Οτιδήποτε λιγότερο από το να απαιτήσουμε από το ισπανικό κράτος να τερματίσει την αποικιακή κατοχή του ισοδυναμεί με φιλοϊμπεριαλιστική συνθηκολόγηση. Επομένως, η αφήγηση για «εισβολή» στην Ισπανία είναι βαθιά αντιδραστική – πρώτον, η Σάμπτα είναι μια περιοχή υπό ισπανική κατοχή, και δεύτερον, είναι η ακροδεξιά που χαρακτηρίζει τους πρόσφυγες και τους μετανάστες ως «εισβολείς». Σαν σοσιαλιστές, πρέπει να καθοδηγούμαστε από ορισμένες βασικές αρχές: Υποστήριξη στους μετανάστες και τους πρόσφυγες, όχι στο καθεστώς συνόρων της ΕΕ, όχι στην υπεράσπιση των ενεργειών της κυβέρνησης Σάντσεθ στη Σάμπτα. Αντίθεση στην ισπανική αποικιοκρατία στη Βόρεια Αφρική. Υποστήριξη του λαού του Μαρόκου ενάντια στο ίδιο του το κράτος, το οποίο τον εξαθλιώνει ενώ συνάπτει δεσμούς με τον Τραμπ, το Ισραήλ και τον ιμπεριαλισμό.

Andy Durgan

Ο Ισπανικός Εμφύλιος Πόλεμος συχνά παρουσιάζεται σαν μια πάλη μεταξύ δημοκρατίας και φασισμού. Ωστόσο, μια τέτοια προσέγγιση έρχεται σε αντίθεση με την κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα της Ισπανίας της δεκαετίας του 1930. Η κοινωνική, οικονομική και πολιτική πόλωση στην Ισπανία τα χρόνια που προηγήθηκαν του εμφυλίου πολέμου, σε συνδυασμό με την επακόλουθη αποτυχία μιας αστικής-ρεπουμπλικανικής δημοκρατίας (1931–36), οδήγησαν στο ξέσπασμα τόσο του πολέμου όσο και της επανάστασης.

Γραφείο της Τέταρτης Διεθνούς

Η καταδίκη των 12 κοινωνικών και πολιτικών ηγετιδών/τών για την ανεξαρτησία, εννέα από αυτές/ούς σε ποινές φυλάκισης μεταξύ 9 και 13 ετών, θεωρείται ως συλλογική τιμωρία ενός ολόκληρου λαού που τόλμησε να βρεθεί αντιμέτωπος με το πολιτικό καθεστώς της μετα-Φράνκο μετάβασης και το θεσμικό σύστημα του Συντάγματος του 1978. Πρόκειται για μια άδικη και παράνομη ποινή μετά από μια μακρά δικαστική διαδικασία φορτωμένη με παρατυπίες και στην οποία οι δικαστές χρησιμοποίησαν την υπάρχουσα νομοθεσία με μια οπισθοδρομική έννοια – σε μια λογική που μπορούμε να ονομάσουμε δικαστικό πόλεμο.