Αν θέλει η κυβέρνηση πραγματικά να προστατεύσει τα δάση και την μικρομεσαία αγροτιά και κτηνοτροφία, οφείλει να λειτουργήσει διαφορετικά…Στρατηγικός στόχος πρέπει να γίνει η προστασία των δασών, η αποκατάσταση των υποβαθμισμένων δασικών οικοσυστημάτων ώστε να γίνουν και πιο ανθεκτικά και να εκπληρώνουν όλες τις οικολογικές – ρυθμιστικές λειτουργίες τους και όχι η αντιμετώπιση του δάσους ως εμπόρευμα, εργαλείο οικονομικής ανάπτυξης. Στόχος παράλληλα θα πρέπει να είναι η προστασία του μικρομεσαίου αγρότη και του κτηνοτρόφου με παροχές και διευκολύνσεις (ως προς το κόστος παραγωγής, τιμές αγροτικοκτηνοτροφικών προϊόντων κτλ) και όχι επιπλέον χαράτσια και αρπαγή γης που οδηγούν στην δραματική συρρίκνωση του.

Η ΑΝΥΠΟΤΑΧΤΗ ΚΡΗΤΗ ΖΗΤΑ: Καμία επιβάρυνση των λαϊκών στρωμάτων. Να υπάρχουν κοινωνικά κριτήρια στην εξέταση των ενστάσεων και να αποσυρθεί το παράβολο για τις εκτάσεις που καλλιεργούν ή εκμεταλλεύονται με μόχθο οι μικροί αγρότες και κτηνοτρόφοι…. Οι χέρσες, μη δασικές εκτάσεις, να εκχωρηθούν ατελώς στους μικρούς και νέους αγρότες για καλλιέργεια. Καμία παρακράτηση ή ζήτημα επιστροφής των αγροτικών επιδοτήσεων που έχουν δοθεί τα τελευταία χρόνια λόγω αμφισβήτησης της αγροτικής γης. Πραγματική προστασία των δασικών εκτάσεων από τους συνήθεις οικοπεδοφάγους καταπατητές μεγαλοκτηματίες, επενδυτές, κατασκευαστικές εταιρείες και μεγαλοαγρότες και άμεση αναδάσωση των εκτάσεων που έχουν καταστραφεί ή καταπατηθεί.

Νομοσχέδιο για μεταρρυθμίσεις σχετικά με τις σχέσεις γονέων και τέκνων: Η τελική μορφή του νομοσχεδίου που κατατέθηκε ευτυχώς δεν περιέχει τον παραλογισμό της υποχρεωτικής συνεπιμέλειας, αλλά δυστυχώς περιέχει κάτι πολύ πιο επικίνδυνο: Την σχετικοποίηση της ίδιας της γονικής μέριμνας. Και φαίνεται ότι αυτό δεν έχει γίνει αντιληπτό ακόμα στις αντιμαχόμενες πλευρές, που εξακολουθούν να ορθώνουν τα πυρά τους γύρω από το θέμα της συνεπιμέλειας, παραβλέποντας ότι απέναντι στο διαπιστωμένο αδιέξοδο της τελευταίας, επιχειρείται ένας νομοθετικός σχεδιασμός πολύ περισσότερο επικίνδυνος, ταξικός και διαλυτικός για τι ανθρώπινες σχέσεις...

Ένα χρόνο μετά την έναρξη της πανδημίας η κοινωνία βρίσκεται στη δίνη που προκαλεί η χρεοκοπημένη και εγκληματική πολιτική της ΝΔ για την αντιμετώπισή της. Έχουν αφήσει το δημόσιο σύστημα υγείας χωρίς το αναγκαίο προσωπικό, χωρίς τις αναγκαίες ΜΕΘ και μέσα ατομικής προστασίας, χωρίς οργανωμένα τεστ και ιχνηλάτηση. Ο εμβολιασμός καθυστερεί τραγικά λόγω της κερδοσκοπίας των πολυεθνικών φαρμακευτικών εταιρειών και του "εθνικισμού των εμβολίων" που βασιλεύει στην ΕΕ. Την ίδια ώρα ο κορονοϊός σαρώνει την εργατική τάξη, τα φτωχά λαϊκά στρώματα στη δουλειά, στο λεωφορείο, στα μικρά διαμερίσματα, στα στρατόπεδα, τα γηροκομεία, τις δομές των προσφύγων. Αυξάνει ο κόσμος που διασωληνώνεται εκτός ΜΕΘ ή μένει και πεθαίνει αβοήθητος.

Οι μεγαλύτερες κοινωνικές αντιδράσεις εκδηλώθηκαν από το ναυτεργατικό δυναμικό και από την πολυπληθή κατηγορία των φτωχών αγροτών, οι οποίοι, υπό την επιρροή των ριζοσπαστικών ιδεών του Διαφωτισμού, απέκτησαν γρήγορα εξεγερσιακή συνείδηση ενάντια στους Οθωμανούς, αλλά και ενάντια στις ανώτερες τάξεις των Ελλήνων προυχόντων, κοτζαμπάσηδων, πλοιοκτητών κλπ. Εν κατακλείδι, αυτό που προσπαθούμε να αναδείξουμε είναι ότι οι βασικοί πρωταγωνιστές της ιστορίας είναι τελικά «οι από κάτω», οι αδικημένοι, οι καταπιεσμένοι, όλοι αυτοί που αναδεικνύουν ότι η Απελευθέρωση ξεπηδά από τη δράση των ανθρώπων.

Στις 24/3 το νοσοκομείο εκτάκτως και χωρίς καμία προετοιμασία και χωρίς καμία απολύτως ενημέρωση του προσωπικού, εντάχθηκε σε καθεστώς 24ωρης εφημερίας για παραλαβή ασθενών με λοίμωξη από κορονοϊό. Από τις πρώτες πρωινές ώρες, και ενώ στο νοσοκομείο νοσηλεύονταν ήδη περί τους 150 ασθενείς, η διοίκηση του νοσοκομείου δεν είχε προχωρήσει σε καμία επίσημη ανακοίνωση, ενώ δεν είχε καθοριστεί το απαιτούμενο προσωπικό για να διεκπεραιωθεί με ασφάλεια μια 24ωρη γενική εφημερία. Φτάσαμε λοιπόν στο σημείο, πληθώρα ασθενών να γίνονται εισαγωγή στο νοσοκομείο, και το λιγοστό ιατρονοσηλευτικό προσωπικό να πραγματοποιεί αγώνα δρόμου σε διαφορετικές μεριές του νοσοκομείου για να σωθούν όσο το δυνατόν περισσότερες ανθρώπινες ζωές.

Σχέδιο νόμου για Ελληνικό και Άγιο Κοσμά έχει φέρει στη Βουλή η κυβέρνηση με στόχο την διευκόλυνση και επίσπευση της «αξιοποίησης» των δημόσιων χώρων προς όφελος των αρπακτικών της αγοράς και εις βάρος των κατοίκων και του περιβάλλοντος. Με την «επένδυση» στο Ελληνικό να έχει βαλτώσει αφενός λόγω των αντιδράσεων και των προσφυγών στο ΣτΕ κατοίκων και συλλογικοτήτων αφετέρου λόγω της αποχώρησης «συνεπενδυτών» και λόγω μη εξεύρεσης κεφαλαίων από τον βασικό επενδυτή, τα άρθρα του νομοσχεδίου έχουν στόχο να διευκολύνουν και να κρατήσουν ζωντανή την επένδυση της Lamda.

Είναι γενικό τελικά το αίσχος κάποιοι κομματοδιορισμένοι χαρτογιακάδες που ζεσταίνουν καρέκλες σε βάρος του δημοσίου χρήματος να παραδειγματίζονται από το σόϊ στο οποίο χρωστούν αυτές τις ζεστές καλοπληρωμένες καρεκλίτσες και να συμπεριφέρονται κι αυτοί ως μικροί τοπικοί Λουδοβίκοι όπως ακριβώς συμπεριφέρονται τα μέλη της κυβέρνησης και οι κολαούζοι της ως ιδιοκτήτες της χώρας. Στο νοσοκομείο «Ευαγγελισμός» ο (διορισμένος από την ΝΔ) διοικητής Γρηγορόπουλος και ο (διορισμένος από τον ΣΥΡΙΖΑ) αναπληρωτής διοικητής Βαμβουρέλης «επέβαλαν» (άκουσον, άκουσον …) ΠΟΙΝΕΣ ΣΤΕΡΗΣΗΣ ΜΙΣΘΟΥ ( ! ) σε ειδικευόμενους γιατρούς.

Αναδημοσίευση από το Commune. Η Ελληνική Επανάσταση υπήρξε ένα ευρωπαϊκό και παγκόσμιο γεγονός μεγάλης σημασίας. Αποτέλεσε τομή εντός του ιστορικού πλαισίου που είχε εγκαινιάσει η Γαλλική Επανάσταση και στη συνέχεια οι ναπολεόντειοι πόλεμοι. Στο πνευματικό-ιδεολογικό αυτό πλαίσιο στις αρχές του 19ου αιώνα, με την αντίθεση στο καθεστώς της απόλυτης μοναρχίας να διατηρείται και μετά την ήττα του Ναπολέοντα το 1815, και τις αντικαθεστωτικές μυστικές «Εταιρείες» να πληθαίνουν σε διάφορες χώρες, η ελληνική Επανάσταση έγινε αμέσως αντιληπτή, σε μια απολυταρχικά διοικούμενη Ευρώπη ως κίνηση «ανατρεπτική της καθεστηκυίας τάξεως» και εξασφάλισε υποστήριξη από ριζοσπαστικούς κύκλους, τους λεγόμενους «Φιλέλληνες», τόσο στην Ευρώπη όσο και πέραν αυτής...

Το δημόσιο χρέος σε παγκόσμια κλίμακα μοιάζει να είναι εκτός ελέγχου. Μια δεκαετία καπιταλιστικής κρίσης αντιμετωπίσθηκε με τεράστια προγράμματα νομισματικής χαλάρωσης. Σε αυτά ήρθε να προστεθεί ένας χρόνος πανδημίας με αποτέλεσμα τον πλήρη εκτροχιασμό του κρατικού δανεισμού. Ακόμα και στη μεγαλύτερη καπιταλιστική οικονομία, τις ΗΠΑ, το δημόσιο χρέος είναι πλέον στο 127% του ΑΕΠ έναντι 60% το 2009. Για να καταλάβουμε τι σημαίνει αυτό η Ελλάδα μπήκε στο πρώτο μνημόνιο το 2009 με λόγο χρέους/ ΑΕΠ 126.7% που σήμερα έχει φτάσει το 217% του ΑΕΠ σύμφωνα με το Οργανισμό Διαχείρισης Δημόσιου Χρέους (ΟΔΔΗΧ) και το 223% …