Να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να σταματήσουμε αυτόν τον πόλεμο. Να ενημερώσουμε, να εκφράσουμε την άποψή μας, να διαδηλώσουμε, να ασκήσουμε πίεση στους εκπροσώπους της κυβέρνησής μας και στους/στις ανεξάρτητους/τες διανοούμενους/νες… Να συνδεθούμε με τα προοδευτικά κινήματα στη Μέση Ανατολή ή με τους προοδευτικούς ανθρώπους από τη Μέση Ανατολή που ζουν στο εξωτερικό. Να μην περιοριζόμαστε στο να μιλάμε μόνο για έναν αγώνα ή μια χώρα στη Μέση Ανατολή. Να αντιταχθούμε στον καμπισμό, να πάρουμε σαφή θέση ενάντια σε όλες τις παγκόσμιες και περιφερειακές καπιταλιστικές-ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα και την ανθρωπιά των λαών που καταπιέζουν αυτές οι…

Στις 28 Μάρτη, κατεβαίνουμε στο δρόμο! Η παρουσία μας εκείνη τη μέρα αποτελεί αναγκαίο βήμα για να εκφραστεί η αντίθεση της κοινωνίας στην πολεμική κλιμάκωση, στην εμπλοκή της Ελλάδας και στη μετατροπή της κοινωνίας σε γρανάζι της πολεμικής οικονομίας: Δεν θέλουμε πόλεμο - Δεν πολεμάμε για αυτούς - Δεν ζούμε σιωπηλοί & φοβισμένοι. Τον λόγο για τις ζωές μας τον έχουμε εμείς.

Η ελληνική πυροβολαρχία Patriot πρέπει άμεσα να επιστρέψει στην Ελλάδα. Καμία εμπλοκή – καμία συνενοχή στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο κατά του Ιράν, του Λιβάνου, της Παλαιστίνης και των λαών της περιοχής. Να γυρίσουν πίσω όλες οι φρεγάτες και τα αεροσκάφη που συμμετέχουν σε ιμπεριαλιστικές αποστολές. Να κλείσουν οι βάσεις, έξω από το ΝΑΤΟ.

Σε αυτή τη συνέντευξη, η Μαριάμ Ναμάζι υποστηρίζει ότι η κεντρική σύγκρουση στο Ιράν δεν είναι ένας πόλεμος δια αντιπροσώπων μεταξύ κρατών, αλλά ένας κοινωνικός αγώνας μεταξύ της Ισλαμικής Δημοκρατίας και της ιρανικής κοινωνίας. Τοποθετεί τις διαδηλώσεις του 2025–2026 στο πλαίσιο πολλών δεκαετιών εξεγέρσεων και υπογραμμίζει τον ρόλο του κινήματος «Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία», των εργατικών αγώνων και του φοιτητικού ακτιβισμού. Η Ναμάζι επικρίνει τόσο τα τμήματα της δυτικής Αριστεράς που απορρίπτουν τις διαδηλώσεις ως χειραγωγούμενες από το εξωτερικό, όσο και τις φιλοπόλεμες φωνές που παρουσιάζουν τη στρατιωτική κλιμάκωση ως απελευθέρωση. Συνολικά, η συνέντευξη παρουσιάζει την ιρανική εξέγερση ως έναν αγώνα…

«Ο αυτοπαγιδευμένος Τραμπ», ότι ο Τραμπ πέφτει στην παγίδα που ο ίδιος έχει στήσει, είναι πλέον μια διαπίστωση που συμμερίζονται σχεδόν όλα τα στοιχειωδώς σοβαρά ΜΜΕ. Όπως άλλωστε έχει πια γίνει σχεδόν κοινός τόπος ότι τα αδιέξοδα του Τραμπ οφείλονται σε μεγάλο βαθμό στην αντίσταση και τακτική ευφυΐα «που δεν είχαν προβλεφθεί» του καθεστώτος της Τεχεράνης. Ωστόσο, πολύ λίγη προσοχή δίδεται στα όλο και πιο μεγάλα και άλυτα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο πόλεμος του Τραμπ κατά του Ιράν μέσα στις Ηνωμένες Πολιτείες, μέσα στο Ρεπουμπλικανικό κόμμα του, και κυρίως στο εσωτερικό του ίδιου του Λευκού Οίκου!