Marksizm Şimdi!

Το πρωί της 13ης Σεπτεμβρίου, ξυπνήσαμε με τρομερές ειδήσεις σχετικά με το κίνημα ΛΟΑΤΚΙ+ στην Τουρκία. Πραγματοποιήθηκαν αστυνομικές επιδρομές στις κατοικίες μελών του διοικητικού συμβουλίου και του εποπτικού συμβουλίου του Συλλόγου Kaos GL. Πολλά στελέχη, καθώς και αναπληρωματικά μέλη, τέθηκαν υπό κράτηση, ενώ το κτίριο του συλλόγου υποβλήθηκε σε έρευνα. Σύμφωνα με δημοσιεύματα, περισσότεροι από 10 ακτιβιστές της κοινότητας ΛΟΑΤΚΙ+ τέθηκαν υπό κράτηση. Στο επίκεντρο της έρευνας βρίσκονται οι κατηγορίες για «ασελγεία» βάσει του άρθρου 226 του Τουρκικού Ποινικού Κώδικα και η παράβαση του Νόμου περί Συλλόγων. Περίπου την ίδια περίοδο, η πρόσβαση στους ιστότοπους και στους λογαριασμούς στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης πολλών οργανώσεων ΛΟΑΤΚΙ+, ακτιβιστών και υπερασπιστών των ανθρωπίνων δικαιωμάτων αποκλείστηκε, παράλληλα με εκείνη του Kaos GL. Με απόφαση του 7ου Ποινικού Ειρηνοδικείου της Κωνσταντινούπολης της 12ης Σεπτεμβρίου, πολλοί λογαριασμοί κατέστησαν μη προσβάσιμοι στην Τουρκία.

Serap Günes

Οι τουρκικές αρχές ξεκίνησαν την Κυριακή πανεθνική καταστολή οργανώσεων, ακτιβιστών, επιχειρήσεων και χώρων ΛΟΑΤΚΙ+, συλλαμβάνοντας δεκάδες άτομα σε συντονισμένες εφόδους που, σύμφωνα με την κυβέρνηση, είχαν ως στόχο την προστασία των παιδιών, των οικογενειών και της δημόσιας τάξης. Η επιχείρηση, με την ονομασία Η οικογένειά μου είναι ασφαλής, ανακοινώθηκε από τον υπουργό Δικαιοσύνης Ακίν Γκουρλέκ, ο οποίος δήλωσε στο X ότι έχουν κινηθεί δικαστικές διαδικασίες εναντίον 162 υπόπτων, εννέα ενώσεων και 13 επιχειρήσεων σε 15 επαρχίες, συμπεριλαμβανομένων της Ισταμπούλ, της Άγκυρας, της Σμύρνης, του Αϊδινίου και του Μέρσιν. Οι επιδρομές αυτές αντιπροσωπεύουν μια από τις πιο σημαντικές πρόσφατες κλιμακώσεις της πίεσης που ασκεί η Τουρκία στις ΛΟΑΤΚΙ+ οργανώσεις και έρχονται καθώς η κυβέρνηση του Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δίνει αυξανόμενη έμφαση στην οικογενειακή πολιτική, την αύξηση του πληθυσμού και αυτό που περιγράφει ως προστασία των παραδοσιακών κοινωνικών αξιών.

Colin Wilson

Αυτό που ακολουθεί αποτελεί μέρος της ιστορίας της σεξουαλικότητας και του καπιταλισμού, και συγκεκριμένα αφορά την ιταλική Αναγέννηση από τον 14ο έως τον 17ο αιώνα, στο μεταίχμιο μεταξύ του καπιταλισμού και της φεουδαρχικής κοινωνίας που προηγήθηκε. Η μεσαιωνική, φεουδαρχική κοινωνία ήταν σχεδόν εξ ολοκλήρου αγροτική. Ο κρατικός μηχανισμός ήταν πολύ μικρότερος από τον καπιταλιστικό, ενώ η Εκκλησία αποτελούσε το κύριο ιδεολογικό στήριγμα της άρχουσας τάξης. Ο γάμος ήταν ουσιαστικά μια οικονομική ρύθμιση. Για την άρχουσα τάξη αποτελούσε έναν τρόπο να σφυρηλατήσει στρατηγικές συμμαχίες μεταξύ διαφορετικών οικογενειών, ενώ οι αγρότες μπορούσαν να παντρευτούν μόνο αφού είχαν συγκεντρώσει αρκετούς πόρους για να καλλιεργήσουν ένα κομμάτι γης. Ο σκοπός της σεξουαλικότητας, σύμφωνα με την Εκκλησία, ήταν η αναπαραγωγή: όσοι συμμετείχαν σε σεξουαλικές πράξεις που δεν αποσκοπούσαν στην αναπαραγωγή, ιδίως οι άνδρες που συμμετείχαν σε ομοφυλοφιλικές πράξεις, ήταν «σοδομίτες», οι οποίοι αντιμετώπιζαν αυστηρές τιμωρίες, όπως θάνατο στην πυρά.

Τό πρῶτο «Κράξιμο» ἐκυκλοφόρησε καί ἔγινε ἀνάρπαστο ἄν καί κυκλοφόρησε σέ ὁρισμένα στέκια τῆς ᾿Αθήνας καί μερικά παιδιά μέ δική τους πρωτοβουλία τό κυκλοφόρησαν στή Θεσσαλονίκη καί στήν Κρήτη. ῎Ακουσα ἀπ᾿ ὅλους καλά λόγια. Τό «Κράξιμο» εἶναι μιά ἐφημερίδα ἔκφρασης. Δέν πουλᾶμε ὅ,τι ζητάει τό κοινό, ἀλλά ὁ καθένας ὅπως εὐαισθητοποιεῖται κάθε στιγμή. ᾿Εμεῖς τῆς Συντακτικῆς ᾿Επιτροπῆς θά θέλαμε τό «Κράξιμο» νά διαβάζεται ἀπ᾿ ὅλους ὅσους ἔχουν κοινές ἀνησυχίες μέ μᾶς, ἀπ᾿ ὅσους θέλουν νά μάθουν καί νά ποῦν γιά τήν ὁμοφυλοφιλία ἀλλά καί γιά τίς φυλακές, τήν καθημερινή ἀποξένωση καί καταπίεση στή δουλειά, στήν οἰκογένεια, στό σχολεῖο. Τό δεύτερο «Κράξιμο» γιά νά βγεῖ συνάντησε οἰκονομικές δυσχέρειες καί τό τρίτο θά ἔχει περισσότερες γιατί δέν βγάζει κέρδος. ᾿Εξ ἄλλου οἱ περιπτεράδες δέν τό παίρνουν κι ἄν τό πάρουν ζητᾶνε μεγάλο κέρδος. Φιλοδοξία μας εἶναι κάποτε νά τό διανέμουν τά πρακτορεῖα σέ ὅλη τήν ῾Ελλάδα ἀλλά γιά νά γίνει αὐτό χρειάζονται χρήματα καί νά ἀνέβει ἡ κυκλοφορία του. ᾿Ελπίζω ὅσοι πιστεύουν στό «Κράξιμο» νά βοηθήσουν αὐτό.

Ελένη Μήτσου

Η διαμάχη που έχει ξεσπάσει στο φεμινιστικό και ΛΟΑΤΚΙΑ κίνημα για το δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού των trans (πολλές φορές και των intersex) γυναικών δεν φαίνεται να κοπάζει σύντομα. Είναι μια διαμάχη που εξελίσσεται διεθνώς και παίρνει συχνά πολύ άσχημες όψεις και τροπές. Την ίδια στιγμή είναι μια διαμάχη με πολιτικό και κοινωνικό ενδιαφέρον. Αναγκάζει την Αριστερά και τις κοινωνικές οργανώσεις να εμβαθύνουν στα ζητήματα του φύλου, των δικαιωμάτων των trans, των intersex και άλλων ΛΟΑΤΚΙΑ ατόμων και των κινημάτων γύρω από αυτά. [Αναδημοσίευση από το Ξεκίνημα]

Lalla F. Colvin

Η αυστηροποίηση των νόμων κατά της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας στη Δυτική Αφρική επεκτείνεται στον Νίγηρα. Στις 11 Ιουνίου 2026, η κυβέρνηση του Νίγηρα δημοσίευσε τον αναθεωρημένο Ποινικό Κώδικα, η διαδικασία αναθεώρησης του οποίου είχε ξεκινήσει από τον Μοχάμμεντ Μπαζούμ, τον πρώην πρόεδρο της χώρας, ο οποίος ανατράπηκε με πραξικόπημα τον Ιούλιο του 2023. Ηγέτης της χώρας είναι πλέον ο στρατηγός Αμπντουραχάμαν Τιάνι… Από εδώ και στο εξής, «η διάπραξη ή η απόπειρα διάπραξης άσεμνης ή ανώμαλης πράξης ή συνήθειας που αφορά την ΛΟΑΤΚΙΑ+ κοινότητα (λεσβίες, ομοφυλόφιλοι, αμφιφυλόφιλοι, τρανσέξουαλ, queer, ίντερσεξ ή ασεξουαλικοί)» τιμωρείται με ποινή φυλάκισης από πέντε έως δέκα έτη και βαριά πρόστιμα (περίπου 150.000 ευρώ), ενώ οι γάμοι και οι συμμετέχοντες σε αυτούς (διοργανωτές, μάρτυρες κ.λπ.) μπορούν να τιμωρηθούν με ποινή φυλάκισης από δέκα έως είκοσι έτη. Παρόμοια ποινή θα επιβληθεί σε «οποιονδήποτε διαχειρίζεται, διευθύνει, λειτουργεί, χρηματοδοτεί ή συμμετέχει σε λέσχες, συλλόγους, οργανώσεις ή ενώσεις ομοφυλόφιλων ή ΛΟΑΤΚΙΑ+».

Παρά τις προκλήσεις της ακροδεξιάς και την απειλή ρωσικών επιθέσεων, σήμερα στο Κίεβο περίπου 5.000 άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους για να δηλώσουν ότι τα δικαιώματα της queer κοινότητας δεν μπορούν να αναβληθούν για «μετά τον πόλεμο». Σε ξεχωριστή πομπή βάδιζαν ΛΟΑΤΚ+ στρατιωτικοί, βετεράνοι και συγγενείς στρατιωτικών, κρατώντας πορτρέτα των πεσόντων συντρόφων τους. Μια υπενθύμιση ότι τα queer άτομα όχι μόνο απαιτούν ισότητα, αλλά και αγωνίζονται καθημερινά για αυτήν.

Ani Kayode Somtochukwu

Στις αρχές Μαρτίου, οι βουλευτές της Γκάνας επανέφεραν ένα νομοσχέδιο κατά των ομοφυλοφίλων με τίτλο «Προώθηση των σωστών ανθρώπινων σεξουαλικών δικαιωμάτων και των οικογενειακών αξιών της Γκάνας». Το κοινοβούλιο της Γκάνας είχε ψηφίσει το νομοσχέδιο πέρυσι, αλλά δεν είχε υπογραφεί σε νόμο από τον πρώην πρόεδρο Νάνα Ακούφο Άντο, το κόμμα του οποίου έφυγε αργότερα από την εξουσία στις γενικές εκλογές που διεξήχθησαν τον περασμένο Δεκέμβριο. Οι σχέσεις μεταξύ ατόμων του ιδίου φύλου είναι ήδη ποινικοποιημένες στη Γκάνα, αλλά το νομοσχέδιο επιδιώκει να επιβάλει αυστηρότερες ποινές για τα κουήρ άτομα της Γκάνας και για οποιονδήποτε άλλον συμμετέχει στην «εκούσια προώθηση, χρηματοδότηση ή υποστήριξη» δραστηριοτήτων ΛΟΑΤΚΙ+.

Érika Andreassy

Η καμπάνια του Ισραήλ με την οποία παρουσιάζεται ως μια χώρα φιλική προς τα ΛΟΑΤΚΙ άτομα και ως παράδειγμα προς μίμηση όσον αφορά την ισότητα των φύλων (λόγω, μεταξύ άλλων, της παρουσίας γυναικών στον ισραηλινό στρατό) είναι υποκριτική. Ο μύθος ότι ΛΟΑΤΚΙ Παλαιστινίοι/ες και θαρραλέες γυναίκες βρίσκουν «καταφύγιο» στις ισραηλινές πόλεις δεν ανταποκρίνεται στις αποικιοκρατικές πολιτικές του κράτους του Ισραήλ, οι οποίες βασίζονται στον αποκλεισμό και τον αφανισμό των Παλαιστινίων, είτε πρόκειται για γυναίκες, είτε για άνδρες, είτε για ομοφυλόφιλους, είτε για στρέιτ, είτε για τρανς, είτε για σις… Είναι σαφές ότι η φαντασίωση του Ισραήλ ως ένα κράτος φιλικό προς τα ΛΟΑΤΚΙ άτομα που σέβεται την ισότητα των φύλων δεν είναι μόνο υποκριτική, αλλά και ένα απόλυτο ψέμα. Επιπλέον, ο ισχυρισμός αυτός καταρρέει εντελώς όταν λαμβάνεται υπόψη η αποικιακή κατάσταση. Όποιος το πίστεψε ποτέ αυτό, ας το ξεχάσει – δεν υπάρχουν ροζ ή μωβ πόρτες στα ισραηλινά τείχη του απαρτχάιντ!

Lorenzo Fabbri

Δημιουργώ μια γενεαλογία για το Ossessione του Βισκόντι του 1943 και την προβολή της κουήρ κατάστασης ως αυθεντικής εναλλακτικής λύσης απέναντι στη φασιστική ζωή. Συμπερασματικά, διαχωρίζω το σύστημα οικειότητας και συναισθηματικότητας που αξιοποιεί αυτή η ταινία από εκείνο που συνέβαλε στην παγίωση του μεταπολεμικού νεορεαλισμού.