Καθώς τα τραγικά αλλά και τόσο ελπιδοφόρα γεγονότα της Μινεάπολης κάνουν την κρίση των Ηνωμένων Πολιτειών του Τραμπ να δείχνει πως φτάνει τώρα στο αποκορύφωμά της και στο σημείο χωρίς επιστροφή, πρέπει να σταματήσουμε να μασάμε τα λόγια μας και να εξωραΐζουμε την φρικτή πραγματικότητα του τραμπισμού. Με άλλα λόγια, πρέπει να αρχίσουμε να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους. Γιατί; Μα, για να κάνουμε όσο το δυνατόν πιο ξεκάθαρες και συγκεκριμένες τις ιδέες μας σχετικά με τη φύση, τους στόχους και τις μεθόδους του Τραμπ και του τραμπισμού.

"Κατά την διάρκεια της δικτατορίας του, ο Μουσολίνι έσωσε την Ιταλία από το μπολσεβικισμό, στον οποίο θα εβυθίζετο το 1919, και της έδωσε μία θέση στην Ευρώπη που ποτέ άλλοτε δεν είχε αποκτήσει η χώρα του. Ο Μουσολίνι έδωσε μια νέα πνοή δημιουργίας στην εθνική ζωή, οικοδόμησε μια αυτοκρατορία στη Βόρεια Αφρική, κατασκεύασε σημαντικά δημόσια έργα. Το 1935 χάρις τη δύναμη της θελήσεώς του, είχε θριαμβεύσει στην Κοινωνία των Εθνών και επέτυχε να ολοκληρώσει  την κατάκτηση της Αιθιοπίας….. Ο Μουσολίνι ήταν, όπως τον ονόμασα, τότε που κατέρρευσε η Γαλλία: “ο Ιταλός νομοθέτης”. Αν δεν είχε εγκατασταθεί το καθεστώς του, θα είχαμε να κάνομε με μια κομμουνιστική Ιταλία, που θα προκαλούσε καταστροφές και συμφορές διαφορετικής μορφής, τόσον στο λαό της όσον και στην  Ευρώπη ολόκληρη”...

Χιλιάδες Παλαιστίνιοι πολιτικοί κρατούμενοι παραμένουν φυλακισμένοι σε ισραηλινές φυλακές υπό απάνθρωπες συνθήκες, συχνά χωρίς κατηγορία ή δίκη, αντιμετωπίζοντας βασανιστήρια, κακοποίηση και ιατρική εγκατάλειψη. Ανάμεσά τους βρίσκονται παιδιά, γυναίκες, φοιτητές, γιατροί και δημοσιογράφοι. Από τον Οκτώβριο του 2023, δεκάδες κρατούμενοι έχουν χάσει τη ζωή τους υπό κράτηση. Η φυλάκιση Παλαιστινίων αποτελεί κεντρικό εργαλείο καταστολής, κατοχής και απαρτχάιντ. Στεκόμαστε στο πλευρό των κρατουμένων και απαιτούμε την άμεση απελευθέρωσή τους, τον τερματισμό της διοικητικής κράτησης, των βασανιστηρίων και της θανατικής ποινής, καθώς και την πλήρη συμμόρφωση με το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο. Λευτεριά στους Παλαιστίνιους πολιτικούς κρατούμενους – Λευτεριά στην Παλαιστίνη

Την Κυριακή 1η Φλεβάρη, ο Αντιφασιστικός Συντονισμός Αθήνας Πειραιά καλεί σε Αντιφασιστική - Αντιπολεμική συγκέντρωση στο Πάρκο Ελευθερίας στη 1 μ.μ. με αφορμή την επέτειο των γεγονότων των Ιμίων, εκτός της ζώνης απαγόρευσης που ανακοίνωσε η ΕΛ.ΑΣ. Για άλλη μια φορά η κυβέρνηση και η ΕΛ.ΑΣ επιλέγουν να απαγορεύσουν τις συγκεντρώσεις τόσο των φασιστών όσο και των αντιφασιστών που είχαν εξαγγελθεί για το κέντρο της Αθήνας. Εξομοιώνουν έτσι την εγκληματική ναζιστική οργάνωση με το αντιφασιστικό κίνημα. Την συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων που σιχαίνονται τον φασισμό με τις ναζιστικές συμμορίες των μαχαιροβγαλτών. Τροφοδοτούν έτσι σκόπιμα τις ανιστόρητες θεωρίες περί των υποτιθέμενων "δύο άκρων".

Ο κοινός παρανομαστής όλων αυτών των οργανώσεων, από τη Βάγκνερ ως την ICE, είτε πρόκειται για υπηρεσίες ασφάλειας είτε για στρατιωτικές και παραστρατιωτικές μονάδες, είναι η αυτονόμηση και στεγανοποίησή τους από κάθε κοινωνικό έλεγχο, η άμεση πρόσδεσή τους στα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου και των κέντρων εξουσίας του. Αν και η αστυνομία και ο στρατός επιτελούν επίσης λειτουργίες καταστολής, οι δυνάμεις αυτές μπορεί έτσι να εκπληρώνουν πολύ πιο αποτελεσματικά αυτό το ρόλο. Συγκεντρώνοντας στις τάξεις τους κάθε λογής τυχοδιώκτες και εγκληματικά στοιχεία, διαμορφώνουν και εκπαιδεύουν τον τύπο των πειθήνιων, κτηνωδών οργάνων που αποτέλεσαν το εργαλείο για όλες τις αντιδραστικές και φασιστικές εκτροπές.

Η ταχεία προέλαση, στη βορειοανατολική Συρία, των στρατιωτικών δυνάμεων που ανήκουν στη μεταβατική κυβέρνηση της Συρίας, οι οποίες ανέλαβαν τον έλεγχο του μεγαλύτερου μέρους – κυρίως αραβικού – του εδάφους που μέχρι τότε βρισκόταν υπό την κυριαρχία των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDF), αποτελεί αναμφίβολα μια σημαντική ανατροπή στις γεωπολιτικές ισορροπίες στην περιοχή... Αυτά τα γεγονότα, που μεταβάλλουν ριζικά την ισορροπία των στρατιωτικών και πολιτικών δυνάμεων στη χώρα και θέτουν de facto τέλος στην αυτόνομη διοίκηση της βορειοανατολικής Συρίας, αποτελούν προφανώς μια σημαντική ήττα για τις SDF. Αυτές έχουν πλέον χάσει το πλεονέκτημα που τους παρείχε, στις διαπραγματεύσεις με τη Δαμασκό, ο έλεγχος του ενός τρίτου του συριακού εδάφους.

 Οι οικογένειες των διαδηλωτών που δολοφονήθηκαν στο Ιράν περιγράφουν πώς οι αρχές κρατούν τα πτώματα των συγγενών τους για εβδομάδες, απειλώντας τους ίδιους για να μην μιλήσουν δημόσια για το θάνατό τους.

Roland Rance

Ο Ντόναλντ Τραμπ ήθελε να ανακόψει το κύμα κριτικής και τις επιζήμιες αναφορές των μέσων ενημέρωσης, ενώ ο Μπενιαμίν Νετανιάχου ήθελε απλώς να κερδίσει χρόνο για να συνεχίσει το σχέδιό του για εθνοκάθαρση και γενοκτονία με λίγο πιο αργό ρυθμό και λιγότερη δημοσιότητα. Κανείς από τους δύο δεν είχε την πρόθεση να σταματήσει η καθημερινή σφαγή των Παλαιστινίων, να λάβει ο λαός της Γάζας τα τρόφιμα και τα ιατρικά εφόδια που χρειάζεται επειγόντως, να ανοικοδομηθεί η Γάζα προς όφελος του λαού της ή να πάρει οποιαδήποτε αποζημίωση. Ακόμα λιγότερο είχαν την πρόθεση να αντιμετωπίσουν τα βαθύτερα προβλήματα και να ξεκινήσουν τη διαδικασία επιστροφής των Παλαιστινίων στις πόλεις και τα χωριά από τα οποία εκδιώχθηκαν μαζί με τις οικογένειές τους το 1948.

Alborz Ghandehari

Η συνένωση των δικτύων βάσης απαιτεί χρόνια. Ενώ ορισμένοι εκφράζουν αβεβαιότητα ως προς το αν αυτός ο πόλος της κοινωνίας των πολιτών μπορεί να μετατραπεί σε μια βιώσιμη εναλλακτική λύση ικανή να καταλάβει την εξουσία, το γεγονός ότι έχουν ήδη συνενωθεί στο σημερινό τους επίπεδο παρά την τεράστια καταστολή, δείχνει ότι είναι δυνατή η περαιτέρω ενότητα και η ανάπτυξη μιας επαναστατικής στρατηγικής. Η συνεχής οικοδόμηση κοινωνικών βάσεων γύρω από αυτόν τον πόλο κινητοποίησης και η λαϊκή διεθνιστική αλληλεγγύη με τέτοια εγχώρια προγράμματα για τη δημοκρατία στο Ιράν, που έχουν δημιουργηθεί από τη βάση, προσφέρουν αναμφισβήτητα ισχυρότερες προοπτικές για τη δημοκρατία μακροπρόθεσμα απ’ ότι η φανταστική γρήγορη λύση που παρουσιάζεται από την παρέμβαση ξένων δυνάμεων με ιδιοτελή συμφέροντα ή από τη μεταρρύθμιση εντός του συστήματος.

Eskandar Sadeghi-Boroujerdi

Το πρόσφατο κίνημα διαμαρτυριών στο Ιράν έχει προκαλέσει ένα εξαιρετικά μεγάλο αριθμό σχολίων, πολλά από τα οποία διατυπώνονται με βάση γνωστά αλλά παραπλανητικά σενάρια. Κάποιοι παρουσιάζουν τις αναταραχές ως μια επικείμενη επαναστατική ρήξη, άλλοι ως αποκλειστικά αποτέλεσμα ξένης αποσταθεροποίησης, ενώ άλλοι ως την καθυστερημένη εκδίκηση μιας κοινωνίας που τελικά έφτασε στα όρια της αντοχής της. Καθένα από αυτά τα σενάρια αποτυπώνει ένα μέρος της εικόνας, αλλά κανένα δεν εξηγεί επαρκώς τη δυναμική της παρούσας συγκυρίας. Αυτό που εκτυλίσσεται μπορεί να κατανοηθεί καλύτερα ως η σύγκλιση της συσσωρευμένης κοινωνικής εξάντλησης, του ακραίου εισοδηματικού σοκ και της κρίσης διακυβέρνησης, την οποία η Ισλαμική Δημοκρατία δεν έχει πλέον τους ιδεολογικούς, γραφειοκρατικούς ή δημοσιονομικούς πόρους να διαχειριστεί.