Τα ξημερώματα της Κυριακής του Πάσχα, στην οδό Αγίων Αναργύρων δίπλα από την κεντρική πλατεία στου Ψυρρή, μια γκαλερί έγινε στόχος σιωνιστικής εμπρηστικής επίθεσης. Οι θρασύδειλοι έσπασαν το τζάμι της πρόσοψης καθώς και στο πίσω μέρος του ακαλύπτου, έριξαν εύφλεκτο υλικό και προκάλεσαν πυρκαγιά. Οι ζημιές που προκλήθηκαν ήταν εκτεταμένες. Αυτό που στοχοποίησε τη γκαλερί ήταν η επιγραφή στη βιτρίνα: The gallery is not genocide friendly (αυτή η γκαλερί δεν είναι φιλική προς τη γενοκτονία). Η ιδιοκτήτρια της gallery αναφέρει πως δεχόταν συχνά λεκτικές επιθέσεις και απειλές.

Ο Joseph Daher γράφει για την εξέλιξη της κουρδικής πολιτικής μετά την πτώση του καθεστώτος Άσαντ στη Συρία.Το άρθρο παρέχει τόσο μια πλούσια περιγραφή των σημερινών λαϊκών αγώνων αντίστασης ενάντια στη νέα συριακή κυβέρνηση όσο και μια κριτική επισκόπηση της πρόσφατης ιστορίας της κουρδικής πολιτικής, ειδικά στην Αυτόνομη Διοίκηση της Βόρειας και Ανατολικής Συρίας (γνωστή και ως Ροζάβα). Ο Daher υποστηρίζει ότι η απελευθέρωση των καταπιεσμένων Κούρδων και η χειραφέτηση των λαϊκών τάξεων της περιοχής είναι αλληλένδετες. Επισημαίνει τις προκλήσεις που πρέπει να ξεπεραστούν, τόσο ο αραβικός σοβινισμός όσο και ο κουρδικός εθνικισμός...

Το Σάββατο 4 Απριλίου, στο Παλιό Λιμάνι της Μασσαλίας, κάτω από το Mucem, εκατοντάδες άνθρωποι συνέρρεαν στην προβλήτα για να χαιρετήσουν τα 19 ανθρωπιστικά σκάφη του στολίσκου που απέπλεαν με προορισμό τη Γάζα. Ομιλίες, συνθήματα, μουσική και ακόμη και μια λαϊκή μπάντα (Batucada) με τα χρώματα της Παλαιστίνης: ο ενθουσιασμός και η ελπίδα ήταν αισθητά. «Μπράβο, είμαστε περήφανοι για σας», φωνάζει ο κόσμος καθώς τα σκάφη περνούν μπροστά από την προβλήτα.

[Worker Democracy (Εργατική Δημοκρατία -Χονγκ Κονγκ)], 22 Ιουλίου 2025 Τα ιστορικά δικαιώματα του λαού της Ταϊβάν. Η ιστορία της αποικιοκρατίας στην Ταϊβάν από το 1895 έως την μονοκομματική διακυβέρνηση του Κουομιντάνγκ (KMT) 1945 με 1996 έχει διαμορφώσει μια ταϊβανέζικη ταυτότητα και εμπειρία ξεχωριστή από των Κινέζων της ηπειρωτικής Κίνας. Το πλαίσιο αυτό ακριβώς είναι που αποδίδει στους Ταϊβανέζους, οι οποίοι καταπιέζονταν για πάνω από έναν αιώνα (από τα καθεστώτα της Ιαπωνίας και της ηπειρωτικής Κίνας), το δικαίωμα να αποφασίζουν οι ίδιοι δημοκρατικά για το δικό τους πεπρωμένο, συμπεριλαμβανομένης και της σχέσης τους με την ηπειρωτική Κίνα.

Η ιστορική κρίση του καπιταλισμού αρχίζει να έχει ορατές επιπτώσεις σε όλα τα επίπεδα. Οι ιμπεριαλιστικές και οι ενδο-ιμπεριαλιστικές συγκρούσεις που τροφοδοτούνται από τις περιφερειακές δυνάμεις οδηγούν σε ανοιχτούς πολέμους. Η επίθεση της Ρωσίας ενάντια στην Ουκρανία τροφοδοτεί την επαναστρατιωτικοποίηση της ευρωπαϊκής αστικής τάξης. Ο γενοκτονικός πόλεμος που ξεκίνησε το Ισραήλ έχει οδηγήσει σε νεοαποικιακές «ειρηνευτικές συμφωνίες» στην Παλαιστίνη, ενώ ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός χρησιμοποιεί για άλλη μια φορά και τη στρατιωτική επέμβαση στη Λατινική Αμερική, αλλά ταυτόχρονα και την επιβολή ενός απάνθρωπου αποκλεισμού κατά της Κούβας. Υπάρχουν και άλλοι πόλεμοι εναντίον λαών και μειονοτήτων στην Υεμένη, τη Βιρμανία, το Σουδάν, το Κονγκό, τη Συρία και το αφρικανικό Σαχέλ.

Το κράτος-δολοφόνος του Ισραήλ εξαπέλυσε χθες 8.4.2026 μαζικούς βομβαρδισμούς σε ολόκληρο τον Λίβανο και στη Βηρυτό, αφήνοντας πίσω του εκατοντάδες νεκρούς αμάχους και πάνω από 1.200 τραυματίες. Μια ωμή, εγκληματική επίθεση που διέλυσε κάθε έννοια κατάπαυσης του πυρός και επιβεβαιώνει ότι το Ισραήλ λειτουργεί ως κακοποιό κράτος εγκληματίας, ανεξέλεγκτα, χωρίς κανένα όριο. Πρόκειται για επέκταση και συστηματική εφαρμογή εθνοκάθαρσης και γενοκτονικών πολιτικών, τις ίδιες που εφαρμόζει εδώ και δεκαετίες στην Παλαιστίνη και κορυφώνονται σήμερα στη Γάζα.

Χαράλαμπος Κουρουνδής

Η παρούσα μελέτη προσεγγίζει την προτεινόμενη προσθήκη [στο άρθρο 106], εντάσσοντας τον προβληματισμό επ’ αυτής στο πλαίσιο ενός συνολικού αναστοχασμού για το άρθρο 106 το οποίο κατεξοχήν ρυθμίζει τη σχέση μεταξύ κράτους και οικονομίας στο ισχύον Σύνταγμα. Για να επιτύχει αυτόν τον σκοπό παρουσιάζει την ιστορική πορεία προς τη ρύθμιση αυτής της σχέσης εκκινώντας από τη μεταπολεμική περίοδο κατά την οποία η Ελλάδα αποτέλεσε εξαίρεση στον δυτικοευρωπαϊκό κανόνα της κατοχύρωσης σχετικών διατάξεων στο Σύνταγμα. [Αναδημοσίευση από Νομαρχία]

Το ρατσιστικό μένος έφτασε στην κορύφωση του στη ναζιστική Γερμανία, όπου οι  Ρομά χαρακτηρίστηκαν «κοινωνικά απόβλητα» και φυλακίστηκαν σε στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας. Εντέλει οδηγήθηκαν στους θαλάμους αερίων για μαζική εξόντωση. Στο Ολοκαύτωμα χάθηκαν περισσότεροι από 500.000 Ρομά. Το Πορράιμος, το άγνωστο Ολοκαύτωμα των Ρομά αναγνωρίστηκε μόλις μετά το 1980, χωρίς όμως ν’ αποζημιωθεί κανείς εκ των επιζώντων ή από τις οικογένειές τους... Το γεγονός ότι μέσα από τόσες δυσκολίες στη χιλιόχρονη πορεία τους οι Ρομά  κατάφεραν να διατηρήσουν τις αξίες τους, τις παραδόσεις και τη γλώσσα τους είναι αν μη τι άλλο, αξιομνημόνευτο και αποδεικνύει τις μεγάλες ψυχικές αντοχές τους. Τιμάμε λοιπόν όλο τον λαό των Ρομά κάθε χρόνο στις 8 Απριλίου.

Γιώργος Σαπουνάς

Ο πόλεμος ΗΠΑ - Ισραήλ εναντίον του Ιράν (και ταυτόχρονα του Ισραήλ στον Λίβανο)ξέσπασε σε μία περίοδο που χαρακτηρίζεται από την έξαρση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, των εξοπλισμών και των πολέμων και την απορρύθμιση των διεθνών σχέσεων, κανόνων, διεθνών οργανισμών γενικά, με εντάσεις και εντός του ΝΑΤΟ μεταξύ χωρών της ΕΕ και των ΗΠΑ, με πρωταγωνιστικό εκφραστή της «μετα – παγκοσμιοποίησης» εποχής τον ακροδεξιό Τραμπ, σε πολιτικές συνθήκες ανόδου της ακροδεξιάς διεθνώς και υποχώρησης της αριστεράς. Η επίθεση των ΗΠΑ στο Ιράν ήρθε μετά την απαγωγή Μαδούρο, τις απειλές προς την Κούβα, την Γριλανδία και ευρύτερα, τον γενοκτονικό πόλεμο του Ισραήλ στην Παλαιστίνη που δεν έχει τελειώσει, την εισβολή της Ρωσίας και τον πόλεμο στην Ουκρανία που βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη. [Αναδημοσίευση από το RProject]

Το πρώτο αντιφασιστικό συνέδριο για την κυριαρχία των λαών αποτέλεσε μια μοναδική εμπειρία· πουθενά αλλού στον πλανήτη δεν έχει επιτευχθεί κάτι παρόμοιο. Αντιπροσώπευε ένα ευρύ αντιφασιστικό και αντιιμπεριαλιστικό μέτωπο, που ξεπερνούσε κατά πολύ τα όρια των επαναστατικών οργανώσεων. ⁠Ωστόσο, είχε περιορισμούς, οι οποίοι απορρέουν από τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν τα διεθνιστικά κινήματα αντίστασης. Manuel Rodriguez Banchs, Penelope Duggan, Israel Dutra, Antoine Larrache, João Machado, Reymund de Silva και Eric Toussaint, μέλη της Διεθνούς Επιτροπής καθώς και του Γραφείου της 4ης Διεθνούς.