Nouveau Parti anticapitaliste (NPA)

Αφού αρνήθηκε όλο το καλοκαίρι να διορίσει πρωθυπουργό από το Νέο Λαϊκό Μέτωπο, ο Μακρόν συνεχίζει να κυβερνά τη χώρα σαν μονάρχης, παρά τις ήττες που υπέστη πρώτα στις ευρωεκλογές και κυρίως μετά στις βουλευτικές εκλογές, μονοπωλώντας έτσι την εξουσία με εντελώς αντιδημοκρατικό τρόπο. Μετά από μια βαριά ήττα στις ευρωεκλογές, ο Μακρόν μας κάλεσε επειγόντως στις κάλπες τον περασμένο Ιούνιο, με τον κίνδυνο, χωρίς κανέναν απολύτως φόβο, να δώσει την εξουσία στο RN, με το οποίο ετοιμαζόταν να συγκατοικήσει. Όμως το αποτέλεσμα των εκλογών ήταν ξεκάθαρο: όχι μόνο ο Μακρόν υπέστη άλλη μια ήττα, αλλά σε αντίθεση με τις ευρωεκλογές, ήταν το NFP που βγήκε πρώτο, με ένα πρόγραμμα ρήξης με τον Μακρονισμό.

Nouveau Parti anticapitaliste (NPA)

Μετά από σαράντα ημέρες ολυμπιακής ψευδο-ανακωχής που ακολουθήθηκαν από ψεύτικες διαβουλεύσεις, ο Μακρόν αρνήθηκε να διορίσει πρωθυπουργό από το NFP (Νέο Λαϊκό Μέτρωπο). Τώρα είναι παγιδευμένος σε μια καθεστωτική κρίση. Ο Μακρόν μας κάλεσε επειγόντως στις κάλπες τον περασμένο Ιούνιο, ελπίζοντας να ανακτήσει τον έλεγχο, και στη συνέχεια περιφρόνησε τα αποτελέσματα των εκλογών. Πολλοί εργαζόμενοι γνωρίζουν εδώ και πολύ καιρό ότι το σύστημα δεν είναι σχεδιασμένο να επιτρέπει να ακούγεται η φωνή των εκμεταλλευόμενων και των καταπιεσμένων, ακόμη και εντός των σημερινών εκλογικών ορίων του. Ο Μακρόν δεν θέλει να κάνει αυτό που του υπαγορεύει η θεσμική οδός, παρ’ όλους τους περιορισμούς της, οπότε πρέπει να το επιβάλουμε με άλλα μέσα. Ο Μακρόν πρέπει να φύγει, δεν έχει πλέον καμία νομιμοποίηση, είναι εμπόδιο στη λαϊκή εκπροσώπηση. Όπως ακριβώς και η 5η Δημοκρατία που του δίνει τις εξουσίες του.

Sylvestre Jaffard

Το γαλλικό σύνταγμα δίνει στον πρόεδρο μεγάλη εξουσία, οπότε ο Μακρόν μπορεί να επιλέξει να υπεκφεύγει, όπως κάνει τώρα, χρησιμοποιώντας τους Ολυμπιακούς Αγώνες και τις καλοκαιρινές διακοπές ως δικαιολογία. Αλλά δεν μπορεί να συνεχίσει για πολύ με μια πλέον εντελώς παράνομη κυβέρνηση (η οποία έχει πράγματι παραιτηθεί, αλλά εξακολουθεί να είναι στη θέση της, ενώ ο αντικαταστάτης πρωθυπουργός δεν έχει ακόμη οριστεί από τον Μακρόν). Ακόμα και αν δεν αποκτήσουμε μια κυβέρνηση NFP, είναι ένα σημαντικό αίτημα που πρέπει να τεθεί, έστω και από άποψη διαπαιδαγώγησης. Μπορεί να γίνουν νέες εκλογές τον επόμενο χρόνο, και θα μπορούμε να πούμε «ο Μακρόν προσπάθησε να αρνηθεί το αποτέλεσμα των τελευταίων εκλογών, τώρα είναι η ώρα να δώσουμε στο NFP μια σαφή πλειοψηφία». Εξίσου σημαντικό, ή ακόμα πιο σημαντικό, σε κάθε απεργία και κάθε αγώνα μπορούμε να πούμε ότι η κυβέρνηση δεν έχει καμία νομιμοποίηση, η νομιμοποίηση είναι δική μας.

Για μας είναι ξεκάθαρο ότι, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα των γαλλικών βουλευτικών εκλογών, ο μαχητικός αντιφασιστικός αγώνας θα πρέπει να είναι στο επίκεντρο των πολιτικών δράσεων. Στη Γαλλία του σήμερα, ο αντιφασισμός είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με τον αντι-αποικιακό και αντιρατσιστικό αγώνα άρα και με τους αγώνες των Κανάκ (στην αποικιοκρατούμενη Νέα Καληδονία) αλλά και με εκείνον της απελευθέρωσης της Παλαιστίνης. Παρά την ενοχική ακινησία των γαλλικών κινημάτων απέναντι στο αποικιακό παρελθόν της χώρας και τις συνέπειές του, υπάρχουν κομμάτια του κινήματος στις γαλλικές μητροπόλεις που συναντιούνται και κουβεντιάζουν (π.χ. η συλλογικότητα των sanspapier -χωρίς χαρτιά- με το παριζιάνικο pride)…

Nouveau Parti anticapitaliste (NPA)

Η πρόκληση των επόμενων ημερών είναι να επιβληθούν τα αποτελέσματα της κάλπης στο Μακρόν και την άρχουσα τάξη και να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για μια κυβέρνηση που θα εφαρμόσει το πρόγραμμα του Νέου Λαϊκού Μετώπου. Σε αυτόν τον συσχετισμό δυνάμεων, ο κόσμος της εργασίας, οι νέοι και ο πληθυσμός στο σύνολό του πρέπει να κάνουν αισθητή την παρουσία τους για να ασκήσουν όλη τους τη δύναμη... Όλες οι συνιστώσες του Νέου Λαϊκού Μετώπου –τόσο οι πολιτικές δυνάμεις όσο και τα συνδικάτα, οι οργανώσεις και οι συλλογικότητες που έχουν υποστηρίξει– πρέπει να συναντηθούν πολύ γρήγορα για να συζητήσουν τα μέσα δράσης που θα εφαρμοστούν για να δοθεί αυτή η δημοκρατική μάχη. Σε αυτό το πλαίσιο, η πρωτοβουλία των σιδηροδρομικών της CGT, που υποστηρίζεται από τη συνομοσπονδία της CGT, δείχνει τον δρόμο. Το κάλεσμα για συγκεντρώσεις σε όλη τη χώρα την Πέμπτη 18 Ιουλίου, μπροστά από την Εθνοσυνέλευση και τις νομαρχίες, πρέπει να προετοιμαστεί και να γίνει. Σε αυτό το πλαίσιο, η περίοδος των Ολυμπιακών Αγώνων δεν μπορεί να ανακύψει: πρέπει να είναι μια ευκαιρία για να ακουστεί η φωνή μας, ώστε το Νέο Λαϊκό Μέτωπο και το κοινωνικό μας στρατόπεδο να μην επιτρέψουν να τους αφαιρεθεί αυτή η νίκη.

Léon Crémieux

Το Nouveau Front populaire (Νέο Λαϊκό Μέτωπο), ένας συνασπισμός που δημιουργήθηκε μέσα σε λίγες ημέρες από τα αριστερά κόμματα (που είχαν παραμείνει διασπασμένα στις πρόσφατες ευρωεκλογές), μόλις κέρδισε 182 έδρες βουλευτών στη γαλλική Εθνοσυνέλευση, νικώντας το Rassemblement national (RN) και τους συμμάχους του, με 143 έδρες, και το στρατόπεδο του προέδρου Μακρόν με 168 έδρες. Πρόκειται για μια θεαματική αντιστροφή της κατάστασης που σημαίνει ότι έχουμε περάσει από την απειλή ενός ακροδεξιού ασφυκτικού ελέγχου του κρατικού μηχανισμού σε μια σχετική αριστερή πλειοψηφία στη Συνέλευση, εκλεγμένη με ένα πρόγραμμα ρήξης με τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές.

Nouveau Parti anticapitaliste (NPA)

Από τώρα και στο εξής, οι δεσμεύσεις που έχουν αναληφθεί πρέπει να τηρηθούν και όλα τα έκτακτα μέτρα που προβλέπονται στο πρόγραμμα του Νέου Λαϊκού Μετώπου πρέπει να εφαρμοστούν, ξεκινώντας από την κατάργηση των μεταρρυθμίσεων για τις συντάξεις και την ασφάλιση της ανεργίας. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνο αν διατηρηθεί και επεκταθεί η λαϊκή δυναμική. Αυτό σημαίνει τη δημιουργία συλλογικοτήτων του Νέου Λαϊκού Μετώπου σε επίπεδο βάσης, ανοιχτών σε όλους/όλες, οι οποίες/ες μπορούν να βοηθήσουν στην ενίσχυση του κινήματος και στη δημιουργία κινητοποιήσεων και απεργιών κατά τους επόμενους μήνες. Καμία κυβέρνηση εθνικής ενότητας δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις προσδοκίες που εκφράστηκαν σήμερα στις κάλπες. Πρέπει να παραμείνουμε ενωμένοι/ες για να δράσουμε, να συζητήσουμε και να χαράξουμε μια προοπτική χειραφέτησης που θα αναχαιτίσει μακροπρόθεσμα την ακροδεξιά, γύρω από μια αριστερά που αγωνίζεται και έρχεται σε ρήξη με το παρελθόν, μια αριστερά που μπορεί να μετασχηματίσει ριζικά αυτή την κοινωνία!

Olivier Besancenot

«No pasarán!» «Δεν θα περάσουν!» ένα σύνθημα που βροντοφώναξαν στην Ισπανία από το 1936 μέχρι το 1939 ενάντια στον φρανκισμό, με την ελπίδα να σταματήσουν την άνοδο του φασισμού στην Ευρώπη. Για κάποιους, είναι ένα ξεπερασμένο σύνθημα – για μένα, αντηχεί δυνατά. Φυσικά, η περίοδος δεν είναι η ίδια, και αν οι υποστηρικτές του νεοφασισμού δεν είναι σήμερα εκείνοι του χθες, είναι ωστόσο οι άμεσοι κληρονόμοι. Όλα αυτά τα χρόνια, έχουμε πει συχνά ότι ο αγώνας κατά της ακροδεξιάς δεν μπορεί να διεξαχθεί μόνο στο όνομα της ηθικής και της ιστορίας. Σωστά. Αλλά έχουμε φτάσει να μην μιλάμε για αυτό το ζήτημα. Και έτσι, έχουμε συμβάλει στη λήθη. [Αναδημοσίευση από contra-xreos]

Εθνικό Πολιτικό Συμβούλιο του NPA-l’Anticapitaliste

Η οργάνωσή μας είναι έτοιμη για μάχη, είτε αναλαμβάνοντας την πρωτοβουλία είτε συμμετέχοντας στις συλλογικότητες που οργανώνουν δράση. Δεν είμαστε αφελείς, ξέρουμε ότι η αντιμετώπιση της κατάστασης δεν είναι εκλογική, ότι θα καθοριστεί από ταξικές αντιπαραθέσεις για τις οποίες η εκλογική σφαίρα δεν είναι ο ουσιαστικός χώρος, αλλά μάλλον ένα υποχρεωτικό σημείο διέλευσης, δεδομένων των αυταπατών, των ελπίδων και των προσδοκιών μεγάλου μέρους των λαϊκών τάξεων, για να προχωρήσουμε παραπέρα. Για το λόγο αυτό αναπτύσσουμε δημόσια τον προσανατολισμό μας, τις εξηγήσεις μας, τους προγραμματικούς μας άξονες, πεπεισμένοι ότι σε αυτές τις εκλογές διακυβεύονται ωστόσο σημαντικά ζητήματα.

Nouveau Parti anticapitaliste (NPA)

Το NPA-L’Anticapitaliste καλεί όλες τις αριστερές πολιτικές, συνδικαλιστικές και κοινοτικές οργανώσεις –αρχής γενομένης από τις πολιτικές δυνάμεις που απαρτίζουν το Νέο Λαϊκό Μέτωπο– να συναντηθούν το συντομότερο δυνατό, σε τοπικό και εθνικό επίπεδο, για να υλοποιήσουν κοινές δράσεις όπου είναι δυνατόν. Πριν και μετά τις εκλογές, στην κάλπη και στους αγώνες, η ενίσχυση της αριστεράς στη δράση είναι ο καλύτερος τρόπος για να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη της εργατικής τάξης στις δικές της δυνάμεις.