...Η λαϊκή βούληση νοθεύεται, αλλοιώνεται και περιορίζεται πολλαπλά με τις επιχειρούμενες ρυθμίσεις ώστε να παράγει νομικά αποτελέσματα αντίθετα με το πολιτικό περιεχόμενό της, ενώ στους αιρετούς παρέχεται και ο δρόμος του δελεασμού της ενσωμάτωσης και ο δρόμος του φόβου. Ωστόσο όσο και αν η επιχειρούμενη αντιμεταρρύθμιση απαγορεύει για άλλη μια φορά τις θεσμικές αυταπάτες για την τοπική αυτοδιοίκηση, άλλο τόσο η ιστορία της αριστεράς στον χάρτη της, αλλά και η σημερινή κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα των αντιστάσεων στις γειτονιές και τους δημόσιους χώρους απαγορεύει κάθε σκέψη εγκατάλειψης. Το πεδίο δεν αλώθηκε και η μάχη είναι ακόμα σε εξέλιξη.

Ο Αριστοτέλης Χαντζής χθες διακομίστηκε εσπευσμένα στο νοσοκομείο “Γεώργιος Γεννηματάς” και η κατάσταση στην οποία βρίσκεται είναι πολύ κρίσιμη. Κυβέρνηση και Περιφέρεια Αττικής οδηγούν τον απεργό πείνας στον θάνατο, ενώ πετάνε στο δρόμο 400 ανθρώπους. Στο πλευρό του βρίσκεται η Suzon Doppagne, που έχει ξεκινήσει και αυτή απεργία πείνας από την Πρωτομαγιά, αλλά και ολόκληρη η κοινότητα, μαζί με πλήθος αλληλέγγυου κόσμου, που αντιλαμβάνεται πως αυτή η μάχη με τη ζωή δεν αφορά μόνο 1 ή 2 ζωές. Αφορά σχεδόν 400 ζωές, που συναποτελούν μια κοινότητα αγώνα μέσα στο κέντρο της πόλης μας.

Μετά από μια συνάντηση των Ηνωμένων Πολιτειών με εκπροσώπους της ASEAN, η οποία αφορούσε αποκλειστικά την Κούβα, ο υπουργός Εξωτερικών του Βιετνάμ έφτασε στην Αβάνα. Το Ανόι ήταν μία από τις λίγες χώρες που προσχώρησαν στη μιλιταριστική πλατφόρμα του Ντόναλντ Τραμπ, γνωστή ως «Board of Peace». Γίνονται διαπραγματεύσεις για τη μετάβαση. Κάθε έκβαση είναι πιθανή. Το μόνο που ενδιαφέρει την κουβανική κυβέρνηση είναι να επιβιώσει ως κάστα και όχι να υπερασπιστεί την εργατική τάξη που ισχυρίζεται ότι εκπροσωπεί.

Μια συνέντευξη του Andriy Movchan στον Ashley Smith για τον Παγκόσμιο Στόλο Sumud προς τη Γάζα

Συναντήσαμε πολλούς συμμετέχοντες στον στόλο, των οποίων η ζωή, σε διάφορες φάσεις, είχε συνδεθεί στενά με την Ουκρανία. Μεταξύ αυτών ήταν δημοσιογράφοι που είχαν καλύψει τον πόλεμο, παραϊατρικό προσωπικό και νοσηλευτές που είχαν περιθάλψει πολίτες και στρατιώτες στην Ουκρανία, εθελοντές που είχαν παραδώσει ανθρωπιστική βοήθεια, καθώς και αριστεροί ακτιβιστές που, στις χώρες τους, αντιμάχονται ενεργά τη ρωσική προπαγάνδα. Ο αριθμός αυτών των ανθρώπων ήταν εντυπωσιακός. Καταγράψαμε πολλά μηνύματα προς το ουκρανικό κοινό από αυτούς τους συμμετέχοντες. Τους ζητήσαμε να προσθέσουν στο τέλος το σύνθημα «Από την Ουκρανία στην Παλαιστίνη, η κατοχή είναι έγκλημα!», και όλοι συμφώνησαν αμέσως.

Η συγκεκριμένη δίωξη αφορά όλο το εκπαιδευτικό κίνημα, τις/τους χιλιάδες συναδέλφισσες/ους που διώκονται γιατί υπερασπίζονται το μορφωτικό δικαίωμα της πληττόμενης κοινωνικής πλειοψηφίας, κάτω από το καθεστώς του αυταρχισμού, των απειλών, των εκβιασμών και των διώξεων. Τέτοιες πρακτικές που επιδιώκουν να ποινικοποιήσουν τη συνδικαλιστική δράση ώστε να την ακυρώσουν, δε μας φοβίζουν, έχουν την περιφρόνησή μας και θα μας βρίσκουν ενωμένες/ους απέναντι τους! Ούτε βήμα πίσω! Καμία και κανένας μόνος/η! Να αποσυρθεί η μήνυση εδώ και τώρα! Κάτω τα χέρια από τη Ντίνα Ρέππα και τα σωματεία Η αξιοπρέπεια και ο συλλογικός αγώνας δεν διώκονται, νικούν!

«Το 2026 θα είναι χρονιά ευκαιριών για την Ελλάδα- με ανάπτυξη, επενδύσεις και τους πολίτες στο επίκεντρο». Αυτό επισημαίνει ο υπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών Κυριάκος Πιερρακάκης. Όπως τονίζει παράλληλα ο υπουργός, «η επιτυχία της οικονομίας κρίνεται στη βελτίωση της ζωής των πολιτών», καθώς από σήμερα αρχίζει να εφαρμόζεται η φορολογική μεταρρύθμιση...Αν αντιληφθήκατε ότι μετά από τόσους μήνες είχαμε “βελτίωση της ζωής των πολιτών”, “καλύτερες θέσεις εργασίας”, “κοινωνική συνοχή” και μείωση των ανισοτήτων, γράψτε το μου στα σχόλια, θα χαρώ!!

Μια ακόμη απόδειξη ότι το ισραηλινό καθεστώς κατοχής αντιμετωπίζει ακόμη και την απλή πράξη της διεθνούς εργατικής αλληλεγγύης ως «απειλή». Αντιπροσωπεία Ελλήνων συνδικαλιστών, που είχε προσκληθεί επίσημα από τη Γενική Ομοσπονδία Σωματείων Παλαιστίνης για να επισκεφθεί τη Ραμάλα και άλλες πόλεις της κατεχόμενης Δυτικής Όχθης, απελάθηκε από τις ισραηλινές αρχές αμέσως μετά την άφιξή της στο Τελ Αβίβ και επαναπροωθήθηκε στην Αθήνα με την επόμενη πτήση. Σκοπός της αποστολής ήταν η συνάντηση με παλαιστινιακά εργατικά σωματεία και εργαζόμενους, προκειμένου να ενημερωθούν από πρώτο χέρι για τις συνθήκες ζωής και εργασίας κάτω από το καθεστώς κατοχής, αποκλεισμών και στρατιωτικού ελέγχου.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ καταγγέλλει τις ισραηλινές Αρχές για την απέλαση ομάδας συνδικαλιστών από την Ελλάδα, οι οποίοι μετέβαιναν στη Ραμάλα της Δυτικής Όχθης, καλεσμένοι της Γενικής Ομοσπονδίας Εργατικών Συνδικάτων της Παλαιστίνης (PGFTU). Όπως αναφέρει και η ανακοίνωση της παλαιστινιακής PGFTU: «Στα μέλη της αντιπροσωπείας απαγορεύθηκε η είσοδος χωρίς καμία νομική ή ανθρωπιστική αιτιολόγηση και υποβλήθηκαν σε ανάκριση, ερωτήσεις και παρατεταμένη κράτηση στο Αεροδρόμιο του Τελ Αβίβ, κατά κατάφωρη παραβίαση των δικαιωμάτων τους, της αξιοπρέπειάς τους και των συνδικαλιστικών ελευθεριών»

Τα τραγικά λάθη του σταλινισμού ντόπιου και σοβιετικού επειδή καλύπτονταν πίσω από τη λάμψη της Οκτωβριανής Επανάστασης και τις επιτυχίες της εθνικοποιημένης και σχεδιασμένης οικονομίας της ΕΣΣΔ,παρά το γραφειοκρατικό καρκίνωμα, δεν ήταν εύκολα ορατά από τη βάση του ΚΚΕ, ΕΑΜ και ΕΛΑΣ. Οι ταξικοί αυτοί αγωνιστές, δυστυχώς καθοδηγούνταν από ηγεσία που εμφορείτο από αταξική μικροαστική πολιτική και συγκεκριμένα από τους “μεγάλους αρχηγούς” Στάλιν – Ζαχαριάδη και τους συν αυτούς. Αυτή είναι η ιστορική αλήθεια

Όταν εμείς, ορισμένοι κριτικοί μαρξιστές από την Κούβα, προειδοποιούσαμε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες προσπαθούσαν όχι μόνο να ανατρέψουν την κυβέρνηση του νησιού, αλλά και να επιβάλουν μια αντικομμουνιστική δικτατορία νεοφιλελεύθερης οικονομίας υπό ένα δήθεν πολυκομματικό σύστημα, μας χαρακτήριζαν ως κινδυνολόγους· όπως ακριβώς και οι εκπρόσωποι του Ντίαζ-Κανέλ μας κατηγορούσαν, επίσης ως κινδυνολόγους, όταν από τα πρώτα άρθρα του Comunistas επισημάναμε ότι η στρατηγική να ποντάρουμε τα πάντα στον τουρισμό και να εφαρμόσουμε το κινεζικό μοντέλο θα οδηγούσε μόνο σε πλήρη οικονομική κατάρρευση όπου, προφανώς, αυτή που δεν θα είχε τι να φάει θα ήταν η εργατική τάξη. Στη συνέχεια, όλα επιβεβαιώθηκαν, όπως και το γεγονός ότι αυτό το οικονομικό πρόγραμμα ήταν η πολιτική που δικαιολογούσε την ιδιωτικοποίηση και τον νεοφιλελευθερισμό. Μόνο που αυτό επρόκειτο να αποτελέσει γόνιμο έδαφος για τους αντικομμουνιστές.