ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΠΑΠΑΔΑΚΗ. Η τριετία 1993-1996 ήταν μια περίοδος εμπέδωσης της νέας τάξης πραγμάτων σε παγκόσμιο επίπεδο, οριστικοποίησης της κατάρρευσης του υπαρκτού σοσιαλισμού, σύγκλισης των παγκόσμιων κοινωνικών συστημάτων στα πλαίσια της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης και φιλολογίας περί του τέλους της ιστορίας, του τέλους της εργατικής τάξης και της ματαιότητας της προσδοκίας κοινωνικού μετασχηματισμού. Ο κοινωνικός ριζοσπαστισμός έβρισκε διέξοδο πια κυρίως σε φονταμενταλιστικά κινήματα, ενώ η απαισιοδοξία και η απογοήτευση για την προοπτική της αριστεράς και του σοσιαλισμού ήταν διάχυτη παγκόσμια.

Η διαμαρτυρία των φοιτητών είναι μια από τις πιο ορατές μορφές αντίστασης στη ρωσική επίθεση στην Ουκρανία. Τώρα που οι δημόσιες διαμαρτυρίες απαγορεύονται, οι ακτιβιστές αναγκάζονται να αναπτύξουν νέους τρόπους αντίστασης και οργάνωσης. Δημοσιεύουμε μια συζήτηση που οργάνωσε το Posle μεταξύ ακτιβιστών σχετικά με τις δράσεις διαμαρτυρίας, τις προκλήσεις τακτικής και τα μελλοντικά τους σχέδια. Συμμετέχουν μέλη του Φοιτητικού Αντιπολεμικού Κινήματος, της SAD, (All-Russia Initiative), της PhysTech Against War (Μόσχα), της ομάδας του Κρατικού Πανεπιστημίου της Βιάτκα Viatka Whispers (Κίροφ), της Groza Media (Καζάν, Νοβοσιμπίρσκ) και της ομάδας Πρωτοβουλίας του Κρατικού Πανεπιστημίου του Τυούμεν (Tyumen).

Ένα πρώτο συμπέρασμα από την ανάγνωση των κειμένων του Τρότσκι « Νά μάθουμε να σκεφτόμαστε» και «Για τον σινοϊαπωνικό πόλεμο» που αναδημοσιεύσαμε τις τελευταίες μέρες είναι ότι εξηγούν πειστικά και με το νι και με το σίγμα την θέση που πρέπει να έχουν οι ριζοσπάστες αριστεροί...στον υπό εξέλιξη σημερινό πόλεμο του Πούτιν ενάντια στην Ουκρανία ! Για παράδειγμα, θα αρκούσε να αντικαταστήσουμε στο κείμενο του Τρότσκι με τον πολύ εύγλωττο τίτλο “Να μάθουμε να σκεφτόμαστε”, τις λέξεις Αλγερία με Ουκρανία, Γαλλία με Ρωσία, και Ιταλία με Ηνωμένες Πολιτείες, για να αποκτήσουν οι σημερινοί αριστεροί έναν εξαιρετικά χρήσιμο μπούσουλα…

Behrooz Farahany

Αν και εμμέσως επιτρέπεται από το σύνταγμα, οι απεργίες και οι διαδηλώσεις των εργαζομένων απαγορεύονται αυστηρά στο Ιράν μετά τον πόλεμο με το Ιράκ (1980-1988). Παρ’ όλα αυτά, μεταξύ της 1ης Μαΐου 2021 και της 1ης Μαΐου 2022, πραγματοποιήθηκαν 4.122 απεργίες και δράσεις διαμαρτυρίας από εργάτες, εκπαιδευτικούς, δημοτικούς υπαλλήλους, συνταξιούχους, προσωπικό νοσοκομείων, αγρότες, άνεργους νέους κ.λπ.

Ο llya Budraitskis εξηγεί πώς αντιλαμβάνεται το Κρεμλίνο την "αποναζιστικοποίηση" και πώς αυτή η ερμηνεία οδηγεί τον πόλεμο στην Ουκρανία. Με τους όρους του Κρεμλίνου, η διαφορά μεταξύ ναζιστών και μη ναζιστών εξαντλείται στο ξένοι εναντίον των δικών μας. Είναι προφανές ότι το Κρεμλίνο δεν επιδιώκει μόνο γεωπολιτικούς στόχους στην Ουκρανία, όπως η αποκατάσταση της "ιστορικής Ρωσίας" ή ο περιορισμός του ΝΑΤΟ. Οι ομιλίες του Βλαντιμίρ Πούτιν, καθώς και η επίσημη προπαγάνδα, παραπέμπουν σε έναν φιλόδοξο ιδεολογικό στόχο - την πλήρη αναθεώρηση των πολιτικών και ηθικών αντιλήψεων που στηρίζουν την ευρωπαϊκή συναίνεση μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Παρέμβαση πραγματοποίησαν στη Συνέλευση της ΔΟΕ στις 27/6 προσφυγόπουλα από το υπό εκκένωση καμπ του Ελαιώνα, με τη στήριξη της ΚΕΕΡΦΑ και των Παρεμβάσεων. Τα προσφυγόπουλα πρόβαλαν τα αιτήματα να μην κλείσει η δομή, να δοθεί στέγη σε όλους και όλες μέσα στον αστικό ιστό και να μην απομακρυνθούν από τα σχολεία στα οποία φοιτούν. Μαζί τους μητέρες προσφύγισσες που ζουν στη δομή. Προκλητικά η αστυνομία είχε φέρει από το πρωί ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις, με ένα περιπολικό και μια κλούβα να βρίσκονται στον χώρο γύρω από το Νοβοτέλ.

Πορεία στο Υπουργείο Μετανάστευσης. Όχι στη ρατσιστική εκκένωση της δομής του Ελαιώνα! Άσυλο, σπίτια στις γειτονιές για όλους. Οι πρόσφυγες είναι καλοδεχούμενοι. Όχι απολύσεις εργαζομένων –όχι διάλυση των υπηρεσιών. ΚΕΕΡΦΑ-ΚΙΝΗΣΗ ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΡΑΤΣΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗ ΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΑΠΕΙΛΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΗ ΔΟΜΗ ΕΛΑΙΩΝΑ, ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ ΕΛΑΙΩΝΑ, ΣΥΝΕΔΡΟΙ ΤΗΣ ΔΟΕ, ΔΗΜΟΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ, ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

Rohini Hensman

Από τότε που η χώρα απέκτησε την Ανεξαρτησία της το 1948, διάφορα τμήματα του πληθυσμού έχουν στοχοποιηθεί από το κυβερνητικό μπλοκ: απειλούνται με απώλεια των σπιτιών τους, των μέσων διαβίωσης και συχνά της ζωής τους. Αντιστάθηκαν, αλλά κάθε τμήμα απομονώθηκε και συντρίφθηκε από ένα ολοένα και πιο συγκεντρωτικό και αδίστακτο κράτος. Τώρα, για πρώτη φορά, η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού εξεγέρθηκε. Η κριτική στη δικτατορία είναι ευρέως διαδεδομένη και οι διαιρέσεις μεταξύ των εργαζομένων ίσως να αρχίσουν επιτέλους να επουλώνονται.

Μετά από δυο χρόνια πανδημίας και αναγκαστικής αναβολής του, το 23ο Αντιρατσιστικό φεστιβάλ ανοίγει τις πόρτες του στις 1,2,3 Ιουλίου 2022 στην Πανεπιστημιούπολη στα Ιλίσια. Τρεις μέρες αλληλεγγύης και τρεις μέρες γιορτής! Η μεγάλη επιστροφή του Φεστιβάλ αποτελεί μία από τις λίγες αισιόδοξες ειδήσεις του τελευταίου διαστήματος. Το Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ δεν είναι μόνο το κορυφαίο γεγονός του αντιρατσιστικού κινήματος ούτε είναι μόνο ένα σπουδαίο καλλιτεχνικό γεγονός με συναυλίες, συζητήσεις, πολιτιστικά δρώμενα και υπέροχες γεύσεις. Το πιο σημαντικό είναι ότι το Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ αποτελεί μια μοναδική γιορτή της ενότητας μέσα από τη διαφορετικότητα και μια ανάσα αντίστασης και αλληλεγγύης σε ένα ασφυκτικό και ζοφερό περιβάλλον.

Μόλις λίγα λεπτά μετά τις ανακοινώσεις του Ανώτατου Δικαστηρίου, το οποίο βάζει τέλος στη συνταγματική προστασία των αμβλώσεων σε ομοσπονδιακό επίπεδο δίνοντας το δικαίωμα οι αποφάσεις να λαμβάνονται σε πολιτειακό επίπεδο, ξέσπασε ένας ορυμαγδός αντιδράσεων, στην πλειονότητά τους καταδικαστικές για τη σκοταδιστική απόφαση που γυρνά τις ΗΠΑ δεκαετίες πίσω. Την ίδια στιγμή, όμως, η απόφαση αυτή θέτει αυτομάτως σε κίνηση ακραίους, συντηρητικούς κύκλους στη χώρα, με στόχο να απαγορευτούν ή να περιοριστούν δραματικά οι αμβλώσεις σε αρκετές Πολιτείες.