Κολύμπησαν στα λεφτά οι μεγαλοξενοδόχοι - Οι εργαζόμενοι γνωρίζουν, ο εργατικός έλεγχος αναγκαίος - Σχεδόν 1 δισ. ευρώ από την τσέπη μας για τα φάρμακα που μας «γράφει» ο γιατρός. Οι εκτιμήσεις μελέτης της Deloitte, η οποία τονίζει ότι το πρόβλημα της φαρμακευτικής δαπάνης είναι διαρθρωτικό και όχι συγκυριακό. - Ακόμη και η ΑΑΔΕ έχει έλλειψη σε προσωπικό - Η κοροϊδία - Οι εφοπλιστές πήραν καλά λεφτά για τις άγονες - Τρώνε από τα έτοιμα όσοι έχουν έτοιμα - 60 πολέμους και ένοπλες συγκρούσεις - Σχετικά με την υδροληψία ειπώθηκαν λύσεις

Πέντε ημέρες έχουν περάσει από την έναρξη του άμεσου πολέμου μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ από τη μία πλευρά και της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν από την άλλη. Ένας πόλεμος που, από τις πρώτες κιόλας ώρες, ξεπέρασε τα όρια μιας διμερούς σύγκρουσης και, με την πολεμική πολιτική που υιοθέτησε η Ισλαμική Δημοκρατία, μετατράπηκε ουσιαστικά σε περιφερειακή κρίση. Αν και δεν έχουν ακόμη ανακοινωθεί τα ακριβή στοιχεία για τις ανθρώπινες απώλειες αυτού του πολέμου, μια φρικτή καταστροφή έχει ρίξει μια βαριά σκιά σε αυτές τις ημέρες από την αρχή: Η βομβιστική επίθεση σε ένα σχολείο στην περιοχή Μιναμπ, όπου σκοτώθηκαν περισσότερες από 160 μαθήτριες, δασκάλες και μέλη του προσωπικού...

Γιατί παρά τις πολλές διαιρέσεις που υπάρχουν σήμερα στην αριστερά, η δύναμη της απόρριψης των πολιτικών λιτότητας, και το αυξανόμενο αίσθημα κοινωνικής αδικίας μπορούν, με την κινητοποίηση των οργανώσεων του κοινωνικού κινήματος όπως συνέβη το 2024, να αναγκάσουν, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, όλες τις πολιτικές δυνάμεις της αριστεράς να ενωθούν εκλογικά μπροστά στον νεοφασιστικό κίνδυνο. Η αναστολή κάθε ενιαίας και επιθετικής δυναμικής στην αριστερά για αρκετούς μήνες καθιστά αυτή την προοπτική όλο και πιο δύσκολη κάθε μέρα, και το πιο πιθανό είναι μια διάσπαση των αριστερών υποψηφίων στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών, αλλά είναι ωστόσο αυτός ο κίνδυνος μιας νέας ανόδου της αριστεράς το 2027 που η ακροδεξιά και οι μακρονιστές θέλουν να εξαλείψουν στοχεύοντας την LFI.

Ο  ήλιος της δικαιοσύνης δεν ξέχασε σήμερα τον τόπο μας. Και ο τόπος μας δεν χωράει ούτε τους φασίστες, ούτε τη φασιστική βία.Οι αγώνες της δημοκρατικής κοινωνίας και του αντιφασιστικού κινήματος έφεραν αποτέλεσμα και η δικαστική εξουσία απέδωσε δικαιοσύνη. Η ποινική αποδοκιμασία των ταγμάτων εφόδου της ναζιστικής εγκληματικής οργάνωσης είναι πλέον τελεσίδικη και τις επόμενες μέρες αναμένονται οι ποινές. Ένας μεγάλος αγώνας 11 χρονών φτάνει στο τέλος του. Η πολιτική αγωγή στη δίκη της Χρυσής Αυγής έγραψε ιστορία και περνάει στην ιστορία. 

Σε όλο τον κόσμο, οι γυναίκες προωθούν δίκτυα αλληλεγγύης, μορφές προστασίας και καταγγελίας ενάντια σε κάθε μορφή βίας, είτε αυτή είναι ενδοοικογενειακή, ιμπεριαλιστική στρατιωτική ή φασιστική. Οι γυναίκες δημιουργούν μορφές αντίστασης στα εδάφη τους ενάντια στην πείνα, τη φτώχεια, τους πολέμους, τον εξορυκτικισμό, την κλιματική κατάρρευση και τη στέρηση των δικαιωμάτων. Σε αυτό το πλαίσιο θα πραγματοποιηθεί η Διεθνής ημέρα αγώνα για τα δικαιώματα των γυναικών με την κατάληψη δρόμων και εδαφών σε όλο τον κόσμο ενάντια στον φασιστικό αυταρχισμό. 

Η Εναλλακτική Παρέμβαση - Δικηγορική Ανατροπή καλεί στην αντιφασιστική συγκέντρωση στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας έξω από το Εφετείο Αθηνών, την Τετάρτη 4 Μαρτίου 2026 και ώρα 8:30πμ, ημέρα ανακοίνωσης της απόφασης του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου της δίκης της ναζιστικής εγκληματικής οργάνωσης Χρυσή Αυγή. Η δίκη της Χρυσής Αυγής σε β’ βαθμό που διεξάγεται από τον Ιούνιο του 2022 και μετράει 224 δικασίμους έχει ιδιαίτερη σημασία, καθότι αποτελεί διακύβευμα να παραμείνει η ιστορική καταδίκη της ως εγκληματικής οργάνωσης, μια απόφαση τομή για το καθεστώς κρατικής ατιμωρησίας της οργανωμενης φασιστικής και ρατσιστικής βίας επί δεκαετίες.

Iran Labour Confederation – Abroad

Σε μια στιγμή όπως αυτή, το κεντρικό ζήτημα δεν είναι απλώς η «αντίθεση στον πόλεμο». Το πραγματικό ζήτημα είναι αν η κοινωνία μπορεί να αξιοποιήσει συνειδητά το άνοιγμα που δημιουργήθηκε από το ρήγμα στην κορυφή για να προωθήσει την επαναστατική ανατροπή. Ο πόλεμος έχει ως στόχο να τρομάξει την κοινωνία και να αναστείλει την επανάσταση. Η απάντηση του λαού πρέπει να είναι η ανοικοδόμηση και η οργάνωση της κοινωνικής του δύναμης εν μέσω αυτής της κρίσης. Οι εργαζόμενοι, οι μισθωτοί, οι νέοι, οι γυναίκες και όλες οι κοινωνικές δυνάμεις πρέπει να κατανοήσουν μια βασική αλήθεια: καμία ξένη δύναμη δεν θα φέρει την ελευθερία. Η μόνη δύναμη που μπορεί να καταρρίψει αυτό το σύστημα για πάντα είναι μια οργανωμένη κοινωνία.

Συνοψίζοντας, τα κίνητρα αυτής της σύγκρουσης και, γενικότερα, της αναζωογόνησης του αμερικανικού ιμπεριαλισμού εντάσσονται σε μια οικονομική λογική. Η λογική αυτή είναι η λογική μιας ληστρικής φυγής προς τα εμπρός, σε μια μάταιη προσπάθεια να ξεφύγει από τις αντιφάσεις του ύστερου καπιταλισμού. Δεν είναι τυχαίο ότι αυτή η λογική είναι η λογική της πρώτης οικονομικής δύναμης του κόσμου. Οι κίνδυνοι για την παγκόσμια ανάπτυξη είναι προφανώς πραγματικοί, ιδίως επειδή η επιχείρηση μπορεί να κολλήσει ή και να αποτύχει. Όμως ο Ντόναλντ Τραμπ είναι πεπεισμένος ότι η χώρα του είναι προστατευμένη με τα στρατηγικά αποθέματα πετρελαίου της και ότι μακροπρόθεσμα θα κερδίσει περισσότερα από όσα θα χάσει. Η λογική του είναι αυτή της καταστροφής που χαρακτηρίζει τον σύγχρονο καπιταλισμό. Κάθε προσπάθεια να αναχθεί αυτό που συμβαίνει σε ένα απλό παιχνίδι «δυνάμεων» δεν καταφέρνει, τελικά, παρά μόνο να υποτιμήσει τη λογική αυτή.

Σε αντίθεση με τους ισχυρισμούς των εναπομεινάντων ηγετών της Ισλαμικής Δημοκρατίας, οι οποίοι είναι απασχολημένοι με τον καθορισμό του μελλοντικού ηγετικού συμβουλίου του ισλαμικού καθεστώτος, και δεδομένου του βαθιού μίσους και της αηδίας του λαού για την υπάρχουσα αυταρχική δομή και τις επιβαλλόμενες πολιτικές της, η διατήρηση του σημερινού πολιτικού συστήματος δεν είναι δυνατή. Η συνέχιση αυτού του συστήματος θα μπορούσε να ωθήσει το Ιράν προς το επικίνδυνο γκρεμό της διάλυσης της χώρας και της σοβαρής καταστροφικής ζημιάς στην κοινωνία. Ωστόσο, κατά τη γνώμη μας, οι εναπομείναντες ηγέτες του καθεστώτος είναι πρόθυμοι να αποδεχτούν οποιαδήποτε συμφωνία με τον Τραμπ και τον Νετανιάχου για να διατηρήσουν τα σαθρά θεμέλια της εξουσίας τους,  πουλώντας σε δημοπρασία το Ιράν, τα εθνικά συμφέροντα της χώρας και τους εργαζόμενους.

Έθαψαν τη βίαιη δολοφονία των διαδηλωτών στις 8-9 Ιανουαρίου κάτω από έτοιμες ετικέτες: «ξένη παρέμβαση», «Μοσάντ», «CIA». Με άλλα λόγια, αντί να ονομάσουν τον δολοφόνο, κατηγόρησαν το θύμα. Αυτή είναι η κλασική δουλειά της ιδεολογίας: να μετατρέπει το αίμα των ανθρώπων σε «αρχείο ασφαλείας» και την πολιτική σε διαχείριση του εγκλήματος. Και μην ξεχνάτε τις προηγούμενες σφαγές, καθώς και την ψυχρή αδιαφορία απέναντι στο προοδευτικό κίνημα «Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία». Αλλά τώρα, όταν ένας φασίστας πεθαίνει στα χέρια της ίδιας πολεμικής μηχανής, ξαφνικά θρηνούν. Ξαφνικά δείχνουν «ηθική ανησυχία» και βγάζουν όμορφες ομιλίες για το «δικαίωμα των Ιρανών στη ζωή». Σαν το δικαίωμα στη ζωή να είναι ένα προνόμιο υπό προϋποθέσεις: αν ταιριάζεις στην ιστορία που θέλει η εξουσία, θεωρείσαι «άνθρωπος». Αν δεν ταιριάζεις, είσαι είτε «πράκτορας» είτε «αναγκαίο κόστος».