Την ώρα που πληθαίνουν, ακόμα και στην κορυφή του γαλλικού κατεστημένου (!), εκείνοι που κάνουν λόγο για ένα “νέο Μάη 68” καθώς διαπιστώνουν πως στη χώρα επικρατεί πια... “εξεγερσιακή ατμόσφαιρα”, μπορούμε πια εύλογα να αναρωτηθούμε: πόσο άραγε μοιάζει ο Μάρτης του 2023 με το Μάη του 1968; Η απάντηση είναι ότι σίγουρα μοιάζει επί της ουσίας, επειδή ο Μάρτης 2023 βλέπει τους “από κάτω” να αμφισβητούν πια έμπρακτα, μαζικά και με όλο και πιο έντονα ριζοσπαστικό τρόπο όχι μόνο τη διακυβέρνηση αλλά και την εξουσία των “από πάνω”…

Επιμέλεια elaliberta

Μιλώντας σε μια μαζική συγκέντρωση στο Τελ Αβίβ πριν από μια εβδομάδα, ο συγγραφέας Νταβίντ Γκρόσμαν είπε ότι πολλοί Ισραηλινοί αισθάνονται πλέον «εξόριστοι στη χώρα τους». Σίγουρα δεν είναι το ίδιο, και ίσως είναι ακόμη και άδικο να συγκρίνουμε, αλλά αυτό είναι το πιο κοντινό που έχουν φτάσει οι Ισραηλινοί Εβραίοι στην αίσθηση της αποξένωσης και της απόρριψης που αποτελεί μέρος της ζωής των Παλαιστινίων πολιτών του Ισραήλ εδώ και δεκαετίες. Αυτό το συναίσθημα, που πρόσφατα δημιουργήθηκε σε πολλούς Ισραηλινούς Εβραίους, θα μπορούσε να φέρει κοντά τις δύο κοινωνίες. Αυτό δεν συμβαίνει στην πραγματικότητα – ακόμη.

Στις 20 Μάρτη οι συνάδελφοι και συναδέλφισσες των καταστημάτων Public Καλλιθέας και Public Χαλανδρίου ενημερώθηκαν ότι μέχρι το τέλος του μήνα τα καταστήματα αυτά πρόκειται να κλείσουν και να συγχωνευθούν με τα καταστήματα MediaMarkt Συγγρού και MediaMarkt Μαρούσι αντίστοιχα. Το Σωματείο επικοινώνησε με την εταιρεία ζητώντας εγγυήσεις πως κανείς εργαζόμενος (με σύμβαση αορίστου ή ορισμένου χρόνου) δεν θα χάσει την δουλειά του από τα κλεισίματα αυτά. Η απάντηση που πήραμε ένα διπλωματικό «ναι, να το δούμε αυτό…» που ελάχιστη σημασία έχει μιας και τις τελευταίες μέρες, εργαζόμενοι άρχισαν ήδη να χάνουν τις δουλειές τους… Ξανά…!

Την Τρίτη 28 Μαρτίου, πρέπει να κάνουμε ένα βήμα μπροστά. Είναι δυνατόν να κερδίσουμε την απόσυρση της μεταρρύθμισης! Ενισχύοντας τις ΓΣ συζήτησης, γύρω από πλατφόρμες αιτημάτων, στήνοντας δράσεις μπλοκαρίσματος, πολλαπλασιάζοντας τις διαδηλώσεις και τις συλλογικές εκφράσεις της οργής μας, ενισχύοντας τις απεργίες, παρά τις δυσκολίες, και γεμίζοντας τα απεργιακά ταμεία. Απέναντι σε μια αντιδραστική κυβέρνηση, απέναντι στην άρνηση της δημοκρατίας, απέναντι σε μια καταστολή που ξεπερνά τα όρια της φαντασίας, απέναντι σε μια πεισματική και απομονωμένη εξουσία, η απάντηση είναι η γενική απεργία. Στις 28 Μαρτίου, ας μπλοκάρουμε τα πάντα!

Αναδημοσίευση από την Εκπαιδευτική Λέσχη. Είναι μια επίθεση που την περιμέναμε, όλος ο κόσμος το ήξερε ότι ο Μακρόν θα το φέρει. Δεν είναι απλά αύξηση του ορίου συντάξεων από τα 62 στα 64, αυτό είναι βέβαια συμβολικό, πρόκειται για ιδιωτικοποίηση του συνταξιοδοτικού όπου η σύνταξη θα εξαρτάται από την εταιρεία που δουλεύεις. Ήδη το 25% των πιο φτωχών δεν καταφέρνει να πάρει ποτέ σύνταξη, και ο περισσότερος κόσμος παίρνει μειωμένες συντάξεις 600-700 ευρώ που είναι τίποτα στη Γαλλία (από το κανονικό 1200-1300 € το οποίο θα είναι σχεδόν αδύνατον να επιτευχθεί αν πρέπει κανείς να δουλεύει συνεχόμενα χωρίς διακοπές λόγω ανεργίας, στη ζωή του).

Να αντιταχθούμε στη δημιουργία νέων κολοσσιαίων χρηματοπιστωτικών τεράτων! Από την Κυριακή, 19 Μαρτίου 2023, είναι σαφές ότι η προβληματική ελβετική τράπεζα Credit Suisse θα εξαγοραστεί από την ανταγωνίστριά της UBS. Αυτό το νέο τερατώδες μεγαθήριο, ωστόσο, δημιουργήθηκε μόνο επειδή για άλλη μια φορά το ελβετικό κράτος παρενέβη, αναγκάζοντας τους μισθωτούς να πληρώσουν ένα μερίδιο των ζημιών μιας μεγάλης τράπεζας. Ο πληθυσμός πληρώνει έτσι την αποτυχία των τραπεζών και εξασφαλίζει τα μπόνους και τα μερίσματα των υπευθύνων για την καταστροφή αυτή.

Harrison Stetler

Εκατομμύρια άνθρωποι έχουν βγει στους δρόμους από τα μέσα Ιανουαρίου, όταν το νομοσχέδιο εισήχθη επίσημα και τέθηκε σε ταχεία διαδικασία για να εγκριθεί εσπευσμένα σε πενήντα ημέρες. Αν αυτό δεν ήταν αρκετό για να κάνει την κυβέρνηση να επανεξετάσει τη δέσμη μέτρων, το κύμα απεργιών και διαμαρτυριών ανάγκασε τουλάχιστον τον Μακρόν να βρεθεί στη δυσάρεστη θέση να πιέσει με το ζόρι τη μεταρρύθμιση που υπέγραψε. Θα μπορούσε τελικά να εξελιχθεί σε μια πύρρειο νίκη για τον πρόεδρο.

Antoine Larrache

Η ημέρα της κινητοποίησης [Πέμπτη 23 Μάρτη] έδειξε την ικανότητα του κινήματος να αντιδράσει. Μετά το 49.3, μετά την προκλητική ομιλία του Μακρόν, το κίνημα έφτασε σε άλλο ένα ορόσημο, με την είσοδο της νεολαίας στο κίνημα και τον αριθμό ρεκόρ στις διαδηλώσεις. 800.000 στο Παρίσι, με κόσμο στους παρακείμενους δρόμους και τα καφέ, 8.000 στη Μπουρζ, 15.000 στην Ανγκουλέμ, 110.000 στο Μπορντό, 1.000 στη Λαμπάλ, 20.000 στην Περπινιάν, 30.000 στην Τουλόν, 24.000 στην Ταρμπ, 15. 000 στο Πυί-αν-Βελέ, 35.000 στη Ρεν, 40.000 στο Μονπελιέ, 80.000 στη Νάντη, 150.000 στην Τουλούζη... Οι αριθμοί των διαδηλώσεων είναι τεράστιοι, ίσως και περισσότεροι από ό,τι στις 7 Μαρτίου, σε αντίθεση με ό,τι ανακοίνωσε η αστυνομία.

Το κίνημα στο οποίο παρεμβαίνουμε είναι ιστορικό, λόγω της κλίμακας των διαδηλώσεων, της έκτασης τους στις πόλεις, της διάρκειάς του, της ενότητας των οργανώσεων του εργατικού κινήματος που το χαρακτηρίζει, αλλά και του βάθους της αγανάκτησης που υπάρχει σε μεγάλα στρώματα του πληθυσμού απέναντι στην κυβέρνηση. Κάτω από τα χτυπήματα της κυρίαρχης τάξης, το προλεταριάτο τείνει να συγκροτηθεί ως τάξη: Ξεκινώντας από την ετερογένειά του, από την αδυναμία των οργανώσεών του, βλέπουμε να ανασυγκροτεί τα συνδικάτα του, τα οποία μάλιστα στρατολογούν, και να προωθεί συζητήσεις σε όλα τα επίπεδα για το πώς θα αντιμετωπιστεί αυτή η μεταρρύθμιση.

Luiza Toscane

Εδώ και τέσσερα χρόνια, η σουδανική επανάσταση αμφισβητεί την εξουσία. Βασίζεται στην αυτοοργάνωσή της και στις αδυναμίες μιας εξουσίας που δεν είναι σε θέση να τη συντρίψει. Πριν από την επανάσταση που ξεκίνησε το 2018 στο Σουδάν είχαν προηγηθεί αρκετές εξεγέρσεις της νεολαίας τα προηγούμενα χρόνια, ως συνέπεια των διεργασιών που βρίσκονταν τότε σε εξέλιξη στην περιοχή.