[Η Соціальний рух [Κοινωνικό Κίνημα] είναι ουκρανική οργάνωση και έχει το καθεστώς του μόνιμου παρατηρητή στην 4η Διεθνή.]

Ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός προσπαθεί να «καθαρίσει» την περιοχή από τα καθεστώτα που δεν τον υπηρετούν. Οι Ουκρανοί αριστεροί καλούν σε διεθνιστική κινητοποίηση κατά του ιμπεριαλισμού, όχι μόνο του ρώσικου, που τους έχει πλήξει εκείνους, αλλά και όλων των άλλων, ιδιαίτερα του αμερικάνικου. Η τοποθέτηση του «Κοινωνικού Κινήματος» που δημοσιεύουμε γράφτηκε τις πρώτες-πρώτες ώρες μετά την αναγγελία της ένοπλης επίθεσης των ΗΠΑ κατά της Βενεζουέλας. [Αναδημοσίευση από «ΤΠΤ-4»]

Ο Oleksandr Kyselov, κατάγεται από το Ντόνετσκ, και είναι Ουκρανός αριστερός ακτιβιστής και βοηθός ερευνητής στο Πανεπιστήμιο της Ουψάλα.

Οι προτάσεις της κυβέρνησης Τραμπ για ειρήνη στην Ουκρανία μοιάζουν με μια συμφωνία οικοπέδων, όπου οι Ηνωμένες Πολιτείες λαμβάνουν ανταμοιβή για την παράδοση ουκρανικής γης. Ωστόσο, με την εξασθένιση του Κιέβου, η χώρα ενδέχεται να αναγκαστεί να αποδεχτεί μια δυσάρεστη συμφωνία.

του Ντμίτρι Ποζιντάεφ

Ένας διαμελισμός που θα επιβληθεί από τη Ρωσία θα σηματοδοτούσε την ήττα του δικαιώματος ύπαρξης ενός καταπιεσμένου έθνους. Ωστόσο, μια «νίκη» υπό την παρούσα ηγεσία της Ουκρανίας, με αυτούς τους όρους, θα μπορούσε να μετατραπεί σε βαθύτερη κηδεμονία από το ΝΑΤΟ και αναδιάρθρωση που θα βασίζεται στο χρέος. Ένα ανεκτό αποτέλεσμα, σύμφωνα με τον Λένιν, θα ήταν μια αναγκαστική παύση των μακελειών, που δεν θα αναγνωρίζει τις προσαρτήσεις ούτε θα νομιμοποιεί τα δημοψηφίσματα κατοχής, και που θα αποφεύγει να μετατρέψει την εξάρτηση της Ουκρανίας σε μόνιμη κατάσταση. Οτιδήποτε άλλο μπορεί να θεωρηθεί ειρήνη που καθαγιάζει την ήττα.

 Η ολιγαρχία δεν μπορεί να υπερασπιστεί αυτό που ταυτόχρονα εκμεταλλεύεται. Μόνο ο δημόσιος έλεγχος της πολεμικής παραγωγής μπορεί να κινητοποιήσει τους πόρους που απαιτεί η επιβίωση Η καταπολέμηση της διαφθοράς δεν πρέπει να θεωρείται – ή να ασκείται – ως ηθική σταυροφορία, αλλά ως υλική αναγκαιότητα... Το ερώτημα είναι αν οι απλοί Ουκρανοί μπορούν να αναλάβουν τον έλεγχο της πολεμικής οικονομίας πριν καταρρεύσει και το μέτωπο. Όπως το θέτει το Sotsialnyi Rukh: «Δημιουργήστε συνδικάτα στις επιχειρήσεις σας. Απαιτήστε να συμμετέχετε στις αποφάσεις που σας αφορούν. Οργανώστε συμβούλια στις κοινότητές σας. Μην περιμένετε την άδεια από τα ανώτερα κλιμάκια — διεκδικήστε αυτό το δικαίωμα για τον εαυτό σας. Μόνο μέσω της μαζικής οργάνωσης και της αλληλεγγύης είναι δυνατή η νίκη στον πόλεμο και η δίκαιη ανασυγκρότηση μετά από αυτόν» 

Δίκτυο Αλληλεγγύης στην Ουκρανία (ΗΠΑ) - Ενάντια στο σχέδιο παράδοσης της Ουκρανίας από τον Τραμπ

Ο ιμπεριαλιστικός εκφοβισμός σπάνια είναι τόσο ανοιχτός και θρασύς. Ο Ντόναλντ Τραμπ απαίτησε την περασμένη εβδομάδα από την Ουκρανία να αποδεχτεί το σχέδιο παράδοσης που πρότεινε μέχρι την Ημέρα των Ευχαριστιών, στις 27 Νοεμβρίου, αλλιώς θα χάσει και το ελάχιστο που απομένει από την αμερικανική υποστήριξη προς την Ουκρανία, δηλαδή την ανταλλαγή δορυφορικών πληροφοριών σχετικά με τις θέσεις του ρωσικού στρατού και την πώληση όπλων στην Ουκρανία μέσω Ευρωπαίων αγοραστών. Ο Τραμπ σταμάτησε κάθε άλλη στρατιωτική και οικονομική βοήθεια προς την Ουκρανία όταν επανήλθε στο αξίωμα τον Ιανουάριο.

Η άνοδος των αντιδραστικών δυνάμεων στον κόσμο και η απαράδεκτη πολιτική της αμερικανικής κυβέρνησης έχουν οδηγήσει όλους τους Ουκρανούς να αισθάνονται ανασφάλεια. Οι διακοπές στην παράδοση όπλων που προορίζονται για την απώθηση του Ρώσου επιτιθέμενου μεταβάλλουν την παγκόσμια ισορροπία δυνάμεων υπέρ των καταπιεστών. Ωστόσο, η ασφάλεια δεν είναι μόνο θέμα εξοπλισμού. Αφορά επίσης την κοινωνική ασφάλιση, τη σταθερή λειτουργία των βασικών υποδομών, την δίκαιη αμοιβή για την ευσυνείδητη εργασία, καθώς και τη μακροπρόθεσμη προστασία όσων βρίσκονται σε δύσκολη κατάσταση. Όλα αυτά αποτελούν το θεμέλιο πάνω στο οποίο μπορεί να στηριχθεί μια αποτελεσματική άμυνα.

Στο μέτωπο, στα μετόπισθεν, στα κατεχόμενα εδάφη, παρά την εξάντληση και τα δεινά σχεδόν τεσσάρων χρόνων ενός φονικού πολέμου, αλλά και την αβεβαιότητα των διπλωματικών διαπραγματεύσεων, ο ουκρανικός λαός αντιστέκεται. Στην Κριμαία και στις κατεχόμενες περιοχές, ημιπαράνομες κινήσεις εντείνουν τις δραστηριότητές τους κατά των κατακτητών, κατά της αναγκαστικής στρατιωτικοποίησης ή της επιβολής της ρωσικής υπηκοότητας.

Won Youngsu

Η Βόρεια Κορέα είναι ένα αίνιγμα με κάθε έννοια της λέξης, αλλά η απόφαση του ηγέτη Κιμ Γιονγκ Ουν να στείλει στρατεύματα για να πολεμήσουν στον πόλεμο της Ρωσίας κατά της Ουκρανίας σόκαρε πολλούς στη Νότια Κορέα και διεθνώς. Πολλοί αναρωτιούνται γιατί ο Κιμ επέλεξε να οδηγήσει τη Βόρεια Κορέα σε αυτόν τον καταστροφικό και αδιέξοδο δρόμο; Η απάντηση βρίσκεται στις διάφορες δυναμικές που διαδραματίζονται στην επιρρεπή σε κρίσεις βορειοανατολική Ασία. Τον Ιούνιο, ο Κιμ υπέγραψε μια συνολική συνθήκη στρατηγικής συνεργασίας με τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν, η οποία στη συνέχεια εγκρίθηκε από τη Ρωσική Δούμα στις 24 Οκτωβρίου και τη Γερουσία της Βόρειας Κορέας στις 6 Νοεμβρίου. Όμως η ανάπτυξη στρατευμάτων προηγήθηκε της επικύρωσής της: 1.500 στρατιώτες στάλθηκαν στις 8 Οκτωβρίου, ενώ ένα ανάλογου μεγέθους απόσπασμα στάλθηκε μια εβδομάδα αργότερα.

Leila Al-Shami

Υπήρξε τόσο μεγάλη αλληλεγγύη και υποστήριξη από τους Σύριους προς τους Ουκρανούς, και το αντίστροφο, που ήταν ωραίο να το βλέπεις. Νομίζω ότι ταυτιζόμαστε πολύ με τους αγώνες του άλλου για διάφορους λόγους. Έχουμε και οι δύο έναν κοινό εχθρό, το ρωσικό κράτος, έχουμε και οι δύο περάσει από λαϊκές εξεγέρσεις, πριν εισέλθουμε σε κατάσταση σύγκρουσης και έχουμε και οι δύο αντιμετωπίσει κάποιες από τις καμπιστικές πολιτικές για τις οποίες μιλάμε – όπου απαξιώνονται οι αγώνες μας και υποστηρίζονται οι εχθροί μας. Αυτό, και το συλλογικό μας τραύμα, μας έφερε κοντά... Οι Σύριοι πανηγυρίζουν όταν βλέπουν Ρώσους στρατηγούς, οι οποίοι προηγουμένως συμμετείχαν σε εγκλήματα πολέμου στη Συρία, να σκοτώνονται στην Ουκρανία – είναι μια μικρή γεύση δικαιοσύνης για εμάς. Ελπίζουμε ότι η Ουκρανία θα είναι μια μέρα ελεύθερη από τον ρωσικό ιμπεριαλισμό, όπως ελπίζουμε ότι και η Συρία θα είναι ελεύθερη.

Hafsa Kanjwal

Αυτό το δεύτερο μέρος της συνέντευξης αναλύει τρεις διαφορετικές περιόδους αναταραχής και πολιτικής αλλαγής στο Κασμίρ: το καθεστώς μαριονέτα του Μπακσί Γουλάμ Μουχάμμαντ από το 1953-63, την ένοπλη εξέγερση της δεκαετίας του 1990 και τη διακυβέρνηση του Ναρέντρα Μόντι, ιδίως μετά την κατάργηση του άρθρου 370 του ινδικού Συντάγματος. Θα τονιστεί ο συγκεκριμένος οργανωμένος αγώνας για αυτοδιάθεση του λαού του Κασμίρ ενάντια στο ινδικό κράτος, ο ρόλος της λογοκρισίας, η πολιτιστική αντίσταση του Κασμίρ και οι ευρύτερες γεωπολιτικές συνδέσεις, ιδιαίτερα όσον αφορά το ουκρανικό και το παλαιστινιακό ζήτημα.