Στις 13 Σεπτεμβρίου, μια εικοσιδυάχρονη επισκέπτρια στην Τεχεράνη, η Ζίνα (Μάχσα) Αμινί, βρέθηκε αντιμέτωπη με την «αστυνομία ηθών» του Ιράν. Το υποτιθέμενο έγκλημά της ήταν ακατάλληλο ντύσιμο, για το οποίο συνελήφθη. Τέτοιες περιπτώσεις δεν είναι ασυνήθιστες στο Ιράν, το οποίο κυβερνάται από μια αντιδραστική κυβέρνηση που καπηλεύτηκε τη μαζική εξέγερση του 1979 εναντίον του υποστηριζόμενου από τις ΗΠΑ μονάρχη της χώρας, Μοχάμμαντ Ρεζά Παχλαβί. Ωστόσο, ενώ οι περισσότερες συλλήψεις της αστυνομίας ηθών δεν οδηγούν σε θάνατο, για την Αμινί αποδείχθηκε το αντίθετο…Ο θάνατος της Αμινί αποδείχθηκε σπίθα, πυροδοτώντας ένα κύμα λαϊκών διαδηλώσεων σε όλο το Ιράν.

Μια ήττα της συριακής επαναστατικής διαδικασίας και των στόχων της, θα σηματοδοτήσει πιθανότατα το τέλος της εμπειρίας των αυτόνομων περιοχών της Ροζάβα και των ελπίδων του κουρδικού λαού να αποφασίζει για το μέλλον του, καθώς θα βρίσκεται μπροστά στην αντίδραση πολλαπλών παραγόντων: του Δυτικού και του Ρωσικού Ιμπεριαλισμού, του αραβικού και του τουρκικού σοβινισμού και των αντιδραστικών ισλαμιστικών δυνάμεων. Από την άλλη πλευρά η συριακή επαναστατική διαδικασία δεν θα ήταν ολοκληρωμένη χωρίς τη δυνατότητα του κουρδικού λαού να αποφασίζει ελεύθερα για το μέλλον του: να αποσχιστεί ή να παραμείνει και να παλέψει μαζί με όλους τους δημοκράτες και τους προοδευτικούς για μια Δημοκρατική, Σοσιαλιστική και Κοσμική Συρία, που θα εγγυάται παράλληλα τα εθνικά του δικαιώματα.