του Τάσου Αναστατσιάδη [Αναδημοσίευση από την εφημερίδα "Η Εποχή"].

Όπως το σημειώνει σε επικαιροποιημένη της έκθεση, την εβδομάδα αυτήν, η Greenpeace (Γαλλίας) «τρία χρόνια μετά την έναρξη του πολέμου, τα γεγονότα είναι ξεκάθαρα: η ΕΕ συνεχίζει να χρηματοδοτεί τον πόλεμο του Βλαντιμίρ Πούτιν αγοράζοντας ορυκτά καύσιμα, χημικά λιπάσματα και πετρέλαιο. Και η Γαλλία παίζει έναν κεντρικό ρόλο» –ενίοτε μάλιστα κρυβόμενη πίσω από τον Όρμπαν και τα βέτο του, ιδιαίτερα στα πυρηνικά!

του Τάσου Αναστασιάδη.

Υπάρχουν όμως και πραγματικές τριβές ανάμεσα σε Αμερικανούς και Ρώσους, κυρίως για το πώς να μοιράσουν τον ουκρανικό πλούτο -είναι η κλασική μοίρα των αποικιών, άλλωστε. Στις αρχές Μαΐου υπήρξε η υποτιθέμενη «συμφωνία» για την μόνιμη εκχώρηση στις ΗΠΑ ουκρανικού υπεδάφους (έναντι μιας φαντασιακής «πολιτικής ρητορικής» όπως το εξηγεί ο Vitalii Atanasov στο ρωσικό Posle). Όμως, στη συνέχεια, οι Αμερικανοί επίσης συζήτησαν και «προσφέρθηκαν» να αναλάβουν τη «λειτουργία» και να αποκτήσουν ακόμα και την «ιδιοκτησία»(sic) του πυρηνικού σταθμού της Ζαπορίζια (ανακοίνωση Λευκού Οίκου, 19/5/2025) . Βέβαια, το ίδιο φιλοδοξούν και οι Ρώσοι, επισήμως ήδη από το τέλος του 2023 (δική τους ανακοίνωση), και τώρα βάλθηκαν να επιταχύνουν τα έργα σύνδεσης του ουκρανικού σταθμού στο δικό τους δίκτυο, στα κατεχόμενα [New York Times 27/5/2025]

Οι προσπάθειες που γίνονται ήδη από τη δυτική αριστερά, και ιδίως από ορισμένα συνδικάτα (ιδιαίτερα γαλλικά), είναι εξαιρετικές και πολύ χρήσιμες πολιτικά: μιλάω για τα κονβόι αλληλεγγύης, χάρη στα οποία οι Ουκρανοί εργαζόμενοι λαμβάνουν ανθρωπιστική βοήθεια, αλλά και συναντούν ξένους συνδικαλιστές και μαθαίνουν στην πράξη την έννοια της λέξης «αλληλεγγύη». Οι επαφές αυτές είναι αναμφίβολα μία από τις λίγες θετικές πολιτικές συνέπειες αυτής της εισβολής, διότι πριν, δεν έβλεπε κανείς ιδιαίτερο λόγο να δημιουργήσει τέτοιες σχέσεις, ειδικά με τη δυτική πλευρά. Τώρα έχουμε την ευκαιρία να αναπληρώσουμε δεκαετίες απομόνωσης και να χτίσουμε γέφυρες, αντί να επαναλαμβάνουμε τη ρητορική της ακροδεξιάς για προστασία των συνόρων…

Elias και Gin Vola.

Αυτά είναι μερικά μόνο παραδείγματα από τις αμέτρητες πρωτοβουλίες στην εμπόλεμη Ουκρανία. Αποκαλύπτουν τη ζωτικότητα ενός πληθυσμού που, μέσω της αντίστασής του στην εισβολή του Πούτιν και στις πολιτικές της ουκρανικής ολιγαρχίας, αγωνίζεται συνεχώς για τα κοινωνικά και δημοκρατικά του δικαιώματα. Σε αυτούς, πάνω απ' όλα, προσφέρουμε την άνευ όρων αλληλεγγύη μας.

Elias Vola, Gin Vola

Ο πέλεκυς έπεσε την περασμένη εβδομάδα: οι ΗΠΑ ανακοίνωσαν την τελική τους πρόταση για την «επίλυση» της εισβολής της Ρωσίας στην Ουκρανία. Εάν απορριφθεί, θα αποχωρήσουν από τις διαπραγματεύσεις – που σημαίνει ότι θα σταματήσουν τη στρατιωτική υποστήριξη προς την Ουκρανία. Όπως είναι αναμενόμενο, η πρόταση απηχεί τις απόψεις και τους πολεμικούς στόχους της Μόσχας. Σε αυτούς περιλαμβάνονται: η αναγνώριση της προσάρτησης της Κριμαίας από τις ΗΠΑ, η διατήρηση των κατεχόμενων εδαφών υπό ρωσικό έλεγχο (δηλαδή το 18,5% της Ουκρανίας), η άρση των κυρώσεων που έχουν επιβληθεί στη Ρωσία από το 2014, η διαχείριση από τις ΗΠΑ του πυρηνικού εργοστασίου της Ζαπορίζια για την παροχή ηλεκτρικής ενέργειας σε Ουκρανούς και Ρώσους και η ενίσχυση της οικονομικής συνεργασίας μεταξύ ΗΠΑ και... Ρωσίας.

Tarás Shevchuk

Τα γεγονότα των τελευταίων εβδομάδων έδειξαν ότι οι «γύροι διαπραγματεύσεων» στη Σαουδική Αραβία και την Τουρκία υπό την αιγίδα της «ειρηνευτικής δράσης» του Τραμπ, οι οποίοι χαιρετίστηκαν ανοιχτά από την ουκρανική κυβέρνηση και, με καθυστερήσεις και όρους, από το Κρεμλίνο, ήταν ένας ακόμη ελιγμός για τη συνέχιση της διπλής ιμπεριαλιστικής επίθεσης εναντίον της Ουκρανίας. Πραγματοποιείται από την πλευρά του Πούτιν, ο οποίος συνέχισε και ενέτεινε τους βομβαρδισμούς με τραγικές απώλειες ζωών και καταστροφές, και από την πλευρά του Τραμπ, με τις όλο και πιο σκληρές απαιτήσεις του για την αποικιοκρατική υποδούλωση της Ουκρανίας. Όπως έχουμε ήδη δει, ο Τραμπ δεν είναι ένας «μεσολαβητής» που επιδιώκει την ειρήνη. Είναι ένας νέος επιτιθέμενος που εκβιάζει για να λεηλατήσει, ενώ ο Πούτιν συνεχίζει να σκοτώνει και να καταστρέφει.

Υποστηρίζουμε τον επαναστατικό ντεφετισμό: θέλουμε η Ρωσία να χάσει αυτόν τον πόλεμο. Κατά τη γνώμη μας, η πραγματική ειρήνη μπορεί να επιτευχθεί μόνο με την επιστροφή στα αρχικά σύνορα της Ουκρανίας, χωρίς προσαρτήσεις. Αν υπάρχει ανάγκη τροποποίησης αυτών των συνόρων, τότε μόνο ο ουκρανικός λαός μπορεί να το αποφασίσει αυτό. Υποστηρίζουμε επίσης την άνευ όρων υποστήριξη της Ουκρανίας. Οι πόροι της Ουκρανίας ανήκουν στον ουκρανικό λαό, όχι στον Ρώσο πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν, ούτε στους Ευρωπαίους ιμπεριαλιστές ούτε στον πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ. 

Μεγάλη «απρέπεια» χαρακτήρισε τον σκοτωμό αμάχων ο ειδικός απεσταλμένος του Τραμπ για την Ουκρανία, σχολιάζοντας το διπλό πυραυλικό χτύπημα του ρωσικού στρατού, το πρωί της Κυριακής των Βαΐων στο κέντρο του Σούμι. Η πρώτη ρωσική διάψευση από τον εκπρόσωπο Τύπου, ότι «ο στρατός μας χτυπάει μόνο στρατιωτικούς στόχους», γρήγορα διαψεύστηκε από το ρώσικο υπουργείο Άμυνας, που παραδέχτηκε ότι «οι ένοπλες δυνάμεις της Ρωσικής Ομοσπονδίας χτύπησαν με δύο επιχειρησιακούς-τακτικούς πυραύλους την πόλη Σούμι, πλήττοντας επιτελική σύσκεψη του ουκρανικού στρατού» –εκτιμώντας πως «σκοτώθηκαν περισσότεροι από 60 στρατιώτες». Ο τελικός απολογισμός της εισαγγελίας της πόλης είναι 35 νεκροί (2 παιδιά) και 117 τραυματίες (15 παιδιά) –στρατιώτες δεν αναφέρονται.

Η αναβίωση αυτή του Lebensraum (ζωτικός χώρος) αποτελεί και την κύρια συμβολή της ρωσικής ηγεσίας –ο Τραμπ και η ΕΕ ακολουθούν– έστω και αν πάντα ήταν το όνειρο όλων των ακροδεξιών και έστω και αν, στη μορφή «θεμιτών» ή και δικαιολογήσιμων «σφαιρών επιρροής», έχει διαβρώσει ακόμα και μια υποτιθέμενη «Αριστερά». Για να γίνει όμως και πράξη, η ιδέα αυτή έπρεπε και να υλοποιηθεί –με πραγματικό πόλεμο. Και ήταν ακριβώς η αντίσταση του ουκρανικού λαού στην εισβολή που αμφισβήτησε το αυτονόητο των «σφαιρών επιρροής» και τα «γεωπολιτικά συμφέροντα των μεγάλων δυνάμεων».

Συνέντευξη στον Δημήτρη Γκιβίση. Αναδήμοσίευση από την εφημερίδα Η ΕΠΟΧΗ.

Μιλάμε με τον Διονυσί Βινοχράντιβ από το Κοινωνικό Κίνημα, τη σημαντικότερη αντικαπιταλιστική και διεθνιστική αριστερή οργάνωση στην Ουκρανία που εδώ και χρόνια συνδυάζει την κινηματική δράση με τη θεωρητική ανάλυση, για το δικαίωμα της Ουκρανίας να ακουστεί σε έναν κόσμο που μιλάει όλο και περισσότερο τη γλώσσα της βίας και του κυνισμού, για τις προσδοκίες που έχει ο ουκρανικός λαός από τις διαπραγματεύσεις, και για τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει σήμερα η ουκρανική Αριστερά.