Η Κούβα και ο περήφανος λαός της στο νησί της επανάστασης διέρχεται την μεγαλύτερη οικονομική και κοινωνική κρίση από το 1959 όταν επικράτησε η νικηφόρα επανάσταση κατά της λαομίσητης δικτατορίας του Φ. Μπατίστα. Στο μακροχρόνιο δολοφονικό Αμερικάνικο εμπάργκο ήρθε να προστεθεί από τον Τραμπ η κλιμάκωση της επιθετικότητας του οικονομικού αποκλεισμού, των πιέσεων και των απειλών και η διακοπή κάθε ροής πετρελαίου. Ο Τραμπ δηλώνει προκλητικά και θρασύτατα ότι η Κούβα σύντομα θα πέσει στα χέρια των Αμερικάνων εξαιτίας του οικονομικού αποκλεισμού και της ασφυξίας που έχει ο ίδιος δημιουργήσει.

Γράφει ο Yasmani Castro, Κουβανός σκηνοθέτης και ακτιβιστής για τα δικαιώματα των ανθρώπων με αφρικανική καταγωγή.

Αυτό που συνέβη χθες το βράδυ στο Μορόν είναι μια απόδειξη ότι ο λαός έχει κουραστεί από τα συνθήματα και το μόνο που του απομένει για να αντισταθεί είναι το σώμα και η φωνή του. Δεν πρόκειται για πράξεις βανδαλισμού, όπως τις περιγράφει ο επίσημος Τύπος, αλλά για πολιτική ανυπακοή. Όταν τα ίδια γεγονότα συμβαίνουν σε οποιαδήποτε δεξιά χώρα, η ρητορική της κυβέρνησης, που ενισχύεται από τα μέσα ενημέρωσης, λέει ακριβώς το ίδιο πράγμα. Γιατί εκεί έξω ναι και εδώ όχι;

Αυτή η συνέντευξη με τον Σάμιουελ Φάρμπερ για την τραγική κατάσταση στην Κούβα πραγματοποιήθηκε αμέσως μετά την έναρξη του εγκληματικού πολέμου των ΗΠΑ και του Ισραήλ εναντίον του Ιράν και στο ευρύτερο πλαίσιο των αυξανόμενων αντιμεταναστευτικών κυβερνητικών μέτρων και των ιμπεριαλιστικών επιθέσεων των ΗΠΑ στο εξωτερικό.

Ο Samuel Farber γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κούβα. Είναι βετεράνος σοσιαλιστής και συγγραφέας πολυάριθμων έργων για την Κούβα, μεταξύ των οποίων το «Η Κούβα μετά την Επανάσταση του 1959: Μια κριτική αξιολόγηση» (Haymarket Books, 2011). Έχει δημοσιεύσει πολυάριθμα βιβλία και άρθρα σχετικά με την Κούβα, καθώς και για την αμερικανική πολιτική και τη Ρωσική Επανάσταση. Είναι συνταξιούχος καθηγητής του City University of New York (CUNY) και κατοικεί σε αυτήν τη πόλη.

Συνδικαλιστές και εργαζόμενοι της Βενεζουέλας βγήκαν στους δρόμους αυτή την Πέμπτη 12 Μαρτίου 2026 για να απαιτήσουν άμεση αύξηση των μισθών. Η διαδήλωση σηματοδοτεί την συμπλήρωση ακριβώς τεσσάρων ετών από το τελευταίο πάγωμα του κατώτατου μισθού στη χώρα. Οι διαδηλωτές έφτασαν στο κτίριο της Εθνοσυνέλευσης. Εκεί τους υποδέχτηκε μια αντιπροσωπεία βουλευτών, η οποία υποσχέθηκε να συναντηθεί μαζί τους την επόμενη εβδομάδα. Το έγγραφο που παραδόθηκε στο Κοινοβούλιο περιλαμβάνει διάφορα αιτήματα: αύξηση των μισθών, απελευθέρωση όλων των πολιτικών κρατουμένων και κατάργηση κανονισμών που, σύμφωνα με τους εργαζόμενους, παραβιάζουν το δικαίωμα στις συλλογικές συμβάσεις, όπως ο Onapre και το μνημόνιο 2792. Παρουσιάστηκαν επίσης προτάσεις για μεταρρυθμίσεις της εργατικής νομοθεσίας.

Antonín Tesař

Στη Νότια Κορέα, όλες οι ταινίες έχουν ως θέμα την ταξική ανισότητα. Αυτή, τουλάχιστον, είναι η εντύπωση που μπορεί να αποκομίσει κανείς από τις πρόσφατες διεθνείς επιτυχίες της χώρας: τη σειρά Το Παιχνίδι του Καλαμαριού, τις ταινίες Παράσιτα και Καμία Άλλη Επιλογή, αλλά και το Βουγονία –ένα αγγλόφωνο ριμέικ της κορεατικής ταινίας Σώστε τον Πράσινο Πλανήτη! (2003). Το θέμα της έντασης μεταξύ πλουσίων και φτωχών έχει πράγματι μεγάλη απήχηση στον κινηματογράφο της Νότιας Κορέας– αλλά αξίζει να εξετάσουμε από πού προέρχεται αυτό το μοτίβο, ποιες συγκεκριμένες μορφές παίρνει και πόσο καιρό υπάρχει στον κινηματογράφο της χώρας. Στις καλύτερες από αυτές τις ταινίες, σπάνια πρόκειται για μια απλή σύγκρουση σε μαύρο και άσπρο· είναι μάλλον μια ανάλυση του τρόπου με τον οποίο η κοινωνική ανισότητα παραμορφώνει τις ανθρώπινες σχέσεις.

Όπως είδαμε και στον πόλεμο Ιράν-Ιράκ μετά την επανάσταση του 1979, η κατάσταση έκτακτης ανάγκης που επιβάλλεται εξαιτίας του πολέμου μπορεί μόνο να συντρίψει περαιτέρω την αντιπολίτευση. Αυτή τη στιγμή, οι δημοκρατικές δυνάμεις στο Ιράν, συμπεριλαμβανομένων των χιλιάδων πολιτικών κρατουμένων, βρίσκονται μεταξύ των κύριων στόχων του ισλαμικού καθεστώτος και η ζωή τους κινδυνεύει με το πρόσχημα του πολέμου. Απαιτούμε τον άμεσο τερματισμό αυτής της ιμπεριαλιστικής επίθεσης κατά του Ιράν, επαναβεβαιώνουμε ότι στηρίζουμε τον αγώνα που διεξάγει ο λαός του Ιράν ενάντια στο καταπιεστικό ισλαμικό καθεστώς και υποστηρίζουμε το δικαίωμα του Ιράν να αμυνθεί απέναντι στους γκάνγκστερ των ΗΠΑ και του Ισραήλ.

Το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν αναδεικνύει τα δομικά όρια της αυτόνομης αποτροπής για ένα κράτος δεύτερης κατηγορίας. Η διάδοση των πυρηνικών όπλων συμβάλλει στη σταθερότητα μόνο όταν εντάσσεται σε μια αναγνωρισμένη ισορροπία και υποστηρίζεται από τις μεγάλες δυνάμεις. Χωρίς αυτό, ενδέχεται να αυξήσει τους κινδύνους σύγκρουσης και κλιμάκωσης. Για την Ισλαμική Δημοκρατία, τα πυρηνικά όπλα δεν αποτέλεσαν ποτέ ασπίδα προστασίας. Αποδείχθηκαν η αφετηρία μιας πορείας προς την κρίση — μια κολοσσιαία επένδυση που αποδυνάμωσε τη χώρα και αύξησε την έκθεσή της σε απειλές. Οι κλασικές θεωρίες της αποτροπής και της διάδοσης επιβεβαιώνουν ότι η ασφάλεια δεν μπορεί να επιβληθεί με διατάγματα: οικοδομείται μέσα σε ένα σύστημα ισορροπιών και προστατευτικών μηχανισμών που το κληρικό καθεστώς δεν κατάφερε ποτέ να επιτύχει.

Michael Karadjis

Μετά από μια εβδομάδα αδικαιολόγητης, βίαιης και παράνομης επιθετικότητας των ΗΠΑ και του Ισραήλ εναντίον του Ιράν, που στοίχισε τη ζωή σε πάνω από 1.300 άτομα, μεταξύ των οποίων ο «Ανώτατος Ηγέτης» Αγιατολάχ Χαμενεΐ και μια σειρά άλλων κορυφαίων ηγετών, καθώς και μερικές εκατοντάδες μαθήτριες σε δύο σχολεία θηλέων, ολόκληρη η περιοχή της Δυτικής Ασίας βρίσκεται σε κατάσταση χάους… Μια τέτοια περιφερειακή ανάφλεξη είναι που επιδίωκαν οι Ισραηλινοί ηγέτες τα τελευταία δύο χρόνια (ή μάλλον εδώ και δεκαετίες) ως πρόσχημα για να ολοκληρώσουν την καταστροφή της Γάζας και της Δυτικής Όχθης και, ενδεχομένως, να προωθήσουν το σχέδιο του «Μεγάλου Ισραήλ», το οποίο ορισμένοι ηγέτες δεν μπόρεσαν να αντισταθούν να διακηρύξουν ανοιχτά τις τελευταίες ημέρες και μήνες.

Andrea Ferrario

Το 9ο Συνέδριο του Κορεατικού Εργατικού Κόμματος (KWP), το οποίο ολοκληρώθηκε στις 25 Φεβρουαρίου μετά από επτά ημέρες εργασιών στην Πιονγιάνγκ, με τη συμμετοχή πέντε χιλιάδων αντιπροσώπων και δύο χιλιάδων παρατηρητών, ξεπέρασε τα όρια μιας τυπικής επικύρωσης της εξουσίας του Κιμ Γιονγκ Ουν. Για να κατανοήσει κανείς τη σημασία του, πρέπει να ξεκινήσει από μια λεπτομέρεια που ο διεθνής Τύπος έχει καταγράψει μόνο εν μέρει: στις επίσημες φωτογραφίες της νέας ηγεσίας που εξελέγη από το Συνέδριο, κάθε αξιωματούχος φέρει ένα σήμα με τη φωτογραφία μόνο του Κιμ Γιονγκ Ουν, χωρίς τα πρόσωπα του παππού του Κιμ Ιλ Σουνγκ και του πατέρα του Κιμ Γιονγκ Ιλ, τα οποία μέχρι τώρα ήταν υποχρεωτικά για κάθε αξιωματούχο του κόμματος.

Και μετά το Ιράν, τι; Επειδή ο πόλεμος κατά του Ιράν των αγιατολάχ δεν θα διαρκέσει για πάντα. Και ο Τραμπ θα χρειαστεί σίγουρα να εφεύρει μια άλλη μεγάλη διεθνή κρίση ή έναν άλλο πόλεμο, για να μπορέσει να παραμείνει στην εξουσία στη χώρα του, τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Μια εξουσία που όχι μόνο ήδη κλυδωνίζεται, αλλά και, κυρίως, απειλείται από το αποτέλεσμα των ενδιάμεσων εκλογών του Νοεμβρίου, το οποίο θα μπορούσε να αποβεί μοιραίο για τον ίδιο. Νάμαστε λοιπόν στην καρδιά του προβλήματος.