Σήμερα, ο διεθνισμός σημαίνει την αναγνώριση του δικαιώματος των λαών στην αυτοδιάθεση, καταπολεμώντας ταυτόχρονα όλες τις μορφές κυριαρχίας, εσωτερικές και εξωτερικές. Για να υλοποιηθεί, ένα τέτοιο μπλοκ πρέπει να βασίζεται σε πραγματικές εμπειρίες, σε συγκεκριμένη αλληλεγγύη και σε ανεξάρτητες πηγές. Αυτό συνεπάγεται την ενεργό συμμετοχή των αριστερών, φεμινιστικών, αντικαπιταλιστικών και δημοκρατικών δυνάμεων για μια ευρεία ταξική οργάνωση στο πλαίσιο του κύματος διαμαρτυριών, με στόχο την ανακατάκτηση της ζωής και τη δημιουργία εναλλακτικών οριζόντων κοινωνικής αναπαραγωγής. Αυτή η οργάνωση πρέπει επίσης να βρίσκεται στη συνέχεια των προηγούμενων αγώνων, ιδίως του κινήματος «Jin, Jiyan, Azadî», που διαπέρασε το Ιράν το 2022.

Η ILC (Iran labour Confederation – Abroad) εξέδωσε επείγουσα έκκληση προς τα συνδικάτα σε όλο τον κόσμο, προειδοποιώντας ότι η διακοπή των επικοινωνιών σε εθνικό επίπεδο θα μπορούσε να ανοίξει το δρόμο για μια εκτεταμένη, κρυφή καταστολή των συνεχιζόμενων διαδηλώσεων στο Ιράν. Σε επιστολή της προς διεθνούς ομοσπονδίες και συνδικάτα, η οργάνωση αναφέρει ότι εργάτες, εκπαιδευτικοί, νοσηλευτές και συνταξιούχοι διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στις διαδηλώσεις και υποστηρίζει ότι η αντίδραση του κράτους συνιστά άμεση επίθεση κατά του εργατικού κινήματος και των ευρύτερων πολιτικών δικαιωμάτων.

 Είναι δύσκολο να προβλεφθεί η διάρκεια των κινητοποιήσεων ή η ικανότητά τους να υποχρεώσουν την εξουσία σε υποχώρηση, ιδιαίτερα καθώς δεν διαθέτουν ακόμη μια δομημένη πολιτική φάση, παρά τα ριζοσπαστικά συνθήματα όπως «θάνατος στον δικτάτορα»...Αυτή η πραγματική οργή θα μπορέσει να μετατραπεί σε αποτελεσματική δύναμη μόνο από τη σύγκλιση του γενικού κινήματος διαμαρτυρίας και των αγώνων στους χώρους εργασίας, στις λαϊκές γειτονιές και στα πανεπιστήμια. Ωστόσο, η νεολαία και οι λαϊκές τάξεις του Ιράν αξίζουν τη διεθνή υποστήριξη των κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων που είναι αλληλέγγυες με τους αγώνες τους ενάντια στο ακριβό κόστος ζωής, τις κοινωνικές αδικίες και την τυραννία.

Είναι λοιπόν σαφές ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια παγκόσμια επίθεση του αμερικανικού ιμπεριαλισμού, η οποία αποτελεί μέρος της προσπάθειάς του να ανακτήσει την ηγεμονία του ως κυρίαρχη δύναμη και την παγκόσμια γεωπολιτική υπεροχή. Σε ανταγωνισμό με άλλες μεγάλες, παλιές και αναδυόμενες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, προσπαθεί να οριοθετήσει τις περιφερειακές σφαίρες αποκλειστικής κυριαρχίας στον πλανήτη, ενώ επιδιώκει να κερδίσει έδαφος στη διανομή με τη Ρωσία και την Κίνα. Αλλά, παραβιάζοντας όλους τους κανόνες του παιχνιδιού, δίνει επίσης τη δυνατότητα στις άλλες δυνάμεις να ικανοποιήσουν τις δικές τους επιθυμίες με τις ίδιες μεθόδους, προσφεύγοντας στην αυθαιρεσία και τη στρατιωτική δύναμη, χωρίς ίχνος συγκράτησης.

Στην Ευρώπη, τους τελευταίους μήνες του 2025 είχαμε σημαντικές απεργίες σε μια σειρά χώρες Γαλλία, Βέλγιο, Ιταλία, Ελλάδα, Βουλγαρία και Πορτογαλία. Σαν να αφυπνίστηκε κάπως το κίνημα… Στις εργατικές κινητοποιήσεις, αν αθροίσουμε τις εξεγέρσεις της GenZ που ξέσπασαν σε μια σειρά χώρες και αυτές τις δυναμικές κινητοποιήσεις των αγροτών, οφείλουμε να πούμε ότι επιτέλους κάτι κινείται! Και ότι το πιο πιθανό είναι τα ξεσπάσματα με διάφορες μορφές θα συνεχιστούν.