[Worker Democracy (Εργατική Δημοκρατία -Χονγκ Κονγκ)], 22 Ιουλίου 2025 Τα ιστορικά δικαιώματα του λαού της Ταϊβάν. Η ιστορία της αποικιοκρατίας στην Ταϊβάν από το 1895 έως την μονοκομματική διακυβέρνηση του Κουομιντάνγκ (KMT) 1945 με 1996 έχει διαμορφώσει μια ταϊβανέζικη ταυτότητα και εμπειρία ξεχωριστή από των Κινέζων της ηπειρωτικής Κίνας. Το πλαίσιο αυτό ακριβώς είναι που αποδίδει στους Ταϊβανέζους, οι οποίοι καταπιέζονταν για πάνω από έναν αιώνα (από τα καθεστώτα της Ιαπωνίας και της ηπειρωτικής Κίνας), το δικαίωμα να αποφασίζουν οι ίδιοι δημοκρατικά για το δικό τους πεπρωμένο, συμπεριλαμβανομένης και της σχέσης τους με την ηπειρωτική Κίνα.

Η ιστορική κρίση του καπιταλισμού αρχίζει να έχει ορατές επιπτώσεις σε όλα τα επίπεδα. Οι ιμπεριαλιστικές και οι ενδο-ιμπεριαλιστικές συγκρούσεις που τροφοδοτούνται από τις περιφερειακές δυνάμεις οδηγούν σε ανοιχτούς πολέμους. Η επίθεση της Ρωσίας ενάντια στην Ουκρανία τροφοδοτεί την επαναστρατιωτικοποίηση της ευρωπαϊκής αστικής τάξης. Ο γενοκτονικός πόλεμος που ξεκίνησε το Ισραήλ έχει οδηγήσει σε νεοαποικιακές «ειρηνευτικές συμφωνίες» στην Παλαιστίνη, ενώ ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός χρησιμοποιεί για άλλη μια φορά και τη στρατιωτική επέμβαση στη Λατινική Αμερική, αλλά ταυτόχρονα και την επιβολή ενός απάνθρωπου αποκλεισμού κατά της Κούβας. Υπάρχουν και άλλοι πόλεμοι εναντίον λαών και μειονοτήτων στην Υεμένη, τη Βιρμανία, το Σουδάν, το Κονγκό, τη Συρία και το αφρικανικό Σαχέλ.

Το πρώτο αντιφασιστικό συνέδριο για την κυριαρχία των λαών αποτέλεσε μια μοναδική εμπειρία· πουθενά αλλού στον πλανήτη δεν έχει επιτευχθεί κάτι παρόμοιο. Αντιπροσώπευε ένα ευρύ αντιφασιστικό και αντιιμπεριαλιστικό μέτωπο, που ξεπερνούσε κατά πολύ τα όρια των επαναστατικών οργανώσεων. ⁠Ωστόσο, είχε περιορισμούς, οι οποίοι απορρέουν από τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν τα διεθνιστικά κινήματα αντίστασης. Manuel Rodriguez Banchs, Penelope Duggan, Israel Dutra, Antoine Larrache, João Machado, Reymund de Silva και Eric Toussaint, μέλη της Διεθνούς Επιτροπής καθώς και του Γραφείου της 4ης Διεθνούς.

Ενάντια στο νεοφασιστικό αυταρχισμό και σε όλες τις μορφές ιμπεριαλισμού! Η 4η Διεθνής έχει συμβάλει ήδη από την αρχή στη διοργάνωση της Αντιφασιστικής Διάσκεψης για την Κυριαρχία των Λαών, μιας πολύ σημαντικής πρωτοβουλίας για τους σημερινούς αγώνες. Θέλουμε, ωστόσο, να συμβάλουμε και στην ίδια τη συζήτηση παρουσιάζοντας τις δικές μας θέσεις, ιδίως την οπτική μας για τον ιμπεριαλισμό και τα σημερινά διακυβεύματα. Διοργανώνουμε επίσης και μια συνδιάσκεψη για να παρουσιάσουμε το Μανιφέστο μας για μια οικοσοσιαλιστική επανάσταση, η οποία θα πραγματοποιηθεί στις 28 Μαρτίου

Όπως είδαμε και στον πόλεμο Ιράν-Ιράκ μετά την επανάσταση του 1979, η κατάσταση έκτακτης ανάγκης που επιβάλλεται εξαιτίας του πολέμου μπορεί μόνο να συντρίψει περαιτέρω την αντιπολίτευση. Αυτή τη στιγμή, οι δημοκρατικές δυνάμεις στο Ιράν, συμπεριλαμβανομένων των χιλιάδων πολιτικών κρατουμένων, βρίσκονται μεταξύ των κύριων στόχων του ισλαμικού καθεστώτος και η ζωή τους κινδυνεύει με το πρόσχημα του πολέμου. Απαιτούμε τον άμεσο τερματισμό αυτής της ιμπεριαλιστικής επίθεσης κατά του Ιράν, επαναβεβαιώνουμε ότι στηρίζουμε τον αγώνα που διεξάγει ο λαός του Ιράν ενάντια στο καταπιεστικό ισλαμικό καθεστώς και υποστηρίζουμε το δικαίωμα του Ιράν να αμυνθεί απέναντι στους γκάνγκστερ των ΗΠΑ και του Ισραήλ.

Σε όλο τον κόσμο, οι γυναίκες προωθούν δίκτυα αλληλεγγύης, μορφές προστασίας και καταγγελίας ενάντια σε κάθε μορφή βίας, είτε αυτή είναι ενδοοικογενειακή, ιμπεριαλιστική στρατιωτική ή φασιστική. Οι γυναίκες δημιουργούν μορφές αντίστασης στα εδάφη τους ενάντια στην πείνα, τη φτώχεια, τους πολέμους, τον εξορυκτικισμό, την κλιματική κατάρρευση και τη στέρηση των δικαιωμάτων. Σε αυτό το πλαίσιο θα πραγματοποιηθεί η Διεθνής ημέρα αγώνα για τα δικαιώματα των γυναικών με την κατάληψη δρόμων και εδαφών σε όλο τον κόσμο ενάντια στον φασιστικό αυταρχισμό. 

Τέταρτη Διεθνής

Μετά από αρκετά χρόνια και διάφορες αμερικανικές κυβερνήσεις να απειλούν το Ιράν με στρατιωτική επίθεση, οι ΗΠΑ, σε συμμαχία με το Ισραήλ, εξαπέλυσαν πυραυλικές επιθέσεις και βομβαρδισμούς κατά της χώρας. Ο Τραμπ κάλεσε τον ιρανικό στρατό να παραδοθεί ή να «αντιμετωπίσει βέβαιο θάνατο». Το Ιράν αντέδρασε με επιθέσεις σε αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις σε ολόκληρο τον Κόλπο και τώρα υπάρχει ο κίνδυνος ενός ευρύτερου περιφερειακού πολέμου. Το πρόσχημα για αυτόν τον πόλεμο είναι η αποτυχία των διαπραγματεύσεων γύρω από το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν και ο ισχυρισμός του Τραμπ ότι το Ιράν κατασκευάζει πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς για να χτυπήσει την Ευρώπη ή ακόμα και τις ΗΠΑ. Είναι το ίδιο ρεφρέν με αυτό που χρησιμοποίησαν ο Τζορτζ Μπους και ο Τόνι Μπλερ όταν ισχυρίστηκαν ότι το Ιράκ μπορούσε να χτυπήσει δυτικούς στόχους σε μόλις «45 λεπτά» το 2003. [Αναδημοσίευση από Quatrième internationale]

Υπάρχουν διάφορες μορφές αγώνα. Αλλά δεν υπάρχει εύκολος δρόμος για την καταπολέμηση του φασισμού. Για να αντισταθούμε σε αυτόν, χρειαζόμαστε την ενότητα -και όχι μόνο στις εκλογές- των συνδικαλιστικών και πολιτικών δυνάμεων που είναι αφοσιωμένες στον κοινωνικό μετασχηματισμό. Περισσότερο από ποτέ, πρέπει να οικοδομήσουμε ένα ενιαίο μαζικό μέτωπο ικανό να κάνει τους φασίστες να υποχωρήσουν στις κάλπες, αλλά κυρίως στους δρόμους, στις γειτονιές, στις επιχειρήσεις. Είναι επείγον να κρατήσουμε μια ενιαία, λαϊκή και μαζική αντιφασιστική γραμμή απέναντι στο κύμα φαιάς πανούκλας που προμηνύεται. Αντιφασίστες για όσο χρειαστεί!

Οι συνεχιζόμενες κινητοποιήσεις που συγκλονίζουν το Ιράν εκφράζουν μια βαθιά λαϊκή οργή, που προέρχεται από δεκαετίες δικτατορίας, υψηλού κόστους ζωής, ανεξέλεγκτου πληθωρισμού και κατάρρευσης των συνθηκών διαβίωσης εκατομμυρίων ανθρώπων. Οι διεθνείς κυρώσεις και η καταστροφική οικονομική πολιτική της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν έχουν προκαλέσει βαθιά ύφεση, την ίδια στιγμή που οι καθεστωτικές ελίτ και οι Φρουροί της Επανάστασης έχουν συσσωρεύσει τεράστια πλούτη. Ξεκινώντας από τους εμπόρους στο Μεγάλο Παζάρι της Τεχεράνης, η κοινωνική αμφισβήτηση εξαπλώθηκε γρήγορα σε περισσότερες από 80 πόλεις, πυροδοτώντας και τις εργατικές γειτονιές, τους μικρούς εμπόρους που έχουν στραγγαλιστεί από την κρίση, τους φοιτητές και τους νέους χωρίς μέλλον.

Η κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ πραγματοποίησε στρατιωτική αεροπορική επίθεση εναντίον συγκεκριμένων στόχων στο έδαφος της Βενεζουέλας, δηλαδή βομβαρδισμούς επίσημων κτιρίων και στρατιωτικών βάσεων της χώρας. Η πράξη αυτή, που δεν έχει προηγούμενο στην ήπειρο εδώ και σχεδόν τρεις δεκαετίες, αποτελεί κατάφωρη παραβίαση της κυριαρχίας της Βενεζουέλας, αλλά και ολόκληρης της Λατινικής Αμερικής, με πλήρη περιφρόνηση του διεθνούς δικαίου. [Από το Περιοδικό «Τέσσερα»]