Η σημερινή τραγωδία στο Νεπάλ αποτελεί, επομένως, και μια προειδοποίηση για το μέλλον. Το ερώτημα δεν είναι απλώς γιατί έσπασε ο παγετώνας. Το ερώτημα είναι ποιο κοινωνικό σύστημα θερμαίνει τη Γη τόσο γρήγορα, ποιος αποκομίζει κέρδος από αυτό, ποιος πληρώνει για αυτό και στα χέρια ποιου πρέπει να βρίσκεται η εξουσία να αποφασίζει για τη σχέση μεταξύ ανθρώπων και φύσης; Η οικοσοσιαλιστική απάντηση είναι ότι αυτή η κρίση δεν μπορεί να επιλυθεί, όσο η οικολογική επιβίωση παραμένει υπό τις πιέσεις της συσσώρευσης κεφαλαίου. Είναι απαραίτητο να καθιερωθεί δημοκρατικός κοινωνικός έλεγχος της παραγωγής, της ενέργειας, της γης και των υποδομών.

Όσοι αυτοαποκαλούνται «ειρηνιστές» και αγωνίζονται εδώ και πάνω από τέσσερα χρόνια για να μην λάβουν όπλα οι Ουκρανοί, θα πρέπει τώρα να πανηγυρίζουν, καθώς μόλις κέρδισαν έναν εκλεκτό υποστηρικτή: ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Ντόναλντ Τραμπ αρνήθηκε κατηγορηματικά τόσο να δώσει στους Ουκρανούς πυραύλους Patriot, όσο και να τους παράσχει την τεχνολογία για να τους κατασκευάζουν οι ίδιοι. Και έτσι, βλέπουμε τώρα να πέφτουν πάνω στις μεγάλες και τις μικρότερες πόλεις της Ουκρανίας και στους ανυπεράσπιστους πολίτες τους οι ρωσικοί βαλλιστικοί πύραυλοι, που έχουν ήδη προκαλέσει χιλιάδες νεκρούς και ανάπηρους, κάτι που προφανώς δεν μπορεί παρά να μας φέρνει πιο…

Γι’ αυτό δεν σας ζητώ συμπάθεια. Σας ζητώ να δράσετε: γράψτε επιστολές στους πολιτικούς κρατούμενους -τόσο Ουκρανούς όσο και Ρώσους-, διότι η δημοσιότητα είναι ένα όπλο που λειτουργεί πραγματικά. Ασκήστε πίεση στις κυβερνήσεις σας όταν συμβιβάζονται σε θέματα αρχών για χάρη του φυσικού αερίου ή των συμβολαίων. Δημιουργήστε συνδικάτα και ενισχύστε την αλληλεγγύη προς τους Ουκρανούς εργαζόμενους -προς την εργατική τάξη. Διότι μια νίκη σε αυτόν τον πόλεμο, αν είναι απλώς μια νίκη για την κυβέρνηση, θα μας αφήσει στην ίδια κατάσταση όπως πριν: χωρίς φαγητό στο τραπέζι, χωρίς δικαιώματα, χωρίς φωνή. Αλλά μια νίκη της εργατικής τάξης -επί του…

Ζούμε σε σκοτεινές εποχές διαστροφής των λέξεων και των νοημάτων, όπου η οικονομική, πολιτική και στρατιωτική ενίσχυση του καθεστώτος απαρτχάιντ και κατοχής του Ισραήλ εις βάρος των Παλαιστίνιων, κρίνεται άνευ σημασίας για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ενώ η πολιτική θέση ενάντια στο απαρτχάιντ και στον ρατσισμό, βαφτίζεται «ρατσισμός». Ο νομικός κόσμος οφείλει να βρεθεί στην πρώτη γραμμή της υπεράσπισης των θυμάτων της γενοκτονίας και του ρατσισμού και όσων διώκονται ποινικά γιατί στέκονται στο πλευρό τους, αποκαθιστώντας τις λέξεις και τα νοήματά τους. Ως Εναλλακτική Παρέμβαση Δικηγόρων Αθήνας, θα προσπαθήσουμε να ανταποκριθούμε σε αυτό το καθήκον.

  Συνέντευξη του Τζόζεφ Ντάχερ Η απελευθέρωση της Παλαιστίνης είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τους κοινωνικούς μετασχηματισμούς ολόκληρης της περιοχής. «Η περιοχή χρειάζεται έναν πραγματικό άξονα αντίστασης από τα κάτω: τις λαϊκές τάξεις της Παλαιστίνης και της περιοχής, υποστηριζόμενες από την αντιιμπεριαλιστική αλληλεγγύη στις χώρες των μεγάλων δυνάμεων, η οποία βασίζεται στον αγώνα των εργατών ενάντια στις άρχουσες τάξεις τους…» Ο εναλλακτικός «άξονας αντίστασης» είναι τα περιφερειακά εργατικά, γυναικεία, φοιτητικά, προσφυγικά και προοδευτικά κινήματα… Αν η εργατική τάξη πρόκειται να είναι ο φορέας της δικής της απελευθέρωσης, πρέπει να είναι σε θέση να οργανώνεται. Αν οι γυναίκες, οι φοιτητές ή οι…