David Wengrow

Οι πόλεις ξεκινούν από το μυαλό – ή τουλάχιστον έτσι πίστευε ο Elias Canetti. Οι αρχαίοι κυνηγοί-τροφοσυλλέκτες πρέπει να αναλογίζονταν την ύπαρξη συλλογικοτήτων πολύ μεγαλύτερων από αυτές στις οποίες ζούσαν στην πραγματικότητα. Η απόδειξη, πίστευε, βρισκόταν στους τοίχους των σπηλαίων, όπου απεικόνιζαν πιστά είδη που κινούνταν από κοινού σε αμέτρητες μάζες. Αναμφίβολα αντιλαμβάνονταν επίσης την απεριόριστη κοινωνία των νεκρών, που ξεπερνούσαν αριθμητικά τους ζωντανούς κατά τάξεις μεγέθους. [Αναδημισίευση από αυτολεξεί]

"Το "Commons" μίλησε με τρεις συντάκτες του DOXA. Η πρωτοβουλία ιδρύθηκε πριν από έξι χρόνια ως ακτιβιστικό φοιτητικό μέσο ενημέρωσης. Εκτός από τα θέματα που αφορούσαν την εκπαιδευτική δικαιοσύνη, η συλλογικότητα επικεντρώθηκε στην καταπολέμηση της προπαγάνδας και της καταστολής. Φυσικά, ένας τέτοιος ακτιβισμός δεν διέφυγε της προσοχής του καθεστώτος και τέσσερα μέλη της συντακτικής ομάδας τέθηκαν σε κατ' οίκον περιορισμό. Αλλά μετά την 24η Φεβρουαρίου ο πόλεμος έγινε το κύριο θέμα του DOXA. Aυτό το προοδευτικό ρωσικό μέσο ενημέρωσης έχει από την αρχή της εισβολής πλήρους κλίμακας υιοθετήσει μια συνεπή στάση υποστήριξης της ουκρανικής αντίστασης και, χωρίς να παραπονιέται για την καταστολή, συνεχίζει να αναζητά τρόπους αντίστασης στον πόλεμο.

Emre Öngün

Σκηνές με φλεγόμενα αυτοκίνητα στους δρόμους του Παρισιού έχουν χρησιμοποιηθεί για να παρουσιάσουν τους Κούρδους της Γαλλίας ως μια εξεγερμένη μειονότητα. Ωστόσο, οι οργισμένες διαμαρτυρίες τους πυροδοτούνται από μια σειρά ρατσιστικών δολοφονιών – και την άρνηση των γαλλικών αρχών να αποκαλύψουν τα πλήρη γεγονότα των υποθέσεων.

Kap Seol

Οι Ηνωμένες Πολιτείες ισχυρίστηκαν ότι πολεμούσαν για την υπεράσπιση της δημοκρατίας στη Νότια Κορέα. Στην πραγματικότητα, ωστόσο, στήριξαν μια σειρά από δικτατορίες. Ο λαός της Νότιας Κορέας κέρδισε την ελευθερία του μόνο δεκαετίες μετά τον πόλεμο, μέσω γενναίων αγώνων ενάντια σε ισχυρούς στρατιωτικούς που υποστηρίζονταν από τις ΗΠΑ, όπως η ηρωική εξέγερση της Γκουανγκτζού το 1980.

Μόλις πριν από μια εβδομάδα, η φίλη και συντρόφισσά μας Πινάρ Σελέκ έγραψε τα εξής στο μπλογκ της στο Mediapart: "Επωφελούμενοι από το πράσινο φως της Ρωσίας και τη συνένοχη σιωπή της ευρωπαϊκής κοινότητας, η οποία προσπαθεί να σώσει τα βραχυπρόθεσμα οικονομικά και χρηματοπιστωτικά της συμφέροντα, η τουρκική κυβέρνηση πολλαπλασιάζει τις επιθέσεις της που συνοδεύονται από τη δολοφονία αγωνιστών.στριών και διανοουμένων. [...} Οι εξόριστοι.ες δεν είναι ασφαλείς ενόσω οι "τουρκικές υπηρεσίες" δραστηριοποιούνται στην Ευρώπη.

Το 2022 κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Redmarks το βιβλίο του Χρήστου Κεφαλή, Οι Πολωνοί Κομμουνιστές Απέναντι στον Στάλιν. Είναι ένα χρονικό των αγώνων των Πολωνών κομμουνιστών με επίκεντρο την εξόντωση της πλειονότητάς τους στις σταλινικές εκκαθαρίσεις του 1936-38. Η συνέντευξη του συγγραφέα που ακολουθεί πήρε ο Τάκης Μαστρογιαννόπουλος. Μια πιο σύντομη εκδοχή της δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Εποχή, στις 12-13 Νοέμβρη 2022.

Το λαμπρό κείμενο που ακολουθεί της γνωστής εξόριστης Τουρκάλας φεμινίστριας αγωνίστριας Πινάρ Σελέκ, δεν περιορίζεται να κάνει τον -τραγικό και από πρώτο χέρι- απολογισμό μιας εικοσαετίας απίστευτων δοκιμασιών της τουρκικής κοινωνίας από μέρους ενός κράτους και ενός καθεστώτος-τρομοκράτη που διαιωνίζεται πάνω στα ερείπια των πιο στοιχειωδών ανθρώπινων δικαιωμάτων που το ίδιο έχει συσσωρεύσει. Προχωράει και σε διαπιστώσεις για το εφιαλτικό παρόν και σε προβλέψεις για το αμέσως προσεχές μέλλον, που δεν αφήνουν όμως πολλά περιθώρια για αισιοδοξία, παρόλο που στη σημερινή Τουρκία, όπως λέει, ”τα κοινωνικά κινήματα είναι φυτά που φυτρώνουν μέσα στο μπετόν”…

Πώς αντιμετωπίστηκε στη Λευκορωσία ο πόλεμος της Ρωσίας κατά της Ουκρανίας; Ποιες οργανωτικές μεθόδους χρησιμοποιούν οι Λευκορώσοι αριστεροί σε συνθήκες ολοκληρωτικού ελέγχου; Σε αυτό το κείμενο, Λευκορώσοι ακτιβιστές αναλύουν την κατάσταση στη χώρα. Μια γενική επισκόπηση της κατάστασης: Το καθοριστικό γεγονός στην κοινωνική και πολιτική ζωή της Λευκορωσίας την τελευταία δεκαετία δεν ήταν η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, αλλά οι μαζικές διαδηλώσεις μετά τις προεδρικές εκλογές του 2020. Ήταν ακριβώς αυτές οι διαμαρτυρίες που διαχώρισαν τη ζωή της λευκορωσικής κοινωνίας σε "πριν" και "μετά".

Η καταστροφική λύση (που επέλεξε) ο Πέδρο Καστίγιο για την αντιμετώπιση της πίεσης του κοινοβουλίου - ενός κοινοβουλίου που εμπόδιζε κάθε νομοσχέδιο που ωφελούσε την πλειοψηφία - δείχνει πώς ο Περουβιανός ηγέτης αγνόησε την εργατική τάξη: την ίδια εργατική τάξη την οποία καλεί τώρα στις επιστολές του από τη φυλακή. Αυτού του είδους η πολιτική, δηλαδή η έλλειψη άμεσης συμμετοχής της εργατικής τάξης και επομένως η μη δυνατότητα της εργατικής τάξης να ελέγχει τις αποφάσεις της πολιτικής οργάνωσης που ισχυρίζεται ότι την εκπροσωπεί, δεν είναι ένα λάθος του Πέδρο Καστίγιο, αλλά ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά του ρεφορμισμού - και του σταλινισμού.

Τις τελευταίες εβδομάδες έχουμε γίνει μάρτυρες μιας αισχρής δίκης. Από την πρώτη στιγμή η έδρα επέτρεψε τους τραμπουκισμούς φασιστών δικηγόρων ενάντια στην αγωνίστρια δικηγόρο Αντωνία Λεγάκη. Ενώ επέβαλε επίσης σε επιζώσα εμπορίας λευκής σαρκός και βιασμών να βρεθεί στην ίδια αίθουσα και να αντικρίσει τους βασανιστές της, μόνη της, κεκλεισμένων των θυρών. Όμως εμείς ήμασταν εκεί, έξω από τις πόρτες και η παρουσία μας έδινε δύναμη στην Ε., κάθε φορά που το είχε ανάγκη. Η προσπάθεια των δικηγόρων - κάποι@ απ' αυτο@ γνωστοί αστέρες από τη δίκη της Χ.Α. - να κατηγορηθεί το ίδιο το θύμα ήταν τεράστια.