Εδώ και αρκετές ημέρες, η Ιρλανδία βιώνει μερικές από τις πιο μαχητικές διαμαρτυρίες των τελευταίων ετών: δρόμοι μπλοκαρισμένοι, αποθήκες καυσίμων και το διυλιστήριο του Whitegate στο στόχαστρο, ο εφοδιασμός με καύσιμα σε χάος. Η κυβέρνηση βρίσκεται υπό πραγματική πίεση, επειδή το βασικό αίτημα είναι σωστό και απολαμβάνει τεράστια λαϊκή υποστήριξη: ανώτατα όρια τιμών στα καύσιμα, εν μέσω μιας κρίσης του κόστους διαβίωσης που συνθλίβει τους απλούς ανθρώπους. Ζητάμε τέτοια όρια εδώ και χρόνια. Επειδή η κυβέρνηση δεν έδρασε, έχουμε μια κρίση του κόστους διαβίωσης πάνω σε μια ακόμη κρίση του κόστους διαβίωσης.

Ο ρατσισμός τους συνοδεύεται συχνά από την ανοησία ότι «ήμασταν διαφορετικοί». Αυτός ο μύθος δεν πείθει. Ήμασταν ακριβώς όπως αυτοί. Αν η ακροδεξιά θέλει να γίνει συναισθηματική για την ιστορία, πρέπει να της υπενθυμίσουμε ότι οι καλύτεροι σύμμαχοί μας, οι ήρωές μας, αυτοί που πρέπει να θαυμάζουμε, ήταν εκείνοι στο Λίβερπουλ και το Λονδίνο, τη Βοστώνη, τη Νέα Υόρκη και τη Μελβούρνη που στάθηκαν σταθερά ενάντια στην ξενοφοβία και τον ρατσισμό κατά των μεταναστών και είπαν: «Είστε ευπρόσδεκτοι εδώ!». Οι εχθροί μας, τότε όπως και τώρα, είναι οι φανατικοί που επιδιώκουν να διαιρέσουν τους εργαζόμενους, που προσπαθούν να κάνουν αποδιοπομπαίους τράγους τους φίλους, τους γείτονες και τους συναδέλφους μας. Ας το πούμε ξεκάθαρα: όλοι όσοι ζουν εδώ ανήκουν εδώ.

 Στις αρχές Ιουνίου ξέσπασαν ταραχές στο Ballymena, στη Βόρεια Ιρλανδία. Ο Mark F. γράφει για τον ρατσισμό που πάντα υπήρχε στην πολιτική κουλτούρα των loyalists και που τώρα βρίσκει την αντιστοιχία του στον αντί-μεταναστευτικό ρατσισμό στο Νότο [Δημοκρατία της Ιρλανδίας].