Oleksandr Kitral Ο πόλεμος και τα οικονομικά προβλήματα οδήγησαν στην επιβολή μιας σειράς μεταρρυθμίσεων αμφίβολης ποιότητας στον κοινωνικό τομέα. Η υιοθέτηση νέας εργατικής νομοθεσίας έκανε τη ζωή των εργαζομένων πολύ πιο δύσκολη. Οι μεταρρυθμίσεις στον τομέα της υγείας και της εκπαίδευσης έχουν επίσης το τίμημά τους, με τα νοσοκομεία και τα σχολεία να κλείνουν συχνά με το πρόσχημα της μεταρρύθμισης. Αυτοί και άλλοι παράγοντες αναγκάζουν τους ανθρώπους να υπερασπιστούν τα συμφέροντά τους, παρά τις δύσκολες συνθήκες που προκάλεσε η ρωσική εισβολή και οι συνέπειές της.

Το Ευρωπαϊκό Δίκτυο Αλληλεγγύης με την Ουκρανία (ΕΔΑΟ/ENSU) έχει καταγγείλει από  την αρχή τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία και υποστηρίζει πλήρως το ουκρανικό δικαίωμα στην αυτοάμυνα. Η ένοπλη αντίσταση του ουκρανικού λαού είναι δίκαιη. Δεν διεξάγεται στο πλαίσιο μιας  στρατιωτικής επίθεσης του ΝΑΤΟ, των Ηνωμένων Πολιτειών ή οποιασδήποτε δυτικής χώρας,  αλλά ως άμυνα απέναντι στον διακηρυγμένο πολεμικό στόχο του Ρώσου προέδρου Βλαντιμίρ  Πούτιν: να ξανακατακτήσει τον πλασματικό «ρωσικό κόσμο» που υποτίθεται ότι χάθηκε με  τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991.

Από τις πρώτες συζητήσεις στη Δύση για την ανάπτυξη πυραυλικών συστημάτων στην Πολωνία και τη Ρουμανία, το Κρεμλίνο επέμενε ότι οι Αμερικανοί θα τοποθετούσαν εκεί αναπόφευκτα πυραύλους Tomahawk. Οι πύραυλοι αυτοί, υποστήριζαν, θα μπορούσαν να εκτοξευθούν από τις ίδιες εγκαταστάσεις με άλλα πυραυλικά συστήματα, με στόχο τη Ρωσία. Την παραμονή της εισβολής στην Ουκρανία, οι Αμερικανοί προσέφεραν στη Ρωσία την ευκαιρία να επιθεωρήσει τις βάσεις τους στην Πολωνία και τη Ρουμανία (με αντάλλαγμα την επιθεώρηση της ρωσικής βάσης στο Καλίνινγκραντ) για να εξακριβώσουν ότι δεν υπήρχαν Tomahawk. Αντ' αυτού, η στρατηγική απόφαση του Κρεμλίνου ήταν να ξεκινήσει τον πόλεμο.

Πολύ λίγο, πολύ αργά. Να τι χαρακτηρίζει εδώ και πάνω από δύο χρόνια την πολύ επικριμένη στρατιωτική βοήθεια των δυτικών δυνάμεων στην Ουκρανία. Αυτή η ένοχη αυτοσυγκράτηση ευθύνεται για τους θανάτους χιλιάδων Ουκρανών τόσο στην πρώτη γραμμή του μετώπου όσο και μεταξύ του άμαχου πληθυσμού. Αυτή η «βαθμονομημένη» πολιτική, για να χρησιμοποιήσουμε την έκφραση ενός πρώην στρατηγού του ΝΑΤΟ, υπακούει σε μια απεχθή αρχή: «Βοηθάμε για να αντισταθείτε, αλλά όχι για να απελευθερωθείτε! ». Οι Δυτικοί θεωρούν ότι μια ουκρανική νίκη θα οδηγούσε αναπόφευκτα στην πτώση του Πούτιν, η οποία θα προκαλούσε χάος στην περιοχή.

Jacques Babel

Υπό την πίεση του Πούτιν, οι ρωσικές στρατιωτικές δυνάμεις χρησιμοποιούν την υπεροχή τους σε άνδρες και βομβαρδιστικά μέσα για να κατακτούν αργά αλλά σταθερά εδάφη και να καταστρέφουν τις πολιτικές υποδομές της Ουκρανίας. Τώρα, μετά από μαζικές παραδόσεις βομβών, πυραύλων και μη επανδρωμένων αεροσκαφών από τη Βόρεια Κορέα και το Ιράν, ανακοινώθηκε ότι αρκετές χιλιάδες Βορειοκορεάτες στρατιώτες θα φτάσουν για να πολεμήσουν ως ενισχύσεις για τον ρωσικό στρατό. Εν τω μεταξύ, ορισμένοι στην αριστερά εξακολουθούν να εξοργίζονται για την παράδοση όπλων στους Ουκρανούς από τα δυτικά κράτη, παρόλο που αυτά είναι σαφώς ανεπαρκή για να μπορέσουν να προβάλουν αποτελεσματική αντίσταση στον οδοστρωτήρα του Πούτιν και να αντιστρέψουν την ισορροπία δυνάμεων.

Το «σχέδιο νίκης» του Ουκρανού προέδρου Zelenskyj είναι μια έκκληση προς εξωτερικούς παράγοντες που δείχνει ότι η κυβέρνηση εξακολουθεί να υποτιμά σαφώς τις δυνατότητες μιας εσωτερικής κινητοποίησης όλων των δυνάμεων. Ταυτόχρονα, το σχέδιο κινδυνεύει ακόμη και να υπονομεύσει την ενότητα, δίνοντας, για παράδειγμα, την πρόσβαση στους φυσικούς πόρους, ενώ συνεχίζει να προστατεύει τους ολιγάρχες και να μεταφέρει το βάρος του πολέμου στον πληθυσμό. Μόνο μέσω μιας αμυντικής βιομηχανίας που ανήκει στο δημόσιο, την κοινωνικοποίηση των κρίσιμων υποδομών και τη διαχείριση του φυσικού πλούτου της Ουκρανίας προς όφελος της σημερινής και των επόμενων γενεών μπορούμε να ελπίζουμε ότι θα διασφαλίσουμε την ελευθερία μας.

Οι ασαφείς προοπτικές για τη νίκη της Ουκρανίας οφείλονται στο γεγονός ότι η μόνη αξιόπιστη στρατηγική για την αντιμετώπιση του επιτιθέμενου - η κινητοποίηση όλων των διαθέσιμων οικονομικών πόρων για τη στήριξη της πρώτης γραμμής και των κρίσιμων υποδομών - ήταν αντίθετη με τα συμφέροντα της ολιγαρχίας. Η επικρατούσα κυριαρχία της ελεύθερης αγοράς έχει διαστρεβλώσει την πολεμική οικονομία της Ουκρανίας σε καρικατούρα, επιδεινώνοντας την επικίνδυνη πολυτέλεια εν μέσω εκτεταμένης φτώχειας. Μια από τις βασικές αποφάσεις της Συνδιάσκεψης του «Κοινωνικού Κινήματος» (Sotsialnyi Rukh), που πραγματοποιήθηκε στο Κίεβο στις 5-6 Οκτωβρίου 2024, ήταν η υιοθέτηση ενός ψηφίσματος με τίτλο «Ο δρόμος προς τη νίκη και τα καθήκοντα της ουκρανικής Αριστεράς».

Συνέντευξη με την Καρόλα Ρακέτε στην ιταλική εφημερίδα La Stampa

«Το να είσαι αριστερός σημαίνει να στέκεσαι στο πλευρό των καταπιεσμένων, είτε στην Παλαιστίνη, είτε στο Κουρδιστάν, είτε στην Ουκρανία: γι' αυτό η ΕΕ πρέπει να συνεχίσει να προμηθεύει όπλα στο Κίεβο και να επιτρέψει επιθέσεις στο ρωσικό έδαφος». Έτσι εξηγεί η πρώην καπετάνισσα του Sea Watch Καρόλα Ρακέτε , η οποία εξελέγη στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ως μη κομματικό μέλος στη λίστα του κόμματος DIE LINKE, για ποιο λόγο ψήφισε υπέρ του πρόσφατου ψηφίσματος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου σχετικά με τη στρατιωτική στήριξη της Ουκρανίας.

Η Καρόλα Ρακέτε έχει αποδείξει με τον καλύτερο τρόπο τα τελευταία χρόνια ότι αντιτίθεται αποφασιστικά και αποτελεσματικά στις φασιστικές, ρατσιστικές και εθνικοσυντηρητικές δυνάμεις. Έχει σώσει πολλούς ανθρώπους από τις χειρότερες απειλές. Ποιος από τους κακόβουλους γράφοντες έχει κατορθώσει να υπερασπιστεί με επιτυχία τις θέσεις του απέναντι σε έναν ρατσιστή υπουργό Εσωτερικών και τις κατασταλτικές του δυνάμεις; Θυμόμαστε το #SeaWatch3 και τις απειλές του #Salvini το 2019. Είναι σωστό να αντιταχθούμε στο κύμα ανακατατάξεων μεταξύ των κρατών του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Είναι αξιόπιστο να το κάνεις όταν στέκεσαι αλληλέγγυος στην ουκρανική αντίσταση ενάντια στην υπαρξιακή απειλή που θέτει ο ρωσικός ιμπεριαλισμός.

Blanca Missé

Τα τελευταία δύο χρόνια, ο κόσμος έχει συγκλονιστεί από τη συνύπαρξη πολλών αγώνων. Σε αυτούς περιλαμβάνονται η ηρωική ουκρανική αντίσταση στη ρωσική εισβολή, η εξέγερση για την ελευθερία των γυναικών στο Ιράν, ο ανανεωμένος αγώνας για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης, η λαϊκή αντίσταση κατά του πολέμου στο Σουδάν και οι νέες κινητοποιήσεις κατά του καθεστώτος Άσαντ στη Συρία. Αυτά τα κινήματα έχουν το καθένα τη δική του δυναμική και ρυθμό. Η προσέγγιση αυτών των ξεχωριστών κινημάτων από μια κοινή προοπτική και σε διεθνή κλίμακα θέτει σοβαρά ερωτήματα για την Αριστερά: Είναι δυνατόν να υποστηριχθούν ταυτόχρονα όλοι αυτοί οι αγώνες παρά τα διακριτά χαρακτηριστικά και τις αντιφάσεις τους; Μπορούν αυτοί οι αγώνες να βρουν αλληλεγγύη μεταξύ τους;