Mike Haynes

«Πες μου τι πιστεύεις για την Ουγγαρία και θα σου πω ποιος είσαι», είπε ένας Πολωνός συγγραφέας στα τέλη Νοεμβρίου του 1956. Με αυτό λοιπόν το πνεύμα, ας κάνουμε μια δήλωση. Η Ουγγρική Επανάσταση του 1956 ήταν μια αυθεντική εργατική επανάσταση. Υπήρχαν και άλλοι παράγοντες· οι επαναστάσεις είναι πολύπλοκα φαινόμενα. Όμως, οι κινητήριες δυνάμεις της Ουγγρικής Επανάστασης ήταν οι δράσεις των εργατών. Αρχικά, ίδρυσαν όργανα λαϊκής εξουσίας. Στη συνέχεια, πάλεψαν για να τα επεκτείνουν, προκειμένου να υπερασπιστούν την Ουγγαρία ενάντια στις σοβιετικές δυνάμεις εισβολής, οι οποίες τελικά επέτρεψαν στην κυβέρνηση μαριονέτα του Γιάνος Καντάρ να συντρίψει την εξέγερση: «Τα περισσότερα εργατικά συμβούλια της επαρχίας και της πρωτεύουσας έγιναν, σε ολοένα και μεγαλύτερο βαθμό, εκφραστές μιας στάσης άγνωστης στην Ουγγαρία: της πίστης στην αυτοδιοίκηση ή, για να το θέσουμε διαφορετικά, στη διακυβέρνηση από σοβιέτ, με την αρχική έννοια του όρου – δηλαδή, λαϊκά συμβούλια, όργανα τοπικής εξουσίας.»

Elias Koenig

Τι απασχολεί την άρχουσα τάξη αυτές τις μέρες; Αν οι σελίδες του The Economist αποτελούν αξιόπιστο δείκτη, είναι το φάντασμα του «σοσιαλισμού της Γενιάς Ζ»: η αυξανόμενη υποστήριξη των νέων για τη φορολόγηση των δισεκατομμυριούχων, την κοινωνικοποίηση της οικονομίας και τον τερματισμό της γενοκτονίας στη Γάζα, όπως αποδεικνύεται από τη δημοτικότητα πολιτικών όπως ο δήμαρχος της Νέας Υόρκης Ζοχράν Μαμντάνι, ο ηγέτης του Πράσινου Κόμματος της Αγγλίας Ζακ Πολάνσκι ή ο υποψήφιος για την προεδρία της Γαλλίας Ζαν–Λυκ Μελένσον. Νωρίτερα αυτό το καλοκαίρι, το περιοδικό αφιέρωσε ένα ολόκληρο τεύχος στην «αντίσταση» ενάντια σε αυτή την «απειλή για την ευημερία», καλώντας τους ομοϊδεάτες φιλελεύθερους της ελεύθερης αγοράς να «σταματήσουν να απολογούνται» και να προβάλουν μια «πιο δυναμική υπεράσπιση του καπιταλισμού». Το δόλωμα της οργής πέτυχε: το γραμματοκιβώτιο του περιοδικού πλημμύρισε με επικριτικές απαντήσεις, μια επιλογή από τις οποίες δημοσίευσε αργότερα σε μια ενότητα με τίτλο «Μήπως βιαστήκαμε να επιτεθούμε στον σοσιαλισμό της Γενιάς Ζ;»

Óscar Fernández

Η Φοιτητική Λίστα κέρδισε τις πρόωρες κοινοβουλευτικές εκλογές που διεξήχθησαν την Κυριακή, 25 Οκτωβρίου, στη Σερβία. Ο Αλεξάνταρ Βούτσιτς παραδέχτηκε την ήττα του και εκτίμησε ότι η Φοιτητική Λίστα θα κερδίσει μεταξύ 135 και 140 από τις 250 έδρες, έναντι 105 για το δικό του μπλοκ. Πρόκειται για πρώτες εκτιμήσεις, οι οποίες δίνουν στην Φοιτητική Λίστα απόλυτη πλειοψηφία. Ο Βούτσιτς είχε παραιτηθεί από το αξίωμα του προέδρου για να θέσει υποψηφιότητα για πρωθυπουργός. Η συμμετοχή των ψηφοφόρων κυμάνθηκε γύρω στο 70% και οι δρόμοι του Βελιγραδίου γέμισαν με κόσμο που πανηγύριζε για το αποτέλεσμα. Η νίκη αυτή θέτει πλέον ερωτήματα σχετικά με τον σχηματισμό της κυβέρνησης και το ποιος θα ηγηθεί της εκτελεστικής εξουσίας.

Martin Hache

Η δεξιά και η κυβέρνηση επέκριναν τον Φιλίπ Πουτού για τη φράση που πρόφερε σε τηλεοπτική εκπομπή: «Ήταν αναπόφευκτο να εκραγεί». Για την κυβέρνηση και τη δεξιά, αυτό που θέλουν είναι ένας λαός που αποδέχεται με υπομονή την εξαθλίωση και την κοινωνική αδικία χωρίς να διαμαρτύρεται. Μέσα στον βαθύ κυνισμό και την περιφρόνησή τους, φαίνεται να πιστεύουν ότι με τα μέσα ενημέρωσης ως φερέφωνό τους, με τη βία της αστυνομικής τάξης και με τεχνοκρατικές αναλύσεις, μπορούν να επιβάλουν όλες τις πολιτικές λιτότητας χωρίς σημαντική αντίσταση από τον λαό. Όμως το καζάνι της κοινωνίας συσσώρευε πίεση και αυτό που έπρεπε να συμβεί συνέβη: εξερράγη. Και αυτό δεν έγινε επειδή το είπε ο Φιλίπ. Δεν έγινε, όπως ισχυρίζεται ο υπουργός Εσωτερικών Λοράν Νουνιέζ, επειδή η οργάνωσή μας, το Nouveau Parti anticapitaliste, κάλεσε σε εξέγερση. Έγινε επειδή η κατάσταση ήταν, και παραμένει, αφόρητη για εκατομμύρια ανθρώπους.

Σε αντίθεση με την γενική κατάσταση στην αριστερά, οι αριστερές δυνάμεις του νομού Λουαρέ (στη Λουάρ) έβγαλαν μαζί μια έκκληση «για την οικοδόμηση ενός λαϊκού και αλληλέγγυου μετώπου», προκειμένου να αντιταχθούν στο RN και να «εμποδίσουν τους κληρονόμους του Πετέν να καταλάβουν πάλι την εξουσία», καλώντας «όλες τις προοδευτικές δυνάμεις -ενώσεις, συνδικάτα και πολιτικά κόμματα-, τον κόσμο του πολιτισμού, καθώς και όλους όσοι είναι βαθιά προσηλωμένοι στις δημοκρατικές αξίες της ειρήνης και της ελευθερίας, να συμμετάσχουν σε αυτή τη λαϊκή και προοδευτική λαϊκή συσπείρωση». Η δημιουργία ενός κοινωνικού συσχετισμού δύναμης ικανού να αναγκάσει τον Μακρόν και τον Λεκορνύ να υποχωρήσουν είναι εφικτή, ακόμη και αν αυτό δεν ίσχυε πριν από μερικές εβδομάδες: αλλά η ενέργεια όλων των αγωνιστικών δυνάμεων θα είναι καθοριστική για να επιτευχθεί αυτό. Αυτό μπορεί και πρέπει να συνδυαστεί με τον αγώνα για τη διαμόρφωση ενός ενιαίου πολιτικού και κοινωνικού μετώπου, για να εκδιωχθεί ο Μακρόν και ο κόσμος του και να εμποδιστεί η πρόσβαση του RN στην προεδρία.

Αυτό που πέτυχε ο λαός της Βραζιλίας μπορεί να αποτελέσει τεράστια πηγή έμπνευσης για όλους και όλες μας που αντιμετωπίζουμε την αναζωπύρωση διαφόρων μορφών νεοφασισμού και ακροδεξιάς σε διάφορα μέρη του κόσμου. Αλλά θα χρειαστεί επίσης την υποστήριξή μας. Πρέπει να σκεφτούμε από τώρα πώς να οργανώσουμε αυτή την αλληλεγγύη. «Nae pasaran!»… Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι νέοι που βγαίνουν στους δρόμους στη Βραζιλία ενθαρρύνθηκαν από ό,τι βλέπουν στη Γαλλία και την Ισπανία. Το ίδιο ισχύει και για τους Σέρβους φοιτητές που μόλις ανέτρεψαν τον Βούτσιτς. Μια νέα μορφή διεθνισμού φαίνεται να διαμορφώνεται και πρέπει να γίνουμε μέρος της. Ζούμε σε μια ενδιαφέρουσα, αν και επικίνδυνη, εποχή.

Τα συνδικάτα συμμετείχαν σε πολύ μεγάλο αριθμό, αλλά διαδικτυακά. Μόνο μία αντιπροσωπεία τους ταξίδεψε στο Κίεβο, εκπροσωπώντας την καταλανική συνδικαλιστική οργάνωση που είναι μέλος της πανισπανικής Γενικής Ένωσης Εργαζομένων (UGT). Η αντιπροσωπεία της UGT συγκλονίστηκε βαθιά από όσα είδε, αλλά ήταν πολύ ικανοποιημένη που βρέθηκε εκεί αυτοπροσώπως. Είδαν την καταστροφή που είχε προκαλέσει η Ρωσία στη Μπούτσα και στις γειτονιές του Κιέβου, συμμετείχαν στη διανομή κάποιας υλικής βοήθειας και γνώρισαν λίγο την ουκρανική κουλτούρα. Από αυτό, αναπτύχθηκε μια μορφή αδελφοποίησης μεταξύ της UGT και των ουκρανικών συνδικάτων, η οποία υπήρξε καθοριστική για την κατανόησή μας, στην Καταλονία, αυτού του πολέμου και για την προσπάθεια παροχής βοήθειας προς την Ουκρανία.

Από την Εθνική Εκτελεστική Επιτροπή του MES/PSOL

Το μήνυμά μας είναι απλό και πρέπει να απευθύνεται στους ανθρώπους των περιφερειών και σε όσους δεν ψήφισαν ούτε τον Λούλα ούτε τον Φλάβιο — ή απλώς δεν ψήφισαν καθόλου: είναι όλα ή τίποτα, ναι ή όχι, όσον αφορά την κατάργηση του ωραρίου εργασίας 6×1· την υπεράσπιση της ζωής των γυναικών· την αποτροπή της μετατροπής της Βραζιλίας σε προτεκτοράτο του Τραμπ· την αποτροπή της κατάρρευσης της βραζιλιάνικης οικονομίας και της επιστροφής μας στην ανέχεια· την απόφαση για το ποιος μπορεί να περιορίσει ή να καταργήσει το σχέδιο Bolsa Família· και την αντιμετώπιση όσων θέλουν να κλείσουν τα συνδικάτα και να περικυκλώσουν τα πανεπιστήμια. Πρέπει επίσης να βρούμε έναν τρόπο να αγγίξουμε τις καρδιές και τα μυαλά των εκατομμυρίων Βραζιλιάνων που είναι παγιδευμένοι στο χρέος και κρατούνται όμηροι από τα υψηλά επιτόκια και το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο, ενώ παράλληλα πρέπει να αντιμετωπίσουμε, ανάμεσα στους νέους, τα ζητήματα της εκπαίδευσης, των δημοκρατικών ελευθεριών και της κλιματικής έκτακτης ανάγκης.

Howie Hawkins

Η άποψη του Ντόναλντ Τραμπ για τον τερματισμό του πολέμου της Ρωσίας κατά της Ουκρανίας «εντός 24 ωρών» –όπως υποσχέθηκε τουλάχιστον 53 φορές κατά τη διάρκεια της προεκλογικής του εκστρατείας για την προεδρία– είχε πάντα να κάνει με το να αναγκάσει την Ουκρανία να υποκύψει στις απαιτήσεις της Ρωσίας για περισσότερα εδάφη, «αποναζιστικοποίηση» (αλλαγή καθεστώτος) και «αποστρατιωτικοποίηση» (ρωσική στρατιωτική κατοχή). Το πρόβλημα για τον Τραμπ ήταν η άρνηση της Ουκρανίας να παραδοθεί. Οι γραμμές του μετώπου έχουν ουσιαστικά παγώσει από τις αρχές του 2023, με την Ουκρανία να ανακτά το 2026 περισσότερο έδαφος (120 τετραγωνικά μίλια) από ό,τι οποιαδήποτε άλλη στιγμή μετά τις επιτυχημένες αντεπιθέσεις της στις περιφέρειες του Χάρκοβο και της Χερσώνας το φθινόπωρο του 2022.

Olivier Besancenot

Το νέο και το εκπληκτικό στην κινητοποίηση της 17ης Οκτωβρίου και στη συμμαχία που έχει σχηματιστεί είναι ότι λαμβάνει χώρα εκτός των παραδοσιακών δομών. Είχαμε ήδη δει κοινωνικές εξεγέρσεις –είτε τομεακές είτε θεματικές– που ξέφυγαν σαφώς από τον έλεγχο των οργανώσεων του εργατικού κινήματος, είτε πρόκειται για συνδικάτα, κοινωνικές οργανώσεις είτε για πολιτικά κόμματα – τα «Κίτρινα Γιλέκα», για παράδειγμα. Όμως, το να αρχίσει να πραγματοποιείται μια σύγκλιση, εκτός αυτών των οργανώσεων, μεταξύ εντελώς διαφορετικών τομέων της κοινωνίας, με την υποστήριξη και τη συμμετοχή –είτε σιωπηρή είτε ρητή– ορισμένων δομών: από όσο θυμάμαι, αυτό είναι άνευ προηγουμένου. Αυτό εξηγεί τόσο την έκπληξη που προκάλεσε στο πολιτικό κατεστημένο που βρέθηκε απροετοίμαστο, όσο και τους περιορισμούς του κινήματος όσον αφορά τη δημοκρατική οργάνωσή του.