Γιώργος Τσιρίδης Δημήτρης Παπανικολόπουλος Το ερώτημα «πώς έπεσε η χούντα» έχει απασχολήσει τους κοινωνικούς επιστήμονες της μεταπολιτευτικής γενιάς, χωρίς όμως, κατά τη γνώμη μας, να έχει δοθεί ικανοποιητική απάντηση. Όχι τόσο γιατί ενδεχομένως κάποιες κρίσιμες πληροφορίες που αφορούν τις «υψηλές» επαφές εγχώριων και διεθνών παραγόντων δεν είναι σε ικανοποιητικό βαθμό γνωστές, αλλά διότι υπάρχει τουλάχιστον ένας παράγοντας που δεν έχει ληφθεί σοβαρά υπ’ όψιν: Ο λαός. Όχι ο λαός ως οργανωμένη ή ανοργάνωτη πολιτική δύναμη, αλλά ο λαός ως στρατός. Δηλαδή, δεν έχει συνυπολογιστεί στην πολιτική εξίσωση του Ιουλίου του ’74 ένας από τους πλέον κρίσιμους παράγοντες: Οι επίστρατοι. [Αναδημοσίευση]

Αννα Παγκράτοβα Σ’ αυτή την ατμόσφαιρα όξυνσης της πάλης ανάμεσα στην εργασία και το κεφάλαιο, μέσ’ απ’ τους κόλπους των εργατικών μαζών, ξεπήδησε η ιδέα να συγκληθεί στις 30 του Μάη η πρώτη συνέλευση όλων των εργοστασιακών επιτροπών της Πετρούπολης. Αυτή η ιστορική συνέλευση είχε μια τέτοια σπουδαιότητα, τόσο στην εξέλιξη της πάλης για την θεσμοποίηση του εργοστασίου, όσο και για την ιστορία της ρώσικης επανάστασης γενικά, που αξίζει να την δούμε από πιο κοντά. Ήταν ένα αληθινό εργατικό κοινοβούλιο, που συγκλήθηκε στην ίδια εκείνη αίθουσα του ανακτόρου της Ταυρίδας οπού, τρεις μόλις μήνες πιο μπροστά έδρευε το αριστοκρατικό και…

Val Moghadam Λίγο μετά την κατάρρευση της δυναστείας των Pahlavi και κατά τη διάρκεια της πάλης της αριστεράς για μια δίκαιη θέση στην πολιτικό πεδίο της νέας δημοκρατίας, έγινε ξεκάθαρο ότι διαπράχθηκαν δύο στρατηγικά λάθη: συγκεκριμένα, η παραμέληση του δημοκρατικού αιτήματος και η υποτίμηση της δύναμης του Ισλαμικού Ιερατείου. Σήμερα, είναι γενικά αποδεκτό ότι αυτό το λάθος προήλθε από την υπέρμετρη έμφαση στον αντιμπεριαλιστικό αγώνα και στην σχεδόν μηχανική εφαρμογή του παραδείγματος της εξάρτησης.