Κατμαντού, Νεπάλ. Εξέγερση της Γενιάς Ζ εάντια στην κυβέρνηση, 8 Σεπτεμβρίου 2025 (Image Pasal)

Elias Koenig

Ποιος φοβάται τον σοσιαλισμό της Γενιάς Ζ;

Τι απασχολεί την άρχουσα τάξη αυτές τις μέρες; Αν οι σελίδες του The Economist αποτελούν αξιόπιστο δείκτη, είναι το φάντασμα του «σοσιαλισμού της Γενιάς Ζ»: η αυξανόμενη υποστήριξη των νέων για τη φορολόγηση των δισεκατομμυριούχων, την κοινωνικοποίηση της οικονομίας και τον τερματισμό της γενοκτονίας στη Γάζα, όπως αποδεικνύεται από τη δημοτικότητα πολιτικών όπως ο δήμαρχος της Νέας Υόρκης Ζοχράν Μαμντάνι, ο ηγέτης του Πράσινου Κόμματος της Αγγλίας Ζακ Πολάνσκι ή ο υποψήφιος για την προεδρία της Γαλλίας Ζαν–Λυκ Μελένσον. Νωρίτερα αυτό το καλοκαίρι, το περιοδικό αφιέρωσε ένα ολόκληρο τεύχος στην «αντίσταση» ενάντια σε αυτή την «απειλή για την ευημερία», καλώντας τους ομοϊδεάτες φιλελεύθερους της ελεύθερης αγοράς να «σταματήσουν να απολογούνται» και να προβάλουν μια «πιο δυναμική υπεράσπιση του καπιταλισμού».

Η πραγματική αντίδραση, ωστόσο, προήλθε από τους δρόμους. Σε όλο τον κόσμο, μαζικά κινήματα με επικεφαλής τη Γενιά Ζ καταγγέλλουν το αυξανόμενο κόστος ζωής και την πολιτική διαφθορά, ενώ παράλληλα ζητούν καλύτερη εκπαίδευση, υγειονομική περίθαλψη και προστασία του περιβάλλοντος. Η Ινδία αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα: την ίδια ακριβώς ημέρα που δημοσιεύθηκε το κύριο άρθρο του The Economist, δεκάδες χιλιάδες οργισμένοι νεαροί διαδηλωτές κατέκλυσαν το Νέο Δελχί, επιδόθηκαν σε οδομαχίες με μια αποπροσανατολισμένη και βίαιη τοπική αστυνομική δύναμη και παρέλυσαν την καρδιά της ινδικής πρωτεύουσας. Οι διαδηλώσεις πυροδοτήθηκαν από τις δηλώσεις του Προέδρου του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Ινδίας, Σούρια Καντ, ο οποίος είχε συγκρίνει τους άνεργους νέους με «κατσαρίδες» και «παράσιτα» κατά τη διάρκεια ακροαματικής διαδικασίας στο Ανώτατο Δικαστήριο. Το κίνημα, το οποίο αρχικά εστίαζε στη λογοδοσία στον τομέα της εκπαίδευσης, έχει έκτοτε διευρύνει το πρόγραμμά του ώστε να περιλαμβάνει αιτήματα για εκλογικές και οικονομικές μεταρρυθμίσεις.

Οι διαδηλώσεις των Κατσαρίδων στην Ινδία αποτελούν μόνο τις πιο πρόσφατες σε μια σειρά εξεγέρσεων της Γενιάς Ζ, οι οποίες αρχικά επικεντρώνονταν κυρίως στην Ασία και την Αφρική. Στο Νεπάλ, τη Μαδαγασκάρη, το Μπαγκλαντές και τη Σρι Λάνκα, φοιτητικά κινήματα ανέτρεψαν ολόκληρες κυβερνήσεις. Αλλού, οι διαδηλώσεις καταστάλθηκαν βίαια ή ακόμα και κατέληξαν σε αιματηρό εμφύλιο πόλεμο, όπως στη Μιανμάρ.

Αυτό το φθινόπωρο παρατηρήθηκε επέκταση των μαζικών κινητοποιήσεων υπό την ηγεσία των νέων σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες. Στη Γαλλία, το Βέλγιο και την Ιταλία, μαθητές λυκείου πρωτοστατούν σε μαζικές διαμαρτυρίες ενάντια στην λιτότητα στον τομέα της εκπαίδευσης· στην Ισπανία και την Πορτογαλία, οι νέοι πρωτοστατούν σε διαδηλώσεις ενάντια στα εξαιρετικά υψηλά κόστη στέγασης· η «Επανάσταση των Φλαμίνγκο» στην Αλβανία ζητά την παραίτηση του πρωθυπουργού λόγω της οικολογικά και κοινωνικά επιβλαβούς τουριστικής ανάπτυξης, συμπεριλαμβανομένου ενός αμφιλεγόμενου θέρετρου που υποστηρίζεται από τον Τζάρετ Κούσνερ, γαμπρό του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ· και στη Σερβία, μια νέα Φοιτητική Λίστα μόλις πανηγύρισε μια ιστορική νίκη, κερδίζοντας την απόλυτη πλειοψηφία στις κοινοβουλευτικές εκλογές της Κυριακής, μετά από δύο χρόνια διαδηλώσεων υπό την ηγεσία των νέων κατά της διαφθοράς και των εξορύξεων.

Αλλά μήπως όλα αυτά έχουν να κάνουν στην πραγματικότητα με τη διαφορά μεταξύ των γενεών;

Η Γενιά Ζ της Αλβανίας απαιτεί όχι μόνο την απομάκρυνση της κυβέρνηυσης, αλλά ολόκληρου του πολιτικού κατεστημένου. Τίρανα, Αλβανία, 18 Οκτωβρίου 2026 (Armend Nimani / AFP)

Πώς να μην σκεφτόμαστε τις γενιές

Ο όρος «Γενιά Ζ» [“Gen Z”] δεν αρκεί για να περιγράψει ένα τόσο ευρύ φάσμα κοινωνικών κινημάτων. Σε πολλές περιπτώσεις, πρόκειται για ένα κλισέ που επιβάλλεται εξωτερικά από αναλυτές με ελάχιστη κατανόηση των τοπικών δυναμικών. Ταυτόχρονα, η γενιά έχει αναμφίβολα καταστεί ένας από τους βασικούς άξονες κατά μήκος των οποίων τα κινήματα οργανώνονται και αυτοπροσδιορίζονται, από το «Gen Z Mada» ης Μαδαγασκάρης και το «Gen Z 212» του Μαρόκου έως το «Gen Z regelt» της Γερμανίας. «Τα βάλατε με τη λάθος γενιά!», το σύνθημα του κινήματος πολιτικής ανυπακοής του 2021 στη Μιανμάρ, έχει γίνει δημοφιλές σύνθημα σε ολόκληρη την περιοχή. Στη Γαλλία, το σύνθημα «Génération 6–7 refait Mai 68» (Η Γενιά 6–7 ξαναζεί τον Μάιο του ’68) έχει γίνει viral.

Πώς πρέπει να αντιμετωπίζουν οι σοσιαλιστές τέτοια κινήματα που βασίζονται στη γενιά; Σε αντίθεση με την τάξη, τη φυλή ή το φύλο, η γενιά δεν αποτελεί κατηγορία που παραδοσιακά βρισκόταν στο επίκεντρο της σοσιαλιστικής πολιτικής. Οι γενεακοί χαρακτηρισμοί όπως «boomers», «Gen X», «millennials» ή «Gen Z» δεν είναι προϊόν της μαρξιστικής θεωρίας, αλλά κυρίως αμερικανών συμβούλων επιχειρήσεων, εταιρειών δημοσκοπήσεων και κέντρων μελετών όπως το Pew Research Center. Από τη δεκαετία του 1960, οι αμερικανικές εταιρείες μάρκετινγκ έχουν δημιουργήσει μια κερδοφόρα βιομηχανία γύρω από τη μελέτη των στάσεων και των προτιμήσεων των υποτιθέμενων γενεακών ομάδων.

Αξίζει να επισημανθεί ο απόλυτος παραλογισμός της γενεακής σκέψης που βρίσκεται στο επίκεντρο αυτής της επιχειρηματικής «επιστήμης». Η διατύπωσή της με τη μεγαλύτερη επιρροή παραμένει αυτή που έκαναν οι Γουίλιαμ Στράους [William Strauss] και Νιλ Χάου [Neil Howe], δύο πρώην συνεργάτες του Κογκρέσου, οι οποίοι χαρτογράφησαν τη «θεωρία» τους μέσα από μια σειρά βιβλίων, μεταξύ των οποίων τα Generations (1991) και The Fourth Turning (1997). Οι Στράους και Χάου υποστηρίζουν ότι η ανθρώπινη ιστορία εξελίσσεται σε συνεχείς κύκλους ογδόντα έως εκατό ετών. Κάθε κύκλος αντιστοιχεί περίπου σε μία μακρά ανθρώπινη ζωή και μπορεί να χωριστεί σε τέσσερις εποχές («στροφές»), οι οποίες εμφανίζονται πάντα με την ίδια ακριβώς σειρά:

«Πρώτα έρχεται μια περίοδος άνθησης, μια φάση συνεχούς επέκτασης. Ακολουθεί μια αφύπνιση, μια εποχή πνευματικής εξερεύνησης και εξέγερσης. Έπειτα έρχεται μια περίοδος αποσύνθεσης, κατά την οποία ο ατομικισμός θριαμβεύει έναντι των θεμελιωδώς κλονισμένων θεσμών. Τέλος, έρχεται μια κρίση —η τέταρτη στροφή— όταν η κοινωνία διασχίζει μια μεγάλη και επικίνδυνη πύλη στην ιστορία.»

Κάθε περίοδος αντιστοιχεί σε ένα από τα τέσσερα γενεκά αρχέτυπα, τα οποία, με τη σειρά τους, γεννούν το ένα το άλλο μέσω ενός συγκεκριμένου τρόπου ανατροφής: ο προφήτης, ο νομάδας, ο ήρωας και ο καλλιτέχνης.

Σύμφωνα με τους Στράους και Χάου, η επανάληψη αυτών των διαφορετικών τρόπων ανατροφής των παιδιών μπορεί να εξηγήσει σχεδόν τα πάντα: τις εξελίξεις στην λαϊκή κουλτούρα, τις δυναμικές στον χώρο εργασίας, τις οικονομικές κρίσεις, τους πολέμους και όλα τα άλλα σημαντικά γεγονότα της ιστορίας των ΗΠΑ από το 1584. Οι μυστικιστικές τους θεωρίες είναι αγαπητές στις πολιτικές ελίτ όλων των αποχρώσεων. Ο Στιβ Μπάννον έχει περιγράψει το βιβλίο The Fourth Turning ως «κεντρικό για την κοσμοθεωρία του» και βασίστηκε στα επιχειρήματά του για το ντοκιμαντέρ του Generation Zero του 2010. Κατά τη διάρκεια της θητείας του ως κορυφαίος σύμβουλος του Ντόναλντ Τραμπ, ο Μπάννον φέρεται να διατηρούσε ένα αντίγραφο του βιβλίου με σημειώσεις στο ράφι του. Ο Αλ Γκορ, συμφοιτητής του Στράους στο Χάρβαρντ, χαρακτήρισε το Generations ως «το πιο προκλητικό και πολιτικά επίκαιρο βιβλίο για την αμερικανική ιστορία που έχω διαβάσει ποτέ» και έστειλε ένα αντίτυπο του βιβλίου σε κάθε μέλος του Κογκρέσου. Ο Μπιλ Κλίντον, με τη σειρά του, λέγεται ότι επηρεάστηκε από το βιβλίο στην απόφασή του να επιλέξει τον Γκορ, ο οποίος ανήκει επίσης στη γενιά των «baby boomers», ως υποψήφιο αντιπρόεδρο για τις προεδρικές εκλογές του 1992.

Όπως ήταν αναμενόμενο, πολλοί στοχαστές της Αριστεράς έχουν επιδείξει επιφυλακτικότητα απέναντι στον συλλογισμό που επικεντρώνεται στις γενιές. Σχολιάζοντας τις εξεγέρσεις της Γενιάς Ζ πέρυσι, ο Βίνσεντ Μπέβινς [Vincent Bevins] υποστήριξε: «Για πάνω από έναν αιώνα, οι νέοι είναι αυτοί που έχουν τη μεγαλύτερη πιθανότητα να βγουν στους δρόμους και να αναλάβουν κινδύνους. Το να ισχυρίζεται κανείς ότι μιας εξέγερσης θα «ηγηθεί η Γενιά Ζ» ισοδυναμεί ουσιαστικά με το να λέει ότι θα συμβεί το 2025... Πιστεύω ότι το πλαίσιο αναφοράς στις γενιές αποτελεί σύμπτωμα πνευματικής ένδειας». Στο ίδιο πνεύμα, ο Άντολφ Ριντ Τζούνιορ [Adolph Reed Jr] προειδοποιεί:

«Το πλαίσιο αναφοράς στις γενιές είναι προϊόν δημοσκοπικών εταιρειών και συμβούλων που έχουν να πουλήσουν μια πολιτική υπηρεσία η οποία αποτελεί εναλλακτική λύση έναντι της οργάνωσης σταθερών εκλογικών βάσεων γύρω από ζητήματα, προγράμματα και πολιτικό όραμα — την προσέγγιση μέσω της οποίας τα πολιτικά κινήματα πραγματικά παίρνουν σάρκα και οστά... Αυτή η στρατηγική δεν θα μας βοηθήσει ποτέ να προωθήσουμε ένα εκτεταμένο πρόγραμμα ισότητας.»

Στην εξέγερση «Γυναίκα – Ζωή – Ελευθερία» (Jin, Jiyan, Azadî) το 2022 της Γενιάς Ζ, όπως και στην εξέγερση του Δεκέμβρη το 2025 («Εξέγερση του Ντέι του 1404»), ο ρόλος των νέων γυναικών ήταν καθοριστικός. Στη φωτογραφία μια κοπέλα χωρίς μαντίλα σε δρόμο που έχει γίνει πεδίο μάχης με τις δυνάμεις καταστολής. Τεχεράνη, Ιράν. 1 Οκτωβρίου 2022 (Middle East Images).

Το γενεακό χάσμα του καπιταλισμού

Ο Μπέβινς, ο Ριντ και πολλοί άλλοι έχουν δίκιο όταν επικρίνουν την επιπολαιότητα των φιλελεύθερων πλαισίων που βασίζονται στις γενιές. Ο λόγος για τις γενιές συχνά συσκοτίζει αυτό που βρίσκεται στο επίκεντρο της σημερινής κρίσης: τον καπιταλισμό και το σύστημα της ταξικής κυριαρχίας και της κυριαρχίας της αγοράς. Ωστόσο, αν το σημερινό κύμα εξεγέρσεων καταδεικνύει κάτι, αυτό είναι ότι πολλοί νέοι βιώνουν τις κρίσεις της εποχής μας με σαφώς γενεακούς όρους.

Σε παγκόσμιο επίπεδο, περισσότερα από δύο δισεκατομμύρια άτομα ανήκουν στη Γενιά Ζ, δηλαδή σε όσους γεννήθηκαν μεταξύ 1997 και 2012, γεγονός που την καθιστά τη μεγαλύτερη γενιά που έχει γεννηθεί ποτέ. Μαζί με την εξίσου πολυάριθμη Γενιά Άλφα [σ.τ.μ. – όσοι/ες γεννήθηκαν μετά το 2010], αποτελούν σχεδόν το ήμισυ του παγκόσμιου πληθυσμού. Ο καπιταλισμός αγωνίζεται να ενσωματώσει αυτή τη τεράστια νέα ομάδα εργαζομένων σε μια παραπαίουσα παγκόσμια οικονομία. Εννέα στους δέκα νέους εργαζόμενους σε χώρες με χαμηλό και χαμηλό–μεσαίο εισόδημα (στις οποίες ζει η πλειοψηφία του πληθυσμού της Γενιάς Ζ) απασχολούνται στον άτυπο τομέα και χωρίς καμία προστασία. Η ανεργία των νέων βρίσκεται επίσης σε άνοδο. Ο επιθετικός πόλεμος των ΗΠΑ και του Ισραήλ εναντίον του Ιράν επιδεινώνει ακόμη περισσότερο αυτή την κατάσταση, οδηγώντας σε αύξηση του πληθωρισμού και προκαλώντας παγκόσμια έλλειψη πετρελαίου, φυσικού αερίου, λιπασμάτων και πετροχημικών.

Ενώ οι διαδηλώσεις της Γενιάς Ζ στον Παγκόσμιο Νότο έχουν επικεντρωθεί σε μεγάλο βαθμό σε αιτήματα κατά της διαφθοράς, οι διαδηλώσεις στην Ευρώπη έχουν εστιάσει στη λιτότητα και στην κρίση του κόστους διαβίωσης. Και τα δύο ζητήματα αφορούν βασικές στρατηγικές που εφαρμόζει η άρχουσα τάξη ως απάντηση στην επιδεινούμενη διαρθρωτική κρίση της παγκόσμιας οικονομίας: αφενός, τη συγχώνευση της πολιτικής και της οικονομικής εξουσίας και την εμφάνιση ενός νέου κρατικού καπιταλισμού, που έχει οδηγήσει σε νέες μορφές κερδοσκοπίας και διαφθοράς· αφετέρου, την αποδόμηση του κράτους πρόνοιας και την επέκταση του καπιταλισμού των εισοδημάτων από ακίνητα στον αυτοκρατορικό πυρήνα.

Άλλα κοινά θέματα στις διαμαρτυρίες της Γενιάς Ζ περιλαμβάνουν τα αυξανόμενα ενοίκια, τη στρατιωτική θητεία, την κλιματική κατάρρευση και το άγχος για τις επιπτώσεις της τεχνητής νοημοσύνης — όλα αυτά αποτελούν συμπτώματα της κρίσης του καπιταλισμού που πλήττουν δυσανάλογα τους νέους. Με αυτή την έννοια, η σημερινή κρίση έχει μια σαφή γενεακή διάσταση. Όπως υποστηρίζει ο πολιτικός θεωρητικός και ιστορικός Τίμοθι Μίτσελ [Timothy Mitchell] στο νέο του βιβλίο Το Άλλοθι του Κεφαλαίου [The Alibi of Capital], αυτό δεν είναι τυχαίο. Σύμφωνα με τον Μίτσελ, η διαγενεακή αδικία αποτελεί θεμελιώδες χαρακτηριστικό του καπιταλισμού, «μια μορφή ζωής που βασίζεται στην αρπαγή των μέσων διαβίωσης από το μέλλον».

Όπως υποστηρίζει ο πολιτικός οικονομολόγος Κιρ Μίλμπερν [Keir Milburn] στο βιβλίο του Αριστερή Γενιά [Generation Left], η κοινή εμπειρία ιστορικών γεγονότων, όπως πανδημίες ή χρηματοπιστωτικές κρίσεις, μπορεί να δημιουργήσει αυτό που ο ίδιος αποκαλεί «πολιτικές γενιές» — γενεακές ενότητες που συσπειρώνονται γύρω από μια κοινή ερμηνεία των γεγονότων που βίωσαν, καθώς και μια κοινή συλλογική αντίδραση σε αυτά. Ο Μίλμπερν επισημαίνει ότι δεν γίνονται όλοι αυτόματα μέρος της ίδιας «πολιτικής γενιάς». Μέσα σε μια συγκεκριμένη ηλικιακή ομάδα, μπορεί κάλλιστα να υπάρχουν διαφορετικές αντιδράσεις στην ίδια συγκυρία, οι οποίες στη συνέχεια θα σχηματίσουν διαφορετικές «γενεακές ενότητες». Είναι σημαντικό ότι αυτό αφήνει περιθώριο για να ληφθούν υπόψη οι διαφορετικές ταξικές θέσεις και τα συμφέροντα που υπάρχουν ακόμη και μέσα στην ίδια ηλικιακή ομάδα, και τα οποία πρέπει να παραμένουν κεντρικά σε οποιαδήποτε κατανόηση του τρόπου λειτουργίας του καπιταλισμού.

Πολλοί διαδηλωτές της Γενιάς Ζ αναγνωρίζουν αυτή την αλληλεπίδραση μεταξύ τάξης και γενιάς. Ένα καθοριστικό στοιχείο των πρόσφατων εξεγέρσεων ήταν το ταξικό μίσος εναντίον των «nepo babies», των παιδιών πολιτικών και άλλων μελών της ελίτ που επιδεικνύουν τον πλούτο τους στο διαδίκτυο. Στο Νεπάλ, φωτογραφίες που έγιναν viral, στις οποίες ο γιος ενός υπουργού της επαρχίας εμφανίζεται μπροστά σε έναν τεράστιο σωρό από κουτιά δώρων πολυτελών εμπορικών σημάτων όπως Louis Vuitton, Gucci και Cartier, άναψαν τη φλόγα της λαϊκής οργής. Στις Φιλιππίνες, οι χρήστες του διαδικτύου άρχισαν να διεξάγουν στο Reddit τους λεγόμενους «ελέγχους τρόπου ζωής», εξετάζοντας με λεπτομέρεια τις καταναλωτικές συνήθειες δημοφιλών πολιτικών και των μελών των οικογενειών τους, σε σχέση με το δηλωμένο εισόδημά τους. Στη Γερμανία, οι μαθητές λυκείου που κάνουν αποχή ενάντια στη στρατιωτική θητεία έχουν επιλέξει το σύνθημα «Οι πλούσιοι θέλουν πόλεμο – η νεολαία, ένα μέλλον».

Στο κίτρινο γιλέκο που έχουν φορέσει οι διαδηλωτές στο άγαλμα της Μαριάννας, έχουν γράψει: «1961, η αστυνομία πνίγει Αλγερινούς / 2026, η αστυνομία ακρωτηριάζει μαθητές λυκείου». Τα σύμβολα της παλαιστινιακής αντίστασης (σημαία, κεφίγια) δείχνουν πόσο συνέβαλε το κίνημα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη στον ριζοσπαστισμό του νεολαίστικου κινήματος στη Γαλλία. Place de la République, Παρίσι 17 Οκτωβρίου 2026

Αξιοποιώντας την ευκαιρία

Δεν είναι μόνο το περιοδικό The Economist και οι αναγνώστες του που βρίσκονται σε αμηχανία μπροστά σε τέτοιες εκρήξεις γενεακής οργής. Η αντίδραση της κυρίαρχης τάξης στο σύνολό της αποκαλύπτει μια απόλυτη έλλειψη τόσο οικονομικής παιδείας όσο και πολιτικής φαντασίας. Ενώ πολιτικοί όπως ο πρωθυπουργός της Ουγγαρίας Πέτερ Μάγιαρ, ο Πολωνός Ντόναλντ Τουσκ και ο Ντόναλντ Τραμπ έχουν επαναλάβει τα επιχειρήματα της ακροδεξιάς, κατηγορώντας τη μαζική μετανάστευση για τις αναταραχές, οι νομοθέτες της ΕΕ διερευνούν πλέον τον υποτιθέμενο ρόλο της ρωσικής, αλγερινής και ιρανικής ξένης παρέμβασης. Παρόμοια ρητορική παρατηρείται και στην Ινδία, όπου η κυβέρνηση του Ναρέντρα Μόντι έχει προσπαθήσει να παρουσιάσει τις διαμαρτυρίες της Γενιάς Ζ ως χρηματοδοτούμενες από το εξωτερικό. Εν τω μεταξύ, η φιλελεύθερη δημοσιογραφία επικεντρώνεται συχνά στον ρόλο των κοινωνικών μέσων και σε διάφορες αναφορές στην ποπ κουλτούρα κατά τη διάρκεια των διαμαρτυριών, από τις πειρατικές σημαίες με τα ψάθινα καπέλα του δημοφιλούς ιαπωνικού anime One Piece έως τον χαιρετισμό με τα τρία δάχτυλα, εμπνευσμένο από τη σειρά The Hunger Games.

Ωστόσο, αν υπάρχει κάτι καινούργιο σε αυτό το κύμα διαμαρτυριών, δεν είναι η εμφάνιση μαζικών διαδηλώσεων χωρίς ηγέτες, η πολιτική βία ή η χρήση των κοινωνικών μέσων ως εργαλείου κινητοποίησης (η δεκαετία του 2010 παρέχει άφθονο υλικό για τη μελέτη οποιουδήποτε από αυτά), αλλά ο βαθμός στον οποίο η γενιά έχει παγκοσμιοποιηθεί ως πολιτική ταυτότητα. Με κάποιο τρόπο, ομάδες τόσο διαφορετικές μεταξύ τους, όπως οι νεαροί αντάρτες της Μιανμάρ, οι Ινδονήσιοι διανομείς και οι Γάλλοι μαθητές λυκείου, έχουν φτάσει να θεωρούν τους εαυτούς τους μέρος ενός πολιτικού υποκειμένου που ονομάζεται «Γενιά Ζ», σαν να ήταν το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο.

Ενώ πλατφόρμες κοινωνικών μέσων όπως το Discord και το TikTok έχουν συμβάλει στη διάδοση ενός γενεκού λόγου που έχει τις ρίζες του στις Ηνωμένες Πολιτείες, η ευκολία με την οποία έχει επικρατήσει μπορεί να εξηγηθεί μόνο με αναφορά στις θεμελιώδεις πολιτικές και οικονομικές προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι νέοι σε όλο τον κόσμο: οικονομική επισφάλεια, οικολογική κατάρρευση και η κλιμάκωση της ιμπεριαλιστικής βίας. Η άρχουσα τάξη φοβάται τον σοσιαλισμό της Γενιάς Ζ επειδή δεν έχει καμία απάντηση σε αυτές τις προκλήσεις.

Οι σοσιαλιστές το λαμβάνουν υπόψη. Στη Γαλλία, το κόμμα του Ζαν–Λυκ Μελένσον, La France Insoumise (LFI), έχει στηρίξει με όλες του τις δυνάμεις την εξέγερση της νεολαίας. Βίντεο με τον Μπάλι Μπαγκαγιόκο, τον δήμαρχο του Σεν–Ντενί από την LFI, να προστατεύει διαδηλωτές φοιτητές από τις δυνάμεις καταστολής, έχουν από τότε γίνει viral σε όλο τον κόσμο. Στην Ινδία, οι κομμουνιστικοί φοιτητικοί σύλλογοι αποτελούν αναπόσπαστο μέρος των κινητοποιήσεων των Κατσαρίδων από τις πρώτες μέρες του κινήματος. Αυτή η έγκαιρη συμμετοχή αποδίδει τώρα καρπούς, με τη Νέχα Μπόρα, την ευφραδή και ανυπότακτη πρόεδρο της Μαρξιστικής–Λενινιστικής Πανινδικής Φοιτητικής Ένωσης (AISA), να γίνεται το πρόσωπο του τελευταίου κύματος κινητοποιήσεων. Ποιος ξέρει ποια χώρα θα είναι η επόμενη;

Μετάφραση: elaliberta.gr

Elias Koenig, “Who’s Afraid of Gen Z Socialism?”, Jacobin, 26 Οκτωβρίου 2026, https://jacobin.com/2026/10/gen-z-protests-socialism-neoliberalism.