Για εμάς, όμως, η προστασία της ανθρώπινης ζωής, του φυσικού πλούτου και της λαϊκής περιουσίας δεν μπορεί να υποτάσσονται στη λογική του κόστους και του κέρδους. Δεν μπορούμε και δεν πρέπει να ανεχόμαστε άλλο αυτή την κατάσταση. Το εργατικό κίνημα, οι περιβαλλοντικές συλλογικότητες, ο λαός και η νεολαία οφείλουμε να ξεσηκωθούμε και να παλέψουμε για να μη θρηνήσουμε άλλες αδικοχαμένες ζωές, για να μην γίνεται ο τόπος και το μέλλον μας θυσία στο βωμό της ματωμένης ανάπτυξης των λίγων.

Εν μέσω της προώθησης της καπιταλιστικής παλινόρθωσης και της στροφής προς τα δεξιά, το γεγονός ότι μια ομάδα νέων αποφασίζει τη συγκρότηση μιας κριτικής αριστερής ομάδας προτείνοντας μια επαναστατική λύση αποτελεί ένα ισχυρό παράδειγμα ότι η αστική γραφειοκρατία δεν θα έχει εύκολο έργο. Θα ξεκινήσει μια νέα φάση για αυτούς τους συντρόφους, οι οποίοι θα πρέπει να αντιμετωπίσουν δύσκολες προκλήσεις κάτω από ένα κατασταλτικό καθεστώς. Καλούμε τη μαρξιστική, επαναστατική και διεθνιστική αριστερά να δημιουργήσει και να ενισχύσει τους δεσμούς της με το NMRC, βοηθώντας τους με τον ίδιο τρόπο που έχουν χτιστεί οι στενοί δεσμοί με τους «Comunistas Cuba». Σήμερα, 29 Ιουλίου 2026, η Κούβα βιώνει ένα ιστορικό γεγονός στον αγώνα για μια νέα και πραγματική σοσιαλιστική επανάσταση.

Ο γραφικός αδιευκρίνιστος συλλέκτης αυτογράφων του Παττακού τηλεπωλητής «βιονικών νανογιλέκων» που υποδύεται τον «υπουργό Υγείας» μας … απειλεί μπας και τον φοβηθούμε. Αφού την Παρασκευή 31/7 εμφανίστηκε στο ΨΝΑ – Δαφνί για επικοινωνιακό σόου την ώρα που οι υγειονομικοί προσπαθούσαν με αυτοθυσία να βοηθήσουν τους ασθενείς ενάντια στον κίνδυνο της φωτιάς που πλησίαζε απειλητικά οπότε αυτονόητα ο Γεωργιάδης τα «άκουσε από την καλή» από τους εργαζόμενους, την επομένη Σάββατο 1/8 απειλεί δημοσίως «με πειθαρχικές διώξεις» τους υγειονομικούς του νοσοκομείου.

Μαρόκο – Θέουτα : Δεκάδες νέοι μας πνίγονται στη θάλασσα. Μια συνολική κοινωνική εναλλακτική δεν είναι πλέον πολυτέλεια, είναι επείγουσα ανάγκη!...Το θεμελιώδες ερώτημα δεν είναι: «Πώς πέθαναν αυτοί οι άνθρωποι;», αλλά: «Γιατί ωθήθηκαν, εξ αρχής, προς αυτό το πεπρωμένο;». Ποιος είναι υπεύθυνος για αυτή την κοινωνική σφαγή που συνεχίζεται εδώ και χρόνια; Ποιος είναι υπεύθυνος για το γεγονός ότι η θάλασσα ξεβράζει τα πτώματα το ένα μετά το άλλο, και ότι τα δίχτυα των ψαράδων ανασύρουν τα σώματα των πνιγμένων αντί να φέρνουν τους καρπούς της θάλασσας; Ποιος είναι υπεύθυνος για μια πατρίδα όπου χιλιάδες νέοι έχουν φτάσει στο σημείο να θεωρούν τη μετανάστευση, όποιους κινδύνους κι αν ενέχει, ως προτιμότερη μοίρα από το να μείνουν;

Τις τελευταίες εβδομάδες είδαμε μια αιματηρή κλιμάκωση της καταστολής στο Τζαμού και Κασμίρ που βρίσκεται υπό πακιστανική διοίκηση. Τον Ιούνιο και τον Ιούλιο, οι πακιστανικές ένοπλες δυνάμεις σκότωσαν τουλάχιστον 90 άτομα. Μόνο μεταξύ 28 και 30 Ιουλίου, τουλάχιστον 35 άτομα σκοτώθηκαν στην πόλη Ραβαλακότ. Αυτό ήρθε μετά από άλλη μια σφαγή στις αρχές Ιουνίου, όταν οι δυνάμεις ασφαλείας άνοιξαν πυρ εναντίον μιας καθιστικής διαμαρτυρίας, σκοτώνοντας τουλάχιστον δέκα άτομα στο Ραβαλακότ. Αυτός ο τελευταίος κύκλος βίας αποτέλεσε την απάντηση του πακιστανικού κράτους στις λαϊκές διαμαρτυρίες που απαιτούν δημοκρατικά και κοινωνικά δικαιώματα. Οι διαμαρτυρίες αυτές οργανώθηκαν κυρίως από την Κοινή Επιτροπή Δράσης Αουάμι (JAAC), ένα κοινωνικό κίνημα που αναδύθηκε τα τελευταία τρία χρόνια.

Ο λαός του Τζαμού και Κασμίρ υπό πακιστανική διοίκηση (PaJK) αντιμετωπίζει ένα από τα πιο αιματηρά επεισόδια κρατικής καταστολής στην πρόσφατη ιστορία. Ένα μαζικό κίνημα που δημιουργήθηκε γύρω από οικονομικά και δημοκρατικά αιτήματα προσέκρουσε σε απαγορεύσεις κυκλοφορίας, διακοπές επικοινωνιών, πραγματικά πυρά και συλλογικές τιμωρίες. Η διοίκηση του PaJK αποκαλύφθηκε για άλλη μια φορά ως μαριονέτα του πακιστανικού κράτους, εφαρμόζοντας πολιτικές που υπαγορεύονται από το Ισλαμαμπάντ αντί να ανταποκρίνεται στις δημοκρατικές προσδοκίες του λαού. Η Ενιαία Λαϊκή Επιτροπή Δράσης του Τζαμού και Κασμίρ (JAAC) είχε ανακοινώσει μια «Μεγάλη Πορεία»...

Οτιδήποτε λιγότερο από το να απαιτήσουμε από το ισπανικό κράτος να τερματίσει την αποικιακή κατοχή του ισοδυναμεί με φιλοϊμπεριαλιστική συνθηκολόγηση. Επομένως, η αφήγηση για «εισβολή» στην Ισπανία είναι βαθιά αντιδραστική – πρώτον, η Σάμπτα είναι μια περιοχή υπό ισπανική κατοχή, και δεύτερον, είναι η ακροδεξιά που χαρακτηρίζει τους πρόσφυγες και τους μετανάστες ως «εισβολείς». Σαν σοσιαλιστές, πρέπει να καθοδηγούμαστε από ορισμένες βασικές αρχές: Υποστήριξη στους μετανάστες και τους πρόσφυγες, όχι στο καθεστώς συνόρων της ΕΕ, όχι στην υπεράσπιση των ενεργειών της κυβέρνησης Σάντσεθ στη Σάμπτα. Αντίθεση στην ισπανική αποικιοκρατία στη Βόρεια Αφρική. Υποστήριξη του λαού του Μαρόκου ενάντια στο ίδιο του το κράτος, το οποίο τον εξαθλιώνει ενώ συνάπτει δεσμούς με τον Τραμπ, το Ισραήλ και τον ιμπεριαλισμό.

Michael Karadjis

Τι προκάλεσε την κατάρρευση του Μνημονίου Κατανόησης μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν και την επανέναρξη των εχθροπραξιών μεταξύ των δύο χωρών; Φαίνεται ότι τόσο οι ΗΠΑ όσο και το Ιράν κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το Μνημόνιο Κατανόησης δεν ήταν αρκετά τέλειο για τις αντίστοιχες ανάγκες τους –ειδικά όσον αφορά την εσωτερική αξιοπιστία– και έτσι αποφάσισαν να το τεστάρουν, να δοκιμάσουν τα όρια, να «παίζουν με τη φωτιά»… Το πρόβλημα είναι ότι, καθώς τόσο το αμερικανικό όσο και το ιρανικό καθεστώς επηρεάζονται σε μεγάλο βαθμό από ζητήματα εσωτερικής πολιτικής αξιοπιστίας σε αυτές τις ανανεωμένες συγκρούσεις (κάτι που ισχύει, με διαφορετικό τρόπο, και για την ισραηλινή ηγεσία), η επίτευξη μιας συμφωνίας που και οι δύο πλευρές θα μπορούν να χαρακτηρίσουν νίκη, προκειμένου να επιστρέψουν στη διαδικασία του Μνημονίου Κατανόησης, είναι ακόμη πιο δύσκολη από πριν.

Θα αποχαιρετήσουμε τον Χρήστο στη Ριτσώνα στις 11.50 π.μ. την Πέμπτη 30/7/26 . 

Με μεγάλη θλίψη αποχαιρετούμε τον σύντροφο και συναγωνιστή μας Χρήστο Κανδηλώρο, έναν άνθρωπο που συνέδεσε τη ζωή του με τους αγώνες για τη δημόσια εκπαίδευση, τα μορφωτικά δικαιώματα των παιδιών, την αλληλεγγύη και τη συλλογική δράση για περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες. Αποχαιρετούμε έναν Δάσκαλο που υπηρέτησε με συνέπεια, ήθος και ανιδιοτέλεια την δημόσια εκπαίδευση, το συνδικαλιστικό κίνημα και τους συλλογικούς αγώνες.

Το κίνημα των «Κατσαρίδων» της νεολαίας της Ινδίας ανάγκασε πλέον τον υπουργό Παιδείας της χώρας να παραιτηθεί. Αυτό που ξεκίνησε ως κινητοποίηση διαμαρτυρίας για ένα μόνο ζήτημα έχει εξελιχθεί σε μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις που έχει αντιμετωπίσει ο Ναρέντρα Μόντι. Οι φοιτητικές διαμαρτυρίες στην Ινδία αντλούν την έμπνευσή τους από μια σατιρική σελίδα στα κοινωνικά δίκτυα με την ονομασία «Cockroach Janta Party» (CJP/ Κόμμα του Λαού των Κατσαρίδων). Ο ακτιβιστής Αμπχίτ Ντίπκε δημιούργησε τη σελίδα ως απάντηση σε μια υποτιμητική παρατήρηση του προέδρου του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Ινδίας, ο οποίος παρομοίασε τους νεαρούς ακτιβιστές με «κατσαρίδες» επειδή αμφισβητούσαν την κυβέρνηση.