H ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΠΑΠΑΔΑΚΗ, ΔΙΚΗΓΟΡΟΥ ΚΑΙ ΜΕΛΟΥΣ ΤΟΥ Δ.Σ. ΤΟΥ Δ.Σ.Α. ΣΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ Δ.Σ.Α. ΣΤΙΣ 11.2.2026 ΜΕ ΘΕΜΑ «Η ΚΑΘΑΡΟΓΡΑΦΗ ΤΩΝ ΑΘΩΩΤΙΚΩΝ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ»…Αλλά αυτό που έχει σημασία είναι ότι η καθαρογραφή του σκεπτικού των δικαστικών αποφάσεων αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της αιτιολογίας τους και, κατά συνέπεια, μοναδικό μέσο δημοσιοποίησης και, άρα, ελέγχου της κρίσης των δικαστηρίων. Χωρίς διατύπωση του σκεπτικού τους, άρα χωρίς καθαρογραφή, είτε πρόκειται για αθωωτικές αποφάσεις, είτε για καταδικαστικές, δεν υπάρχει αιτιολογία. Χωρίς αιτιολογία δεν υπάρχει δημοσιότητα και χωρίς αιτιολογία και δημοσιότητα δεν υπάρχει λαϊκή κυριαρχία και έτσι προσβάλλεται το θεμέλιο κάθε δημοκρατικού Συντάγματος.

 Έχουν χάσει κάθε έλεγχο οι κυβερνώντες. Πριν λίγες μέρες έφεραν σε διαβούλευση μια εκτρωματική διάταξη νόμου που υποχρεώνει τους δικηγόρους των Δήμων να αντιδικούν με τους εργαζομένους του Δήμου που δικαιώνονται με δικαστικές αποφάσεις και να ασκούν ένδικα μέσα εναντίον αυτών, ακόμα και όταν δεν έχουν εντολή η έχουν αντίθετη εντολή από τα αρμόδια δημοτικά όργανα. Έθεσα πριν λίγο το θέμα στα αρμόδια συνδικαλιστικά όργανα των δικηγόρων στην Αθήνα και στην Ελλάδα και το δημοσιοποίησα.

 Το Μέγαρο Μαξίμου, το Υπουργείο Δικαιοσύνης, η ηγεσία της δικαστικής ιεραρχίας, η κυβερνητική παράταξη στους δικηγόρους, το συνδικαλιστικό κατεστημένο και οι εργοδότες του κλάδου, τρέμουν την ιδέα ότι οι δικηγόροι θα αξιοποιήσουν τις εκλογές για να στείλουν μήνυμα ανατροπής. Το πρώτο βήμα έγινε στις εκλογές του 2021: το 10% των δικηγόρων στις κάλπες των συνδυασμών και το 15% στις κάλπες των προέδρων ανέδειξαν την Εναλλακτική Παρέμβαση σε ανερχόμενο πολιτικό και συνδικαλιστικό ρεύμα, φέρνοντάς μας στην τρίτη θέση, ενώ οι νέες κάλπες από 27 έως 40 ανέδειξαν τον υποψήφιο της Εναλλακτικής Θανάση Καμπαγιάννη πρώτο στις προτιμήσεις των νέων δικηγόρων. Σήμερα, το βήμα αυτό μπορεί να ολοκληρωθεί. Γι' αυτό λέμε ότι οι φετινές εκλογές είναι μια ευκαιρία που δεν πρέπει να πάει χαμένη.

Έτσι, με μια ακόμα απαγορευτική και κατασταλτική, κατεπείγουσα μάλιστα νομοθετική της πρωτοβουλία η κυβέρνηση επιχειρεί να ενισχύσει τον κρατικό αυταρχισμό, να εγγράψει τη διάθεση εκδίκησης στους συγγενείς των θυμάτων Τεμπών και στο σύνολο της ελληνικής κοινωνίας που στέκεται δίπλα τους και να οπλίσει τους κατασταλτικούς της μηχανισμούς για νέες εφορμήσεις, ξύλο, χημικά, προσαγωγές, συλλήψεις, διώξεις και δίκες… Το μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη από σήμερα μαγαρίζεται νομικά και καθίσταται μνημείο κυβερνητικής υποκρισίας. Μόνο που όποιος τα βάζει με την κοινωνία είναι σαν να πετάει του ήλιου πέτρες : Δεν θε αργήσουν πολύ να επιστρέψουν στο κεφάλι του.

Με το ν. 5221/2025 (ΦΕΚ Α΄ 133/28.7.2025) ψηφίστηκε μια ακόμα σαρωτική τροποποίηση στις διατάξεις του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας, οι περισσότερες διατάξεις του οποίου θα τεθούν σε ισχύ από την 1.1.2026. Πρόκειται για την τριακοστή (30) συνολικά τροποποίηση του Κ.Πολ.Δ. μετά τη θέση σε ισχύ του δικονομικού συστήματος της «νέας τακτικής διαδικασίας» με το νόμο 4335/2015, αυτόν που καθ ομολογίαν του τότε Υπουργού Δικαιοσύνης της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ Νίκου Παρασκευόπουλου ψηφίστηκε χωρίς ο ίδιος να συμφωνεί επειδή αυτό ζητούσαν οι δανειστές της τρόϊκα. Ενώ η τρέχουσα τροποποίηση είναι η εικοστή (20) από το 2019 που είναι κυβέρνηση η Νέα Δημοκρατία μέχρι και σήμερα

Εδώ θα αναμετρηθούν με τη συνέπειά τους και οι θεσμικοί φορείς ...Αλλά δεν αρκούν οι καταγγελίες όταν δεν συνοδεύονται από διεκδικήσεις που προωθούν στην πράξη και κατοχυρώνουν όσο είναι δυνατό τον περιορισμό του κρατικού και δικαστικού αυταρχισμού. Αλλιώς γρήγορα θα δούν όλοι αυτοί την έλλειψη εμπιστοσύνης που δίκαια καταγράφεται από τη συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας στη «δικαιοσύνη», μια δικαιοσύνη που και ακόμα και όταν αθωώνει δείχνει να ντρέπεται που το έκανε και ξεφεύγει από την κατασταλτική της αποστολή, να συμπεριλαμβάνει και τους ίδιους ως μέρος του προβλήματος και όχι ως μέρος της λύσης του.

Το κοινωνικοπολιτικό σκηνικό που έχει διαμορφωθεί δύο εβδομάδες μετά τις μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις για το έγκλημα των Τεμπών απαιτεί ανάγνωση και προοπτική. Η κοινωνία μίλησε και εξακολουθεί καθημερινά να κινητοποιείται και να δίνει βήμα στους συγγενείς των θυμάτων. Οι τελευταίοι, αν και ανεπιτήδευτοι πολιτικά,  συχνά στις τοποθετήσεις τους που είναι αυθεντικές χωρίς περαιτέρω κίνητρα απογυμνώνουν την κυβέρνηση και τους δικαστικούς χειρισμούς της υπόθεσης, δείχνοντας ότι κανένα σχέδιο συγκάλυψης δεν θα επιτύχει. Το εγγυάται άλλωστε η πρωτόγνωρη κοινωνική κινητοποίηση με το αίτημα για απόδοση δικαιοσύνης, που ξεπέρασε κάθε προηγούμενη για οικονομικά αιτήματα, όσο σοβαρά και αν ήταν αυτά.

Τίποτε πια δεν είναι ίδιο με πριν… Το μήνυμα είναι σαφέστατο : Κάτι καινούργιο πρέπει να γεννηθεί. Η κοινωνία θα βρει το δρόμο της προοπτικής της. Ήταν μια ιστορική μέρα που από τον χειμώνα μας έφερε στην άνοιξη. Το επόμενο βήμα είναι αυτό το τεράστιο κίνημα διαμαρτυρίας να εξελιχθεί σε κίνημα ανατροπής, με προοπτική και πρόγραμμα. Αυτό θα φέρει το οξυγόνο και τότε είναι που η άνοιξη θα φέρει το καλοκαίρι. Έχουμε το δικαίωμα στην ελπίδα όσο εργαζόμαστε για τη βεβαιότητα που τη γεννάει. Ας εργαστούμε!

Με  αφορμή την υπόθεση των Τεμπών, σωρεία δημοσκοπήσεων αποκαλύπτει την αποδοκιμασία όσων ερωτώνται για το σύνολο των θεσμών και εμφανίζεται  για πρώτη φορά να εκδηλώνεται κατά μεγάλο μέρος και σε ό,τι αφορά τον θεσμό της δικαιοσύνης. Δύο στους τρείς ερωτώμενους δηλώνουν έλλειψη εμπιστοσύνης, ακόμα και στη “δικαιοσύνη”. Για όσους φυσικά αναπνέουμε μέσα στις λειτουργίες της, δεν χρειάζεται καμία δημοσκόπηση, ούτε έπρεπε να φτάσουμε στο τραγικό έγκλημα των Τεμπών και τις ανακριτικές εξελίξεις του για να αντιληφθούμε την βασιμότητα της παραπάνω διαπίστωσης…

Η λέξη «μεταπολίτευση» προφέρεται και γράφεται με μεγάλη πολιτική απαξία από τους κονδυλοφόρους και τους εκφωνητές των Μ.Μ.Ε. της άρχουσας τάξης. Ο λόγος για τον οποίο την μισούν είναι γιατί είναι συνδεδεμένη με μία περίοδο κατακτήσεων της εργατικής τάξης και του λαού, τόσο στο επίπεδο της οικονομικής βάσης (μισθοί, συντάξεις, υλικοί όροι ζωής), όσο και στο επίπεδο του εποικοδομήματος (δικαιώματα, ελευθερίες). Και επειδή εύχονται και προσπαθούν για  την κατάργηση και την συρρίκνωση τους εδώ και χρόνια, επιδιώκουν να επιμηκύνουν όσο το δυνατόν περισσότερο τα χρονικά και ιστορικά όρια της περιόδου αυτής, για να δίνουν επικοινωνιακά την εντύπωση ότι πρόκειται για μια μακρά περίοδο κατακτήσεων του “λαϊκισμού”, η οποία διαρκεί ακόμα και θα πρέπει να αντιστραφεί.