Μετά τις τελευταίες κυρώσεις των ΗΠΑ, η κουβανική κυβέρνηση βρίσκεται πλέον αναγκασμένη να διαπραγματευτεί με την Ουάσινγκτον. Υπάρχει όμως μια διαπραγμάτευση που ανέβαλε επ’ αόριστον: η διαπραγμάτευση με τον ίδιο τον κουβανικό λαό, με την κοινωνία των πολιτών του νησιού, η οποία εδώ και χρόνια διαμαρτύρεται για πολιτικά δικαιώματα και, πάνω απ’ όλα, ενάντια στην πείνα. Η κυβέρνηση ανέβαλε επίσης επείγουσες οικονομικές μεταρρυθμίσεις που θα μπορούσαν να δώσουν στους Κουβανούς κάποια δυνατότητα να αναζωογονήσουν την οικονομία. Αποξενώθηκε από τον λαό της, και σήμερα επικρατεί η ευρεία αίσθηση ότι δεν έχει μείνει τίποτα να υπερασπιστεί κανείς.

Πολλοί άνθρωποι, απελπισμένοι από τη φτώχεια και την έλλειψη προοπτικών, προσπαθούν να μεταναστεύσουν σε χώρες του ιμπεριαλιστικού κέντρου με στόχο να βρουν μια καλύτερη ζωή. Αυτός ο πληθυσμός, που έχει φτωχοποιηθεί από τον νεοαποικιοκρατισμό και τις τοπικές ολιγαρχίες, δεν αποτελεί “στρατό εισβολής”: αποτελεί μέρος του παγκόσμιου προλεταριάτου και, από ταξική άποψη, αξίζει την αλληλεγγύη και την ανθρωπιά μας. Όσοι σήμερα, από την αριστερά, αμφιβάλλουν σχετικά με αυτό το σημείο και υιοθετούν μια μονομερή άποψη για το θέμα, περιορίζοντάς το σε μια απλή συνωμοσία, επιδιώκουν απλώς να αποκρύψουν την ευθύνη του ισπανικού κράτους και της ΕΕ σε όλο αυτό το δράμα. Ήδη τον Ιούνιο του 2022, η προοδευτική κυβέρνηση συνασπισμού είχε εξαπολύσει μια επίθεση που, σε συνεργασία με τις μαροκινές δυνάμεις, είχε ως αποτέλεσμα 22 νεκρούς και εκατοντάδες αγνοούμενους στην τραγωδία του φράχτη της Μελίλια.

Αν έπρεπε να συνοψίσει κανείς τη συμβολή του σε μία μόνο πρόταση, θα μπορούσε να πει το εξής: μας έμαθε ότι η επανάσταση δεν αφορά μόνο την εξουσία αλλά τον τρόπο που ζούμε. Ότι η αναρχία δεν είναι απλώς η κατάργηση του κράτους αλλά η κατάργηση κάθε σχέσης που μετατρέπει τη ζωή σε επιβίωση. Ότι η κοινωνική απελευθέρωση δεν αρχίζει την επόμενη μέρα της εξέγερσης- αρχίζει από τη στιγμή που οι άνθρωποι αρνούνται να θυσιάσουν την επιθυμία, τη δημιουργικότητα και τη χαρά στον βωμό της εξουσίας, της εργασίας και του εμπορεύματος.

Τώρα επιχειρείται η μετατροπή της πολιτικής διαμαρτυρίας σε αντικείμενο ποινικής διερεύνησης, αποδίδοντάς της χαρακτηριστικά που ουδεμία σχέση έχουν με την πραγματικότητα. Όπως οι πάντες γνωρίζουν, οι μέχρι σήμερα κινητοποιήσεις απέδειξαν τον μαζικό και απολύτως ειρηνικό χαρακτήρα τους, με στόχο να εκφραστεί η αντίθεση στον πόλεμο, στη γενοκτονία και στην εμπλοκή της χώρας μας στους πολεμικούς σχεδιασμούς στην περιοχή, χωρίς να προκύπτει οποιοδήποτε στοιχείο που να μπορεί να θεμελιώσει ισχυρισμούς περί υποκίνησης βίας ή μίσους. Η έρευνα αυτή αποσκοπεί στη δημιουργία κλίματος φόβου, ώστε κάθε επόμενη κινητοποίηση να πραγματοποιείται υπό την απειλή ποινικών συνεπειών. Πρόκειται για μια προσπάθεια φίμωσης όσων αντιστέκονται.

Κλείνοντας, θεωρούμε χρήσιμο να σημειώσουμε πως μας ανησυχεί ιδιαίτερα όταν βλέπουμε ακόμη και τμήματα της Αριστεράς να υιοθετούν μια γλώσσα που στερεί από τους μετανάστες την ανθρώπινη υπόστασή τους...Και με αυτό διαφωνούμε οριζοντίως και καθέτως.Εμείς αρνούμαστε να τους δούμε έτσι. Οι μετανάστες δεν είναι πιόνια. Δεν είναι υβριδικά όπλα. Δεν είναι το μακρύ χέρι κανενός κράτους. Οι μετανάστες είναι άνθρωποι. Και όπως όλοι οι άνθρωποι, έχουν τη δυνατότητα να σκέφτονται, να αποφασίζουν και να αγωνίζονται για μια καλύτερη ζωή. Όσο η πολιτική συζήτηση αρνείται να αναγνωρίσει αυτή την απλή αλήθεια, τόσο θα αναπαράγει την ίδια απανθρωποποίηση που υποτίθεται ότι θέλει να καταπολεμήσει και τόσο θα απομακρυνόμαστε από κάθε έννοια αλληλεγγύης και διεθνισμού.

Η εισβολή στην Ουκρανία επιτάχυνε τις γενικότερες ιμπεριαλιστικές φιλοδοξίες του Κρεμλίνου, ιδιαίτερα στην Αφρική, όπου θέλει μάλιστα να εκμεταλλευτεί το αντιαποικιακό κλίμα για να προωθήσει τις δικές του αυτοκρατορικές φιλοδοξίες. Μεταξύ των πολλών εννοιών που δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, ο καμπισμός παραμένει εντυπωσιακά επίκαιρος στον σημερινό, ολοένα και πιο πολωμένο κόσμο. Ο όρος αυτός πλαισιώνει την παγκόσμια πολιτική ως διαίρεση μεταξύ δύο στρατοπέδων: της ιμπεριαλιστικής Δύσης, που θεωρείται η κύρια πηγή της παγκόσμιας εκμετάλλευσης και αστάθειας, και των υποτιθέμενων αντιιμπεριαλιστών αντιπάλων της. Ο όρος περιγράφει μια τάση υποστήριξης οποιασδήποτε δύναμης που αντιτίθεται στον δυτικό ιμπεριαλισμό και στους συμμάχους του -ανεξάρτητα από το πόσο αντιδραστικές, εκμεταλλευτικές ή ακόμη και ιμπεριαλιστικές μπορεί να είναι οι ίδιες αυτές δυνάμεις.

Η κινητήριος δύναμη των μεταναστών δεν είναι ούτε τα κράτη, ούτε τα δίκτυα διακίνησης. Είναι η απόγνωση και η ανάγκη για μια καλύτερη ζωή...Ένα βασικό στοιχείο για να συνδεθούμε ουσιαστικά με τους πρόσφυγες σήμερα είναι να πάψουμε να τους αντιμετωπίζουμε αποκλειστικά ως μόνιμα θύματα. Είναι ενεργά υποκείμενα που, με αξιοθαύμαστη αποφασιστικότητα και αφάνταστη επιμονή, έρχονται αντιμέτωπα με ολόκληρους μηχανισμούς φύλαξης συνόρων, φράχτες, ένοπλους στρατούς, αστυνομίες και λιμενικά σώματα, διασχίζοντας ερήμους, θάλασσες και ναρκοπέδια. Ανεξάρτητα από τις ταμπέλες —πρόσφυγες, οικονομικοί μετανάστες ή αιτούντες άσυλο— οι άνθρωποι αυτοί ασκούν στην πράξη το δικαίωμα στη ζωή, το δικαίωμα στην ελευθερία και το δικαίωμα στη μετακίνηση ως θεμελιώδη, οικουμενικά ανθρώπινα δικαιώματα.

Δημήτρης Μαριόλης

Τις παραμονές του πραξικοπήματος του Φράνκο – και δεδομένου ότι η δημοκρατική κυβέρνηση, αρνούνταν να τηρήσει τις όποιες δεσμεύσεις της και να μοιράσει όπλα στα εργατικά συνδικάτα – ο Ντουρρούτι χρησιμοποίησε κάθε θεμιτό και αθέμιτο μέσο για να εξασφαλίσει τον εξοπλισμό των εργατών της Βαρκελώνης. Επίταξε φορτία όπλων, έσπασε πόρτες σε αποθήκες οπλισμού, απείλησε κυβερνητικά στελέχη. Αμέσως μετά την εκδήλωση του φασιστικού πραξικοπήματος, η CNT, προετοιμασμένη μήνες πριν, κήρυξε γενική επαναστατική απεργία. Το πρωί της 20ης Ιουλίου 1936 η Ισπανία φλεγόταν από το φασιστικό πραξικόπημα αλλά και από την ένοπλη λαϊκή επαναστατική δράση. [Αναδημοσίευση από Εκπαιδευτική Λέσχη]

Η Ουκρανία βρίσκεται στο κατώφλι όχι μόνο μιας πολιτικής κρίσης, αλλά και μιας κοινωνικοοικονομικής κρίσης μεγάλης κλίμακας. Ενώ η πρώτη μπορεί, κατά κάποιον τρόπο, να επιλυθεί μέσω εκλογών, η δεύτερη απαιτεί μια πιο ριζική αναδιάρθρωση μέσω δημόσιου ελέγχου και κοινωνικού αγώνα, και αυτό προϋποθέτει τη συμμετοχή ολόκληρης της κοινωνίας. Η πρώτη κρίση καταστρέφει την εμπιστοσύνη· η δεύτερη καταστρέφει τα ίδια τα θεμέλια της επιβίωσης του λαού… Προτείνω ένα πείραμα. Υποστηρίξτε κάθε μορφή αυτοοργάνωσης για την υπεράσπιση των κοινωνικών δικαιωμάτων — τόσο στους χώρους εργασίας όσο και έξω από αυτούς. Συμμετάσχετε στον αγώνα ενάντια στην αύξηση των εισιτηρίων, η οποία είναι αποτέλεσμα των λαθών και της διαφθοράς των ιθυνόντων. Θα δείτε πώς η κοινωνία μας γίνεται πιο ενωμένη μέσα από την αλληλεγγύη, πιο ανθεκτική και πιο αισιόδοξη για το μέλλον.

Για εμάς, όμως, η προστασία της ανθρώπινης ζωής, του φυσικού πλούτου και της λαϊκής περιουσίας δεν μπορεί να υποτάσσονται στη λογική του κόστους και του κέρδους. Δεν μπορούμε και δεν πρέπει να ανεχόμαστε άλλο αυτή την κατάσταση. Το εργατικό κίνημα, οι περιβαλλοντικές συλλογικότητες, ο λαός και η νεολαία οφείλουμε να ξεσηκωθούμε και να παλέψουμε για να μη θρηνήσουμε άλλες αδικοχαμένες ζωές, για να μην γίνεται ο τόπος και το μέλλον μας θυσία στο βωμό της ματωμένης ανάπτυξης των λίγων.