Soraya Misleh Ο Ουαλίντ Χαλίντι, κορυφαίος μελετητής της Νάκμπα (της παλαιστινιακής καταστροφής που ξεκίνησε με την ίδρυση του ρατσιστικού και αποικιακού κράτους του Ισραήλ το 1948), πέθανε στις 8 Μαρτίου σε ηλικία 100 ετών. Η κληρονομιά του είναι καθοριστική για την κατανόηση της ιστορίας και της μνήμης της Παλαιστίνης. Η έρευνά του είναι ζωτικής σημασίας για την κατανόηση της τεράστιας αδικίας που υφίσταται ο παλαιστινιακός λαός εδώ και 78 χρόνια, καθώς και για την καταπολέμηση της παραπληροφόρησης και της αποανθρωποποίησης που συντηρούν την αποικιοκρατία, το απαρτχάιντ, την εθνοκάθαρση και τη γενοκτονία.

Να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να σταματήσουμε αυτόν τον πόλεμο. Να ενημερώσουμε, να εκφράσουμε την άποψή μας, να διαδηλώσουμε, να ασκήσουμε πίεση στους εκπροσώπους της κυβέρνησής μας και στους/στις ανεξάρτητους/τες διανοούμενους/νες… Να συνδεθούμε με τα προοδευτικά κινήματα στη Μέση Ανατολή ή με τους προοδευτικούς ανθρώπους από τη Μέση Ανατολή που ζουν στο εξωτερικό. Να μην περιοριζόμαστε στο να μιλάμε μόνο για έναν αγώνα ή μια χώρα στη Μέση Ανατολή. Να αντιταχθούμε στον καμπισμό, να πάρουμε σαφή θέση ενάντια σε όλες τις παγκόσμιες και περιφερειακές καπιταλιστικές-ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα και την ανθρωπιά των λαών που καταπιέζουν αυτές οι…

Σε αυτή τη συνέντευξη, η Μαριάμ Ναμάζι υποστηρίζει ότι η κεντρική σύγκρουση στο Ιράν δεν είναι ένας πόλεμος δια αντιπροσώπων μεταξύ κρατών, αλλά ένας κοινωνικός αγώνας μεταξύ της Ισλαμικής Δημοκρατίας και της ιρανικής κοινωνίας. Τοποθετεί τις διαδηλώσεις του 2025–2026 στο πλαίσιο πολλών δεκαετιών εξεγέρσεων και υπογραμμίζει τον ρόλο του κινήματος «Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία», των εργατικών αγώνων και του φοιτητικού ακτιβισμού. Η Ναμάζι επικρίνει τόσο τα τμήματα της δυτικής Αριστεράς που απορρίπτουν τις διαδηλώσεις ως χειραγωγούμενες από το εξωτερικό, όσο και τις φιλοπόλεμες φωνές που παρουσιάζουν τη στρατιωτική κλιμάκωση ως απελευθέρωση. Συνολικά, η συνέντευξη παρουσιάζει την ιρανική εξέγερση ως έναν αγώνα…

Όπως είδαμε και στον πόλεμο Ιράν-Ιράκ μετά την επανάσταση του 1979, η κατάσταση έκτακτης ανάγκης που επιβάλλεται εξαιτίας του πολέμου μπορεί μόνο να συντρίψει περαιτέρω την αντιπολίτευση. Αυτή τη στιγμή, οι δημοκρατικές δυνάμεις στο Ιράν, συμπεριλαμβανομένων των χιλιάδων πολιτικών κρατουμένων, βρίσκονται μεταξύ των κύριων στόχων του ισλαμικού καθεστώτος και η ζωή τους κινδυνεύει με το πρόσχημα του πολέμου. Απαιτούμε τον άμεσο τερματισμό αυτής της ιμπεριαλιστικής επίθεσης κατά του Ιράν, επαναβεβαιώνουμε ότι στηρίζουμε τον αγώνα που διεξάγει ο λαός του Ιράν ενάντια στο καταπιεστικό ισλαμικό καθεστώς και υποστηρίζουμε το δικαίωμα του Ιράν να αμυνθεί απέναντι στους γκάνγκστερ των ΗΠΑ και του…

Το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν αναδεικνύει τα δομικά όρια της αυτόνομης αποτροπής για ένα κράτος δεύτερης κατηγορίας. Η διάδοση των πυρηνικών όπλων συμβάλλει στη σταθερότητα μόνο όταν εντάσσεται σε μια αναγνωρισμένη ισορροπία και υποστηρίζεται από τις μεγάλες δυνάμεις. Χωρίς αυτό, ενδέχεται να αυξήσει τους κινδύνους σύγκρουσης και κλιμάκωσης. Για την Ισλαμική Δημοκρατία, τα πυρηνικά όπλα δεν αποτέλεσαν ποτέ ασπίδα προστασίας. Αποδείχθηκαν η αφετηρία μιας πορείας προς την κρίση — μια κολοσσιαία επένδυση που αποδυνάμωσε τη χώρα και αύξησε την έκθεσή της σε απειλές. Οι κλασικές θεωρίες της αποτροπής και της διάδοσης επιβεβαιώνουν ότι η ασφάλεια δεν μπορεί να επιβληθεί με…