Η κυβέρνηση Μητσοτάκη στην ΔΕΘ θέλει να εγκαινιάσει την προεκλογική περίοδο και να στήσει μια φιέστα ψεύτικων υποσχέσεων. Κυρίως όμως αυτό που υπόσχεται η κυβέρνηση είναι η πολιτική και οικονομική «σταθερότητα». Σταθερότητα στην πολεμική εμπλοκή, στην άνευ όρων στήριξη του κράτους δολοφόνου του Ισραήλ, στους θηριώδεις πολεμικούς εξοπλισμούς, στους αντιλαϊκούς όρους του «Συμφώνου Σταθερότητας», στην καταστολή. Αυτή είναι η βασική γραμμή όχι μόνο της κυβέρνησης αλλά και όλων των συστημικών αστικών κομμάτων εν μέσω και της προεκλογικής αντιπαράθεσης. Την ίδια ώρα η κοινωνία υποφέρει από την φτώχεια, την ανεργία, την ακρίβεια, την καταστολή, τις ιδιωτικοποιήσεις και τους εξοπλισμούς.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ:  https://omniatv.com

Η μάχη για το πρώην αεροδρόμιο του Ελληνικού, την παραλία του Αγίου Κοσμά και τον Υμηττό αποτελεί την κορωνίδα της ταξικής σύγκρουσης για την παραγωγή, τον έλεγχο και την ιδιοποίηση του αστικού χώρου στη νεότερη ιστορία της χώρας. Μέσα σε μια εικοσαετία (2006-2026), ο ευρύτερος αυτός χώρος μετατράπηκε από πεδίο «ολυμπιακής δόξας» και υποσχέσεων για τη δημιουργία του μεγαλύτερου Μητροπολιτικού Πάρκου της Ευρώπης, στη ναυαρχίδα των μνημονιακών ιδιωτικοποιήσεων. Η διαδικασία αυτή δεν αποτελεί απλώς ένα πολεοδομικό ή τεχνικό γεγονός, αλλά ένα κολοσσιαίο πολιτικό «εργαστήριο» της ταξικής και νεοφιλελεύθερης αναδιάρθρωσης, αναδεικνύοντας τις επιθετικές στρατηγικές συσσώρευσης του εγχώριου και διεθνούς κεφαλαίου.

Kirstin Roberts

Τα παιδιά είναι πολύ συχνά θύματα ενός συστήματος που θεωρεί σημαντικό μόνο το κέρδος, όχι τους ανθρώπους. Ωστόσο, τα παιδιά είναι επίσης πρωταγωνιστές στον κόσμο τους και, κατά καιρούς, αποτελούν ισχυρές φωνές διαμαρτυρίας, τόσο σε ατομικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο. Υπάρχει ανανεωμένο ενδιαφέρον από την αριστερά για τα ζητήματα της καταπίεσης των παιδιών στο πλαίσιο της ιδιωτικοποιημένης οικογένειας, της οικονομίας και του κράτους. Πώς μπορούν οι ριζοσπαστικές ιδέες του μαρξισμού να χρησιμοποιηθούν ως εργαλείο που θα μας βοηθήσει να κατανοήσουμε και να προωθήσουμε αυτές τις συζητήσεις;

Το Against the Current μίλησε με την Ξένια Καγκαρλίτσκαγια στο διεθνές αντιφασιστικό συνέδριο στη Βραζιλία, τον Μάρτιο του 2026, όπου συμμετείχε ως μέλος μιας μικρής ομάδας από τη Ρωσία και την Ουκρανία. Ο Ivan Drury Zarin πραγματοποίησε αυτή τη συνέντευξη με την Καγκαρλίτσκαγια σχετικά με τη φυλάκιση του πατέρα της, Μπόρις Καγκαρλίτσκι, από τον Πούτιν, καθώς και για την ομάδα της, Freedom Zone. Αφού ο πατέρας της, ο μαρξιστής φιλόσοφος και πολιτικός ακτιβιστής Μπόρις Καγκαρλίτσκι, συνελήφθη και καταδικάστηκε σε πέντε χρόνια σε ρωσική σωφρονιστική εγκατάσταση επειδή έκανε σατιρική πολιτική αναφορά, η Ξένια Καγκαρλίτσκαγια ίδρυσε την οργάνωση «Freedom Zone» για την υποστήριξη των Ρώσων πολιτικών κρατουμένων.

Η σημερινή τραγωδία στο Νεπάλ αποτελεί, επομένως, και μια προειδοποίηση για το μέλλον. Το ερώτημα δεν είναι απλώς γιατί έσπασε ο παγετώνας. Το ερώτημα είναι ποιο κοινωνικό σύστημα θερμαίνει τη Γη τόσο γρήγορα, ποιος αποκομίζει κέρδος από αυτό, ποιος πληρώνει για αυτό και στα χέρια ποιου πρέπει να βρίσκεται η εξουσία να αποφασίζει για τη σχέση μεταξύ ανθρώπων και φύσης; Η οικοσοσιαλιστική απάντηση είναι ότι αυτή η κρίση δεν μπορεί να επιλυθεί, όσο η οικολογική επιβίωση παραμένει υπό τις πιέσεις της συσσώρευσης κεφαλαίου. Είναι απαραίτητο να καθιερωθεί δημοκρατικός κοινωνικός έλεγχος της παραγωγής, της ενέργειας, της γης και των υποδομών.

Όσοι αυτοαποκαλούνται «ειρηνιστές» και αγωνίζονται εδώ και πάνω από τέσσερα χρόνια για να μην λάβουν όπλα οι Ουκρανοί, θα πρέπει τώρα να πανηγυρίζουν, καθώς μόλις κέρδισαν έναν εκλεκτό υποστηρικτή: ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Ντόναλντ Τραμπ αρνήθηκε κατηγορηματικά τόσο να δώσει στους Ουκρανούς πυραύλους Patriot, όσο και να τους παράσχει την τεχνολογία για να τους κατασκευάζουν οι ίδιοι. Και έτσι, βλέπουμε τώρα να πέφτουν πάνω στις μεγάλες και τις μικρότερες πόλεις της Ουκρανίας και στους ανυπεράσπιστους πολίτες τους οι ρωσικοί βαλλιστικοί πύραυλοι, που έχουν ήδη προκαλέσει χιλιάδες νεκρούς και ανάπηρους, κάτι που προφανώς δεν μπορεί παρά να μας φέρνει πιο κοντά… στην ειρήνη.

Γι’ αυτό δεν σας ζητώ συμπάθεια. Σας ζητώ να δράσετε: γράψτε επιστολές στους πολιτικούς κρατούμενους -τόσο Ουκρανούς όσο και Ρώσους-, διότι η δημοσιότητα είναι ένα όπλο που λειτουργεί πραγματικά. Ασκήστε πίεση στις κυβερνήσεις σας όταν συμβιβάζονται σε θέματα αρχών για χάρη του φυσικού αερίου ή των συμβολαίων. Δημιουργήστε συνδικάτα και ενισχύστε την αλληλεγγύη προς τους Ουκρανούς εργαζόμενους -προς την εργατική τάξη. Διότι μια νίκη σε αυτόν τον πόλεμο, αν είναι απλώς μια νίκη για την κυβέρνηση, θα μας αφήσει στην ίδια κατάσταση όπως πριν: χωρίς φαγητό στο τραπέζι, χωρίς δικαιώματα, χωρίς φωνή. Αλλά μια νίκη της εργατικής τάξης -επί του Πούτιν, επί του ρωσικού ιμπεριαλισμού και επί της δικής μας ολιγαρχίας- θα είναι η πρώτη πραγματική νίκη εδώ και δεκαετίες που θα αξίζει να γιορταστεί χωρίς επιφυλάξεις.

Ζούμε σε σκοτεινές εποχές διαστροφής των λέξεων και των νοημάτων, όπου η οικονομική, πολιτική και στρατιωτική ενίσχυση του καθεστώτος απαρτχάιντ και κατοχής του Ισραήλ εις βάρος των Παλαιστίνιων, κρίνεται άνευ σημασίας για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ενώ η πολιτική θέση ενάντια στο απαρτχάιντ και στον ρατσισμό, βαφτίζεται «ρατσισμός». Ο νομικός κόσμος οφείλει να βρεθεί στην πρώτη γραμμή της υπεράσπισης των θυμάτων της γενοκτονίας και του ρατσισμού και όσων διώκονται ποινικά γιατί στέκονται στο πλευρό τους, αποκαθιστώντας τις λέξεις και τα νοήματά τους. Ως Εναλλακτική Παρέμβαση Δικηγόρων Αθήνας, θα προσπαθήσουμε να ανταποκριθούμε σε αυτό το καθήκον.

Γιάννης Μηλιός

Όπως σε όλους τους τρόπους παραγωγής, η άρχουσα τάξη είχε στον ΑΤΠ την οικονομική κυριότητα των μέσων παραγωγής (της γης), δηλαδή οικειοποιείτο το υπερπροϊόν. Όπως σε όλους τους προκαπιταλιστικούς τρόπους παραγωγής η κυριαρχούμενη – εργαζόμενη τάξη δεν είχε «ελευθερωθεί» από τα μέσα παραγωγής, και επομένως δεν είχε απελευθερωθεί και από τις σχέσεις άμεσης πολιτικής υπαγωγής στην κυρίαρχη τάξη. Όπως και στο φεουδαρχικό τρόπο παραγωγής η κυριαρχούμενη τάξη διατηρούσε την άμεση κατοχή των μέσων παραγωγής, δηλαδή την εξουσία να τα θέτει σε χρήση (να καλλιεργεί τη γη). Η ειδοποιός διαφορά του ΑΤΠ, ως προς τους άλλους προκαπιταλιστικούς τρόπους παραγωγής και ιδίως το φεουδαρχικό, εντοπίζεται στο ότι τόσο η ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής και η ιδιοποίηση του υπερπροϊόντος (της υπερεργασίας), όσο και η κατοχή τους δεν οργανώνονταν σε ατομική αλλά σε συλλογική βάση.

Συνέντευξη του Τζόζεφ Ντάχερ

Η απελευθέρωση της Παλαιστίνης είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τους κοινωνικούς μετασχηματισμούς ολόκληρης της περιοχής. «Η περιοχή χρειάζεται έναν πραγματικό άξονα αντίστασης από τα κάτω: τις λαϊκές τάξεις της Παλαιστίνης και της περιοχής, υποστηριζόμενες από την αντιιμπεριαλιστική αλληλεγγύη στις χώρες των μεγάλων δυνάμεων, η οποία βασίζεται στον αγώνα των εργατών ενάντια στις άρχουσες τάξεις τους…» Ο εναλλακτικός «άξονας αντίστασης» είναι τα περιφερειακά εργατικά, γυναικεία, φοιτητικά, προσφυγικά και προοδευτικά κινήματα… Αν η εργατική τάξη πρόκειται να είναι ο φορέας της δικής της απελευθέρωσης, πρέπει να είναι σε θέση να οργανώνεται. Αν οι γυναίκες, οι φοιτητές ή οι εθνικές μειονότητες πρόκειται να αποτελέσουν ανεξάρτητη πολιτική δύναμη, πρέπει να είναι σε θέση να εκφράζονται, να συναθροίζονται και να οργανώνονται. Επομένως, η ελευθερία του λόγου, η ελευθερία του συνεταιρίζεσθαι, η ελευθερία στη δημιουργία κομμάτων και ο δημοκρατικός χώρος δεν μπορούν να αναβληθούν μέχρι πρώτα «να λυθεί το πρόβλημα του ιμπεριαλισμού». Αντίθετα, ο αγώνας για αυτές τις ελευθερίες δεν μπορεί να διαχωριστεί από την ιμπεριαλιστική δομή και τον πόλεμο.