Η διαδήλωση κατά τη διάρκεια της ημέρας διαμαρτυρίας «ICE Out» την Παρασκευή 23 Ιανουαρίου στη Μινεάπολη. Stephen Maturen/Getty Images

N. Irazu

Οι κάτοικοι της Μινεάπολης αγωνίζονται ενάντια στην κατοχή της πόλης τους από τις ομοσπονδιακές δυνάμεις

Η Μινεάπολη βρίσκεται υπό παραστρατιωτική κατοχή από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση. Από τον Δεκέμβριο, η «Επιχείρηση Metro Surge» έχει αναπτύξει πάνω από 3000 μασκοφόρους οπλισμένους άνδρες από διάφορες υπηρεσίες του Υπουργείου Εσωτερικής Ασφάλειας, συμπεριλαμβανομένων των ICE και CBP, περισσότερους από οποιαδήποτε άλλη πόλη. Άνθρωποι απαγάγονται από το δρόμο, ρίχνονται σε φορτηγά χωρίς πινακίδες και εξαφανίζονται. Αυτοκίνητα βρίσκονται εγκαταλελειμμένα με τα κλειδιά ακόμα στη μίζα, ως ενθύμια των επιδρομών της ICE. Σπάνε πόρτες χωρίς ένταλμα και ανακρίνουν οικογένειες για να αποκαλύψουν την τοποθεσία των μεταναστών γειτόνων τους. Τα παιδιά χρησιμοποιούνται ως δόλωμα για να προσελκύσουν μέλη της οικογένειας για απέλαση.

Μέχρι στιγμής, δύο ακτιβιστές έχουν δολοφονηθεί, δύο άλλοι έχουν πυροβοληθεί και αμέτρητοι άλλοι έχουν υποστεί βίαιες επιθέσεις με δακρυγόνα. Σε απάντηση, οι κάτοικοι της Μινεάπολης έχουν οργανωθεί δρόμο προς δρόμο και τετράγωνο προς τετράγωνο για να υποστηρίξουν ο ένας τον άλλον στην αντιμετώπιση της βίαιης κατάληψης της πόλης τους. Μέσα από τις κοινοτικές οργανώσεις και τα συνδικάτα τους, έχουν βγει στους δρόμους για να οργανώσουν τοπικές και μαζικές δράσεις στον αγώνα για την απομάκρυνση της ICE από τις κοινότητές τους.

Ανατομία της κρατικής τρομοκρατίας

Στις 7 Ιανουαρίου, ο Τζόναθαν Ρος, ένας ένοπλος μασκοφόρος της ICE, πυροβόλησε τρεις φορές στο κεφάλι τη Ρενέ Γκουντ και την αποκάλεσε «γαμημένη σκύλα». Οι συνάδελφοί του φρόντισαν να πεθάνει, αρνούμενοι να της παράσχουν ιατρική βοήθεια, αγνοώντας τις εκκλήσεις ενός γιατρού που βρισκόταν στον τόπο του συμβάντος. Σαν να μην έφτανε αυτό, η άμεση αντίδραση της ομοσπονδιακής κυβέρνησης ήταν να υπερασπιστεί τον δράστη, παρουσιάζοντάς τον ως ένα άτομο που «φοβόταν για τη ζωή του». Το πώς ένας 10ετής βετεράνος της μιλιταριστικής ICE όπως ο Ρος μπορούσε να φοβάται τόσο πολύ μια άοπλη μητέρα τριών παιδιών που μόλις είχε αφήσει τον γιο της στο σχολείο και απλώς παρατηρούσε την επιχείρησή τους, θα ήταν ακατανόητο αν δεν ήταν μια θλιβερή επινόηση για να καλύψει μια δολοφονία που χρηματοδοτήθηκε από το κράτος.

Αυτή η φρικτή σειρά γεγονότων επαναλήφθηκε στις 24 Ιανουαρίου, όταν έξι πράκτορες της ICE περικύκλωσαν και ξυλοκόπησαν έναν 37χρονο νοσοκόμο, τον Αλεξ Πρέτι, πριν τον δολοφονήσουν. Ο Πρέτι βρισκόταν στον τόπο της επιδρομής, καταγράφοντας τις ενέργειες της ICE και προσπαθώντας να βοηθήσει μια γυναίκα που είχαν ρίξει στο έδαφος οι ίδιοι πράκτορες. Στη συνέχεια, έριξαν τον Πρέτι στο έδαφος, τον ξυλοκόπησαν και τον ψέκασαν με σπρέι πιπεριού. Ενώ ήταν τυφλωμένος από το σπρέι πιπεριού και ξαπλωμένος στο έδαφος, ένας πράκτορας της ICE τον πυροβόλησε δέκα φορές, σκοτώνοντάς τον. Αν και ο Πρέτι ήταν οπλισμένος, σε κανένα σημείο δεν έβγαλε το όπλο του από τη θήκη του ούτε απείλησε τους πράκτορες, και στην πραγματικότητα είχε αφοπλιστεί από τους ίδιους πράκτορες πριν πυροβοληθεί. Η Μινεσότα είναι μια πολιτεία όπου επιτρέπεται η δημόσια οπλοφορία.

Στη Μινεάπολη, οι εργαζόμενοι βιώνουν καθημερινά καταστολή και διώξεις. Πράκτορες της ICE έριξαν δακρυγόνα σε μια οκταμελή οικογένεια στο αυτοκίνητό της, μεταξύ της οποίας ήταν και ένα βρέφος που χρειάστηκε καρδιοαναπνευστική αναζωογόνηση. Έχουν εισβάλει σε σχολεία και έχουν καταλάβει σχολικά λεωφορεία για να απαγάγουν παιδιά. Ο πεντάχρονος Λίαμ Κονέχο Ράμος και ο πατέρας του απήχθησαν καθώς επέστρεφαν από το νηπιαγωγείο και αμέσως μεταφέρθηκαν στην άλλη άκρη της χώρας, σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης στο Τέξας. Οι κρατούμενοι στο ίδιο στρατόπεδο διαμαρτυρήθηκαν για την κράτησή τους, φωνάζοντας «Libertad!» (Ελευθερία!).

Υπάρχουν αναφορές από εργαζόμενους στον τομέα της υγείας στη Μινεάπολη για μασκοφόρους πράκτορες που παρακολουθούν κλινικές και νοσοκομεία και ακολουθούν ασθενείς μέσα στις εγκαταστάσεις, καθώς και για γιατρούς που θεραπεύουν τραύματα που δεν συνάδουν με τα όσα αναφέρουν οι αρχές (δηλαδή: η ICE απήγαγε ανθρώπους, τους κακοποίησε και είπε ψέματα για τις συνθήκες).

Η εισβολή των πρακτόρων της ICE στη Μινεάπολη έχει ως αποτέλεσμα την απαγωγή πάνω από 2.400 ανθρώπων στις δίδυμες πόλεις Μινεάπολη-Σεντ Πωλ από την έναρξη της επιχείρησης. Με χιλιάδες πράκτορες να περιφέρονται στους δρόμους, το Υπουργείο Πολέμου απειλεί τώρα να στείλει επιπλέον 1.500 στρατιώτες για να συμμετάσχουν στην κατοχή.

Η πολιτική ηγεσία

Η Ρενέ Γκουντ και ο Άλεξ Πρέτι δολοφονήθηκαν από πράκτορες της ICE που κατέλαβαν τη Μινεάπολη, εν μέρει λόγω μιας φάρσας στο διαδίκτυο στην οποία βασίστηκε η κυβέρνηση Τραμπ για την «Επιχείρηση Metro Surge». Η φάρσα έγινε viral από τον Νικ Σίρλεϊ, έναν 22χρονο διαδικτυακή φιγούρα που έκανε ψευδείς ισχυρισμούς για μια απάτη πολλών εκατομμυρίων δολαρίων σε υπηρεσίες φροντίδας παιδιών που διαχειρίζονταν Σομαλοί μετανάστες.

Όλες οι επιχειρήσεις της ICE βασίζονται κατά κάποιον τρόπο σε μια ψευδή πραγματικότητα που παρουσιάζει τους μετανάστες εργάτες ως εγκληματίες, παραμορφώνοντας την εικόνα του ποιοι είναι πραγματικά οι μετανάστες: ένα ουσιαστικό τμήμα της εργατικής τάξης, αναπόσπαστο μέρος της πολιτιστικής και οικονομικής ζωής αυτής της χώρας. Χωρίς αυτό το ιδεολογικό πρόσχημα, δεν θα ήταν δυνατό για την κυβέρνηση να διατηρήσει την υποστήριξη για την απαγωγή και την εξαφάνιση ανθρώπων.

Πρέπει να ρίξουν στάχτη στα μάτια εκατομμυρίων ανθρώπων. Οι σύμμαχοι των μεταναστών ενάντια σε αυτό το τρομοκρατικό καθεστώς, όπως η Γκουντ και ο Πρέτι, κινδυνεύουν να δολοφονηθούν και να χαρακτηριστούν οι ίδιοι «τρομοκράτες» από το Υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας επειδή δεν υποτάσσονται σε αυτή την αφήγηση. Ο Τραμπ είπε ότι, δεδομένου ότι η Γκουντ «έδειξε μεγάλη περιφρόνηση προς τις αρχές επιβολής του νόμου», άξιζε να πεθάνει. Το ίδιο έχει ειπωθεί και για τον Πρέτι.

Μετά τη δολοφονία της Γκουντ, ο αντιπρόεδρος Τζ. Ντ. Βανς ισχυρίστηκε ότι ο Τζόναθαν Ρος είχε «απόλυτη ασυλία». Αυτό ήταν το πράσινο φως που έδωσε η ομοσπονδιακή κυβέρνηση στους πράκτορες της ICE, λέγοντας: «Μην φοβάστε να δολοφονείτε ακτιβιστές, προχωρήστε και ασκήστε βία εναντίον του πληθυσμού αυτής της χώρας, και εμείς θα σας υποστηρίξουμε». Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση βρίσκεται σε πόλεμο εναντίον των εργαζομένων, τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό.

Στην άλλη πλευρά του κυρίαρχου πολιτικού «φάσματος», η εκλεγμένη πολιτική ηγεσία της πόλης έχει αφήσει τον λαό να τα βγάλει πέρα μόνος του. Ο Τιμ Γουόλζ, κυβερνήτης της Μινεσότα, έχει κινητοποιήσει την Εθνοφρουρά. Ωστόσο, οποιαδήποτε ψευδαίσθηση ότι το κάνει αυτό για να αντιμετωπίσει την ομοσπονδιακή κατοχή είναι λανθασμένη. Κινητοποιεί την Εθνοφρουρά επειδή θυμάται την λαϊκή έκρηξη του 2020 που είχε ως επίκεντρο τη Μινεάπολη. Δεν θέλει να επαναληφθεί αυτή η εμπειρία που έφερε αντιμέτωπους τους εργαζόμενους με τους πολιτικούς τόσο των Δημοκρατικών όσο και των Ρεπουμπλικάνων. Επανειλημμένα, προτρέπει όσους βγαίνουν στους δρόμους να «διατηρήσουν την ψυχραιμία τους».

Ο Γουόλζ μας διαβεβαιώνει ότι, αν και υποστηρίζει τις ειρηνικές διαμαρτυρίες, επιδιώκει την επίλυση αυτού του χάους μέσω των θεσμικών αστικών διαύλων. Λέει στους κατοίκους της Μινεάπολης να «πάτε να ψηφίσετε, θα παλέψουμε στα δικαστήρια κ.λπ.». Θέλει να οδηγήσει το κίνημα, που έχει τη δυνατότητα να αντιμετωπίσει ολόκληρο τον δολοφονικό κρατικό μηχανισμό, σε αδιέξοδο. Ο δήμαρχος της Μινεάπολης, Τζέικομπ Φρέι, έχει χρησιμοποιήσει πολύ βαριά λόγια κατά της ICE, αλλά σε έναν κόσμο όπου οι πράξεις είναι πιο δυνατές από τα λόγια, η σιωπή των πράξεών του κάνει τις εντολές του να ακούγονται σαν ψίθυροι!

Η Αδελφότητα Αστυνομικών της Μινεσότα εξέδωσε μια ανακοίνωση στην οποία δηλώνει ότι «στηρίζει την ICE», ενώ αναφορές από την περιοχή δείχνουν ότι το Αστυνομικό Τμήμα της Μινεάπολης καλύπτει τους πράκτορες της ICE καθώς αυτοί ρίχνουν δακρυγόνα στους διαδηλωτές. Αυτό δεν πρέπει να μας εκπλήσσει, αν σκεφτούμε ότι ο εργαζόμενος που αποφασίζει να γίνει αστυνομικός (ή πράκτορας της ICE) προδίδει και εγκαταλείπει την τάξη του για να υπηρετήσει το καπιταλιστικό κράτος. Δεν θα έρθει σωτηρία από τους πολιτικούς ή τους θεσμούς που στηρίζονται στα ίδια θεμέλια της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και καταπίεσης με την ICE και τον Τραμπ. Οι εργαζόμενοι και οι καταπιεσμένοι πρέπει να βασίζονται στον εαυτό τους και στους στενούς συμμάχους τους στον αγώνα τους.

Οργάνωση από την βάση

Οι δρόμοι των Δίδυμων Πόλεων έχουν μετατραπεί σε πολιτικό και φυσικό πεδίο μάχης μεταξύ των δυνάμεων κατοχής και των μαζών των ανθρώπων που θεωρούν την πόλη σπίτι τους. Οι αναφορές από την περιοχή δείχνουν ότι μέσα στην εκτεταμένη αντεπίθεση υπάρχει μια έντονη τάση για δράση που έχει συνδέσει και επανασυνδέσει εργαζομένους, φοιτητές και κοινότητες για να αντισταθούν, θυμίζοντας την αντίδραση στην πόλη μετά τη δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ το 2020.

Οι οργανώσεις με τη μεγαλύτερη αναγνωρισιμότητα και τους περισσότερους πόρους είναι σε θέση να πραγματοποιούν καθημερινά εκπαίδευση ταχείας αντίδρασης κατά της ICE για χιλιάδες άτομα. Οι ομάδες ταχείας αντίδρασης έχουν εξαπλωθεί σε ολόκληρες γειτονιές και μεμονωμένους δρόμους, με συνομιλίες στο Signal μεταξύ εκατοντάδων γειτόνων. Αυτές οι συνομιλίες συνδέονται μεταξύ τους με άλλες συνομιλίες γειτονιάς, δημιουργώντας ένα οργανωτικό δίκτυο που επιτρέπει την άμεση αντίδραση στις δραστηριότητες της ICE οπουδήποτε στην πόλη. Όταν η ICE εμφανίζεται σε μια γειτονιά, οι άνθρωποι μπορούν να βρίσκονται εκεί μέσα σε ένα λεπτό, και σε ορισμένες περιπτώσεις βγαίνουν εκατοντάδες άνθρωποι.

Σε μια συνάντηση του May Day Strong [Δυνατή Πρωτομαγιά], ένας διοργανωτής ανέφερε ότι τουλάχιστον το 4% κάθε γειτονιάς συμμετείχε σε αυτά τα δίκτυα. Αυτό σημαίνει ότι τα θεμέλια για μια ισχυρή οργάνωση της κοινότητας από τη βάση έχουν ήδη τεθεί. Ως ακτιβιστές, πρέπει να οργανωθούμε για να αυξήσουμε το μέγεθος αυτών των δικτύων και να προχωρήσουμε στην ενοποίησή τους μέσω τοπικών μαζικών συνελεύσεων ανοιχτών σε όλα τα μέλη των κοινοτήτων μας. Θα μπορούσαμε να εκλέξουμε ηγέτες, να ψηφίσουμε τα αιτήματά μας, να συντονίσουμε την αμοιβαία βοήθεια και να υπερασπιστούμε αποτελεσματικά τις κοινότητές μας ενάντια στις περιπλανώμενες συμμορίες ένοπλων μασκοφόρων ανδρών που καταλαμβάνουν τη Μινεάπολη. Αυτά τα δίκτυα, αν μπορέσουν να ενοποιηθούν σε κοινοτικές συνελεύσεις από τη βάση προς τα πάνω, συνδεδεμένες μεταξύ τους, θα είναι σε θέση να συντονίσουν τον αγώνα σε ολόκληρη την πόλη.

Η κρατική τρομοκρατία είναι στην ημερήσια διάταξη. Η κυβέρνηση δεν θα υποχωρήσει, εκτός αν αντιμετωπίσει την πραγματική δύναμη της εργατικής τάξης. Καθώς είναι τα χέρια των εργατών που κάνουν την οικονομία να λειτουργεί, τα χέρια των εργατών μπορούν να την σταματήσουν. Η οργανωμένη εργατική τάξη έχει τη δύναμη να ρίξει ένα κλειδί στα γρανάζια της καπιταλιστικής παραγωγής και κυκλοφορίας, χτυπώντας στην καρδιά της κυρίαρχης καπιταλιστικής τάξης που υποστηρίζει το καθεστώς Τραμπ. Μια γεύση από αυτό το δυναμικό είδαμε στην Ημέρα Δράσης στη Μινεάπολη στις 23 Ιανουαρίου.

Η δύναμη της οργανωμένης εργατικής τάξης: 23 Ιανουαρίου

Με θερμοκρασίες που έφταναν τους -20 βαθμούς Φαρενάιτ με αίσθηση κρύου, δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενοι, φοιτητές, ιδιοκτήτες μικρών καταστημάτων και μέλη της κοινότητας διαδήλωσαν στο κέντρο της Μινεάπολης για να καταδικάσουν την κατάληψη της πόλης τους. Αν και οι εκτιμήσεις κυμαίνονται από 50.000 έως 100.000 άτομα στους δρόμους, ήταν κατά γενική ομολογία μια τεράστια επίδειξη δύναμης. «Όλοι εμφανίστηκαν», ανέφερε το In These Times.

Οι ανυπόφοροι διωγμοί, οι απαγωγές και οι δολοφονίες που διαπράχθηκαν από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση στις Δίδυμες Πόλεις αύξησαν τον αριθμό των ανθρώπων που αισθάνονται ότι είναι καθήκον τους να κάνουν κάτι, οτιδήποτε, για να βάλουν τέλος σε αυτή τη βαρβαρότητα. Στα συνδικάτα, οι ηγεσίες ένιωσαν την πίεση από τα μέλη τους να συμμετάσχουν στο κίνημα.

Η Ημέρα Δράσης γεννήθηκε από μια συνάντηση κοινοτικών, θρησκευτικών και συνδικαλιστικών οργανώσεων μετά τη δολοφονία της Γκουντ. Κάλεσαν στην Ημέρα της Αλήθειας και της Ελευθερίας: «Όχι δουλειά, όχι σχολείο, όχι ψώνια» [“No Work, No School, No Shopping”]. Οι SEIU Local 26, UNITE HERE Local 17, CWA Local 7250, ATU 1005 και άλλες τοπικές συνδικαλιστικές οργανώσεις και κοινοτικές οργανώσεις υποστήριξαν την έκκληση για την Ημέρα Δράσης, με συγκέντρωση στις 2 μ.μ. στο κέντρο του Μινεάπολις.

Υποστηρίχθηκε επίσης από την εργατική ομοσπονδία AFL-CIO, η οποία δήλωσε: «Οι εργαζόμενοι, τα σχολεία και οι κοινότητές μας δέχονται επίθεση. Τα μέλη των συνδικάτων συλλαμβάνονται κατά τη μετακίνησή τους από και προς την εργασία, διαλύονται οικογένειες. Οι γονείς αναγκάζονται να μένουν στο σπίτι, οι μαθητές δεν πηγαίνουν στο σχολείο, φοβούμενοι για τη ζωή τους, ενώ η εργοδοτική τάξη παραμένει σιωπηλή. Οι συνδικαλιστικές ομοσπονδίες μας ενθαρρύνουν όλους να συμμετάσχουν στις 23 Ιανουαρίου. Είναι καιρός κάθε κάτοικος της Μινεσότα που αγαπά αυτό το κράτος και την έννοια της αλήθειας και της ελευθερίας να υψώσει τη φωνή του και να ενισχύσει την αλληλεγγύη του προς τους γείτονες και τους συναδέλφους μας που ζουν υπό αυτή την ομοσπονδιακή κατοχή».

Η Ημέρα Δράσης της 23ης Ιανουαρίου ήταν στην ουσία μια μαζική αποχή από την εργασία λόγω ασθένειας, όπως δήλωσε ο πρόεδρος της CWA Local 7250 Κιράν Κνούτσον σε τηλεφωνική επικοινωνία με τον συντάκτη αυτού του άρθρου. Διευκρίνισε ότι, ενώ το συνδικάτο ενθάρρυνε τα μέλη του να πάρουν άδεια λόγω ασθένειας και να συμμετάσχουν, δεν κάλεσε σε απεργία. Άλλα συνδικάτα έκαναν το ίδιο. Το ATU 1005 διευκρίνισε στη σελίδα του στο Facebook ότι, αν και υποστήριζε την κινητοποίηση, δεν μπορούσε να ζητήσει από τα μέλη του να πάρουν άδεια από την εργασία τους.

Αλλά αυτό δεν πρέπει να μας κάνει να υποτιμήσουμε τη σημασία αυτής της ημέρας. Συνδικαλιστές και διοργανωτές επιτόπου αναφέρουν ότι μερικοί χώροι εργασίας έκλεισαν εντελώς, ενώ σε άλλους χώρους εργασίας παρατηρήθηκε 30% αποχή από την εργασία, με αποτέλεσμα οι διευθυντές να έπρεπε να αναλάβουν τις εργασίες των εργαζομένων για να παραμείνουν σε λειτουργία. Στο αεροδρόμιο της Μινεάπολης, την κύρια οδός μέσω της οποίας απελαύνονται οι απαχθέντες μετανάστες, μια εκπρόσωπος της UNITE HERE δήλωσε στο In These Times ότι «πολλοί» εργαζόμενοι του αεροδρομίου που ανήκουν στο συνδικάτο της δεν πήγαν στη δουλειά την Παρασκευή για να υποστηρίξουν τη διακοπή της εργασίας, με πολλούς από αυτούς να δηλώνουν άρρωστοι.

Αν και η μαζική απουσία από την εργασία λόγω ασθένειας και η διαμαρτυρία δεν οδήγησαν σε πλήρη παράλυση της οικονομίας, τώρα συζητείται η οργάνωση μιας πραγματικής γενικής απεργίας. Η Ημέρα Δράσης ανοίγει το δρόμο για να συζητήσουμε με τους συναδέλφους μας για τη συλλογική μας δύναμη και να σχηματίσουμε επιτροπές εργαζομένων για να πιέσουμε τις ηγεσίες των συνδικάτων μας να βάλουν τα συνδικάτα μας στην πρώτη γραμμή αυτού του αγώνα.

Η φαντασία έχει ανάψει: Θα μπορούσαμε να οργανώσουμε μαζικές συγκεντρώσεις χιλιάδων εργαζομένων, που εκπροσωπούν εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους, σε μια μαζική εργατική διάσκεψη, όπου θα συζητήσουμε και θα αποφασίσουμε πώς θα πραγματοποιήσουμε μια γενική απεργία. Η οργανωμένη εργατική τάξη μπορεί και πρέπει να είναι τόσο το δόρυ όσο και η ασπίδα των κοινοτήτων μας ενάντια στην κατοχή. Πολλά μπορούν να μάθουν από την ιστορική γενική απεργία της Μινεάπολης το 1934, όταν η Teamsters Local 544 ηγήθηκε μιας μάχης ενάντια στους εργοδότες, τους αστυνομικούς και τις φασιστικές συμμορίες για να μετατρέψει τη Μινεάπολη από μια πόλη χωρίς συνδικάτα σε μια πόλη με συνδικάτα.

Μια πολιτική γενική απεργία, που καλείται από το εργατικό κίνημα, θα ήταν μια σοβαρή δύναμη που θα σταματούσε την ICE και την κυβέρνηση Τραμπ. Θα έθετε υπό αμφισβήτηση ολόκληρο το σάπιο καπιταλιστικό σύστημα που εξαφανίζει και δολοφονεί τους γείτονές μας. Ποιος αξίζει να διοικεί την κοινωνία: άτομα όπως ο Τραμπ, ο Βανς και ο Μίλερ, ή οι ηρωικές εργατικές μάζες που βγαίνουν κάθε μέρα στους δρόμους για να υπερασπιστούν ο ένας τον άλλον;

Μετάφραση: elaliberta.gr

N. Irazu, “Minneapolis residents fight the federal occupation of their city”, Workers’ Voice/La Voz de los Trabajadores, 28 Ιανουαρίου 2026, https://workersvoiceus.org/2026/01/28/minneapolis-residents-fight-the-federal-occupation-of-their-city/.

N. Irazu, «Minneapolis lucha contra la ocupación Federal», Workers’ Voice/La Voz de los Trabajadores, 28 Ιανουαρίου 2026, https://workersvoiceus.org/es/2026/01/28/minneapolis-residents-fight-the-federal-occupation-of-their-city/.