Αναδημοσίευση από την Εκπαιδευτική Λέσχη. Η Cybèle David (Παρίσι, 1976) είναι η Γενική Γραμματέας του συνδικάτου Union Syndicale Solidaires, ενός από τα οκτώ (πανεθνικά) συνδικάτα που απαρτίζουν το δια-συνδικαλιστικό συντονιστικό που καλεί και οργανώνει τις απεργίες κατά του συνταξιοδοτικού νόμου που, παρά την απόρριψη μεγάλου μέρους της κοινωνίας και του Κοινοβουλίου, ενέκρινε ο Γάλλος πρωθυπουργός Emmanuel Macron. Η Solidaries είναι μια αντικαπιταλιστική, φεμινιστική, περιβαλλοντική και αντιρατσιστική οργάνωση που επιδιώκει τον κοινωνικό μετασχηματισμό μέσω του συνδικαλιστικού αγώνα. Η συνέντευξη δόθηκε στις 27 Μάρτη και δημοσιεύτηκε στις 28 Μάρτη, μέρα της 10ης απεργίας

Antoine Larrache Η ημερομηνία της 6ης Απριλίου μπορεί είτε να αποτελέσει τον τάφο του κινήματος, αν δεν γίνει μέρος μιας δυναμικής, είτε αντίθετα μπορεί να μας επιτρέψει να οργανώσουμε μια νέα τεράστια κινητοποίηση, δίνοντας χρόνο για τη συμμετοχή των λιγότερο μαχητικών τομέων. Αλλά, για να γίνει αυτό, είναι απαραίτητο να δώσουμε ρυθμό στο διασυνδικαλιστικό χρονοδιάγραμμα και να το υπερβούμε, με δράσεις που δεν απομονώνουν, αλλά αντίθετα διευρύνουν το κίνημα: όπως ο αποκλεισμός του Λούβρου. Όπως θα μπορούσε να είναι μια ημέρα αποκλεισμού των δρόμων μεταφοράς (σταθμοί, αυτοκινητόδρομοι, λιμάνια κ.λπ.). Ή μια πανεθνική διαδήλωση στο Παρίσι με σύνθημα «Μακρόν, ερχόμαστε να…

Fabienne Dolet Μετά τη χρήση του άρθρου 49,3, η έλλειψη νομιμοποίησης και η αλαζονεία του Μακρόν προκάλεσαν τόση οργή που, την Πέμπτη 23 Μαρτίου, πραγματοποιήθηκαν σε πολλές πόλεις οι μεγαλύτερες διαδηλώσεις από τον Ιανουάριο. Έκτοτε, έστειλε στο προσκήνιο τον πιστό του υπολοχαγό Νταρμανέν. Όταν λείπει η νομιμοποίηση, το κράτος μένει με τη βία... Και ο Νταρμανέν το έδειξε πέρα από κάθε προηγούμενο!

Léon Crémieux Με την πραξικοπηματική εφαρμογή του άρθρου 49.3 στις 16 Μαρτίου, ο Μακρόν και η κυβέρνησή του προκάλεσαν μια νέα ώθηση στις λαϊκές κινητοποιήσεις σε όλες τις μορφές τους: επαναλαμβανόμενες απεργίες, μπλόκα, διαδηλώσεις, ακόμη και κινήματα φοιτητών και μαθητών. Όμως, πάνω απ’ όλα, στην κοινωνική κρίση προστίθεται τώρα μια πραγματική πολιτική κρίση, μια κρίση καθεστώτος, από την οποία ο Μακρόν δεν είναι βέβαιο ότι θα μπορέσει να ξεφύγει, διότι διακυβεύεται η νομιμοποίησή του, η αξίωσή του να συνεχίσει να ηγείται της χώρας στα επόμενα τέσσερα χρόνια. Η νομιμότητα της τυπικής θεσμικής νομιμοποίησής του έρχεται όλο και περισσότερο σε αντίθεση…

Την ώρα που πληθαίνουν, ακόμα και στην κορυφή του γαλλικού κατεστημένου (!), εκείνοι που κάνουν λόγο για ένα “νέο Μάη 68” καθώς διαπιστώνουν πως στη χώρα επικρατεί πια... “εξεγερσιακή ατμόσφαιρα”, μπορούμε πια εύλογα να αναρωτηθούμε: πόσο άραγε μοιάζει ο Μάρτης του 2023 με το Μάη του 1968; Η απάντηση είναι ότι σίγουρα μοιάζει επί της ουσίας, επειδή ο Μάρτης 2023 βλέπει τους “από κάτω” να αμφισβητούν πια έμπρακτα, μαζικά και με όλο και πιο έντονα ριζοσπαστικό τρόπο όχι μόνο τη διακυβέρνηση αλλά και την εξουσία των “από πάνω”…