλλά φρόντισε και προστάτευε τη φύση.
Στην Ελλάδα έχουμε βαλθεί να καταστρέψουμε και να ξεπουλήσουμε οι ίδιοι τον τόπο μας, και να τον απογυμνώσουμε από οτιδήποτε έχει ψυχή και ομορφιά. Ας ξυπνήσουμε επιτέλους, και ας προσπαθήσουμε έστω και τώρα να διασώσουμε οτιδήποτε μας έχει απομείνει.
Αλληλεγγύη στα κατειλημμένα Προσφυγικά
Πρωτοβουλία για τη Γαύδο
