Κυριακή, 27 Σεπτεμβρίου 2015 22:25

Alice In Chains – Down To Hole

Κατηγορία Μουσική

Το παρακάτω κείμενο αποτελεί υποκειμενική άποψη μιας ιστορικής καταγραφής σαν προϊόν πειραματισμού με κριτήρια αισθητικής και ιδεολογίας, εκφράζοντας προσωπικές απόψεις για την τέχνη και τη μουσική, σε μια διαλεκτική σχέση με την πολιτική, την κοινωνική και την ιστορική συγκυρία, στα πλαίσια του καπιταλισμού και του συστήματως.

  

Ποιος ξέρει τελικά, αν η Αλίκη γύρισε από τον κόσμο των θαυμάτων τόσο αθώα και ευλογημένη, όσο ήταν πριν δοκιμάσει το πόσο βαθιά ήταν η τρύπα του λαγού; Ποιος μπορεί να πει ότι στο δικό µας παραμύθι, τα απέραντα πέτρινα δάση, δεν ήταν βαμμένα µε μεθυστικά χρώματα, πλημμυρισμένα από παραισθησιογόνα ναρκωτικά και γεμάτα μοχθηρά πλάσματα. Αν ήταν έτσι, τότε η πραγματική Αλίκη δεν γύρισε ποτέ πίσω. Επέλεξε να ζήσει για πάντα, μέσα στο σκοτεινό κουτί, κλειδωμένη εκεί από τις αλυσίδες της απόγνωσης και της ανάγκης για λύτρωση τεσσάρων ανθρώπων, τεσσάρων «απόκληρων». Η παρακάτω ιστορία είναι μια προσπάθεια καταγραφής του έργου ενός συγκροτήματος, από την αρχή μέχρι το τέλος και πάλι στη αρχή του, µε τη φόρτιση του συντάκτη, καθώς την περιγράφει περισσότερο βιωματικά, αναμοχλεύοντας μνήμες μιας περασμένης ζωής, μιας χθεσινής ημέρας.

Αρχές δεκαετίας του 90’ και το grunge έσκασε στην πραγματικότητά μας σαν ηφαίστειο. Η έκρηξη του, παρέσυρε τα πάντα στο πέρασμά της, όχι µόνο σε μουσικό επίπεδο, αλλά και στη συνείδηση μιας νέας γενιάς, απενοχοποιώντας τη «Generation X» από την κληρονομιά των πατεράδων της και καταστρέφοντας και την τελευταία τους ελπίδα για τη υποτιθέμενη σωτηρία της. Τα πρόσωπα ήταν πια στραμμένα στη δυτική ακτή των Η.Π.Α. και ειδικότερα στη μεγαλούπολη του Βορρά της, κάνοντας τη συντηρητική τους κοινωνία να κοιτάζεται στον καθρέφτη και να µην αναγνωρίζει όχι μόνον εαυτόν, αλλά και τα ίδια της τα παιδιά, µη μπορώντας να αντιδράσει σ’ αυτό το ξέσπασμα οργής και αμφισβήτησης που προερχόταν από κομμάτια της νεώτερης εργατικής τάξης, είτε αυτά ήταν οι αποκλεισμένες ή μη φτωχογειτονιές των γκέτο, τα μικροαστικά προάστια, ή τα πιο πολιτικοποιημένα και εναλλακτικά αστικά κέντρα. Η σκηνή του Seattle πρωτοστάτησε, με κύριους εκφραστές τους κατά πολλούς γεννήτορες, Soundgarden και Mudhoney, τους Nirvana, Pearl Jam και φυσικά, τους «Alice In Chains». Ήταν ένας φόβος στο σύνολό της κοινωνίας για όλα εκείνα που γεννιόντουσαν μέσα στα σχολεία και τα πανεπιστήμια της. Το ερέθισμα και η έκφρασή του μπορεί να μην είχε να κάνει με ξεκάθαρα πολιτικοποιημένα συγκροτήματα αλλά κυρίως με τραγούδια αποκλεισμού, διαμαρτυρίας, αντίδρασης και αυτοκαταστροφής σ’ ένα επίπεδο αισθητικής αδιεξόδων σε κοινωνικό επίπεδο άρρηκτα συνδεδεμένων όμως με την πολιτική κατάσταση και τη θέση της εργατικής τάξης της εποχής.

GFACEL

Απομόνωση, φτωχοποίηση, ανεργία, περιθωριοποίηση για μια γενιά σχεδόν αφημένη στη μοίρα που της επιφύλασσαν έβγαλε μπροστά τους πρεζομένους απόκληρους εκφραστές της ξεσκεπάζοντας και φέρνοντας μεγάλη αναστάτωση στα γρανάζια της μηχανής της αμερικανικής αστικής τάξης. Συγκροτήματα με παρόμοιο στοίχο άρχισαν να ξεπηδάνε σαν μανιτάρια και μια διαφορετική συζήτηση είχε ξεκινήσει. Τα πάντα διαφορετικά. Διαφορετικά ρούχα, διαφορετικά παπούτσια, μαγαζιά, τόποι συνάντησης, διαφορετικά ναρκωτικά, διαφορετικά σχολεία και πανεπιστήμια, χώροι δουλειάς, διαφορετικοί δρόμοι και πλατείες. Την εποχή που η pop μουσική βιομηχανία, σέρβιρε ανυποψίαστη, τους ξεπεσμένους υποτιθέμενους «θρύλους» της, τις σιλικονάτες τραγουδίστριες και τα «παιδικά» γκρουπάκια για όλα τα γούστα, δημιουργώντας πρότυπα και «εικόνα» για «φυτά», το grunge και τα συγκροτήματα που το εξέφρασαν έβαλαν ένα ταξικό ανάχωμα πραγματικότητας σε αυτήν την κατρακύλα. Το ιδίωμα λοιπόν ήρθε και αναγέννησε το σκληρό ήχο αλλά κυρίως έδωσε ουσιαστικό λόγο, έκφραση, και θέση σε μια ξεχασμένη εργατική τάξη χτυπώντας με τέτοια ένταση και αλήθεια τη πλαστικότητα και τη χυδαιότητα της τότε αμερικανικής κοινωνίας αλλά και φέρνοντας εκατομμύρια νέων στους κόλπους του σκληρού εναλλακτικού ήχου δίνοντάς έτσι νέα πνοή στο κουρασμένο rock της εποχής. Έξω από όποια μόδα, ή θεωρία συνομωσίας για στημένη ιστορία μέσα σε γραφεία CO’s δισκογραφικών και Μέσων, το κίνημα του grunge άλλαξε ριζικά την μουσική των 90’s δημιουργώντας τριγμούς (πάντα σε μουσικό και αισθητικό επίπεδο) στην υποκρισία της συντηρητικής, σχεδόν προτεσταντικής αντίληψης των προαστίων και του αμερικανικού ονείρου.

Όλοι εκείνοι λοιπόν ήρθαν για να χέσουν στο γκαζόν τους, να σοδομίσουν το σκύλο τους, και κυρίως να φτύσουν στα μούτρα τον θεό-πατέρα για την κληρονομιά και το μέλλον που τους ετοίμασε.
Ήρθαν για να αφήσουν το κουφάρι τους στο γκαράζ, ώστε να ψάχνεις για πάντα από έρχεται αυτή η τόσο αποκρουστική αλλά και τόσο γνώριμη μυρωδιά της σήψης. Οι Alice In Chains είναι κάποιοι από αυτούς τους γιούς όπου όντας προοδευτικοί, µε τα λιγότερο εμπορικά στοιχεία, σκοτεινοί και με μεταλλικές κιθάρες έπαιξαν καθοριστικό ρόλο καθ’ όλη τη δεκαετία αλλάζοντας για πάντα τον χάρτη και τον ήχο της αμερικανικής rock σκηνής καταφέρνοντας να δημιουργήσουν κάποιους από τους σημαντικότερους δίσκους των 90s

     

5350

  

To 1986 στην Washington του Seattle των Η.Π.Α. κάποιος Layne Staley ήταν τραγουδιστής των Alice N’ Chainz, μιας μπάντας που έπαιζε speed metal (κυρίως διασκευές των Slayer και Armored Saint), ντυμένοι µε γυναικεία φορέματα, όταν γνώρισε τον κιθαρίστα Jerry Cantrell στο «Music Bank Rehearsal Studios». Μεταξύ τους υπήρξε η απαραίτητη χημεία κάτω από το κοινό τους όραμα για τη μουσική, και έτσι έγιναν συγκάτοικοι, προσπαθώντας όμως, τουλάχιστον στην αρχή να ακολουθήσουν ξεχωριστές πορείες. Όταν οι Alice N’ Chainz διαλύθηκαν το 1987, ο Cantrell ζήτησε από τον Staley να έρθει σαν πλήρες µέλος στο δικό του συγκρότημα, όπου μπασίστας ήταν ο Mike Starr και ντράµερ ο Sean Kinney. Το σχήμα έπαιζε σε κλαµπ σε όλη την δυτική ακτή, αλλάζοντας το αρχικό τους όνομα από «Diamond Lie» σε Alice In Chains.
Το πρώτο demo τους ονομαζόταν The Treehouse Tape και έφτασε στα χέρια των μουσικών manager Kelly Curtis και Susan Silver (Soundgarden) ο οποίες το προώθησαν στην Columbia Records, µε αποτέλεσμα να υπογράψουν µε την εταιρία το 1989.

Οι Alice In Chains διέφεραν αρκετά από τα υπόλοιπα συγκροτήματα του Seattle, καθώς ο ήχος τους ήταν πιο αργός και βαρύς στα σημεία, απ’ ότι κυκλοφορούσε εκείνη την περίοδο. Οι σκοτεινοί προσωπικοί στίχοι, είναι γραμμένοι για την απόγνωση του ανθρώπου και τη λατρεία του στην «παραμύθα», την απώλεια και την θλίψη, το θάνατο και τη ζωή. Πώς ο πειραματισμός μπορεί να καταλήξει σε εξάρτηση και το όνειρο να γίνει εφιάλτης. Ο λυρισμός της μοναδικής φωνής του Staley εναλλασσόμενη µε το συναίσθημα της χροιάς του Jerry και οι κιθάρες του δεύτερου που ξεκινάνε από τα Τάρταρα για να σφηνωθούν στον εγκέφαλό µας, σαν παιδικό βίωμα, ήταν όλα αυτά που έκαναν τους A.I.C. να ακούγονται και να επηρεάζουν το χθες και το σήμερα. Η ειλικρίνεια ενός καταθλιπτικού ψυχισμού, η αδυναμία του σώματος μπροστά στη δύναμη της εξάρτησης και η έκφραση όλων εκείνων που είναι η βάση της αυτοκαταστροφής του ανθρώπου, είναι κατάθεση για τους δύο μουσικούς. Ο Cantrell παίρνει τι επιρροές του, metal, blues, rock, μέχρι punk τις βάζει στο μπλέντερ και τις πολτοποιεί, δημιουργώντας κάποια από τα χαρακτηριστικότερα riffs. Η μελαγχολία και η εκφραστικότητα μετατρέπονται σε οργή και απεχθές συναίσθημα, καθώς η ραχοκοκαλιά Cantrell ξεσπάει και εκθέτει τον εαυτό του πάνω στις κιθάρες του. Ο χαρισματικός Staley από τη μεριά του (χρόνο µε το χρόνο βυθιζόταν όλο και περισσότερο στα ναρκωτικά, χάνοντας όλο και περισσότερο τον εαυτό του) µε τη «βρωμιά» της αυθεντικής φωνής του, απογειώνει την κάθε σύνθεση, ενώ οι Starr και Kinney έκλειναν τα κενά του συνόλου, ισορροπώντας τις δύο πρώτες δυνάμεις του συγκροτήματος. Οι τέσσερις μουσικοί από το Seattle µε τρία στούντιο άλμπουμ, τρία EP και δύο live ηχογραφήσεις, έχουν πουλήσει πάνω από 35 εκατομμύρια δίσκους παγκοσμίως, εκ των οποίων τα 14 και… µόνο στις Η.Π.Α., δείχνοντας την επιδραστικότητα τους στη νέα γενιά των ‘90s και των μεγάλων συγκροτημάτων που τους αναφέρουν σαν µία από τις βασικές επιρροές τους. Οι «Metallica» για το «Death Magnetic» με τον Kirt Hammett (κιθάρα) να δήλωσε ότι καθ’ όλη τη διάρκεια της παραγωγής του δίσκου υπήρχε η φωτογραφία του Layne στο στούντιο, οι «Godsmack», αφού το όνομά τους το πήραν από ομότιτλο κομμάτι του «Dirt» ή οι Down του Phil Anselmo, που ήταν φίλος του συγκροτήματος τους αναφέρει σαν μεγάλη του επιρροή.

   
Alice In Chains Facelift

Facelift
We Die Young - Man In The Box - Sea Of Sorrow - Bleed The Freak - I Can't Remember - Love, Hate, Love - It Ain't - Like That - Sunshine - Put You Down - Confusion - I Know - Somethin' ('Bout You) - Real Thing

  

Το Facelift κυκλοφόρησε στις 21 Αυγούστου του 1990, ενώ προηγήθηκε το EP «We Die Woung», όπου έγινε μεγάλη ραδιοφωνική επιτυχία. Οι Alice In Chains έγιναν η πρώτη προτεραιότητα της Columbia Records, ενώ παραγωγός τους ήταν ο Dave Jerden (Red Hot Chili Peppers, Jane’s Addiction, Social Distortion). Παραδόξως, ο δίσκος, στους πρώτους έξι μήνες κυκλοφορίας του, δεν είχε ξεπεράσει τις 40.000 κόπιες, μέχρι που το MTV άρχισε να μεταδίδει τα «Man in the Box» και το δεύτερο single «Sea of Sorrow», µε αποτέλεσμα σε 6 εβδομάδες να εκτοξευθούν οι πωλήσεις του στις 400.000 αντίτυπα. Μέχρι το τέλος του χρόνου, το «Facelift» είχε γίνει χρυσό στις Η.Π.Α. Οι κριτικές του δίσκου ήταν πολύ καλές, αν και ο ήχος τους ήταν ακόμη πρώιμος και χωρίς το μεγαλείο του χαρακτήρα που θα λάμβανε αργότερα. Με κομμάτια όπως τα «We Die Young» «Man In The Box» «Sea Of Sorrow» «Bleed The Freak» να τα σπάνε φέρνοντας τους  στο δρόμο ώστε να ανοίγουν τις συναυλίες του Iggy Pop, αλλά και των Van Halen και Poison. Στις αρχές του 1991, επιτέλους οι Alice In Chains άνοιγαν τη «Clash of the Titans Tour», μαζί µε τους Anthrax, Megadeth και Slayer, έχοντας την ευκαιρία να ακουστούν στο ευρύτερο κοινό. Το 1992 είχαν µία υποψηφιότητα για το «Man in the Box» στην κατηγορία «Best Hard Rock Performance Grammy Award» αλλά έχασε (Αν είναι δυνατόν!) από τους Van Halen και το «For Unlaw$f ul ¦ Carœ na.l Knß÷… Δεν γράφω άλλο!».

  

Bleed The Freak!

These stand for me.
Name your god and bleed the freak.
I like to see.
How you all would bleed for me.

   

   

      

Alice In Chains Sap

Sap
Brother - Got Me Wrong – Love Song - Right Turn - Am I Inside

   

Την περίοδο που το «Nevermind» των Nirvana ήταν στο #1 των αμερικανικών charts και ενώ τα ραδιόφωνα έπαιζαν συνέχεια τα «Jeremy» και «Alive» των Pearl Jam οι Alice In Chains, κυκλοφόρησαν το δεύτερο EP τους «Sap». Το συγκρότημα βρισκόταν στο στούντιο για την ηχογράφηση του δεύτερου δίσκου τους, όταν προέκυψε το «Sap» το οποίο περιείχε 4 ακουστικά τραγούδια ξεκαθαρίζοντας σε όλους ότι εδώ δεν ακολουθούνται συγκεκριμένες μανιέρες απλά το µόνο που υπάρχει είναι η μουσική των τεσσάρων και η διάθεσή τους να εκτεθούν στο κοινό. Τα ονόματα που εμφανίζονται στο δίσκο είναι αυτά των Ann Wilson των Heart στα φωνητικά µε τους Staley και Cantrell για τα «Brother», «Am I Inside» και το ψυχωτικά άρρωστο «Love Song» ενώ το «Right Turn» είναι γραμμένο από κοινού µε τους Mark Arm των Mudhoney και Chris Cornell των Soundgarden υπογεγραμμένο µε το credit: Alice Mudgarden. Το «Sap» έγινε και αυτό, χρυσό ενώ την ίδια χρονιά οι Alice In Chains εμφανίστηκαν στη ταινία Singles του Cameron Crowe υποδυόμενοι στην ουσία τους εαυτούς τους παίζοντας το «Would?» σε ένα µπαρ του Seattle. Η ταινία πραγματεύεται την κατάσταση που επικρατούσε στην πόλη µε τη μεγάλη επιτυχία της σκηνής της (εκτός του προβλεπόμενου lovestory) µε τις εμφανίσεις των Vedder, Gossard, Ament των Pearl Jam και Chris Cornell να περιφέρονται ανάμεσα στα καρέ. Το Soundtrack της ταινίας είναι πραγματικά πάρα πολύ καλό αφού περιέχει τα ονόματα που χάραξαν τη πορεία του grunge αλλά και της μουσικής πραγματικότητας της εποχής.

    

To Right Turn με τον αυτόχειρα "Πατέρα", Chris Cornell σαν "Alice Mudgarden".

Μια άλλη ιστορία ίσως...

   

     

        

Alice In Chains Dirt

Dirt
Them Bones - Dam That River - Rain When I Die - Sickman - Rooster - Junkhead - Dirt - God Smack - Hate To Feel - Angry Chair - Down In A Hole - Would?

   

Το Σεπτέμβριο του 1992 κυκλοφόρησε το αριστούργημά τους µε τον αντιπροσωπευτικό τίτλο «Dirt». Οι Alice In Chains έφεραν στην επιφάνεια ότι πιο βρώμικο, ενδοσκοπικό, heavy και σκοτεινό έκρυβαν στα μπουντρούμια των βιωμάτων τους, προσπαθώντας να ξορκίσουν τους δαίμονες τους, καθώς 6 από τα 12 τραγούδια του δίσκου πραγματεύονται την εξάρτηση. Η σύνθεση του «Dirt» προήλθε στο δρόμο κατά τη διάρκεια των περιοδειών τους και παραγωγός ήταν για µία ακόμη φορά ο Dave Jerden. «Them Bones», «Dam That River», «Rooster» (το οποίο γράφτηκε για τον πατέρα του Jerry), «Dirt», «Angry Chair», «Down in a Hole», «Would?», τι μπορείς να γράψεις για τους τίτλους ενός δίσκου, που όσα χρόνια και αν περάσουν το συγκρότημα θα τους θεωρεί συνυφασμένους µε τη κατάρα ή την τύχη του. Φορτισμένο συναισθηματικά, κενό σώμα πραγματιστικά. Εδώ ο Staley χάνει κάθε έλεγχο, είτε σε προσωπικό, είτε σε καλλιτεχνικό επίπεδο, γράφοντας όλο και περισσότερους στοίχους, µε τη φωνή του να ακούγεται άλλοτε σαν λεπίδα και άλλοτε να παίρνει µία acid χροιά ουρλιάζοντας για την απώλεια και το πόνο, ενώ σβήνει κάτω από τα θηριώδη riffs ή τα σπαρακτικά lead του Cantrell. Η ένταση του τραγουδιστή, η κατάρριψη, η συντριβή του, αποτυπώνονται χωρίς την παραμικρή αμφισβήτηση για την ανάγκη της λύτρωσης μέσω της μουσικής. Ο εθισμός και η απόγνωση εκφράζονται σε κάθε κομμάτι του δίσκου, σε κάθε στοίχο, σε κάθε ήχο. Δεν θα προσπαθήσω να αναλύσω περισσότερο τη σύνθεση ή τη σημασία του «Dirt» αφού για µ’ ένα, είναι ένας από τους μεγαλύτερους δίσκους που γράφτηκαν, απλά, το µόνο ότι ακόμη και τριάντα χρόνια μετά είναι σαν να έχει αφήσει ανοιχτές πληγές συνειδητοποιώντας, ότι ίσως τελικά να βρίσκουμε κομμάτια εαυτού μέσα του, ακόμη και σήμερα, ακόμη και αύριο.

   

«I give this part of me for you...» Πως το γράφεις αυτό;.. κύρίως όμως πως το ερμηνέυεις... 

Down In A Hole
Bury me softly in this womb

I give this part of me for you
Sand rains down and here I sit
Holding rare flowers (Oh I want to be inside of you)

In a tomb... in bloom
Oh I want to be inside...

  

   

Ο δεύτερος δίσκος των Alice In Chains έφτασε στο #6 του αμερικάνικου Billboard 200 και φυσικά είναι η μεγαλύτερή τους εμπορική επιτυχία ενώ μέχρι το τέλος του χρόνου είχε γίνει πλατινένιο. Τα singles Them Bones, Rooster και Down in a Hole έμειναν για περίπου ένα χρόνο στα charts, ενώ ακολούθησε η περιοδεία του συγκροτήματος, ανοίγοντας τις συναυλίες του Ozzy Osbourne, για την No More Tears Tour (Μία ημέρα πριν ξεκινήσουν, ο Staley έσπασε το πόδι του και αναγκάστηκε να βγάλει όλες τις εμφανίσεις µε πατερίτσες, ενώ τυπώθηκε και μπλουζάκι για το tour µε την ακτινογραφία του). Στη μέση περίπου αυτής της περιοδείας και καθώς οι ουσίες είχαν αρχίσει να επηρεάζουν όλο και περισσότερο τα μέλη ο μπασίστας Mike Starr, εγκατέλειψε την µπάντα για προσωπικούς λόγους. Αντικαταστάτης του, ήταν ο πρώην µπασίστας του Ozzy, Mike Inez. Εκείνη ακριβώς τη περίοδο οι A.I.C. βρέθηκαν στο απόγειο της καριέρας τους παρά την αποχώρηση ενός σημαντικού µέλους. Το καλοκαίρι του 1993, µε τους Primus, Tool, Rage Against the Machine, και Babes in Toyland εμφανίστηκαν στο Lollapalooza Festival ενώ οι φήμες άρχισαν να παίρνουν σάρκα για τον εθισμό του Staley στη ηρωίνη.

     

Alice In Chains Jar Of Flies

Jar of Flies
Rotten Apple - Nutshell - I Stay Away - No Excuses - Don't Follow - Swing On This

   

Μετά την παγκόσμια περιοδεία για το Dirt ο Staley έριξε την ιδέα για ένα δεύτερο ακουστικό δίσκο. Έτσι γεννήθηκε το «Jar of Flies» που κυκλοφόρησε στις 25 Ιανουαρίου του 1994. Ο χρόνος παραγωγής και ηχογράφησης ήτανε µία εβδομάδα. Ο δίσκος περιέχει 7 κομμάτια και ήταν το πρώτο EP που έφτασε στο #1 του Billboard 200 και το πρώτο #1 για τους A.I.C.. Μουσικά έχει µία θλιμμένη μελωδική αίσθηση και ρέει σε όλη τη διάρκειά του µε τραγούδια, όπως το Nutshell και No Excuses να ψάχνουν απεγνωσμένα για λύτρωση. Οι Staley και Cantrell εδώ γράφουν κάποια τραγούδια και τα εκτελούν όσο πιο απλά μπορούν, µε το πρώτο να παραπαίει, καθώς προσπαθεί να αναπνεύσει ανάμεσα τους και τον δεύτερο να ακολουθεί µε µια κιθάρα, νωχελικός όσο ποτέ. Μετά το τέλος της ηχογράφησης του Jar of Flies ο Staley μπήκε για αποτοξίνωση, θέλοντας να αντιμετωπίσει το πρόβλημα της εξάρτησής του από την ηρωίνη. Το καλοκαίρι οι Alice In Chains είχαν κλείσει περιοδεία µε τους Metallica και Suicidal Tendencie», αλλά µια ημέρα πριν την έναρξή του tour, αναγκάστηκαν να ακυρώσουν την συμμετοχή τους, καθώς ο τραγουδιστής ξανακύλησε βάζοντας σε δοκιμασία και τους τέσσερις, σκεπτόμενοι σοβαρά το μέλλον του συγκροτήματος.

   

It's okay
Had a bad day
Hands are bruised from
Breaking rocks all day
Drained and blue
I bleed for you
You think it's funny, well
You're drowning in it too

Everyday it's something

Hits me all so cold

Find me sittin' by myself

No excuses, then I know

     

   

Εκείνη τη περίοδο, τα προβλήματα του Staley γίνονταν όλο και πιο εμφανή στους ανθρώπους που βρίσκονταν δίπλα του, µε χαρακτηριστικό παράδειγμα την guest εμφάνιση του µε τους Tool για ένα live τους στο At KISW-FM’s για το κομμάτι «Opiate», όπου ο τύπος βγήκε στη σκηνή σε πολύ κακή κατάσταση µε µία μάσκα του σκι στο πρόσωπό, μόλις µία εβδομάδα μετά την αυτοκτονία του Kurt Cobain (Nirvana). Λέγεται ότι είχε αρχίσει να αναπτύσσεται γάγγραινα στις άκρες των δακτύλων του.

   

AIC 025

      

Above Mad Season album

Above
Wake Up - X-Ray Mind - River of Deceit - I'm Above - Artificial Red - Lifeless Dead - I Don't Know Anything - Long Gone Day - November Hotel - All Alone

    

Τον Μάρτιο του 1995 και καθώς οι A.I.C. ήταν ανενεργοί, ο Staley μαζί µε τους Mike McCready (Pearl Jam), John Baker Saunders (The Walkabouts) και τον ντράµερ Barrett Martin (Screaming Trees) κυκλοφόρησαν το «Above» κάτω από το όνομα Mad Season. Το project είχε ξεκινήσει από τα μέσα του 1994, μένοντας σε αυτή και µόνο την κυκλοφορία λόγω των γνωστών προβλημάτων… Μουσικά το «Above» χαρακτηρίστηκε σαν µία μίξη Alice In Chains και Pearl Jam, ενώ οι στίχοι του (όπως και το artworck), ήταν εξολοκλήρου γραμμένοι από το Staley µε το «Wake Up» να είναι ένας ύμνος στη εξάρτηση και τον εγκλωβισμό της. Τα «Ι 'm Above» και «Lifeless Dead» επίσης ξεχώρισαν αλλά και όλο το υλικό θεωρείτε εξαιρετικό. Στο δίσκο συμμετείχε και ο Mark Lanegan των Screaming Trees, κάνοντας τα φωνητικά στο γεμάτο μνήμες Long Gone Day. Σε καλοκαίρια όπου κανείς μας δεν μπορεί να θυμηθεί. Τα singles River of Deceit και I Don’t Know Anything παίζονταν για καιρό σε όλα τα εναλλακτικά ραδιόφωνα του κόσμου, ενώ ο δίσκος σκαρφάλωσε στο #24 του αμερικάνικου Billboard 200.

     

My pain is self-chosen
At least I believe it to be
I could either drown
Or pull off my skin and swim to shore
Now I can grow a beautiful shell for all to see

The River of Deceit pulls down, yeah
The only direction we flow is down
Down, oh Down

     

     

    

Alice In Chains Alice In Chains

Alice In Chains
Grind - Brush Away - Sludge Factory - Heaven Beside You - Head Creeps - Again - Shame In You - God Am - So Close - Nothin' Song - Frogs - Over Now

   

Το Νοεμβρίου του 1994 κυκλοφόρησε το ομώνυμο Alice In Chains. Οι αρρωστημένες ερμηνείες του Staley µμοιάζουν βγαλμένες από σανατόρια του μεσαίωνα µε ταriffs του Cantrell να ακρωτηριάζουν τα παραμορφωμένα µέλη της γενιάς µας, που είχε αρχίσει σιγά σιγά να χάνει τους ήρωες της. Από το εξώφυλλο µε το τρίποδο σκυλί του Jerry (το όνομά της ήταν Sunshine), μέχρι και τη τελευταία νότα του Over Now που κλείνει τον δίσκο, η σαπίλα του αδύναμου σώματος και των συναισθημάτων αποπροσανατολίζουν γεμίζοντας τον χώρο µε την παγωμένη αίσθηση του θανάτου. Ο δίσκος είναι ότι πιο δεμένο και πολυδιάστατο έχουν υπογράψει οι A.I.C. ενώ βρέθηκε κατευθείαν στο #1 και σε βάθος χρόνου έγινε διπλά πλατινένιο. Τα Grind, Again, Over Now και Heaven Besid You ήταν τα singles του µε το πρώτο, χτισμένο πάνω σε ένα από τα σκοτεινότερα riffs του Cantrell να γίνεται τεράστια ραδιοφωνική επιτυχία και να παίζεται μέχρι και σήμερα. Για µία ακόμη φορά, οι A.I.C. δεν μπόρεσαν να βγουν στο δρόμο για την προώθηση του δίσκου λόγω της κατάστασης του Staley, αλλά η δήλωση του Cantrell νομίζω ότι τα λέει όλα.
«Είναι αρκετά δύσκολο αλλά το παλεύουμε. Κρατήσαμε τις καλές στιγμές που περάσαμε μαζί, ενώ δεθήκαμε ακόμη περισσότερο µε τις δύσκολες. Ποτέ δεν θα μαχαιρώναμε ο ένας τον άλλο, πισώπλατα για να διαλυθούμε, κάνοντας τις ίδιες μαλακίες που έχουμε δει να συμβαίνουν συχνά στον χώρο».
Δυστυχώς, το Alice In Chains ήταν το κύκνειο άσμα του συγκροτήματος µε τον Layne Staley στα φωνητικά, καθώς η εξάρτησή του στην ηρωίνη έγινε η δεύτερη φύση του, καταστρέφοντας τον ίδιο, αλλά και την πορεία μιας από τις σατανικότερες µπάντες που ανέδειξε ο σύγχρονος αμερικάνικος σκληρός ήχος.

   

Το Grind. Άκουσε το σαν μην έχεις ακούσει τίποτε πριν.

In the darkest hole, you'd be well advised
Not to plan my funeral 'fore the body dies, yeah
Come the morning light, it's a see through show
What you may have heard and what you think you know, yeah

   

   

    

Alice In Chains MTV Unplugged

Unplugged
Nutshell - Brother - No Excuses - Sludge Factory  - Down in a Hole - Angry Chair - Rooster - Got Me Wrong - Heaven Beside You - Would?- Frogs - Over Now - KillerIsMe

   

Τον Απριλίου του 1996, οι Alice In Chains έδωσαν µία ακουστικά εµφάνιση για το «MTV Unplugged» ύστερα από τρία χρόνια απουσίας. Όλη η πορεία του συγκροτήματος πέρασε σε µιάµιση ώρα που διάρκεσε το setlist, µε τις εκτελέσεις των Nutshell, Brother, No Excuses, Down in a Hole, Would? και Over Now να σπαράζουν για διαύγεια και τη χαμένη ελπίδα. Στο lineup προστέθηκε o Skott Olson µε την δεύτερη κιθάρα, κάνοντας τις εκτελέσεις να ακούγονται πιο ολοκληρωμένες. Γενικά, το unplugged πήγε πολύ καλά µε όλα τα µέλη να αποτελούν ένα αναπόσπαστο σύνολο και τον Cantrell να ηγείται πίσω από τον Layne που αν και σκιά του εαυτού του (η εύθραυστη φιγούρα του, δεν θα φύγει ποτέ από τη μνήμη µου) έδειξε πραγματικά, τη δύναμη αλλά και τη στόφα ενός μεγάλου ερμηνευτή. Οι Alice In Chains έκαναν πέντε live μετά το MTV Unplugged, ενώ στις 3 Ιουλίου της ίδιας χρονιάς στο Kansas City του Missouri έδωσαν την τελευταία τους συναυλία. Έτσι, έκλεισε ένας κύκλος στην ιστορία του αμερικάνικου rock που για µία ακόμη φορά έδειξε το πόσο προβλέψιμα μπορεί να επαναλαμβάνεται, και συγχρόνως να εκπλήσσει µε την ανάγκη κάποιων ανθρώπων για επικοινωνία και ελεύθερη έκφραση, όσο αυτοκαταστροφικοί και αν παρουσιάζονται στην πορεία της ζωής τους, αλλά και του έργου τους.

«Τα ναρκωτικά λειτουργούσαν για ‘µένα για χρόνια δηλώνει ο Staley στο περιοδικό «Rolling Stone» το 1996 «Τώρα όλα αυτά γύρισαν εναντίον µου, κάνοντάς µε να ζω µία πραγματική κόλαση».

  

Nutshell. Στην "Brena". Ξέρω το ποσο της άρεσε.

    

   

Τον Οκτώβριο του 1996, η πρώην αρραβωνιαστικιά του Staley, Demir Lara Parrott, βρέθηκε νεκρή από δευτερογενή συνδυασμό φαρμάκων που της προκάλεσαν Βακτηριακή ενδοκαρδίτιδα. Το γεγονός έκανε τον τραγουδιστή να απομονωθεί από τους πάντες και τα πάντα για ενάμισι χρόνο περίπου, όταν και εμφανίστηκε µε τους υπόλοιπος Alice In Chains στην απονομή των Grammy Awards, αφού το «Again» από τον τελευταίο τους δίσκο, ήταν υποψήφιο στη κατηγορία Best Hard Rock Performance. Τον Απρίλιο του 1998, ο Cantrell κυκλοφόρησε τον πρώτο του προσωπικό δίσκο Boggy Depot (δεν το έχω ακούσει, οπότε δεν έχω γνώµη), µε singles τα Cyt you In (όπου ακούστηκε αρκετά) και My Song. Στην περιοδεία για τη προώθησή του, ο Jerry πήρε μαζί του, τους Starr και Kinney. Το Σεπτέµβριο του 1998, οι A.I.C. ηχογράφησαν δύο νέα τραγούδια το Get Born Again και το Died για το Music Bank box set που κυκλοφόρησε το 1999. Το Νοέμβριο του 1998, ο Staley συμμετείχε σ’ ένα νέο project µε τους Tom Morello (Rage Against the Machine, Audioslave), Stephen Perkins (Jane’s Addiction), το µπασίστα Martyn LeNoble (Porno for Pyros) και τον πληκτρά Matt Serletic µε τον τίτλο «Class of ’99», κάνοντας µία από τις καλύτερες διασκευές στο Another Brick in the Wall part 1 και 2 των Pink Floyd. Το φάντασμα της εξάρτησης, τον τράβαγε όλο και πιο κάτω, αλλοιώνοντας εκτός της ψυχικής του υγείας και τη μορφή του. O Staley απομονώνονταν σιγά σιγά, όλο και περισσότερο από τους δικούς του ανθρώπους, λέγοντας σε µία από τις τελευταίες του συνεντεύξεις.
«Δεν προσπαθώ να έχω καμία επαφή µε τους «A.I.C.». Δεν είναι φίλοι µου…».
Ο ντράµερ της μπάντας Kinney όμως δηλώνει:
«Προσπαθούσα να έχω επαφή τρεις φορές την εβδομάδα μαζί του. Σαν καλοκουρδισμένο ρολόι του τηλεφωνούσα, αλλά ποτέ δεν απαντούσε. Κάθε φορά που βρισκόμουν στην περιοχή περνούσα από το διαμέρισμα του και φώναζα για να µου ανοίξει, χωρίς καμιά απάντηση. Πως μπορείς όμως να βοηθήσεις κάποιον, όταν ο ίδιος πρώτα δεν θέλει να προσπαθήσει για τον εαυτό του!».
Τον τελευταίο χρόνο της ζωής του Layne, υπήρξαν και κάποιες αναλαμπές, όπως ήταν η γέννηση του ανιψιού του, Oscar.

«Το ξέρω ότι είμαι κοντά στο θάνατο, κάνω χρήση crack και ηρωίνης εδώ και χρόνια. Ποτέ δεν ήθελα όμως να τελειώσω µ’ αυτόν τον τρόπο τη ζωή µου.

        

maxresdefault 3

19 Απριλίου του 2002, ο Staley βρίσκεται νεκρός στο διαμέρισμά του, από τη μητέρα και τον πατριό του, δύο εβδομάδες αργότερα από τη ημέρα που ο τραγουδιστής πέρασε στην ιστορία. Ο Layne Thomas Staley πέθανε στις 5 Απριλίου, την ίδια ακριβώς ημέρα που ο αυτόχειρας και φίλος του, Kurt Cobain έβαζε και αυτός τέλος στη ζωή του, 8 χρόνια πριν. Η αιτία θανάτου. Υπερβολική δόση μείγματος ηρωίνης και κοκαΐνης, γνωστό ως speedball. Το επόμενο βράδυ, πολλοί fans και φίλοι, όπως ο Cantrell και ο Chris Cornell συγκεντρώθηκαν στο κέντρο του Seattle, τιμώντας τη μνήμη αλλά και το ταλέντο ενός ανθρώπου λάτρεψε την αδυναμία του στο θάνατο, τον αποτύπωσε σε κάθε έκφανσή του και στο τέλος, αφέθηκε για πάντα μέσα του.

Ο Layne Thomas Staley ήταν 34 ετών…

"Το κείμενο είναι αφιερωμένο στον Layne Thomas Staley που δεν κατάφερε να ξυπνήσει ποτέ."

If I would, could you?

    

    

Δύο μήνες μετά το θάνατο του τραγουδιστή των Alice In Chains κυκλοφόρησε ο δεύτερος solo δίσκος του Jerry Cantrell «Degrdation Trip» (επίσης δεν το έχω ακούσει…), όπου ήταν αφιερωμένος σ’ εκείνον. Τα χρόνια που ακολούθησαν το συγκροτήματα είχε άρνηση στο να επανενωθεί τιμώντας τη μνήμη του. Το 2005 όμως, βρέθηκαν στη σκηνή για ένα live, για τα θύματα του τσουνάμι που σάρωσε τις ακτές του Ινδικού Ωκεανού στις 24 Δεκεμβρίου του 2004, µε τη συμμετοχή μεγάλων ονομάτων του χώρου, όπως ο τραγουδιστής των Damageplan, Pat Lachman και ο Wes Scantlin των Puddle of Mudd, Meynard James Keenan (προσωπικός φίλος του Staley), των Tool, και Ann Wilson, των Heart µε τον οποίο είχαν συνεργαστεί στο Sap. Στις 6 Μαρτίου του 2006, η µπάντα επανενώθηκε και πάλι στη σκηνή µε τον Phil Anselmo να ερμηνεύει το Would? (ψάξτε το στο δίκτυο για να πάθετε πλάκα!) και τον ex-Guns N’ Roses µπασίστα Duff McKagan των Velvet Revolver, ενώ εμφανίστηκε και ο William Du Vall των Come With the Fall µε τον Ann Wilson εκτελώντας το Rooster.

Μετά τα τελευταία live, η ιδέα του να ξαναυπάρξουν οι Alice In Chains άρχισε να τρώει τα µέλη του συγκροτήματος καθώς ο Cantrell και ο Kinney είχαν υλικό στα χέρια τους, αν και δεν τολμούσαν να το ηχογραφήσουν κάτω από το ίδιο όνομα, φοβούμενοι ίσως την κατάληξη που είχαν μεγαθήρια της rock, όπως οι Queen και οι Doors μετά το χαμό των Fredy Mercury και Jim Morison. Τότε έσκασε το όνομα του William Du Vall, ενός τραγουδιστή της σχολής του Cornell, µε πολλά κοινά στοιχεία στον ήχο της μπάντας. Ακολούθησαν κάποιες εμφανίσεις σε επιλεγμένα club’s στις Η.Π.Α., ενώ έγινα και κάποια live σε Ευρώπη και Αυστραλία, µε τον Du Vall στα φωνητικά. Οι ελπίδες του κόσμου, αλλά και η επιθυμία των µελών για ένα reunion ήταν δεδομένη πια αφού το αποτέλεσμα ήταν αντάξιο της ιστορίας και του ονόματος που κουβαλάνε οι τρεις εναπομείναντες Alice In Chains. Τον Σεπτέμβρη του 2008, έσκασε η είδηση ότι βρίσκονται στο στούντιο και δουλεύουν πάνω σε νέο υλικό! Ύστερα από 14 χρόνια απουσίας, οι Alice In Chains κυκλοφορούν το Black Gives Way to Blue το οποίο σάρωσε και άφησε καμένες μνήμες στο πέρασμα του, ήταν μια ωδή σε ότι προϋπήρξε, στην ανάμνηση ενός ανθρώπου και όλων εκείνων που άφησε πίσω του.

    

alice in Chains 2013 Rhythm Circus1

    

Alice In Chains Black Gives Way To Blue

Black Gives Way to Blue
All Secrets Known – Check my Brain – Last of my Kind – Your Decision – A Looking in View – When the Sun Rose Again – Acid Bubble – Lesson Learned – Take Her Out – Private Hell – Black Gives Way to Blue

    

Κάπου Οκτώβριος του 2009 και. PLAY: Το Black Gives Way to Blue ξεκινάει την ιστορία του, δείχνοντας την αλήθεια του από το πρώτο λεπτό. Οι ήρωες είναι και πάλι εδώ, γυρίζοντας µε τα λάφυρα και τη γνώση, μιας εσωτερικής κυρίως, μάχης για εξωστρέφεια και επαναπροσδιορισμό. Οι Alice In Chains γύρισαν ύστερα από 14 χρόνια φτιάχνοντας έναν δίσκο που θυμίζει το παρελθόν, αλλά κυρίως αλλάζει το μέλλον τους, µε παραγωγό τον Nick Raskulinecz (Foo Fighters, Stone Sour, Trivium, Shadows Fall, Death Angel). Με νέο τραγουδιστή, τον William Du Vall και τον Jerry Cantrell στο ρόλο του «οδηγού», να γράφει κάποια από τα δυνατότερά του κομμάτια, το Black Gives Way to Blue, είναι σίγουρα το πιο μεταλλικό άλμπουμ των A.I.C.. Εδώ δεν υπάρχουν πισωγυρίσµατα, παρά μόνον η εξέλιξη που χάνεται ανάμεσα σε καταιγιστικά sabbath-ικα riffs, που ίσως, αγγίζουν κάποιες επιφυλακτικές stoner επιρροές, αλλά και hard rock καταβολές, µε μακρόσυρτα σπαρακτικά φωνητικά, γεμάτα μνήμες ενός ανθρώπου που χάθηκε νωρίς, σημαδεύοντας την πορεία ενός συγκροτήματος αλλά και όσων έμειναν πίσω του. Το All secrets Known ξεκινά σαν εκστατικός ψαλμός, γλύφοντας τις πληγές του παρελθόντος και ανοίγοντας καινούργιες µε το νέο ύφος των Alice In Chains, συνθλίβοντας ότι προϋπήρξε. Το Check my Brain έρχεται για να επιβεβαιώσει τα παραπάνω, γρήγορο όμως και εθιστικό, µε τα riffs του να πέφτουν καταρρακτωδώς στην έρημο της Καλιφόρνια, ενώ είναι και το δεύτερο single του δίσκου. Η βαρύτητα του Last of my Kind σε τραβάει κατευθείαν µε τη μούρη, στο μεταλλικό του υπόβαθρό, αφού είναι ένα τσαμπουκαλίδικο, γραμμένο από τους Cantrell και Du Vall, µε τον τραγουδιστή να δείχνει ότι δεν ήρθε απλά για να αντικαταστήσει τον Staley, αλλά για να συμπληρώσει τους υπόλοιπους σε ότι εκείνοι δεν πρόλαβαν να τελειώσουν. Το μελωδικό Your Decision, θυμίζει το πως πορευόσαστε στο σκοτάδι του ίδιου µας του εαυτού, µε τη ευθύνη της πορείας που έχει χαράξει ο καθένας από εμάς στη ζωή, αποτελώντας ένα είδος κάθαρσης για τους Alice In Chains. Το πρώτο single του Black Gives Way to Blue είναι το επτάλεπτο A Looking in View και είναι ότι πιο χαρακτηριστικό υπάρχει εκεί, αργό και σκοτεινό µε τις κιθάρες να σπέρνουν τα πρώτα ασήκωτα riffs και να θερίζουν άπληστα, καμμένα μυαλά στο πέρασμά τους. Το ακουστικό When the sun Rose Again κλείνει το πρώτο μέρος του δίσκου, µε τα Acid Bubble, Lesson Learned και Take Her Out να βγάζουν κάτι από τα παλιά, ενώ ανεβάζουν επικίνδυνα ταχύτητες και µας προσγειώνουν και πάλι στη ζοφερή πραγματικότητα των «Alice In Chains» χωρίς υπεκφυγές, περήφανα για τις καταβολές και της επιρροές τους, που εμφανίζονται βέβαια απροκάλυπτα σε όλο το Black Gives Way to Blue. Το Private Hell κάλλιστα θα μπορούσε να περιέχεται στο Alice In Chains νωχελικό και αρρωστημένο , λίγο πριν το ομότιτλο, κλείσει το Black Gives Way to Blue, γαλήνιο και τόσο λυρικό, στάζοντας νοσταλγία και μνήμη, µε τον Cantrell να ερμηνεύει ίσως φορτισμένος όπως ποτέ άλλοτε.
Ο τέταρτος δίσκος των Alice In Chains είναι ένας φόρος τιμής στον Layne Thomas Staley αλλά σηματοδοτεί και την επιστροφή τους που έρχεται από ένα ακραία δαιμονιακό παρελθόν στο σήμερα, γεμάτο ρυτίδες, εμπειρία αλλά και ελπίδα για το σκοτεινό μέλλον της αιώνιας ψυχής εκείνων που εκφράζονται σε πρώτο βαθμό στο Black Gives Way to Blue αλλά και σε όποιο μέλλον φέρνει το αύριο.

    

Τα πάντα. Your Decision.

Time to change has come and gone
Watched your fears become your God
It's your decision
It's your decision

Overwhelmed, you chose to run

Apathetic to the stunned

It's your decision

It's your decision

You feed the fire that burned us all

When you lie

To feel the pain that spurs you on

Black inside

No one plans to take the path that brings you lower

And here you stand before us all and say it's over

It's over  

    

    

Το Μάρτιο του 2011 και καθώς το συγκρότημα είχε ανακοινώσει την θέληση του για έναν δεύτερο δίσκο ο πρώτος μπασίστας Mike Starr βρίσκεται νεκρός στο σπίτι του από μάλλον υπερβολική δόση μείξης μεθαδώνης και αγχολυτικών φαρμάκων. Η ιστορία επαναλαμβάνεται χωρίς τέλος για τη μπάντα που έχει χάσει τόσα αλλά κυρίως άλλον ένα κρίκο. Το σήμερα όμως φέρνει τους τρεις έτοιμους για το επόμενο βήμα. Έτοιμους και τόσο μεγάλους ώστε να συνθλίψουν τα κόκκαλα της συντήρησης και της κόπωσης. Τα κόκκαλα της ίδιας τους της γενιάς.

     

Alice In Chains The Devil Put The Dinosaurs Here

The Devil Put Dinosaurs Here
Hollow - Pretty Done - Stone - Voices - The Devil Put Dinosaurs Here - Lab Monkey - Low Ceiling - Breath On A Window - Scalpel - Phantom Limb - Hung On A Hook - Choke

   

Μετά από μια περίοδο αναζήτησης από τον κόσμο αλλά και από τους ίδιους τους Alice In Chains και μη γνωρίζοντας το κατά τ’ άλλα εξαιρετικό (ούτε στα πιο τρελά μας όνειρα) comeback του Black Gives Way to Blue θα έχει συνέχεια φήμες έρχονται για νέο άλμπουμ. Το 2013 και ύστερα από δεν ξέρω πόσες συναυλίες soldout ανά τον κόσμο το Τhe Devil Put Dinosaurs Here κυκλοφόρησε για να αφήσει και πάλι στόματα ανοιχτά και μάτια γεμάτα.

Ο δίσκος στα πρότυπα του προηγούμενου και από τη μία με τον νέο ήχο και το δέσιμο Du Vall – Cantrell να αναγνωρίζεις πια με ποιους έχεις να κάνεις αλλά από την άλλη πάντα να ξέρεις τι έχει προηγηθεί. Ναι σκληροπυρηνικό grunge δοσμένο με ρυθμό και τόση ένταση. Λιγότερη αρρώστια τουλάχιστον σε μουσικό επίπεδο αλλά ο δίσκος σπέρνει riffάρες αλλά μοιάζει λίγο εξακολουθητικός εκτός κάποιων σημείων που εκεί θερίζει. Τα Hollow και Stone είναι εκείνα που ξεχωρίζουν αλλά τη σαπίλα που επιτέλους έβγαλαν στο «The Devil Put Dinosaurs» δεν την είδα άλλου εδώ μέσα.
Το «Voices» είναι χαρακτηριστικό πια της φόρμας που έχουμε σε midtempoαλλά και όλου του υπόλοιπου υλικού.

Το The Devil Put Dinosaurs Here είναι ένας πάρα πολύ καλός δίσκος στα χνάρια του προκατόχου του χωρίς όμως το Shock του. Δεν είναι αναμενόμενος ξεπερνάει υπερδιεγερμένα δεκαοχτάχρονα σε δύναμη και μαυρίλα αλλά… κάτι… Εκείνο που περιμένω είναι να μπορέσω να τους δω κάποια στιγμή πάνω στη σκηνή να ξετυλίγουν αυτήν την ιστορία, αυτό το μεγαλείο, αυτό το μαυσωλείο.

   

Επιτέλους! Σαπίλα από τα παλιά για ένα ακόμη κουφάρι.

Turning in circles, slowing down
Pulling against a closing out
Easy to feed off a weaker thing
Harder to say what I really mean

Hollow as a mountain
All tunneled and drilled below
Hollow as a mountain
Crowned with a cold, blue sky

All of your colours turn to grey
Don't even matter anyway
Bleeding impressions where you were tied
Can't really say how you lost your mind

Hollow as a mountain
All tunneled and drilled below
Hollow as a mountain
Crowned with a cold

    

        

  

Πηγές:
Metal Hammer, Rocking.gr,
Wikipedia.

   

www.aliceinchains.com

     

Πρώτη δημοσίευση: αφορμή, 8 Οκτωβρίου 2009

     

Γράφτηκε από 
Τελευταία τροποποίηση στις Παρασκευή, 29 Μαρτίου 2019 22:26
Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Serj Tankian - Left behind those empty walls Mastodon. Emperor of Sand »
Το e la libertà.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά σχόλια με υβριστικό, ρατσιστικό, σεξιστικό φασιστικό περιεχόμενο ή σχόλια μη σχετικά με το κείμενο

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.